Φωτογραφίες της Αθήνας από μιά άλλη εποχή

Ρετρό φωτογραφίες βγαλμένες από μια άλλη εποχή, δείχνουν ένα πρόσωπο της Αθήνας που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, ενώ οι παλιότεροι αναπολούν. Η ιστοσελίδα Athens Walk μας προσφέρει ένα ταξίδι στο χθες της Αθήνας και τη δυνατότητα να «κλέψουμε» μια ματιά από την πλευρά της πόλης που δεν υπάρχει πια. Φωτογραφίες από το κέντρο της πόλης, που δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που βλέπουμε σήμερα, από τα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, που έκρυβαν μαγεία και εικόνες από ιστορικά κτίρια και μαγαζιά που έχουν μείνει στη μνήμη των παλιότερων.

Λυκαβηττός, 1864

Το Εθνικό Θέατρο στην Αγίου Κωνσταντίνου, 1896

Ευριπίδου και Πραξιτέλους, 1905

Κεραμικός, 1922

Πλατεία Κολωνακίου, 1926

Μέγαρο Πεσμαζόγλου- Γερμανική Πρεσβεία, 1942

Οδός Αθηνάς, 1946

Οδός Καλλιρρόης- Ιλισός ποταμός, 1946

Πλατεία Αμερικής, 1949

Αεροδρόμιο Ελληνικού, 1950

Η Αθήνα τα Χριστούγεννα, 1950

Πλατεία Κάνιγγος, 1954

Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, 1957

Σύνταγμα, Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου, 1960

Το ξενοδοχείο Hilton, 1960

Αμερικανική Πρεσβεία, 1960

Κινηματογράφος «ΙΡΙΣ»- Ακαδημίας, 1964

Κυψέλη- Οδός Φωκίωνος Νέγρη, 1964

Πλατεία Εξαρχείων, 1965

Οδός Μνησικλέους- Πλάκα, 1977

Αθήνα, οδός Ασωμάτων 45 στου Ψυρρή Αθήνα,

Κάπου στην Πλάκα την δεκ.’50… Αθήνα

Πλάκα, αρχές του 20 αιώνα, στην οδό Θρασύλλου

. Αθήνα, Μοναστηράκι την δεκαετία του ’60

Αθήνα, Μοναστηράκι το 1954 Αθήνα,

οδός Γαριβάλδη, με θέα την Ακρόπολη

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/20-spanies-fotografies-apo-mia-athina-pou-den-iparchi-pia/

Advertisements

1821, συμπεράσματα 197 χρόνια μετά.



Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου-ιστορικού ερευνητή

197 χρόνια πέρασαν από την έναρξη της μεγάλης ελληνικής επανάστασης, τον 9ετη αγώνα που συντάραξε συθέμελα την άλλοτε κραταιά οθωμανική αυτοκρατορία και την απολυταρχική Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ. Ενός πανεθνικού, παλλαϊκού αγώνα που οργάνωσε και σχεδίασε η Φιλική Εταιρεία με το μεγαλεπήβολο στόχο όχι απλά την απελευθέρωση του σκλαβωμένου γένους αλλά και την οριστική κατάλυση της εξουσίας του σουλτάνου, τουλάχιστον στα βαλκάνια, με το γενικό ξεσηκωμό όλων των βαλκανικών λαών. Όμοιό του δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Ευρώπη σε διάρκεια και σφοδρότητα, καθώς ενέπλεξε διεθνείς δυνάμεις, διέλυσε συνασπισμούς και ισορροπίες και συνολικά ανέτρεψε όλο το status quo της μετά-ναπολεόντειας Ευρώπης, παράλληλα με τις επαναστάσεις που ξέσπασαν την ίδια περίοδο στην Ιταλία, την Ισπανία και τη λατινική Αμερική. Μια εποποιία, που διαμόρφωσε το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος και συγκρότησε μια εθνική εστία, σαφώς μικρότερη εδαφικά από τις προσδοκίες των αγωνιστών, αλλά που αποτέλεσε την απαρχή για τους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων για τα επόμενα 100 χρόνια.

Μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες ένοπλοι αγωνιστές, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ανεκπαίδευτοι και ανεπαρκώς εφοδιασμένοι, συνεπικουρούμενοι όμως από έναν λαό αποφασισμένο να θυσιαστεί για την ελευθερία του, αντιμετώπισαν και κατανίκησαν επανειλημμένα, οθωμανικές στρατιές πολλαπλάσιας ισχύος, εξοπλισμένες και τροφοδοτημένες κατάλληλα, με ικανή τις περισσότερες φορές ηγεσία και εμπειροπόλεμους πολεμιστές επιστρατευμένους από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μιας αχανούς αυτοκρατορίας με ανεξάντλητους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό. Πολέμησαν παράλληλα, ιδίως την περίοδο 1824-1828, και με τον εξευρωπαϊσμένο αιγυπτιακό στρατό του Ιμπραήμ, που στάλθηκε εναντίον τους, εξοπλισμένο με σύγχρονα ευρωπαϊκά όπλα, εκπαιδευμένο και διοικούμενο από Γάλλους και Ιταλούς αξιωματικούς, βετεράνους των ναπολεόντειων πόλεμων.

Στο ναυτικό πεδίο, με μερικές δεκάδες πρώην εμπορικά πλοία, οι ακατάβλητοι, εμπειροπόλεμοι και θαρραλέοι ναυμάχοι και πυρπολητές, κυρίως Υδραίοι, Σπετσιώτες και Ψαριανοί, αντιμετώπισαν τον πολλαπλάσιο και υπερμεγέθη τουρκο-αιγυπτιακό στόλο και τους πασάδες της βόρειας Αφρικής, καθιστάμενοι νικητές και απόλυτοι κυρίαρχοι του θαλασσίου πεδίου μάχης, επιτυγχάνοντας νίκες και κατορθώματα, μοναδικά στην παγκόσμια ναυτική ιστορία: Ερεσσός, Πάτρα, Σπέτσες, Χίος, Τένεδος, Άθως, Σκιάθος, Σάμος, Αλικαρνασσός, Γέροντας, Μεθώνη, Καφηρέας Μεσολόγγι, Αλεξάνδρεια.

Από τη Μολδοβλαχία και τον Δούναβη, έως την Κρήτη, την Κύπρο, τον Λίβανο και την Αίγυπτο, σε βουνά, κάμπους, ποτάμια, πόλεις και φρούρια, νησιά, πελάγη και κόλπους, τα όπλα των Ελλήνων επαναστατών δοξάστηκαν σε εκατοντάδες μικρές και μεγάλες, χερσαίες και ναυτικές συγκρούσεις. Περιφανείς νίκες σημειώθηκαν, αξιομνημόνευτες από τους μελετητές της στρατιωτικής ιστορίας: Γραβιά, Βαλτέτσι, Βασιλικά, Γράνα, Τρίπολη, Δερβενάκια, Κεφαλόβρυσο, Άμπλιανη, Αράχοβα, Κλείσοβα. Πολλές ήττες πέρασαν στη σφαίρα του συλλογικού υποσυνείδητου και μνημονεύονται πλέον ως ηθικές νίκες επί ενός βάρβαρου δυνάστη: Δραγατσάνι, Γαλάτσι, Σκουλένι, Μονή Σέκου, Αλαμάνα, Πέτα, Μανιάκι, Φάληρο, Φραγκοκάστελλο. Άσημα τοπία και ονομαστές περιοχές πέρασαν στην αθανασία και τη δόξα, μετατρεπόμενα σε τόπους προσκυνήματος και μνημεία απόλυτης θυσίας: Μεσολόγγι, Ψαρά, Χίος, Κάσος, Νάουσα, Σφακιά, Μελιδόνι, Σαμοθράκη, Χαλκιδική, Κυδωνίες.

Σχεδόν 200.000 Τουρκο-Αιγύπτιοι χάθηκαν στον τιτάνιο αγώνα και αντίστοιχα πάνω από 30.000 ένοπλοι Έλληνες. Βαρύ όμως ήταν το κόστος για τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό, με περίπου 300.000 νεκρούς και αιχμαλώτους, απαχθέντες και πωληθέντες στα σκλαβοπάζαρα της ανατολής.

Μέσα από τις ηρωικές σελίδες της επανάστασης αναδείχθηκαν μοναδικές μορφές, ανδρικές και γυναικείες, που ξεχώρισαν για το ήθος, την ανιδιοτέλεια, την ακάματη προσφορά, τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την ευφυΐα, την επινοητικότητα, την ενεργητικότητα, τις στρατηγικές τους ικανότητες αλλά και την καλώς εννοούμενη «τρέλλα» που απαιτούνταν σε τέτοιες περιστάσεις. Υψηλάντηδες, Θ. Κολοκοτρώνης, Γ. Καραϊσκάκης, Γ. Ολύμπιος, Οδ. Ανδρούτσος, Μ. Μπότσαρης, Κ. Τζαβέλας, Αθ. Διάκος, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Εμμ. Παππάς, Μαυρομιχαλαίοι, Λ. Λογοθέτης, Α. Μιαούλης, Κ. Κανάρης, Γ. Σαχτούρης, Ν. Αποστόλης, Λ. Μπουμπουλίνα, Μ. Μαυρογένους, Δόμνα Βισβίζη και εκατοντάδες άλλες εμβληματικές φυσιογνωμίες, κατέστησαν αιώνια δείγματα θάρρους και σύμβολα ανδρείας για όλους τους καταπιεζόμενους λαούς της Ευρώπης.

Το σύνολο του σκλαβωμένου Γένους και του παροικιακού ελληνισμού, πρίγκιπες και αριστοκράτες, φαναριώτες, αξιωματικοί, πρόκριτοι, έμποροι, ιεράρχες, μοναχοί, οπλαρχηγοί, πλοιοκτήτες, καπετάνιοι, ναύτες, απλοί βοσκοί, αγρότες, πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι κι αγράμματοι, έλαβαν μέρος μαζικά στον υπέρ πάντων αγώνα, χωρίς να λογαριάσουν κόπους, στερήσεις, περιουσίες και την ιδία τη ζωή τους, δίνοντας αγόγγυστα, οι περισσότεροι, τα πάντα για την ελευθερία χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.

Πλάι στον απλό λαό συστρατεύθηκε μαζικά η ορθόδοξη εκκλησία, προσφέροντας χιλιάδες θύματα στον αγώνα, πατριάρχες, μητροπολίτες, μοναχούς κι απλούς κληρικούς προεξάρχοντος του οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε΄.

Μαύρες κηλίδες του αγώνα αποτέλεσαν οι ιδιοτελείς συμπεριφορές, οι μικρότητες, ο διχασμός, οι δύο καταστροφικοί εμφύλιοι με αποκορύφωμα τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη και τη δολοφονία του Ανδρούτσου, η σύναψη και η διασπάθιση των αγγλικών δανείων, ο αλληλοσπαραγμός των κομμάτων, ο μικροκομματισμός της πολιτικής ηγεσίας των Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη και Κωλέττη, οι προδοσίες, το προσκύνημα και ο «νενεκισμός»,

Ευρωπαίοι ποιητές, διανοούμενοι, ζωγράφοι, αγνοί φιλέλληνες που ήρθαν να πολεμήσουν σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, συντάχθηκαν με τον ελληνικό λαό που αποζητούσε με κάθε κόστος την ελευθερία του, βοηθώντας τον ποικιλότροπα.

Τα συντάγματα του αγώνα αποτέλεσαν τα πλέον δημοκρατικά και φιλελεύθερα κείμενα της εποχής και πρότυπα οργάνωσης ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, απολύτως εναρμονισμένα με τα προεπαναστατικά μοντέλα αυτοδιοίκησης των Ελλήνων στα πλαίσια του θεσμού των Κοινοτήτων αλλά και την αρχαία δημοκρατία.

Στον αντίποδα, οι δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας, με επικεφαλής τον μισέλληνα Μέττερνιχ και τον Άγγλο υπουργό εξωτερικών, Κάστλερηγ, τάχθηκαν εξαρχής με το σουλτάνο, υπερασπίζοντας την ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τηρώντας απροκάλυπτα φιλοτουρκική στάση. Ακόμα και ο μετέπειτα δήθεν φιλελληνισμός του Κάνινγκ μετά το 1823, οι χριστιανικές «ευαισθησίες» των τσάρων της Ρωσίας και πολύ αργότερα η αλλαγή στη στάση της Γαλλίας, κινούνταν από έναν αισχρό διπλωματικό υπολογισμό και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Ακολουθώντας παρελκυστική πολιτική, αδιαφόρησαν για τις τουρκικές θηριωδίες και παρενέβησαν υπέρ των Ελλήνων μόλις το 1827 στο Ναβαρίνο, και μόνο όταν η επανάσταση, πολεμώντας ταυτόχρονα με το σουλτάνο και το Μωχάμετ Άλυ της Αιγύπτου, μετά την ήττα στο Φάληρο, άρχισε να κάμπτεται σοβαρά, προσποιούμενοι τους δήθεν σωτήρες και απελευθερωτές. Πρώτα όμως φρόντισαν να διχάσουν με τα ντόπια κόμματά τους τον ελληνικό λαό και με τα δάνεια οδήγησαν στους δύο εμφύλιους σπαραγμούς σε καθοριστικό για την επανάσταση χρόνο. Μόνη εξαίρεση η μακρινή δημοκρατία των απελευθερωμένων σκλάβων της Αϊτής στην Καραϊβική, που αναγνώρισε πρώτη τον ελληνικό αγώνα δίχως ίχνος υστεροβουλίας.

Έτσι ο ελληνικός λαός, πέραν πάσης λογικής, μετά από 9 σχεδόν χρόνια, με υπέρτατες θυσίες, κατοχύρωσε με το αίμα του και τα όπλα του, ασφαλώς χάρη και στη διπλωματική ιδιοφυία του πρώτου, αδικοχαμένου, κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, την πολυπόθητη ανεξαρτησία, κάνοντας το αδιανόητο έως τότε: το πρώτο ανεξάρτητο κράτος μέσα στην αχανή οθωμανική αυτοκρατορία.

Στη συνέχεια η δολοφονία του Καποδίστρια, ο διχασμός, η εμφύλια σύγκρουση και οι παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, δημιούργησαν ένα μικρό κράτος μέχρι τη Λαμία «υπό την εγγύηση των 3 δυνάμεων», που εγκατέστησαν έναν ξένο βασιλιά, τον Όθωνα και τη βαυαροκρατία, που χαρακτηρίστηκε από την επονείδιστη καταδίκη του Κολοκοτρώνη σε θάνατο και το ανελέητο κυνήγι των αγωνιστών, που το κράτος μετέτρεψε σε πένητες και ληστές. Η επανάσταση έτσι έμεινε ανολοκλήρωτη, οι προοπτικές ανάπτυξης του νέου κράτους υπονομευμένες και οι πόθοι των Ελλήνων ανεκπλήρωτοι.

Σήμερα δυστυχώς οι μαθητές και συνολικά η ελληνική νεολαία, γνωρίζουν ελάχιστα για τον αγώνα της παλιγγενεσίας και όπως φαίνεται, με τα χρόνια διδάσκονται όλο και λιγότερα αφού τα σχολικά εγχειρίδια και τα προγράμματα διδασκαλίας συρρικνώνουν βίαια κάθε αναφορά στο μεγαλείο του 1821. Αγνοούν στοιχειώδη γεγονότα, τοπωνύμια και πρόσωπα. Αδυνατούν πολλές φορές να ξεχωρίσουν το 1821 από το άλλο έπος του 1940-41 και της εθνικής αντίστασης.

Παράλληλα, περισπούδαστοι καθηγητές, εθνομηδενιστές κάθε λογής, στρατευμένοι κι αγράμματοι δημοσιογραφίσκοι και παραγωγοί εκπομπών, λοιδορούν συστηματικά με κάθε τρόπο και αμφισβητούν τα αυτονόητα σχετικά με το ‘21, την ιστορική συνέχεια του έθνους, την αξία, ακόμη και την αναγκαιότητα της επανάστασης, τους ηρωισμούς και τις θυσίες, αποδομούν και υποβαθμίζουν τον 9ετη ένοπλο αγώνα, αρνούμενοι ακόμη και την ελληνικότητα των αγωνιστών. Αποκόπτουν έτσι συστηματικά το λαό μας από κάθε σύνδεση με την απελευθερωτική κληρονομιά του 1821 και το διαχρονικό αντιστασιακό πνεύμα του ελληνικού έθνους.

Από την άλλη, οι νεοέλληνες, υπήκοοι ενός ψοφοδεούς κράτους-επαίτη που μεταβλήθηκε τα τελευταία χρόνια σε αποικία χρέους, διαποτισμένοι από το πνεύμα του καταναλωτισμού και του ωχαδελφισμού, αποδεχόμενοι έναν ιδιότυπο νεοραγιαδισμό, ανεκτικοί στη διαφθορά και την ιδιοτέλεια, αρνούνται να δουν κατάματα την αλήθεια και την υφιστάμενη πραγματικότητα. Κάτω από ανίκανες πολιτικές και ανύπαρκτες πνευματικές ηγεσίες, αδυνατούν να συλλάβουν τα βαθιά νοήματα του Αγώνα της ανεξαρτησίας, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» προσμένουν το μοιραίο που έρχεται στο γεωπολιτικό επίπεδο αναζητώντας διαρκώς σωτήρες, ντόπιους και ξένους.

Αιωνία λοιπόν η μνήμη των χιλιάδων αγωνιστών, επωνύμων και ανωνύμων, που θυσιάστηκαν πριν 197 χρόνια για να χαρίσουν, μέσα από ποταμούς αίματος, σ’ εμάς, τους απογόνους, μια πατρίδα ελεύθερη και ανεξάρτητη που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρείται κατάκτηση στο διηνεκές και αυτονόητο δεδομένο. Εξάλλου σε 3 χρόνια συμπληρώνονται τα 200 χρόνια από τη μεγάλη Επανάσταση και οι καιροί ου μενετοί.

ardin-rixi.gr

Ξέρετε τί ήταν το Glass Steagall Act;



Μήπως προοιωνίζονται ιστορικές αλλαγές; Οι Ρεπουμπλικάνοι του Τράμπ όπως και Δημοκρατικοί της … Κλίντον!!! θέλουν να επαναφέρουν σε ισχύ νόμο, ο οποίος με την κατάργησή του από τον Μπιλ Κλίντον το 1999, άνοιξε τις πύλες της κολάσεως της παγκοσμιοποίησης

Γράφει Ο Γιώργος του Κλικ

Τον Δεκέμβριο του 1913 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson, υπέγραψε το Federal Reserve Act, την δημιουργία δηλαδή της γνωστής μας FED, ή Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Ο Woodrow Wilson, την προεκλογική εκστρατεία του οποίου οι τραπεζίτες της εποχής είχαν χρηματοδοτήσει, φέρεται να είπε αργότερα αναφερόμενος στην υπογραφή αυτή “άθελα μου, κατέστρεψα την χώρα μου”. Προφανώς κατάλαβε επιτέλους ή τέλος πάντων έκανε πως κατάλαβε ότι το να παραδίδεις την διαχείριση του ταμείου της επιχείρησης σου ή το πορτοφόλι του σπιτιού σου στον σαλταδόρο της γειτονιάς, μάλλον κακές συνέπειες θα έχει.

Η FED στην πραγματικότητα είναι μια ιδιωτική τράπεζα που λειτουργεί με τον εξής απλό αλλά διαβολικό τρόπο: Κάθε φορά που η αμερικανική κυβέρνηση παρουσιάζει έναν ελλειμματικό προϋπολογισμό, η FED, μέσω του Υπουργείου Οικονομικών, τυπώνει δολάρια από το πουθενά και αγοράζει το κρατικό χρέος. Τα δολάρια αυτά διοχετεύονται στην κυκλοφορία ενώ οι τόκοι του χρέους φορτώνονται στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών.

Συνεπώς, αν ο Wilson είπε όντως κάτι τέτοιο, έχει απόλυτο δίκιο. Δεν νομίζω όμως να αρκεί σαν παρηγοριά για τους φορολογούμενους πολίτες των ΗΠΑ.

Η FED, εκτός από την αποκλειστική της ισχύ να κόβει χρήμα και παράλληλα να πλουτίζει, δραστηριοποιείται μέσω του ιερού ναού της Wall Street και μιας κάστας συμμοριών “έγκυρων χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων” σε τυχερά χρηματοπιστωτικά παιχνίδια μεταξύ τραπεζιτών και σπεκουλαδόρων σε βάρος, σωστά μαντέψατε, του φορολογούμενου πολίτη.

Όλα παίζουν στο παιχνίδι αυτό, από κατασχέσεις κατοικιών, φαλιμέντα επιχειρήσεων και απολύσεις εργαζομένων μέχρι βουτιές από μπαλκόνια ουρανοξυστών.

Ένα τέτοιο φαινόμενο ιδιαίτερα μεγάλης εμβέλειας συνέβη 16 χρόνια μετά την ίδρυση της FED και έχει ονομαστεί “Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση του 1929”.

Με βάση αυτή την οδυνηρή εμπειρία, το 1933, δυο πολιτικοί, ο Carter Glass και ο Henry Steagall, πρότειναν έναν νόμο που πήρε το όνομα τους ο οποίος πέρασε από την Γερουσία και στη συνέχεια υιοθετήθηκε σαν κομμάτι του γνωστού Νέου Συμβολαίου (New Deal) του προέδρου Franklin Delano Roosevelt. Το Glass Steagall Act έγινε νόμος.

Ο νόμος αυτός δεν πείραζε μεν την μονοκρατορία της FED στην κοπή νομίσματος, περιόριζε όμως δραστικά τις κερδοσκοπικές της “ανησυχίες”.

Συγκεκριμένα προέβλεπε την εισαγωγή δυο δραστικών μέτρων κατά της κερδοσκοπίας:

1. Την ίδρυση μιας Ομοσπονδιακής Αρχής που εγγυόταν τις καταθέσεις μέχρι 250,000 δολάρια ανά καταθέτη και είχε σαν σκοπό την αποφυγή των καταστροφικών bank run του παρελθόντος

2. Τον ξεκάθαρο διαχωρισμό μεταξύ παραδοσιακής τραπεζικής δραστηριότητας (απλές συναλλαγές καταθέσεων που αφορούσαν καταθέτες, συνταξιούχους, μισθωτούς κλπ) και επενδυτικής τραπεζικής δραστηριότητας (επιρρεπείς σε στοιχήματα σπεκουλαδόρων). Με τον τρόπο αυτό οι τράπεζες χωρίστηκαν σε εμπορικές και επενδυτικές με τα τσανάκια τους σαφώς διαχωρισμένα και συνεπώς κανένας τραπεζίτης δεν μπορούσε να τζογάρει με τα λεφτά μου.

Για κάμποσα χρόνια οι καταθέσεις του κοσμάκη παρέμειναν ασφαλείς και ο κοσμάκης ήσυχος. Είναι αυτό που ονομάζεται “τραπεζική πίστη” δηλαδή “σε εμπιστεύομαι μια και δηλώνεις με την εγγύηση του κράτους τίμιος και φερέγγυος, τα λεφτά είναι δικά μου και η διαχείριση τους είναι, σε τελευταία ανάλυση, δική μου υπόθεση”.

Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως.

Την δεκαετία του 1980 εμφανίζεται η “τραπεζική βιομηχανία”. Δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι μια τράπεζα-βιομηχανία, αλλά οι αλλαγές στις έννοιες των λέξεων και η εισαγωγή νεοφιλελεύθερων νεολογισμών σπανίως συμβαδίζουν με την κοινή λογική. Σκεφτείτε τους “ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς” για παράδειγμα ή την παιδεία που έγινε “επιμόρφωση”, την εργασία που έγινε “απασχόληση” και τον εργαζόμενο που έγινε “επωφελούμενος”. Μόνο για «επισκευή» στο νοσοκομείο δεν μπαίνουμε ακόμα αλλά ποιος ξέρει στο μέλλον…

Η “τραπεζική βιομηχανία” λοιπόν αρχίζει να “σπρώχνει” για την κατάργηση του Glass Steagall Act. Τα λεφτά δεν φτάνουν στα παιδιά για τον τζόγο. Χρειάζονται και τα δικά μας.

Και επί προεδρίας Bill Clinton, ο οποίος πρέπει να θεωρηθεί σαν ο εφευρέτης της επαναστατικής πολιτικής διαχείρισης που φέρνει τον τίτλο “Πρώτη Φορά Αριστερά” και έχει καταστρέψει ολόκληρο τον λεγόμενο “Δυτικό Κόσμο”, επί Clinton λοιπόν, το Glass Steagall Act καταργείται και αντικαθίσταται από το Gramm Leach Bliley Act.

Τραπεζίτες και κοράκια διάφορα έχουν πια ελεύθερη πρόσβαση στις καταθέσεις μας. Σε αντάλλαγμα, εμείς αναβαθμιζόμαστε σε “επενδυτές”. Χαράς ευαγγέλια.

Το Glass Steagall Act καταργήθηκε το 1999. Οι συνέπειες έκαναν μόνο 8 χρόνια να φανούν και ταρακούνησαν την παγκόσμια οικονομία με την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2007 και ξέσπασε (μαζί με τη φούσκα που δημιούργησε) το 2008.

Οι σεισμικές αυτές δονήσεις δεν έχουν πάρει ακόμα τέλος, η οικονομία στενάζει, ενώ όλα δείχνουν ότι πρόκειται μόνο για προσεισμικά φαινόμενα που προαναγγέλλουν κάτι πραγματικά “μεγάλο”. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά αφού τα στοιχήματα έχουν ξεπεράσει σε όγκο 100αδες φορές την ετήσια οικονομική δυνατότητα ολόκληρου του πλανήτη.

Και έχεις όλους αυτούς τους στοιχηματάκηδες, τους χαρτογιακάδες, τους οικονομικά αγράμματους, τους κατσαπλιάδες του κοινού ποινικού δικαίου, που κουνάνε το δάχτυλο στον κόσμο και ζητούν περισσότερη λιτότητα.

Σαν κατάληξη αυτής της αφήγησης, θέλουμε να δώσουμε και ένα ίχνος ελπίδας, καθαρά από οικονομική σκοπιά.

Πρόσφατα, σύμφωνα με άρθρο στο Zero Hedge μετά από δήλωση των Δημοκρατικών περί “εκσυγχρονισμένης” επιστροφής στο Glass Steagall Act, και οι Ρεπουμπλικάνοι υιοθέτησαν την επαναφορά του Glass Steagall Act “το οποίο έθετε φραγμούς στο τι μπορούν και στο τι δεν μπορούν να κάνουν οι μεγάλες τράπεζες”.

Βέβαια η ενσωμάτωση μιας τέτοιας επιδίωξης στην πολιτική πλατφόρμα, δηλαδή στην μη δεσμευτική αντανάκλαση των αξιών, των δυο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων, δεν σημαίνει και πολλά σε επίπεδο κυβερνητικής πολιτικής.

Αρκεί να θυμηθούμε ποιος είναι ο σύζυγος της υποψήφιας προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος.

Αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε..

teleytaiaexodos.gr

Έλληνες και Ελληνάρες

Tου Ελευθέριου Ανευλαβή

Όσοι κι αν ήσαν, 140.000 ή 1,5 εκατομμύριο, μίλησαν. Και όλοι οι υπόλοιποι, καναπεδιασμένοι τηλεπυροβολημένοι, άκουσαν, ανάλογα με ό,τι ή θ ε λ ε ο καθένας ν’ ακούσει και ανάλογα με ό,τι του σέρβιραν γυάλινα ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Εγκεφαλομαλάκυνσης.

Είναι η ηλιθιότητα προϋπόθεση του πατριωτισμού; Πάντως η μικρόνοια είναι πολιτικώς ορθή. Ο Ευρωπαιο-ραγιάδικος πλουραλισμός της πυγοστόλου (εκ του πυγή. Βλέπε και πυγολαμπίδα, δηλαδή, κωλοφωτιά) πολυπολιτισμικότητας.

«Αν είσουν ως τα κόκκαλα ραγιάς και σάπιος,
δεν θάσουν τώρα σκοτωμένος, αλλά «κάποιος».
(Κ. Βάρναλης)

Ο ελληνάρας, με το κόυφιο νταηλίκι, «χέσαιτο γαρ ει μαχαίσετο: έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε»; (Αριστοφάνους Ιππείς).

Ο ελληνάρας πολιτικατζής, νεόπλουτος, δια της πολιτικής, βουλιμικός για εξουσία, χρήμα, και αναίσχυντη επίδειξη. «Πολιτικατζήδες, ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες, μουνούχοι…» (Γ. Σεφέρης)

Οι Ελληνάρες, νήπιοι, καταναλωτές, μαζάνθρωποι, «ξαπλωμένοι στης γης την πλάτη ανίδεοι και χορτάτοι» (Γ. Σεφέρης), στον κυνικό πλανήτη των παγκοσμιοποιημένων ηλιθίων, λοιδορούν το φιλότιμο και την μπέσα, εχθρεύονται την παράδοση και κολοβώνουν, έτσι, την Πατρίδα.

Πατριδέμποροι, κατηγορούν τους πατριώτες (καμιά σχέση με τους πατριδοκάπηλους-εθνικιστές), υμνολογούν τον συμβιβασμό και την καλπουζανιά.

Λένε: «καλά όλα αυτά, παράδοση και τέτοια, αλλά, ξεπερασμένα, πια, βρε παιδί μου. Ας είμαστε σώφρονες, και πραγματιστές. Τα σύνορα καταργούνται πια. Ο κόσμος μας με την τεχνολογία και την πληροφορία είναι ένα παγκόσμιο χωριό. Και ο κύριος ρυθμιστής των ανθρωπίνων σχέσεων είναι η ελεύθερη αγορά και οι κανόνες της.»

Ο Λαός, που δεν κατήντησε μαζοχυλός, ο Έλληνας, (εκάς οι ελληνάρες) τη νοιώθει στο πετσί του την «ελεύθερη», ασύδοτη, άπληστη, απάνθρωπη αγορά, που λατρεύετε, σεις, οι πραγματιστές, ελληνάρες, που, με κυνισμό, θέλετε να πείσετε του Έλληνες, πως είναι μονόδρομος να ζούνε, κυλισμένοι στη λάσπη, μέσα στο χοιροστάσι της παγκοσμιοποιημένης Κίρκης.

Για τους ελληνάρες, σήμερα, στη νεοφιλελεύθερη μετανεωτερικότητα, ο άριστος οιωνός είναι να αμύνονται μόνον περί π ά ρ τ η ς, ξεχνώντας πως: «εις οιωνός άριστος. Αμύνεσθαι περί πάτρης».

Ο Ελληνάρας, μεταμοντέρνος πολυπολιτισμικός, και «πολιτικώς ορθός: politically correct», διανοουμενίζων, θεωρεί πως «η Τουρκία έχει τεράστιο αιγαιακό μέτωπο και υφαλοκρηπίδα» Προφανώς, γι’ αυτόν, ο βασιλιάς των Αθηνών Αιγεύς ήταν κάποιος Τούρκος Σουλτάνος, και, επομένως, «έχει ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα στο Αιγαίο»!

Προφανώς, κατά τον κενόκρανο κάλαμο της εφημερίδας, έχει «ζωτικά» και «νόμιμα» συμφέροντα και στην Κύπρο, όπου κατέχει το μισό μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη «νόμιμη» και «εύλογη» εισβολή του Αττίλα.

Και προφανέστατα, έχει και «ζωτικά και «νόμιμα» συμφέροντα και στη Θράκη, κατά τον ίδιο απελέκητο κάλαμο. Και, επομένως, κατά την ίδιο λογική του κουφιοκεφαλάκη, στην ελληνική Μακεδονία, έχει ανάλογα συμφέροντα το κρατίδιο των Σκοπίων, με το ψευδώνυμο FYROM, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Και κατά τον σύντροφο Φίλη, στον Real FM
«Υπάρχει σλαβομακεδονική γλώσσα, δεν υπάρχει; Τι ανακαλύπτουμε τώρα προβλήματα; Σλαβική-Μακεδονική γλώσσα υπάρχει.»,.

Προφανώς, ο Αριστοτέλης, για να συνεννοηθεί με τον μαθητή του Αλέξανδρο, του μιλούσε στη σλαβομακεδονική γλώσσα, κατά τον ιστορικό, και αριστερόστροφο υπουργό παιδείας Νίκο Φίλη.

« Ελάβατε νουν καθηγεμόνα… και του ανοηταίνειν ου παύεσθε» (Γρηγόριος Παλαμάς).

Οι ελληνάρες, χαλασοχώρηδες είναι και γλωσσοχαλαστήδες της ελληνικής γλώσσας, που «ει θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται: αν οι θεοί διαλέγονται χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων» Κικέρων. (Ποιος είν αυτός; ρωτήστε τον Καρανίκα, σύντροφοι)

Οι Ελληνάρες, σημερινοί Λαγίδες, αδυνατούν «να νοιώσουν το φρόνημα της Σπάρτης» (Καβάφης).

Φορώντας το κοστούμι της ελευθερίας του ηδονοθηρικού εξευτελισμού, της μαζοδημοκρατίας του χυδαίου πολιτικαντισμού, της ισονομίας του δικολαβισμού, του κωλορεβερέντζη μπρος σε ανάξιους άρχοντες, οι ελληνάρες, οι νήπιοι γιαποελληνάρες του μαζοχυλού, επιδεικνύουν τα ξενόφερτα φύκια, που τους πούλησαν οι κάθε λογής καπάτσοι, για μεταξωτές κορδέλες.

Ξένοι, μέσα στην ίδια τους τη χώρα, νοικαρηδες του τουριστικού ξενοδοχείου, που κατήντησαν την Ελλάδα, αυτοί, οι σπουδαιογελοίοι του κόσμου της ερημιάς και της απόγνωσης, ανίκανοι, (αυνάνες γαρ, «εκχέουν επί την γήν» Γένεσις), να γονιμοποιήσουν την ίδια τους τη χώρα, παθαίνουν οργασμούς με την Ευρώπη της εσπερίας.

Αυτοί οι ελληνάρες, οι κομπλεξικοί, σαλονάτοι σαλτιμπάγκοι της μεταμοντέρνας διανόησης και της απύθμενης ανοησίας, οι εύκολοι άνθρωποι, σουσουδίζουν, μαντάμ Σουσούδες, την Ευρώπη, ως πτωχαλαζόνες συγγενείς, χωρίς να την καταλαβαίνουν. Ξεχνούν, αυτό που κάθε πολιτισμένος Ευρωπαίος γνωρίζει: ο ευρωπαϊκός πολιτισμός στα θεμέλιά του είναι ελληνικός πολιτισμός.
Ξενόμυαλοι, ελληνάρες, δεν αντέχουν το λαμπερό φως της καθ’ ημάς Ανατολής. Αισθάνονται άνετα στο γκρίζο της παγκοσμιοποιημένης Δύσης, που δύει.

Αυτοί όλοι οι χαλασμένοι, «χαλούνε, προστυχεύουν» (Σεφέρης), τον λαό. Τον κάνουν, τον λαό, σαν τα μούτρα τους. Με τα δεκανίκια της Εσπερίας, προσπαθούν να κάνουν τον λαό να ξεχάσει, πως τα αληθινά του πόδια είναι οι κολώνες του Παρθενώνα.

Λοιπόν θα σιωπούν οι πατριώτες μπροστά στους πατριδέμπορους;,

ΟΧΙ!
Θα πολεμήσουμε. Γιατί το ξέρουμε πια. πως «Την φωτιά της δημιουργίας τη συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και του πνεύματος… Με την ψυχή γεμάτη κόσμους, χωρίς χαλινάρια ή παρωπίδες» (Γ. Θεοτοκάς)

«Καταραμένε Έλληνα, τα βρήκες όλα, φιλοσοφία, γεωμετρία, φυσική, αστρονομία, τίποτα δεν άφησες για εμάς» γράφει ο ποιητής, ιστορικός, ιατρός και φιλόσοφος, Schiller

Ας κοιταχτούμε, καλά, κατά πρόσωπο, στον καθρέφτη της Ιστορίας, με τον Εγώφθαλμο του νου μας ορθάνοιχτο.

Ναι. Είμαστε Έλληνες. Είμαστε οι Υπερβόρειοι, πέρα από τον βορρά, πέρα από την παγωμένη σκέψη.
Ζούμε κάτω από τον λαμπερό ήλιο του δικού μας θεού, του Απόλλωνα, του οποίου «…η αληθινή κατοικία… βρίσκεται ανάμεσα στους Υπερβορείους, σε μια χώρα Αιώνιας Ζωής…» (Πλάτων)

Οι Έλληνες, ζούμε τη ζωή μας διαφορετικά από τους άλλους. Είμαστε ξεχωριστοί.
Είμαστε Έλληνες (εκάς οι βέβηλοι ελληναράδες), ούτε ανώτεροι, ούτε κατώτεροι από τους άλλους, μα διαφορετικοί. Ναι, και παντογνώστες, συνάμα. Ο Σίλερ μας το αναγνωρίζει.

Με τον μίτο της δικής μας Αριάδνης βρήκαμε την έξοδο από τον λαβύρινθο του σκότους και της άγνοιας.

Ο Ευρωπαίος μετανωτερικός άνθρωπος, Χαμένος, μέσα στην τεμπέλικη, οκνηρή ομοφωνία του δειλού συμβιβασμού, που τον ονομάζει σωφροσύνη, ακόμη ψάχνει τον δρόμο του, μέσα στον λαβύρινθο της εκτεχνικευμένης ζωής, που αυτός έχει άσκεφτα δημιουργήσει. Ντυνεται την ομοιόμορφη κουρελού της μετανεωτερικής «πολιτικής ορθότητας», που όλα τα συν-χωρεί και τα χωνεύει και τα ανέχεται.

«Λιγοστέψαν οι ανθρώποι και περσέψαν οι μαϊμές» (Βάρναλης)

Η αποσύνθεση του Λόγου και η πολτοποίηση του ανθρώπινου προσώπου της πολιτικής, των πολιτικών, και των πολιτών, γέμισε την χώρα με μακάκες (macaca: πίθηκος). Και «όσο ανεβαίνει πιο ψηλά ο μακάκας, τόσο ποιο πολύ φαίνεται ο κώλος του.

Οι Έλληνες, (μακριά, όξ’ από ’εδώ, οι ελληνάρες με το κούφιο νταηλίκι), θαρραλέοι, Λοξίες του άφατου, «παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και τοις δεινοίς ευέλπιδες», παίδες αεί, σκαρφαλωμένοι στα πανύψηλα όρη του Ανθρώπινου Λόγου, τραβάνε τον κεραυνό των οδοιπόρων της ευθείας γραμμής, και της άνανδρης σώφρονος υποταγής, που επικαλούνται οι «πραγματιστές».

Οι Έλληνες, Προμηθείς, τροφοδότες του Λόγου, της Επιστήμης, της Φιλοσοφίας, της Κριτικής Σκέψης, αδιαφορούν για την κατηγορία του εμπρηστή, που τους προσάπτουν οι φυγόδικοι του πνεύματος.

Αυτόν τον Έλληνα, του ανεσπέρου φωτός, δεν ανέχονται, και παθαίνουν αλλεργία, οι Εσπέριοι της Δύσης, που δύει.

Αυτοί, οι Εσπέριοι, φορώντας το άδειο πουκάμισο των Ελληνοδυτικών αξιών, διατυμπανίζουν αξίες παρακμής, αγενείς και λειψές, και θεωρούν το ένστικτο της χαρούμενης ζωής, πλάνη και αμαρτία. Οι νεκροκρύοι εν ζωή.
Θυσιάζουν ειδωλόθυτα στους θεούς του άνομου κέρδους και του άνομου πλούτου.

«Kάποιος αποφάσισε να βγάλει από τη μέση τους Έλληνες. Τι μένει; Ένα συνεχές τραύλισμα!» (Ηλίας Κανέττι)

Και το γρύλισμα του μακάκα.

«Φωτιά και τσεκούρι» κριτικής, στους αλαζόνες πολιτικάντηδες. Στους ελληνάρες κενόκρανους. Στους σαλτιμπάγκους της «διανόησης.»

Δεν είναι μπρος
Είν’ από πίσω σου
Κρυφός ο οχτρός
(Βάρναλης;).

Γύρνα τους την πλάτη, Έλληνα. Κλείσε τους την πόρτα.
«Και μην ανοίγεις όσο κι αν χτυπούν.
Φωνάζουν μα δεν έχουν τι να πουν».

(Σεφέρης).
teleytaiaexodos.blogspot

Τσικνοπέμπτη, η μυρωδιά της γής και της ευφορίας.


Την Τσικνοπέμπτη λοιπόν σύμφωνα με το έθιμο, στα σπίτια ψήνουν κρέας στη σχάρα, γεμίζοντας τον αέρα με τη μυρωδιά της «τσίκνας».

Η προέλευση αυτού του παράξενου εθίμου χάνεται στα βάθη του χρόνου, ωστόσο φαίνεται να συνδέεται με τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που θεωρούσαν το φαγοπότι και το γλέντι ιεροτελεστία για την καλή ευφορία της γης την άνοιξη.

Επίσης η Τσικνοπέμπτη αποτελεί, ουσιαστικά, την απαρχή των εκδηλώσεων για την Αποκριά, αφού την επόμενη εβδομάδα ακολουθούν το Καρναβάλι και η Καθαρά Δευτέρα. Η ημέρα της Πέμπτης επιλέχθηκε, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, διότι η Τετάρτη και η Παρασκευή είναι σημαντικές ημέρες νηστείας.

Έθιμα ανά την Ελλάδα

Πέρα από το καθιερωμένο ψήσιμο κρεάτων, κάθε περιοχή της Ελλάδας έχει τα δικά της ήθη και έθιμα για την Τσικνοπέμπτη.

Στην Κέρκυρα γίνονται τα λεγόμενα «Κορφιάτικα Πετεγολέτσια». Η λέξη Πετεγολέτσια σημαίνει κουτσομπολιό και πραγματοποιείται το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία «Κουκουνάρα» τής Κέρκυρας.

Στην Πάτρα, έχουμε το έθιμο της Γιαννούλας της Κουλουρούς, η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, πιστεύει πως ο ναύαρχος Ουίλσον έρχεται να την παντρευτεί και τον περιμένει μάταια σαν την τρελή στο λιμάνι. Έτσι, την Τσικνοπέμπτη οι Πατρινοί ντύνουν κάποιον νύφη, ή βάζουν ένα ομοίωμα νύφης στο λιμάνι και διασκεδάζουν γύρω του.

Στις Σέρρες ανάβουν μεγάλες φωτιές στις αλάνες και αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους.

Στην Κομοτηνή, οι νοικοκυρές σχεδόν καίνε μια κότα, για να τη φάει η οικογένεια την Κυριακή της Αποκριάς. Η παράδοση αναφέρει, επίσης, ότι την Τσικνοπέμπτη τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια πρέπει να ανταλλάξουν φαγώσιμα δώρα. Ο άντρας πρέπει να στείλει τον «κούρκο», δηλαδή μία κότα, και η γυναίκα μπακλαβά και μια κότα γεμιστή.

Στη Θήβα, αρχίζει ο «βλάχικος γάμος», που ξεκινά με το προξενιό δύο νέων, συνεχίζει με τον γάμο και τελειώνει την Καθαρά Δευτέρα με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων.

Στην Ιο, το βράδυ της Τσικνοπέμπτης μασκαράδες ζωσμένοι με κουδούνια προβάτων διασχίζουν τη Χώρα και επισκέπτονται σπίτια και καταστήματα.

Στον Πόρο, η παράδοση επιβάλλει στους νέους να κλέψουν ένα… μακαρόνι, το οποίο θα βάλουν κάτω από το μαξιλάρι τους για να δουν ποια θα παντρευτούν.

Σε όλη την Πελοπόννησο σφάζουν χοιρινά από τα οποία φτιάχνουν διάφορα άλλα τρόφιμα, μεταξύ των οποίων πηχτή, τσιγαρίδες, λουκάνικα, γουρναλοιφή και παστό.

Στη Σκόπελο, οι κάτοικοι δίνουν ραντεβού στο Πεύκο, για να συνεχίσουν το γλέντι και το φαγοπότι όλοι μαζί.

Το διαβάσαμε από το: Τσικνοπέμπτη: Τι γιορτάζουμε και γιατί γεμίζουμε με «τσίκνα» τον αέρα; http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/02/blog-post_201.html#ixzz56W2GW6Zk

Τί κατάλαβε ο πασόκος


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο πασόκος δεν χρειάζεται να καταλάβει τίποτα.
Ο πασόκος δεν έχει γεννηθεί να καταλαβαίνει. Έχει γεννηθεί να διαστρέφει, να παραμορφώνει, να κοροϊδεύει την πραγματικότητα, να ασχημονεί (να διευκρινίσουμε πως η ιδιότητα του πασόκου επικαλύπτει όλες τις προηγούμενες ιδιότητες ή ιδεολογίες του ατόμου, τις καταπίνει, τις καταβροχθίζει, τις βρωμίζει μέχρι μυελού των οστών, τις εξαφανίζει).

Ο πασόκος ο γαλουχημένος στην λαμογιά και την απάτη του «εκσυγχρονισμού» του κιτρινιάρικου γκόλουμ που πιστά υπηρέτησε σε όλη την διάρκειά του, δεν μπορεί να καταλάβει.
Μπορεί να αδιαφορεί για τον λαό, για την αλήθεια, για την ηθική, για οποιεσδήποτε αξίες, αλλά όχι να καταλάβει.
Δεν χρειάζεται άλλωστε.
Τον επικαλύπτει και του δείχνει τον δρόμο σε βρωμιά, αναλγησία και διαστρέβλωση της πραγματικότητας ο ίδιος ο «πρώτη (και τελευταία) φορά αριστερός» πρωθυπουργός του, όταν κατάλαβε σαν «ΝΑΙ» το ηχηρό εκείνο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος του 2015.

«Συνεχίζω με ήσυχη συνείδηση και ευθύνη «, δήλωσε ο διαχρονικός πασόκος, που σαν διαχρονικό ποντίκι εγκατέλειψε το πλοίο που βυθιζότανε για να πιάσει άλλο πόστο στην ροζ φελούκα.
Παραβλέπει πως για να συνεχίσει με ήσυχη συνείδηση πρέπει να έχει συνείδηση.
Και ποιός απ’ την σημερινή μνημονιακή συμμορία έχει συνείδηση;
Πρωτίστως ανθρώπινη και λαϊκή και οπωσδήποτε ελληνική, πατριωτική (ή εθνική), ή όπως θέλει ο καθένας να ονομάζει εκείνο το συναίσθημα και την ηθική αξία που σε κάνει να σκέφτεσαι να δρας και να πράττεις υπέρ της χώρας σου και του λαού, και όχι εναντίον τους.

Ποιοί γενικά από όλον τον μνημονιακό οχετό απ’ το 2010 ως σήμερα έχουν συνείδηση;
Αυτοί που υπόγραψαν την παραίτηση τους απ΄ την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας;
Αυτοί που ψήφιζαν (και ψηφίζουν) «ναί σε όλα», χωρίς να έχουν διαβάσει έστω και μία σελίδα των μνημονίων;
Ή ακόμη αυτοί που δεν έσκισαν τις υπογραφές εκείνες, παρά τις επικαιροποίησαν και τις πήγαν και ένα βήμα παραπέρα;
Αυτοί που κατά προχθεσινή δήλωση-ομολογία του απερχόμενου Βίζερ «αγκάλιασαν τα μνημόνια»;

Όλοι αυτοί το μόνο που καταλαβαίνουν είναι οι καρέκλες, το χρήμα, η δύναμη, το πάθος για εξουσία.
Πώς λοιπόν να καταλάβει ο πασόκος;
Μη ζητάμε και πολλά!…

Ουδέν Σχόλιον
kostaxan.blogspot

Οι αλλαζόνες σπουδαρχίδιδες που νομίζουν οτι λέγονται μακεδόνες

Λέει, πως πρέπει κι εμείς ν’ αναγνωρίσουμε την Χώρα του με το (ψευδ)όνομα Μακεδονία.
«Δεν αισθανόμαστε ευχάριστα, όταν χιλιάδες τουρίστες, ρωτούν υπό σύγχυση, γιατί ο γείτονας μας, (σ.σ. η Ελλάδα) χρησιμοποιεί το όνομα της χώρας μας (σ.σ. Μακεδονία) ως όνομα του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης», έλεγε περίσσιο κυνισμό, ο Γκρουέβσκυ, και συνεχίζουν να το επαναλαμβάνουν, κουτοπόνηρα, και οι διάδοχοί του.
«Το ‘χει η κούτρα τους να κατεβάζει ψείρες».

Λοιπόν, ακούστε, παραχαράκτες της ιστορίας, που ονειρεύεστε, ετσιθελικά, έξω από κάθε ιστορική πραγματικότητα, δική σας «Μακεδονία» που, κατά τα ταραγμένα σας μυαλά, φτάνει μέχρι τον Όλυμπο και «μακεδονική μειονότητα» (ενώ καμία τέτοια μειονότητα δεν έχει καταγραφεί στην περιοχή είτε το 1908, είτε το 1926 που έγιναν απογραφές )

Bulgari (Βούλγαροι), ήταν το όνομά σας που χρησιμοποιούσατε εσείς οι ίδιοι μέχρι το 1944, το οποίο σας είχαν δώσει οι Σέρβοι.

Bardaska Banovina (Διοικητική Περιφέρεια του Βαρδάρη) ήταν το όνομα του Κράτους σας, από το 1918, μέχρι το 1944, όταν κατασκευάστηκε η «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και έκτοτε, φωνασκείτε διεθνώς, και συνεχώς, ενώ είστε σλαβόφωνοι, πως εσείς είστε οι μοναδικοί και γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων.

Ακούστε, λοιπόν, εσείς και οι ομόφρονές σας, τον ίδιο τον Αλέξανδρο, τον Πανέλληνα, του οποίου το όνομα σφετεριστήκατε στην ονομασία του αεροδρομίου σας:

«αυτός τε γαρ Έλλην γένος ειμί τωρχαίον», φωνάζει ο Αλέξανδρος μέσα στην Ιστορία του Ηρόδοτου.

« ..εγώ δε των Ελλήνων ηγεμών κατασταθείς και τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην ες Ασίαν» κραυγάζει ο Αλέξανδρος στην «Αλεξάνδρου Ανάβασις» του Αρριανού.

«γράμματα τε μανθάνειν ελληνικά…» εντέλλεται ο Αλέξανδρος, τους νεαρούς Πέρσες που είχε στο στράτευμά του, όπως μαρτυρεί ο «Βίος Αλεξάνδρου» του Πλούταρχου.

Οι Σλάβοι προπάτορές σας, έκαναν την εμφάνισή τους στη Βαλκανική Χερσόνησο, τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ανάμεσα στον ποταμό Δούναβη και την οροσειρά του Αίμου.

Όμως, η μακεδονική γη της Ελλάδας είναι γεμάτη με θραύσματα και σπαράγματα χιλιάδων επιγραφών που κραυγάζουν, από το βάθος του 5ου αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 7ο αιώνα μετά τον Χριστό, πως:
«Η Μακεδονία, η ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα», Έλληνες ανέθρεφε που μιλούσαν γλώσσα ελληνική, από τότε μέχρι τώρα.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Πέλλα, την οποία ο πατέρας του Φίλιππος είχε κέντρο του Βασιλείου του. Ο Φίλιππος, κάλεσε τον Αριστοτέλη να μάθει, προφανώς, … «σκοπιανά» γράμματα, στον γιο του τον Αλέξανδρο, μιας και ο Αριστοτέλης μιλούσε την «μακεδονική» των Σκοπίων, για να συνεννοείται με τον Αλέξανδρο, στα φιλοσοφικά και πολιτικά του μαθήματα! .

Στα Σκόπια σας, τη γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το κράτος σας, το οποίο ψευδωνύμως αποκαλείτε «Μακεδονία», καθώς και σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων, η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός κρατούσαν, από την αλεξανδρινή εποχή μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους.

Μάθετε, λοιπόν, ανιστόρητοι, θρασείς σφετεριστές, πως όταν ήρθαν οι προπάτορές σας Σλάβοι στην Βαλκανική, μόνο Έλληνες βρήκαν. Μόνο ελληνικά άκουσαν να ομιλούνται. Ελληνικές λέξεις περιέχει το σλαβικό γλωσσικό σας ιδίωμα, που είναι αποτέλεσμα και της επίδρασης της επίσημης ελληνικής γλώσσας του Βυζαντινού κράτους.

Χιλιάδες ελληνικές λέξεις, που εκφράζουν απλές έννοιες της καθημερινής ζωής, είναι δανεικά φυτεμένες μέσα στο γλωσσικό σας ιδίωμα, και αποδεικνύουν, πως η γεωγραφική περιοχή που ορίζεται ως βόρεια Μακεδονία, ήταν μια καθαρά ελληνόφωνη χώρα η οποία ιστορείται από την αρχαιότητα, από τους αλεξανδρινούς, τους Ρωμαϊκούς και τους Μεσαιωνικούς χρόνους, μέχρι την κάθοδο των σλαβικών φύλων.

Έλληνες, εκσλαβίσατε όταν εμφανιστήκατε στην περιοχή, και όχι Θρακοϊλλυριούς (οι οποίοι, βέβαια, δεν υπήρχαν στην περιοχή τον 7ο αιώνα, κατά τον οποίον εμφανισθήκατε εσείς), όπως ανιστόρητα και σκόπιμα ισχυρίζεστε, για να υποστηρίξετε τη «μακεδονικότητά» σας.

Ανοήτως, και με την ανοχή των ελληνικών Κυβερνήσεων το 1944, ονομάσθηκαν τα Σκόπια, με το ελληνικό ιστορικό όνομα «Μακεδονία», στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Το νεοπαγές κράτος των σλαβοφώνων και Αλβανών συνάμα, ομιλούν το σερβοβουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο, σε πείσμα όλων όσων ορίζει η επιστήμη της γλωσσολογίας, αποκαλείται «μακεδονική» γλώσσα.

Παραγνωρίσαμε, τότε, την υποκλοπή. Δεν δώσαμε σημασία. Λόγω της απρονοησίας και αδιαφορίας των πολιτικών μας. Εξ αιτίας, των κάθε λογής πολυπολιτισμένων, που στο άκουσμα της λέξης «Πατρίδα» (μπερδεύοντας πατριδέμπορους μαζί με πατριώτες), τους σηκώνετε η τρίχα του «πολιτικώς ορθού» των…

Τώρα, που ο σωβινισμός, και η ανίερη, ανιστόρητη, αλλά πειστική προπαγάνδα, για τους τείνοντες ευήκοον ους στις σκοπιανές ανοησίες, τρέχουμε (και δεν φθάνουμε) πίσω από κάθε διεθνή μεσολαβητή, για να πείσουμε:

Πώς τα Σλαβόφωνα Σκόπια, ΔΕΝ δικαιούνται το όνομα Μακεδονία.

Πως το σερβοβουλγαρικό γλωσσικό τους ιδίωμα, ΔΕΝ είναι μακεδονική γλώσσα, διότι τέτοια δεν υπάρχει.

Πως οι Μακεδόνες ΗΤΑΝ και ΕΙΝΑΙ Έλληνες και ομιλούσαν και ομιλούν την Ελληνική γλώσσα, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια. Όπως οι Κρητικοί. Όπως οι Μικρασιάτες. Όπως οι Πόντιοι.

«Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς•
ελληνικός καινούργιος κόσμος μέγας.
Εμείς• οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,
οι Σελευκείς, κι’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,…
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ως τους Ινδούς.» (Κ. Καβάφης)

Πηγές ιστορικών στοιχείων:
Θεοδώρου Δημητρόπουλου, Μακεδονία Ιστορία και Πλαστογραφία. Εκδόσεις Κάκτος
Γεωργίου Χατζιδάκι, Η Ελληνικότητα των Αρχαίων Μακεδόνων, Εκδόσεις Κάκτος
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Μέγας Αλέξανδρος Ελληνιστικοί Χρόνοι. Εκδοτική Αθηνών
Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018, 15:50
zougla.gr

Άν η Αθήνα είχε χτιστεί στις όχθες των ποταμών της



Όλες οι σημαντικές πόλεις από την αρχαιότητα, τον μεσαίωνα και μέχρι τον τελευταίο αιώνα χτίζονταν πάνω σε ποτάμια και συνδέονταν με ποτάμια. Εκτός από την Αθήνα, τα ποτάμια της οποίας μπαζώθηκαν και έγιναν άσχημοι αυτοκινητόδρομοι.

Γνωστές πόλεις, όπως το Λονδίνο, η Πράγα, η Ρώμη, η Κολωνία, η Μόσχα, το Παρίσι, η Αγία Πετρούπολη, η Βουδαπέστη, η Βιέννη κ.ά., αλλά και τόσες πανέμορφες άγνωστες πόλεις, όπως π.χ. το Κόμπλενζ, το Μελκ, το Ούγκλιτς, το Κίζι, το Ρουντεσχάιμ, έχουν χτιστεί γύρω από τα ποτάμια τους και αποτελούν μαγνήτη για τους ντόπιους κατοίκους και τους τουρίστες.

Οι γεωτρήσεις του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών) απέδειξαν ότι οι περισσότεροι δρόμοι της Αθήνας κρύβουν ένα μπαζωμένο ρέμα ή ένα υπόγειο ποτάμι.

Ο Ιλισός, ο Ηριδανός, ο Κυκλόβορος, το Λυκόρεμα, ο Βουρλοπόταμος, ο Βοϊδοπνίχτης, ο Αλασσώνας είναι μερικά από αυτά. Σύμφωνα με μελέτη του ΕΜΠ, τα ανοιχτά ρέματα το 1945 είχαν μήκος 1.280 χιλιόμετρα και σήμερα μόλις 434 χιλιόμετρα -μειώθηκαν, δηλαδή, σε ποσοστό 66,4%.

Όπως προκύπτει, δε, από μελέτη του ΙΓΜΕ, πριν από μερικά χρόνια το 80% των νερών της βροχής το απορροφούσε το έδαφος και μόλις το 20% έπεφτε στη θάλασσα. Σήμερα, το ποσοστό αυτό έχει αλλάξει δραματικά…

Ο Κηφισός, το τελευταίο χαμένο ποτάμι του Λεκανοπεδίου
Η κοίτη του απλώνεται σε έκταση 12.000 στρεμμάτων και η αρχή του εντοπίζεται στην Πάρνηθα, ενώ διέρχεται μέσα από τουλάχιστον δέκα περιοχές της Αττικής, μεταξύ των οποίων η Νέα Ερυθραία, η Κηφισιά, η Λυκόβρυση, η Μεταμόρφωση και η Νέα Φιλαδέλφεια, και εκβάλλει στον Φαληρικό Ορμο του Σαρωνικού.

Οι πρώτες αναφορές στον Κηφισό έγιναν από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, περισσότερα από 2000 χρόνια πριν. Ιερός ήταν για τους αρχαίους ο ποταμός Κηφισός, πηγή ζωής για τη μεγάλη, εύφορη πεδιάδα. Δυστυχώς, η υποβάθμιση του Κηφισού και των παραχειμάρρων του τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ανοικτά περιβαλλοντικά μέτωπα του Λεκανοπεδίου.

Το όνειρο του Φορέα για τον Κηφισό:

Απόλυτη αδιαφορία
Το 1994 η κατάσταση του Κηφισού ήταν τόσο άσχημη που εκδόθηκε προεδρικό διάταγμα για τη διαφύλαξή του. Όμως, 13 χρόνια μετά το Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 632/27-6-1994) για τον καθορισμό των ζωνών προστασίας του, ο Κηφισός παραμένει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κακοποίησης του φυσικού περιβάλλοντος στην πολύπαθη Αττική και ειδικά στους γειτονικούς του δήμους, ανάμεσα στους οποίους είναι και η Νέα Φιλαδέλφεια.

Ταυτόχρονα, ο Φορέας Διαχείρισης και Ανάπλασης του Κηφισού, που συστάθηκε με Π.Δ. (ΦΕΚ 346/2002), δεν έχει καταφέρει να ασκήσει αποτελεσματικά τις εκτεταμένες αρμοδιότητές του, καθώς δεν στελεχώθηκε και δεν του έχουν καταβληθεί οι προβλεπόμενες από τον νόμο χρηματοδοτήσεις -κατά συνέπεια, δεν λειτούργησε ποτέ.

Ας σημειωθεί ότι νέα ίχνη από τμήμα του Αδριάνειου υδραγωγείου εντοπίστηκαν από τα μέλη της Οικολογικής Εξόρμησης Αττικής στην κοίτη του Κηφισού, στο ύψος του αμαξοστασίου των ΗΛΠΑΠ, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Στο συγκεκριμένο σημείο διακρίνονται τρία φρεάτια και λιθοδομές σε μήκος περίπου 50 μέτρων.

Το αρχαιολογικό εύρημα υφίσταται φθορές από τα μπάζα και τα σκουπίδια που πετούν ασυνείδητοι από τα γειτονικά κτίρια, ενώ επιβαρύνεται και από τα νερά που εκτρέπονται από την τσιμεντένια πλατφόρμα των ΗΛΠΑΠ, καθώς πρόσφατα προστέθηκαν και επιχωματώσεις και άχρηστα υλικά στον χώρο λόγω ανέγερσης παρακείμενης οικοδομής.

Αναμνήσεις από τον Κηφισό
«Η πλημμύρα του 1961 είχε ξεχαστεί και εμείς τα παιδιά παίζαμε στην όχθη του, που πλέον είχε κτισθεί και υψωθεί, κάπου εκεί απέναντι από το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Μοσχάτο. Ακόμα θυμάμαι τους παππούδες που πέρναγαν τον καιρό τους ψαρεύοντας, τις βάρκες που ελλιμενίζονταν μέσα στο ποτάμι για να προφυλαχθούν από τον άγριο νοτιά, που κατά καιρούς φύσαγε στον Φαληρικό Όρμο και την πιτσιρικαρία που έκανε ποδήλατο ή έπαιζε κάτω από τους ευκαλύπτους, που είχαν φυτευτεί στις όχθες του Κηφισού.
Βέβαια από τότε τα προβλήματα στο ποτάμι ήταν εμφανή. Η άναρχη ανοικοδόμηση του λεκανοπεδίου, η εγκατάσταση βιομηχανιών και βιοτεχνιών γύρω από το ποτάμι, χωρίς σχεδιασμό και υποδομές επιβάρυναν το περιβάλλον της περιοχής και το ποτάμι ακόμα περισσότερο. Κατά καιρούς λύματα και χημικά απόβλητα έφταναν και φτάνουν μέχρι κάτω στις εκβολές του ποταμού προκαλώντας δυσοσμία στην περιοχή ή βάφοντας τα νερά του ποταμού και του Φαληρικού Όρμου με διάφορα περίεργα χρώματα. Μεγαλώνοντας παρακολουθούσαμε σιγά – σιγά την καταστροφή του ποταμού Κηφισού.

Οι βάρκες σάπισαν, οι ψαράδες χάθηκαν. Οι ευκάλυπτοι κόπηκαν, γιατί οι ρίζες τους ήταν επικίνδυνες για τις πολυκατοικίες, που με την αντιπαροχή κτίζονταν δεξιά και αριστερά του ποταμού. Οι όχθες από χώρος παιχνιδιού έγιναν χώρος στάθμευσης για οχήματα. Η ιδεολογία του τσιμέντου κυριάρχησε κι εδώ. Τα αυτοκίνητα αυξήθηκαν και η αναζήτηση νέων δρόμων για να κινηθούν έγινε το μεγάλο θέμα όλων των σχεδίων ανάπτυξης. Ο Κηφισός από δρόμος του νερού προς την θάλασσα και δίοδος του αέρα από την θάλασσα προς το χτισμένο ασφυκτικά λεκανοπέδιο, εύκολα έπεσε θύμα της πολιτικής «ανάπτυξη με αυτοκινητόδρομους»», γράφει ο Μπάμπης Μπιλίνης στη 2η Επιστημονική Διημερίδα για τον Κηφισό, που έγινε τον Δεκέμβριο του 2009.

Το 1999 τα σχέδια για δρόμο πάνω από το ποτάμι είχαν οριστικοποιηθεί και επιτροπή κατοίκων είχε πάει στο υπουργείο για να μεταφέρει την αντίδρασή της. Συναντήθηκαν με κάποιο αρμόδιο διευθυντή, που για να τους πείσει για την αναγκαιότητα του έργου άνοιξε πάνω σε ένα τραπέζι μια μεγάλη αεροφωτογραφία. Τους έδειξε ότι όλα ήταν χτισμένα -τσιμέντο παντού- και η μόνη ελεύθερη λωρίδα ήταν ο Κηφισός. «Από που θέλετε να περάσει ο δρόμος;», είπε. «Δεν υπάρχει άλλος χώρος».

Με αυτές λοιπόν τις πολιτικές πορευτήκαμε την τελευταία δεκαετία. Ήρθε και η «μεγάλη ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων και ο αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας πάνω από τον Κηφισό έγινε μέρος του μεγάλου ολυμπιακού δακτυλίου.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να διαπιστώσει ότι το έργο είναι ασύμβατο με την περιοχή και τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει στους κατοίκους πολλά. Αρκεί μια μικρή βόλτα για να τα δει κάποιος. Επειδή έπρεπε να συνδεθεί με την υπερυψωμένη παραλιακή λεωφόρο, ο δρόμος υψώθηκε πάνω από το ποτάμι, περνώντας κυριολεκτικά πάνω από διώροφες οικοδομές.

Αλλαξε το μικροκλίμα της περιοχής
Ο όγκος του τσιμέντου είναι τόσος πολύς που το μικροκλίμα της περιοχής άλλαξε. Η αύρα της θάλασσας πια δεν περνά και το καλοκαίρι η θερμοκρασία είναι μεγαλύτερη. Ο όγκος του δρόμου σκοτείνιασε την περιοχή και ο ήλιος δεν βλέπει αρκετά τις παρακηφίσιες κατοικίες. Ακόμα και το οδικό έργο μέσα σε πέντε χρόνια έφτασε στα όριά του.

Τα μποτιλιαρίσματα στον δρόμο ταχείας κυκλοφορίας είναι σχεδόν καθημερινά, κάνοντας ακόμα μεγαλύτερο το πρόβλημα του θορύβου και το καυσαέριο στα πνευμόνια των κατοίκων περισσότερο. Ο θόρυβος, τα ανήλιαγα νερά κάτω από τον δρόμο, τα κουνούπια από τα στάσιμα σκοτεινά νερά και η δυσοσμία κάνουν τη ζωή των κατοίκων δύσκολη και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής εμφανή.

Ποιοι μπάζωσαν τον Ιλισό
Αθήνα 1937, κάλυψη Ιλισού. Ο Διοικητής Πρωτευούσης (επί δικτατορίας Μεταξά) Κωνσταντίνος Κοτζιάς επισκέπτεται τα έργα της κάλυψης Ιλισού. Στις αρχές του 20ού αιώνα ολόκληρη η περιοχή μεταξύ Ιλισού και Υμηττού είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και είχε φυτευτεί.

Στη δεκαετία του ’50, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ολοκληρώθηκε η κάλυψη της κοίτης του ποταμού και τη θέση του ποταμού πήραν οι οδοί Μιχαλακοπούλου, Βασιλέως Κωνσταντίνου και Καλλιρρόης. Το έργο είχε ξεκινήσει το 1939 και το θεμελίωσε ο Μεταξάς με τη χαρακτηριστική φράση: «Θάπτομεν τον Ιλισόν».

Ο ποταμός Ηριδανός, στον Κεραμεικό:

Οι «καταρράκτες του Ιλισσού»:

apocalypsejohn.com

Τα τσιπουράδικα του Βόλου



150, μήπως 250 ή 400; Όσα κι αν είναι, είναι ταυτισμένα με την πόλη. Αποτελούν το πιο νόστιμο αξιοθέατό της. Στην παραλία, στα Παλιά, στη Νέα Ιωνία ή σε άλλες γειτονιές, παραγγέλνετε ένα ή πάτε για δύο και παραπάνω και περιμένετε την επίθεση των μεζέδων, από παστά και τουρσιά μέχρι καπνιστή καραβίδα. Κάθε μαγαζί έχει το δικό του «οπλοστάσιο» μεζέδων κι έτσι δημιουργούνται οι φήμες και οι εξειδικεύσεις. Υπάρχουν τσιπουράδικα που διαθέτουν 30 ή και 40 μεζεδοεπιλογές.

Η ιστορία ξεκινά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄20, όπου τα τσιπουράδικα ήταν περιορισμένα και η παραγωγή μικρή σε ποσότητα. Τότε καθιερώθηκε και το 25αρι με συνοδεία κάποιων μεζέδων, θαλασσινών κυρίως, όπως χταποδάκι, καραβίδες και άλλα πολλά. Η παράδοση λέει ότι οι Μικρασιάτες πρόσφυγες έφεραν τη συνήθεια του τσίπουρου με τους θαλασσινούς μεζέδες, καθώς είχαν βαρκάκια και ψάρευαν τέτοια είδη. Στην πορεία του χρόνου υπήρξε εξέλιξη και στην Παρασκευή του τσίπουρου, αλλά και στην ποικιλία των μεζέδων που το συνόδευαν.

Η ιστορία ξεκινά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄20, όπου τα τσιπουράδικα ήταν περιορισμένα και η παραγωγή μικρή σε ποσότητα. Τότε καθιερώθηκε και το 25αρι με συνοδεία κάποιων μεζέδων, θαλασσινών κυρίως, όπως χταποδάκι, καραβίδες και άλλα πολλά.

Το 25αρι είναι ένα μικρό μπουκάλι με τσίπουρο όσο ένα μικρό ποτήρι. Θεωρητικά κάθε ένας παραγγέλνει ένα 25αρι (όσες φορές αντέχει). Κάθε 25άρι συνοδεύεται με μεζέδες που προτείνει και φέρνει στο τραπέζι σας κάθε τσιπουράδικο. Τα τσιπουράδικα πλέον βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης από τα πιο κεντρικά σημεία μέχρι και στα στενά δρομάκια. Ο πραγματικός αριθμός των τσιπουράδικων της πόλης είναι αδύνατο να εκτιμηθεί καθώς βρίσκονται παντού, άλλες φορές είναι μικρά και περιστασιακά, άλλες φορές μετακομίζουν συχνά και άλλες φορές συνυπάρχουν με υπηρεσίες ταβέρνας, καφενείου ή βαρελάδικου και κρασοπουλιού.

Βέβαια δεν ήταν πάντα έτσι. Στην αρχή το τσίπουρο, που ερχόταν κυρίως από τον Τύρναβο και τα χωριά του Πηλίου, το έπιναν στις «δαχτυλήθρες», ξεροσφύρι, χωρίς μεζέ, για να τους ανοίξει την όρεξη πριν από μτο μεσημεριανό φαγητό. Οι μεζέδες ήταν λιτοί και τους έλεγαν «πεινάσματα». Χταπόδι, λάχανο, τσιτσίραβλα, τσίρος, παστά, λιόκαυτο σαβρίδι, πολίτικη λακέρδα, ροκφόρ. Τους ψαρομεζέδες τούς ξεκίνησαν οι πρόσφυγες στη Νέα Ιωνία.

Στην αρχή το τσίπουρο, που ερχόταν κυρίως από τον Τύρναβο και τα χωριά του Πηλίου, το έπιναν στις «δαχτυλήθρες», ξεροσφύρι, χωρίς μεζέ, για να τους ανοίξει την όρεξη πριν από μτο μεσημεριανό φαγητό. Οι μεζέδες ήταν λιτοί και τους έλεγαν «πεινάσματα».

Η παραγωγή του τσίπουρου χάνεται μέσα στο βάθος του χρόνου, λέγεται όμως πως ξεκίνησε τον 14ο αιώνα στο Αγιον Ορος από μοναχούς που διαβιούσαν εκεί. Με τα χρόνια εξαπλώθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, κυρίως στη Μακεδονία, την Ηπειρο, τη Θεσσαλία και την Κρήτη. Μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η παραγωγή τσίπουρου γινόταν αποκλειστικά «κατ’ οίκον», δεν υπήρχε δηλαδή μαζική βιομηχανική παραγωγή. Από παλιά, ένα άχρωμο αλκοολούχο ποτό παράγεται και πίνεται κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Είναι γνωστό με διάφορα ονόματα: τσίπουρο, αράκ, γκράπα. Αποστάζεται από τα υπολείμματα των σταφυλιών, σαν ο άνθρωπος να θέλησε να εκμεταλλευθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το δώρο των θεών, το αμπέλι. Το τσίπουρο ονομάζεται είναι το απόσταγμα από στέμφυλα.

Κάθε 25άρι συνοδεύεται με μεζέδες που προτείνει και φέρνει στο τραπέζι σας κάθε τσιπουράδικο. Τα τσιπουράδικα πλέον βρίσκονται σε κάθε γωνιά της πόλης από τα πιο κεντρικά σημεία μέχρι και στα στενά δρομάκια.

Παράδοση στην παραγωγή τσίπουρου έχουν η Μακεδονία, η Κρήτη, η Θεσσαλία και η Ηπειρος. Το τσίπουρο δεν είναι απόσταγμα σταφυλιού,αλλά απόσταγμα στέμφυλων σταφυλιού, τα γνωστά ράκη, που παράγεται τόσο με παραδοσιακό όσο και σύγχρονο βιομηχανοποιημένο τρόπο, που πρέπει να πληροί, φυσικά, κάποιες νομικές -κυρίως τελωνειακές- προϋποθέσεις, καθώς είναι από τα ελάχιστα προϊόντα που τελούν σε καθεστώς κρατικού μονοπωλίου. Από τα τέλη του Οκτωβρίου έως τα μέσα Δεκεμβρίου, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, σε όλη την Ελλάδα «βράζει» ο τόπος. Παραδοσιακά καζάνια ετοιμάζουν το «αγιονέρι», όπως το λένε σε κάποιες περιοχές, με αποκορύφωμα τις διάφορες γιορτές τσίπουρου στη Μακεδονία, την Ηπειρο και αλλού, οι οποίες συνοδεύονται από παραδοσιακά γλέντια. Η πώληση αποσταγμάτων για απ’ ευθείας κατανάλωση ήταν απαγορευμένη μέχρι το 1988.

Ο πραγματικός αριθμός των τσιπουράδικων της πόλης είναι αδύνατο να εκτιμηθεί καθώς βρίσκονται παντού, άλλες φορές είναι μικρά και περιστασιακά, άλλες φορές μετακομίζουν συχνά και άλλες φορές συνυπάρχουν με υπηρεσίες ταβέρνας, καφενείου ή βαρελάδικου και κρασοπουλιού.

Μόνο οι αμπελουργοί σε ορισμένες περιοχές είχαν το δικαίωμα να αποστάζουν και να εμπορεύονται, σε τοπικό επίπεδο, τα στέμφυλα, ενώ επιτρεπόταν και η πώληση του αποστάγματος σε εταιρείες παραγωγής οινοπνεύματος. Σήμερα, με την ψήφιση νόμου από το 1988 για την παραγωγή αποστάγματος στέμφυλων, επιτρέπεται η παραγωγή και διάθεση τσίπουρου σε όλη την Ελλάδα μόνο με ειδική άδεια. Τα τσιπουράδικα του Βόλου είναι τα ομαδικά ψυχοθεραπευτήρια της πόλης. Επιπλέον οι θαμώνες τους κάνουν πράξη την εξομοίωση των τάξεων. Στα τραπέζια τους συνυπάρχουν νεαροί και γεροντότεροι, ροκάδες και αναρχικοί, πλούσιοι και φτωχοί, εργάτες, ψαράδες και γιάπις, «θεούσες», καθημερινές γυναίκες αλλά και «κορίτσια» της νύχτας. Συνηθισμένοι αλλά και ασυνήθιστοι άνθρωποι. Και όταν τα αποστάγματα, με γλυκάνισο ή χωρίς τρέξει στο αίμα οι γλώσσες λύνονται και τα πρόσωπα χαλαρώνουν. Οι άνθρωποι αδειάζουν ξεφορτώνουν και βλέπουν τον κόσμο γύρω τους ευτυχέστερα. Με αυτή την έννοια τα τσιπουράδικα δεν είναι απλά καταστήματα εστίασης αλλά χώροι όπου συντελείται κομμάτι της ζωής της πόλης και προσφέρονται κοινωνικές υπηρεσίες.

[womantoc.gr]
trelokouneli.gr

Φυτά των Χριστουγέννων

Χρόνια Πολλά.


Τα εύθραυστα κυκλάμινα, τα εντυπωσιακά αλεξανδρινά και τα δυναμικά γκι αποτελούν συνώνυμα των χριστουγεννιάτικων εορτών.

Εκτός από εντυπωσιακούς στολισμούς, τα φυτά αυτά μπορούν να αποτελέσουν και λύσεις για δώρα σε αγαπημένα πρόσωπα.

Οι επιβλητικοί αλεξανδρινοί

Αποτελούν το σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων, ιδιαίτερα όταν είναι σε κόκκινο χρώμα. Μπορεί όμως να τους βρει κανείς και σε άλλα χρώματα, όπως το ροζ και το άσπρο.

Ο Αζτέκοι θεωρούσαν αυτό το φυτό σύμβολο της αγνότητας και το χρησιμοποιούσαν σαν φαρμακευτικό φυτό για τον πυρετό. Πίστευαν επίσης ότι τα φύλλα του βάφτηκαν κόκκινα από το αίμα μιας θεάς, της οποίας η καρδιά ράγισε από αγάπη.

Αν και οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι εποχικό φυτό, με την κατάλληλη φροντίδα μπορεί να διατηρηθεί για πολλά χρόνια και να αποκτήσει και αρκετά μεγάλο ύψος.

«Πρέπει να μπαίνει σε μέρος προστατευμένο από τον αέρα και πρέπει να προσέχουμε να μην ρίχνουμε νερό στα φύλλα. Το πότισμά του πρέπει να γίνεται όταν στεγνώνει το χώμα και η καλύτερη στιγμή για το κλάδεμά του είναι τον Μάρτιο», συμβουλεύει ο γεωπόνος Νίκος Θυμάκης, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Γκι το γιορτινό

Το φιλί κάτω από τα τυχερά φύλλα του είναι ξενόφερτη παράδοση που δεν έχει επικρατήσει ευρέως στην Ελλάδα. Ωστόσο, το γκι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γιορτινής ατμόσφαιρας και είναι παρόν και στο ελληνικό σπίτι.

Αν και σήμερα θεωρείται το φυτό των ερωτευμένων στη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική κυρίως, πρόκειται για φυτό με μεγάλη ιστορία. Οι μάγοι των Γαλατών το χρησιμοποιούσαν για τα μαγικά τους φίλτρα, οι μάγισσες του Μεσαίωνα το χρησιμοποιούσαν για τα ξόρκια τους, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι το θεωρούσαν φάρμακο για πολλές ασθένειες.

«Η φροντίδα του γκι είναι σχετικά απλή. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Μπορεί να μπει και σε βορεινή θέση ενώ χρειάζεται συχνό πότισμα», λέει ο κ. Θυμάκης.

Η ομορφιά του κυκλάμινου

Είναι από τα πιο όμορφα και τα πιο ανθεκτικά στο κρύο φυτά παράλληλα. Μπορεί να το βρει κανείς σε πολλά υπέροχα χρώματα, αλλά σίγουρα τις γιορτινές ημέρες έχει την τιμητική του. Αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα φυτά που χαρίζονται κατά αυτή την περίοδο.

«Το κυκλάμινο θέλει αρκετό νερό, δηλαδή πρέπει να νιώθουμε το χώμα του υγρό. Πρέπει να κόβουμε τα λουλούδια που τελειώνουν και να ξεκαθαρίζουμε τα φύλλα που ξεραίνονται. Επίσης χρειάζεται κάθε μήνα λίγο υγρό λίπασμα», επισημαίνει ο κ. Θυμάκης.

Ω έλατο

Αν και ο στολισμός του δεν αποτελεί παραδοσιακό ελληνικό έθιμο το έλατο εδώ και δεκαετίες είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των χριστουγεννιάτικων γιορτών. Το βρίσκει κανείς σε γλάστρες έξω από τα σπίτια και κυρίως να δεσπόζει στα σαλόνια στολισμένο. «Αν το στολισμένο έλατο είναι σε γλάστρα μπορεί να γίνει μεταφύτευσή του στον κήπο. Αυτό πρέπει να γίνεται σε περιοχές με κρύο και όχι πολύ νότια. Επίσης το έλατο χρειάζεται συχνό πότισμα», καταλήγει ο κ. Θυμάκης.

Πηγή πληροφοριών: Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/845621/xristoygenna-2017-ayta-einai-ta-fyta-tis-epoxis-poy-dinoyn-allo-xroma-stis-giortes#ixzz52Hu2IT3n