Τί σημαίνει να είσαι φτωχός



Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μία οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πως σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
– Εμείς έχουμε ένα σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις…
– Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενω αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
– Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
– Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
– Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό…
– Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
– Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ότι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…
– Εμείς για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
– Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους…
Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του…
Και ο γιος ολόκληρωσε με τη φράση:
«Σ’ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΜΑΣ. ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ».

ksipnistere.com
oxafies.com

Advertisements

Φτώχια, μέτρα , φόροι..

ΦΤΩΧΕΙΑ+ΜΕΤΡΑ+ΦΟΡΟΙ+ΒΙΤΡΙΝΑGoodmorning brothers, καλή Σαρακοστή. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά το CRASH (τεύχος Φεβρουαρίου). Οι Γερμανοί, η κ. Άνγκελα Δωροθέα Μέρκελ, δολοφόνησε εν ψυχρώ την οικονομία και το μέλλον της Κύπρου. Επιβάλλοντας κούρεμα καταθέσεων αναλογικά έως και 9.9%. Βάζει χέρι στα χρήματα των καταθετών, διώχνοντας ταυτόχρονα λόγω «ψυχολογίας» όλους τους μεγαλοκαταθέτες από την Κύπρο. Όπως σας είχα αποκαλύψει στο τεύχος Φεβρουαρίου του Crash, η γερμανίδα Καγκελάριος εκβίαζε τις Κυπριακές Αρχές- δήθεν- τις με πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών της, και με δημοσιεύματα του Spiegel, να κάνει έλεγχο στα ρωσικά κεφάλαια, αν είναι «νόμιμα» ή «παράνομα». Με αυτό τον τρόπο ήθελε να μεταναστεύσουν τα ρωσικά δις των καταθέσεων, σε άλλες ανατολικές χώρες, όπου οι γερμανικές τράπεζες έχουν τον απόλυτο έλεγχο, όπως π.χ. στη Λετονία. Μάλιστα είχαμε αποκαλύψει ότι η δημοσιοποίηση των πληροφοριών της BND (γερμανικές μυστικές υπηρεσίες) για τα «βρώμικα κεφάλαια» στόχευαν να αποκτήσουν δουλειά τα γερμανικά πλυντήρια της Λετονίας!

Όπως αντιλαμβάνεστε, τα πλήγματα εναντίον του ελληνισμού, (της Ελλάδος και της Κύπρου), σε μία τόσο δύσκολη περίοδο είναι θανατηφόρα και αποβλέπουν στην πλήρη οικονομική ισοπέδωση που θα φέρει αργά ή γρήγορα την εκχώρηση του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων τόσο της Ελλάδος όσο και της Κύπρου στους διεθνείς τοκογλύφους. Θα ακολουθήσει –όπως συμβαίνει πάντα στην ιστορία των λαών- ο ξεριζωμός και η μετανάστευση των νεότερων ηλικιών και η αναπόφευκτη συρρίκνωση των εδαφικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Αυτό που συνέβη στην Κύπρο και σπρώχνει ήδη κεφάλαια από το ελεύθερο τμήμα της Νήσου στο εξωτερικό, αλλά και στα κατεχόμενα, μην έχετε καμία αμφιβολία και σε κάποια φάση της δικής μας διαδρομής, στον δρόμο του αέναου χρέους και στην χώρα μας.

Οι δανειστές, οι Γερμανοί, όσα και αν κερδίσουν από τη ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και από τις συμμετοχές σε πιθανή συνεκμετάλλευση των «ευρωπαϊκών κοιτασμάτων» μας, δεν πρόκειται να χορτάσουν. Το χρέος είναι αστρονομικό και αέναο και κάποια στιγμή (τώρα που οι τράπεζες μας περνάνε πλήρως στα χέρια τους), θα ζητήσουν να γίνει κούρεμα των καταθέσεων και εδώ, στην Ελλάδα. Μην έχετε καμία αμφιβολία, ότι θα εφαρμοστούν οι ρήτρες απόκλισης και με τέτοιου είδους κουρέματα, γιατί είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι στο επόμενο διάστημα δεν πρόκειται να αποδώσουν τα έκτακτα φοροεισπρακτικά μέτρα, λόγω αδυναμίας του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού. Έτσι θα στραφούν προς τις καταθέσεις και των δικών μας τραπεζών. Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται με οδηγίες των ξένων δυνάμεων κατοχής, όλοι οι νόμοι που παράγονται από τις δυνάμεις κατοχής, αποβλέπουν στη ρευστοποίηση και τη καταλήστευση των ελληνικών περιουσιών, επομένως και των καταθέσεων και φυσικά στη λεηλασία όλων των πλουτοπαραγωγικών και αξιών της χώρας. Αυτό το βλέπετε ήδη – δυστυχώς θα το δείτε να γίνεται οδυνηρότερο- προϋποθέτει τη «γενοκτονία» της κοινωνίας μας και τον οικονομικό θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, αν δεν αντιδράσουμε δυναμικά, αν δεν πείσουμε όλους τους πολιτικούς μας και τα ΜΜΕ, να σηκώσουν ανάστημα απέναντι στην γερμανική κατοχή και τους δανειστές μας, σύντομα θα «κηδέψουμε την πατρίδα μας». Δεν είναι υπόθεση ούτε των δεξιών, ούτε των αριστερών. Δεν είναι υπόθεση ούτε του Σαμαρά, ούτε του Τσίπρα, ούτε του Βενιζέλου. Είναι εθνική υποχρέωση όλων μας να αντιταχθούμε σ’ αυτό που δήθεν λέγεται «πρόγραμμα δημοσιονομικής πειθαρχίας», ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για συνομωσία σε βάρος του Ελληνισμού και διεθνές σχέδιο εξόντωσης της φυλής μας. Δεν είναι τυχαίο, ότι ακόμη και η Ένωση διεθνών τραπεζών, αποδέχεται ότι το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα είναι τρείς φορές σκληρότερο απ’ αυτό της Ιρλανδίας, την ώρα όμως που τόσο η Ιρλανδία όσο και η Πορτογαλία επέτυχαν χαλάρωση των προγραμμάτων λιτότητας που εφαρμόζουν. Επίσης να σας υπενθυμίσω, ότι αν και τραπεζικό το πρόβλημα της Ιρλανδίας, όπως και αυτό της Κύπρου, στους Ιρλανδούς δεν έγινε κανένα κούρεμα καταθέσεων.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές πυκνώνουν οι πληροφορίες για μεταφορά χρημάτων σε τράπεζες στα κατεχόμενα, για κύμα οργής του κυπριακού λαού και για σφοδρές επικρίσεις εναντίον του νέου προέδρου κ. Αναστασιάδη, ο οποίος πριν εκλεγεί είχε υποσχεθεί βελτίωση των όρων του Μνημονίου που είχε προταθεί στον κ. Χριστόφια. Επίσης συζητείται έντονα στη Λευκωσία το ενδεχόμενο επιστροφής στην κυπριακή λίρα. Εδώ στην Ελλάδα ανακοινώθηκε ότι το κούρεμα δεν αφορά τους καταθέτες υποκαταστημάτων κυπριακών τραπεζών, αλλά ήδη ανησυχία διατρέχει όλη τη χώρα…Γιώργος Τράγκας

Φυτέψτε στάρι και στις γλάστρες

(*) «Μη χάνετε τον καιρό σας με κοινωνικές έρευνες. Εκείνο που ενδιαφέρει το φτωχό, είναι η φτώχεια. Εκείνο που ενδιαφέρει τον πλούσιο, δεν μας ενδιαφέρει.» (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω)

Γράφει Ο Μάκης Δεληπέτρος

Έχουμε στην πράξη σύγκρουση συμφερόντων πολιτικών και πολιτών!

Η εξήγηση απλή: συζητούν, διαφωνούν, συμφωνούν για το τι θέλουν: όχι για την υπαρκτή πραγματικότητα που βιώνει αυτό που περιγράφουν με τον υποτιμητικό, ολοκληρωτικής καταγωγής και προέλευσης, όρο «λαός» (πλέμπα κατά τους Ρωμαίους του «Φάσιο», λαότητα κατά Χίτλερ κ.λ.π.)

(Ας μην εξεγείρονται οι Αριστεροί: ο Μαρξ μιλούσε για Εργατική Τάξη. Ο «λαός» προσετέθηκε αργότερα στο λεξιλόγιο όταν χρειάστηκε να απαλειφθούν οι αναφορές στην ελάχιστη μειοψηφία αυτών που συμμετείχαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση από αυτήν…)

ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ,ΓΙΑ ΤΟ …ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΛΑΟ»:

· Τι θα κάνει αν παραμείνει (που θα αυξηθεί) το ποσοστό ανεργίας

· Τι θα κάνει με τις καθημερινές ανάγκες είτε μείνουμε στην Ευρωζώνη, είτε όπως δείχνουν όλα, φύγουμε με τον ένα ή άλλο τρόπο.

· Πως θα ζήσουν χωρίς έσοδα, με τιμολόγια επιχειρήσεων … Κοινής Ωφελείας(!) να ακριβαίνουν

· Σε ποιους τομείς και πως μπορεί να υπάρξει Ανάπτυξη

· Ποιες επιλογές έχει πλέον ο πολίτης για να αντιμετωπίσει ανάγκες στέγασης, τροφής, εκπαίδευσης των παιδιών, περίθαλψης

· Πως θα επιβιώσουμε σε περίπτωση «Κραχ» στην Ευρωπαική Ένωση

· Τι κινήσεις πρέπει να κάνει κάθε νοικοκυριό για να βγάλει αυτόν και τον απείρως πιο ζοφερό χειμώνα που θα έρθει

ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΝΟΥΜΕΡΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ, ΦΟΡΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΕΣΑ ΕΦΑΡΜΟΣΙΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ!

Ο κακός, άσχημος, κοντός, φασίστας, δικτάτορας, ό,τι θέλετε πείτε Ι.Μεταξάς (το λέω γιατί δεν έχω καμμία χρεία ή έλλειψη από διαπιστευτήρια Δημοκρατικότητας) δεν είπε το 1939 «φταίνε άλλοι για την κατάσταση που παραλάβαμε» ή πολύ περισσότερο «θα στείλουμε επιστολή σε Βρετανούς και Γερμανούς για να δούμε τι θα μας δώσουν για να ζήσουμε…»

Έκανε το απλό: διαβλέποντας τον κίνδυνο, δεν τον απέκρυψε λέγοντας την γνωστή σε όλους φράση «φυτέψτε στάρι και στις γλάστρες»! Καλή, κακή, έξυπνη, ανόητη, ήταν πρακτική συμβουλή.

Στην πατρίδα του την Κεφαλονιά, όπως μου διηγήθηκε πανεπιστημιακός Ιστορικός και Ιατρός (αριστερότατος, μην… αρπάζονται οι εξ ευωνύμων) έστειλε γεωπόνο το 1939 με Καναδικό υβρίδιο σιταριού, που μοιράστηκε δωρεάν και είχε επιλεγεί με βάση την γνώση ότι στην Κεφαλονιά δεν ευδοκιμούσε το απλό στάρι.

«Εδώ δεν φυτρώνει τέτοιο πράγμα» είπαν περιπαικτικά οι συμπατριώτες του δικτάτορα και το… τάισαν-οι περισσότεροι- στα… ζώα τους ως φύραμα!

Όσο φυτεύτηκε, από όσους φύτεψαν ήταν τέτοιας απόδοσης που έσωσε το νησί από τον λιμό.

Έχει ληφθεί σήμερα πρόνοια για την επάρκεια των τροφίμων, των φαρμάκων, των καυσίμων, της ενέργειας κ.λ.π., από τους πολύ Δημοκράτες, πολύ προοδευτικούς, πολύ σπουδαγμένους και ειδικούς σε κάθε τι πολιτικούς μας; Όχι. Γιατί περί υπογραφών και βουλευτικών προνομίων, θέσεων και επιχειρηματικών κινήσεων και συμφωνιών, τυρβάζουν…

ΣΥΣΙΤΙΑ, ΑΡΕΣΕΙ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕΙ, ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΚΑΝΑ- ΔΥΟ ΦΟΡΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ, ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ κ.λ.π.

Τέτοια πολιτική μόνο ένα πρακτικό αποτέλεσμα μπορεί να έχει με την εξέλιξη (φυσικά αρνητική) των δεικτών φτώχειας, ανεργίας, έλλειψης στέγης κ.α.: τις λεηλασίες και τις αρπαγές! Κανείς δεν θα καθίσει να πεθάνει πριν κάνει την ύστατη πράξη απελπισίας…

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΩΣΗ 150 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΠΑΘΟΥΝΤΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΜΗΤΙΝΓΚ ΜΕ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ» ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ… ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΛΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…

· Η Αριστερά, στην Κατοχή ξέφυγε από την απομόνωση της οργανώνοντας τα συσσίτια, δημιουργώντας παντού θεσμούς και φορείς προνοιακούς, κτυπώντας ένοπλα τους ληστές και τους άρπαγες… Σήμερα εξακολουθεί να λέει απέναντι στην ανέχεια και την εγκληματικότητα που αυτή φέρνει ότι ένοχος είναι ο «Καπιταλισμός και πρέπει να ανατραπεί», ξεχνώντας ότι ο (μερικώς αποκατασταθείς) Βελουχιώτης δεν ….κοινωνιολογούσε γενικώς και αορίστως αλλά οργάνωνε αποκρύψεις αγαθών, έδινε μάχες για να μην διαφύγουν εφόδια στους Γερμανούς και τόνιζε πως «για να κτυπήσεις την κλεψιά, κτυπάς πρώτα τον κλέφτη…» Η… πιο ζόρικη από αυτόν Αριστερά του σήμερα, βγάζει λόγους για το αιτιατό της εγκληματικότητας, την επιλογή της ατιμωρησίας για τους παραβατικούς και την ευθύνη του «συστήματος συνολικά» για ό,τι στραβό και ανάποδο συμβαίνει.

· Λείπει από τις γειτονιές όπου δεν χρειάζονται μόνο απεργιούλες για το… ηθικό και την τιμή των όπλων αλλά φαί στα παιδιά, που ναι λείπει, τροφή για γέροντες και νεότερους, αξιοπρεπείς ανθρώπους που ψάχνουν κάτι να βάλουν στο στόμα τους σε σκουπιδοντενεκέδες και σε σωρούς από απομεινάρια λαικών αγορών.

· Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να συνδιαλέγεται θεωρητικά, θεσμικά, πρακτικά μόνο με εκπροσώπους ξένων Οργανισμών, ντόπιους (κρατικοδίαιτους) βιομήχανους και εγχώριους και αλλοδαπούς Τραπεζίτες.

· Υπουργοί, μεγάλα κόμματα και συνεργαζόμενοι είναι πια σε εντελώς αντίθετο ρεύμα, φανερά συγκρουσιακό με τους πολίτες και τις ανάγκες τους και αυτό θα το εισπράξουμε όλοι σύμφωνα με τα όσα επιβάλλει ο νόμος της δράσης- αντίδρασης(!), με ασύλληπτο κοινωνικό κόστος.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Μπορεί να απαντήσει κανείς σοβαρά και χωρίς ταμπέλες, χαρακτηρισμούς και τσιτάτα, πως μπορεί μια πτωχευμένη χώρα με παραδεκτή ανεργία στο 20% να είναι και χώρα υποδοχής και φιλοξενίας ενός μεταναστευτικού ρεύματος που αγγίζει με τα νούμερα των Μ.Κ.Ο που έχουν ως πρόταγμα την υποδοχή των ανθρώπων αυτών, το 30% του πληθυσμού της; Εκτός αν το παιχνίδι έχει …προκαθοριστεί να παιχτεί και έτσι-και μην ακούσω σχόλια για ρατσισμούς, διότι ο γράφων δεν μένει στο Νέο Ψυχικό ή σε σκάφος (;) αλλά σε πολυκατοικία με πλειοψηφία αλλοδαπών εκ των οποίων πολλοί τυγχάνουν φίλοι μου. Όχι όμως αυτοί με τα ρουκετοβόλα*

(*)τι χρειάζεται η αποδεδειγμένη πολλάκις πλέον συλλογή τους; Coming soon…

Υ.Γ. Με σημαδεμένη τράπουλα παίζουμε χαρτιά και θα φανεί πλέον σύντομα. Όταν οι «παίχτες» όπως συνέβαινε στο Φαρ- Ουέστ, τραβήξουν τα πάσης φύσεως- τότε- εξάσφαιρα…

ΜΑΚΗΣ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΣ
olympia.gr

Κρίση? Ποιά κρίση? Τίποτα δεν είδατε ακόμα

Του Timothy Bancroft-Hinchey
για την εφημερίδα Pravda

Ερώτημα 1ο: Έως πότε και σε ποιο βαθμό θα συρρικνωθεί η παγκόσμια οικονομία, ποιες θα είναι οι συνέπειες και ποιος ή τι φταίει;

Ερώτημα 2ο (το σημαντικότερο): Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτό; Οι υπεύθυνοι ή τα θύματα, τα οποία λόγω της παντελούς ανικανότητας και απληστίας εκείνων που υποστήριξαν ότι το σύστημά τους ήταν το καλύτερο, υποχρεώθηκαν για άλλη μια φορά να πληρώσουν τα σπασμένα;

Να χαίρονται το σύστημά τους, της «οικονομίας των αγορών», που μας το παρουσίαζαν σαν το τέλειο τόσα χρόνια. «Έχετε κάθε δικαίωμα να γίνετε εκατομμυριούχοι», μας έλεγαν, «να ανοίξετε δική σας επιχείρηση, να προσλάβετε προσωπικό. Έτσι θα συμβάλετε στην οικονομία, θα δημιουργήσετε θέσεις απασχόλησης, θα καταβάλλονται φόροι και θα δημιουργείται πλούτος». Έτσι μας χάιδεψαν τ’ αυτιά.

«Ο καπιταλισμός», μας έλεγαν, «θα προσφέρει στους πολίτες πολύ περισσότερα απ’ ό,τι το σύστημα της ελεγχόμενης οικονομίας». Το οποίο, θα προσθέσω εγώ, όσο καταστροφικό και αν αποδείχθηκε τελικά, κατόρθωνε τουλάχιστον να εξασφαλίζει δωρεάν φροντίδα στις νέες μητέρες, μείωση του ποσοστού θνησιμότητας των βρεφών, άριστα και δωρεάν εκπαιδευτικά συστήματα, δραστική μείωση στα ποσοστά αναλφαβητισμού, δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, άμεση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, δωρεάν πολιτιστικές εκδηλώσεις και αθλητικές εγκαταστάσεις για τους πολίτες, εγγυημένη εργασία, εγγυημένη δωρεάν στέγαση, δωρεάν ή σε μεγάλο βαθμό επιδοτούμενες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, σε πολλές περιπτώσεις επιδοτούμενο αυτοκίνητο, επιδοτούμενα καύσιμα, κοινωνική ασφάλιση από το κράτος, ασφάλεια στους δρόμους, ασφάλεια στην εργασία, εγγυημένη και αναπροσαρμόσιμη σύνταξη και, στα στερνά μας, μια αξιοπρεπή κηδεία δημοσία δαπάνη.

Αντίθετα, τι δημιούργησε το καπιταλιστικό, μονεταριστικό, φιλελεύθερο σύστημα για μάς; Μια σταδιακά αυξανόμενη κρίση, που πλήττει ανελέητα τους πολίτες, φροντίζοντας να μην μπορούν να ανοίγουν δικές τους επιχειρήσεις ή βάζοντας ό,τι εμπόδιο μπορεί να φανταστεί κανείς στο δρόμο τους, έτσι ώστε τελικά να τους τις αρπάξουν οι ολιγάρχες του επιχειρηματικού κόσμου.

Πέστε μου πού πήγε ο χασάπης της γειτονιάς σας.
Πού είναι ο φούρναρής σας;
Πού είναι ο γαλατάς σας;

Πού είναι η ασφάλεια που νιώθατε όταν κυκλοφορούσατε μετά τις βραδινές ώρες στο κέντρο της πόλης σας; Η παιδεία που δικαιούστε έχει γίνει μια καλοστημένη επιχείρηση. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι μια σκέτη απάτη. Η αγορά δικού σας σπιτιού έχει γίνει άπιαστο όνειρο, και τέλος η είσοδός σας στην αγορά εργασίας έχει γίνει το μαρτύριο του Ταντάλου. Όσο για τους ήδη απασχολούμενους, γίνεται να μη χάσουν τελικά τη δουλειά τους; Πώς; Όταν σε χιλιάδες επιχειρήσεις κάθε μέρα μπαίνει λουκέτο λόγω πτώχευσης;

Και να είστε έτοιμοι, γιατί τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ), θα πρέπει να προετοιμαστούμε για μια θεαματική βουτιά του δείκτη απασχόλησης, καθώς θα περιορίζονται οι θέσεις εργασίας, αλλά και για τις κοινωνικές συγκρούσεις, που όπου νά ‘σαι θα ξεσπάσουν σαν επιδημία.

Η ανάλυση αυτή της ΔΟΕ για το μέλλον της αγοράς εργασίας είναι ζοφερή. Μάλιστα, επισημαίνει ότι τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις συνέβαλαν μαζικά στην άνοδο της ανεργίας. Το πόρισμα, σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση της Εργασίας 2011, είναι το εξής: «Για να είναι σε θέση να συμβάλει η αγορά στην αύξηση των θέσεων εργασίας, θα πρέπει να δημιουργηθούν 80 εκατομμύρια νέες θέσεις μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, ώστε το ποσοστό απασχόλησης διεθνώς να επιστρέψει στα προ της κρίσης επίπεδα».

Πώς, όμως, θα γίνει αυτό, όταν το σύστημά τους δεν προβλέπει τη δημιουργία θέσεων εργασίας; Αντίθετα, βλέπουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων να χάνονται για πάντα και όλα εκείνα για τα οποία δόθηκαν σκληροί αγώνες τα τελευταία εκατό χρόνια έχουν καταστρατηγηθεί, έχουν γίνει αντικείμενο χλευασμού και προσβολής, προτού πεταχτούν στο καλάθι των αχρήστων. Με τους δείκτες ανεργίας να συνεχίζουν την ανεξέλεγκτη άνοδό τους, οι νέοι δεν έχουν καμιά ελπίδα για το μέλλον, κανένα κίνητρο για μελέτη και έχουν κάθε δικαίωμα να μας καρφώνουν στον τοίχο με το ερώτημα: «Τίνος ιδέα ήταν αυτό το εμπνευσμένο νέο σύστημα;»

Σίγουρα, το σύστημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν προέβλεψε και δεν παρέδωσε όλα όσα υποσχέθηκε. Εάν το καπιταλιστικό σύστημα μας είχε δώσει κάτι καλύτερο, τότε καμιά αντίρρηση. Αλλά η αλαζονεία που κρύβεται εδώ και δεκαετίες πίσω από το αξίωμα ότι ήταν το καλύτερο δυνατό σύστημα, τη στιγμή που έχουμε γίνει μάρτυρες του τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα, καθιστά σαφές ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο.

Εάν αυτό είναι το καπιταλιστικό, μονεταριστικό, φιλελεύθερο οικονομικό σύστημά σας, να το χαίρεστε.

Αλλά μην περιμένετε εμάς να πληρώσουμε τα σπασμένα σας. Ποιος είναι υπεύθυνος; Όλοι όσοι το στήσατε και το προωθήσατε αυτό το σύστημα. Όλοι εσείς, λοιπόν, θα πρέπει να λογοδοτήσετε και να πληρώσετε για την κρίση. Όχι εκείνοι που έχουν εργαστεί σκληρά, μελέτησαν σκληρά, στερήθηκαν τον πλούτο και τις ανέσεις, για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, και σήμερα τους έχετε στερήσει κάθε ελπίδα για το μέλλον και τους ρίχνετε στην ανεργία.

Γιατί, αν μη τι άλλο, είναι κατάφωρη αδικία.

kostasxan.blogspot

Συσσίτια. Το ανώτερο στάδιο της φτώχιας


Για τα μέτρα της κοψιάς του, χωρούσαν άλλοι τρεις στο μπαλωμένο παντελόνι του. Σαν αλλοπαρμένος με σοφιστικέ στρογγυλά γυαλιά, αχτένιστα μαλλιά, κατάλευκα.
Από μακριά ξεχώριζε, βεραμάν πουκάμισο με μεγάλους γιακάδες, έξω από την κόκκινη ζακέτα με τα σπασμένα κουμπιά. Το υπόλοιπο της ζώνης που φορούσε στη μέση έφτανε μέχρι την πλάτη. Εδωσε τη θέση του σε μια πολύτεκνη οικογένεια με τα μωρά στα καρότσια, δίπλα στο φοίνικα. Πήγε να χαμογελάσει στο ένα, σαν να δίστασε, έκανε ένα βήμα πίσω και στήθηκε στην ουρά. Φοβισμένα μάτια που ζητούσαν καταφύγιο στην ανωνυμία του πεινασμένου πλήθους. Ανευρος σε πείσμα των έκρυθμων καιρών, λιγομίλητος, μοναχικός, φάνταζε μακάρια υπομονετικός, ολιγαρκής. «Εχω κάνα-δυο μήνες που ξεκίνησα να έρχομαι εδώ. Ενας ξάδελφος μου το ‘πε που έρχεται τακτικά» μας λέει ο Βαγγέλης Π.

Στα λαϊκά συσσίτια της Αρχιεπισκοπής, γύρω στις 2.30 μ.μ., μια κοινωνία συμπολιτών αποκαλύπτει το νόημα που ο φτωχός προσδίδει στη λέξη φτώχεια. Κάθε ιστορία άλλη, αλλά και όμοια. Ομοια στην οδύνη, στην ντροπή, στο στίγμα, στον αυτοστιγματισμό, στην αυτολύπηση. Καμιά διακοσαριά μέτρα κάτω από τον πάλαι ποτέ ναό του χρήματος στη Σοφοκλέους, συναντάς τους νεόπτωχους εκπεσόντες του ελληνικού ονείρου. Δίπλα του περιθωριακοί, άστεγοι, πένητες αλλοδαποί. Οπως λένε οι στατιστικές της Κομισιόν, εάν κάποιος πέσει κάτω από την κόκκινη γραμμή της φτώχειας, πολύ δύσκολα ξαναγυρίζει πάνω από αυτήν.

Τα εδώ στοιχεία των συσσιτίων αναφέρουν πως το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας -πάνω από 5%- με χαμηλό εισόδημα ή μηδαμινό επιλέγουν κάποιο από τα δωρεάν γεύματα που προσφέρουν ο Δήμος Αθηναίων και η Αρχιεπισκοπή.

Ετών 54, ο Βαγγέλης Π. μοιάζει για πάνω από εξήντα, εμφανώς ταλαιπωρημένος. Ξεκινά κάθε πρωί από την πλατεία Αμερικής, περνά από την Αριστοτέλους, βλέπει κάτι φίλους από τότε που είχε μαγαζί με ηλεκτρονικά. «Δεν πήγε καλά η ιστορία, κλείσαμε, έμεινα από δουλειά. Μεροκάματα δεν κάνω, δεν έχω τα χρόνια για σύνταξη». Διακρίνεις την αμηχανία του, μοιάζει με το παιδί που το μάλωσε ο δάσκαλος και το έβαλε τιμωρία όρθιο στην τάξη. Αποφεύγει να σε κοιτάξει κατάματα. Τα χέρια του νευρικά μπαινοβγαίνουν στις τσέπες του παντελονιού, προδίδοντας την αμηχανία του. «Λοιπόν, τι μενού έχουμε σήμερα;» τον ρωτάμε. «Σούπα, με καρότο και ψαράκι, βλέπω εκεί δυο-τρεις που δοκιμάζουν». Επιμένω, περισσότερο για συντροφιά, για να μην αισθάνεται άβολα. «Σας αρέσει το φαγητό;». Δεν το πολυσκέφτεται. «Καλό είναι, άκουσα χθες έναν παπά που τα φέρνει με το φορτηγάκι, έλεγε πως θα βελτιωθούν οι μερίδες. Κάτι θα ξέρουν». Τον χαιρετώ, ευχαριστεί ευγενικά και κρύβεται στην ασφαλή ομοιότητα της αναμονής των «συνδαιτυμόνων» του.

Περιπλανώμενη στο χαώδη φόβο της η Ελένη Τ., κάθιδρη μας πλησιάζει και μας ζητεί να τη βοηθήσουμε να παρακάμψει τη σειρά. Αναμαλλιασμένη, με σαγιονάρες, μια ρόμπα πλύστρας και κασκόλ στο λαιμό. «Είμαι άρρωστη, χήρα εδώ και χρόνια. Παίρνω μια σύνταξη του ΟΓΑ και δεν φτάνει ούτε για τα φάρμακα. Εχω κάνει μαστεκτομή, έρχομαι πρωί και μεσημέρι από τα Πετράλωνα για ένα πιάτο φαγητό. Πες σε εκείνη την ξανθιά κυρία με το κόκκινο να μου βάλει σε ένα κουτί το μεσημεριανό». Βρίσκει ένα παγκάκι άδειο και κάθεται, παρακολουθεί την κίνηση αγχωμένη.

Κάνοντας κατάχρηση της καλοσύνης και της ευγενικής ανταπόκρισης των ανθρώπων που καθημερινά επιτελούν σπουδαίο έργο, μαζί με άλλους εθελοντές της Εκκλησίας εκεί στον Δήμο Αθηναίων, εξασφαλίζουμε τη μερίδα της. Ψαρόσουπα, ψωμί, αναψυκτικό, κουταλοπίρουνο και χαρτοπετσέτα. Προχωρά προς το μέρος μας, μας ευχαριστεί και αποσύρεται για να γευματίσει δίπλα στη βρύση.

Μια-δυο παρέες Ελλήνων σχολιάζουν την ανυπομονησία των αλλοδαπών. Πλησιάζουμε. Σχολιάζουν έναν οξύθυμο φωνακλά διανομέα ψωμιού. «Αρχές Δεκεμβρίου πρωτοήρθα», μας λέει ο Παντελής Ρ. «Είμαι καρδιοπαθής, ζω με τη γυναίκα μου σε μια αποθήκη εδώ πιο πέρα. Δεν έχω πια εισοδήματα. Για πάνω από ένα χρόνο. Εχασα λεφτά, είχα μπλέξει με μεσιτικά. Τι να σου πω. Ευτυχώς, έχουμε ένα πιάτο φαΐ εδώ». Από την τσέπη της φόρμας με το λογότυπο των Λος Αντζελες Λέικερς βγάζει μια πάνινη τσάντα και από μέσα δυο-τρεις πλαστικές. «Δεν ζητιανεύω, δεν τα βάζω με την τύχη μου. Είχα εργοστάσιο υφαντουργίας και έκλεισε. Δεν τα κατάφερα μετά. Ευτυχώς δεν έχουμε παιδιά. Μάθαμε πια να ζούμε με τα ελάχιστα».

Παίρνει το λόγο ο Θεόφιλος Ζ. «Εσείς οι δημοσιογράφοι γνωρίζετε ποιοι χαρακτηρίζονται ως φτωχοί;». «Δεν τα γράφετε ούτε τα δείχνετε στις τηλεοράσεις. Φτωχούς λένε όσους δαπανούν λιγότερα από το 60% της μέσης κατά άτομο κατανάλωσης στη χώρα. Εμείς που δεν έχουμε τίποτε, ξέρεις τι είμαστε φίλε; Τη δύναμη του κράτους τη μετράς από τη φροντίδα και τη μέριμνα που έχει για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Οχι από τις ψευτομαγκιές και τους παλικαρισμούς με τους δανειστές σου. Τι ανάγκη έχουν αυτοί…».

Φεύγοντας από τη Σοφοκλέους των πτωχών έναν κόμπο νιώθεις στο στομάχι σου. Δυσκολεύεσαι να ανηφορίσεις, καθώς τριβελίζει το νου σου η κάθε διαφορετική ιστορία, όντας στα επιμέρους όμοια στην οδύνη της. Ομοια σε αυτό το διαβρωτικό αίσθημα ανυπαρξίας που κατακλύζει κάθε αναξιοπαθούντα συμπολίτη μας. *

enet.gr