Εταιρίες συμβούλων της τρόικας…..


catastroika_243733326_993076531

«Εταιρίες συμβούλων της τρόικας: μια επιχείρηση εκατομμυρίων χωρίς κανέναν έλεγχο». Αυτός είναι ο εύγλωττος τίτλος σημερινού δημοσιεύματος του euobserver.com, που ερευνά τον ρόλο των εταιριών χρηματοοικονομικών συμβούλων που έχουν παίξει κεντρικό ρόλο στη διάσωση χωρών της Ευρωζώνης. Το ίδιο θέμα είχε θίξει την προηγούμενη εβδομάδα και ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, με ερώτησή του προς τον υπουργό οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η «ανεξάρτητη» τεχνογνωσία των συμβουλευτικών εταιριών, αξιοποιείται από την τρόικα (ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ), στέλνοντας λογαριασμό άνω των 80 εκατ. ευρώ στους φορολογούμενους σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία.
Η τρόικα προσλαμβάνει τις εταιρίες αυτές, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιος δημόσιος διαγωνισμός, χωρίς να έχουν τεθεί ερωτήματα περί διαφάνειας και ευθυνών, προκειμένου, για παράδειγμα, να υπολογιστεί πόσα χρήματα χρειάζονται οι χώρες για να αποφύγουν τη χρεοκοπία.
Μάλιστα, σύμφωνα πάντα με το euobserver.com, κάποιες φορές, η «δουλειά» τους ανατίθεται παρά την ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων που προκύπτει από τη σύνδεση των επενδυτικών κεφαλαίων με άλλους παρόχους χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.
Με τη σειρά τους, οι εταιρίες συμβούλων προσλαμβάνουν «υπεργολάβους», προβληματίζοντας για το «ποιος έχει πρόσβαση σε εσωτερική πληροφόρηση και πώς την αξιοποιεί».
Σχεδόν πάντα οι υπεργολάβοι συνεργάζονται με μια τουλάχιστον από τις τέσσερις μεγάλες εταιρίες ορκωτών ελεγκτών: τις Deloitte, Ernst&Young, KPMG και PriceWaterhouseCoopers (PwC).
Το αποτέλεσμα; Ένας «χρυσός κύκλος» μεγάλων εταιριών που διαθέτουν το μονοπώλιο στη διαχείριση των ευρωπαϊκών διασώσεων, όπως σχολιάζει το άρθρο.
Ένα παράδειγμα που φέρνει το euobserver είναι η αμερικανική Alvarez and Marsal, η οποία αποκόμισε κέρδος 2 εκατ. ευρώ από την ίδρυση και διαχείριση της «κακής τράπεζας» (bad bank) της Ισπανίας το 2012, συνεργαζόμενη με την ισπανική εταιρία νομικών συμβούλων Cuatrecasas, την ιαπωνική ομοειδή Nomura και την PwC.
Η ίδια εταιρία κέρδισε 6,6 εκατ. ευρώ από τη διάσωση της Κύπρου, προκαλώντας σκάνδαλο στη χώρα. Σύμφωνα με τον εσωτερικό έλεγχο από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, στο πόρισμα του οποίου είχε πρόσβαση η euobserver, η αμοιβή της Alvarez and Marsal ήταν 1,1 εκατ. ευρώ συν ΦΠΑ για την αξιολόγηση της Τράπεζας της Κύπρου ως τον Δεκέμβριο του 2012, ενώ η παράταση των εργασιών της για το έτος 2013 κόστισε 250.000 ευρώ.
Τον Δεκέμβριο του 2012, ενώ η Κύπρος αγωνιζόταν να διασφαλίσει τη διάσωσή της, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης, επέλεξε την ίδια εταιρία για νέα συμβόλαια, παρότι το συμβούλιο την είχε «αποκλείσει» λόγω της «ενδεχόμενης ορατής σύγκρουσης συμφερόντων» σε σχέση με την αξιολόγηση της Τράπεζας της Κύπρου.
Στη συνέχεια, έδωσε στην εταιρία δυο νέα συμβόλαια, παρά τις επιφυλάξεις του ΔΣ της Τράπεζας. Στις αρχές του 2013, η εταιρεία έλαβε 960.000 ευρώ συν ΦΠΑ και 270.000 ευρώ για την ανάλυση των σχεδίων ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών.
Επιπλέον, έλαβε 2,7 εκατ. ευρώ συν ΦΠΑ και 540 χιλιάδες για την παροχή βοήθειας στην επιχείρηση αναδιάρθρωσης της Τράπεζας της Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας.
Μάλιστα, είχε συμφωνηθεί να δοθεί στην ίδια εταιρία ένα «μυστικό μπόνους» 15 εκατ. ευρώ, που αντιπροσώπευε το 0,1% της συνολικής εκκαθάρισης. Το γεγονός αυτό εγείρει ερωτήματα για την αντικειμενικότητα της Alvarez and Marsal κατά την αξιολόγηση των κυπριακών τραπεζών, εφόσον είχε συμφωνηθεί ότι θα πληρωθεί με άξονα το ύψος της εκκαθάρισης των τραπεζών, σχολιάζει το δημοσίευμα.
Ωστόσο, η Alvarez and Marsal δεν είναι η μοναδική εταιρία που έχει αναλάβει συμβόλαια της τρόικας χωρίς δημόσιο διαγωνισμό.
Τον Ιανουάριο του 2012, η Ιρλανδική Κεντρική Τράπεζα προσέλαβε την επίσης αμερικανική επίσης BlackRock Solutions, η οποία έλαβε 30 εκατ. ευρώ για τις υπηρεσίες της.
Το θέμα της απευθείας ανάθεσης στην απασχόλησε τα ιρλανδικά μέσα ενημέρωσης και τον πολιτικό κόσμο. Ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας παραδέχθηκε ότι δεν έγινε δημόσιος διαγωνισμός, λόγω των χρονικών πιέσεων που ασκούσε η τρόικα.
Ανάλογο συμβόλαιο, ύψους 12,3 εκατ. ευρώ, υπέγραψε η ίδια εταιρία και με την Ελλάδα. Αυτό περιελάμβανε και την ανάθεση υπεργολαβίας στις τέσσερις μεγάλες εταιρίες ορκωτών ελεγκτών.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times το 2012, η τρόικα και οτιδήποτε σχετιζόταν με αυτήν ήταν τόσο «μισητή» στην Ελλάδα, ώστε η BlackRock Solutions χρησιμοποίησε το όνομα Solar και προσέλαβε ένοπλη φρουρά 18 ατόμων.
Όπως επεσήμανε στην euobserver o ακαδημαϊκός Κονσταντιν Γκουρντγκίεβ (Trinity College, Δουβλίνο), στις κεντρικές τράπεζες δεν υπάρχει η απαραίτητη εμπειρία.
Λόγω της ανάπτυξης του τραπεζικού τομέα προ κρίσης, πολλοί επαγγελματίες υψηλών προσόντων μετακινήθηκαν από τις κεντρικές τράπεζες στις εταιρίες αυτές, ενώ το προσωπικό που παρέμεινε δεν είχε τη δυνατότητα να διερευνήσει ενεργά τους ισολογισμούς των τραπεζών.
Πιο κυνικός εμφανίζεται ο Ιρλανδός ευρωβουλευτής Ρίτσαρντ Μπόυντ Μπάρετ. Σε δηλώσεις του στην euobserver υποστήριξε ότι οι μεγάλες εταιρίες συμβούλων και ελεγκτών είναι «μέρος του ίδιου χρυσού κύκλου τραπεζιτών και κυβερνητικών αξιωματούχων που προκάλεσαν την κρίση εξ’ αρχής».

Πηγή:Sofokleousin.gr
sknews.gr

Advertisements

Γιατί η τρόικα ενδιαφέρεται για την γή και τα ακίνητα?


0a275-imf_eu_ecb_memorandum
Η υφαρπαγή γης και ακινήτων στην Ελλάδα των Μνημονίων

Του Κωστή Χατζημιχάλη*

Τα Mνημόνια και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που μας έχουν επιβληθεί κρατούν ψηλά στην επικαιρότητα το ξεπούλημα της δημόσιας γης και των ακινήτων, ως λύση στο δημόσιο χρέος. Σύμφωνα με τους αναλυτές της Τρόικας, στην Ελλάδα υπάρχει «καθυστερημένη κινητικότητα» των αξιών γης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και απαιτείται «ομαλοποίηση» της «ελληνικής εξαίρεσης». Να ακολουθήσει δηλαδή η γη και τα ακίνητα αυτό που έχει γίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη: συγκεντροποίηση της γης και περιορισμός της μικροϊδιοκτησίας, ένας «αναγκαστικός καπιταλιστικός

εκσυγχρονισμός», κατά τους μνημονιακούς.

Είμαστε λοιπόν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς επίθεσης σε πολλά επίπεδα, επίδικο της οποίας είναι μια από τις κατεξοχήν εκφάνσεις των κοινών, η γη και, σε ένα άλλο επίπεδο, το κτιριακό απόθεμα, κυρίως δημόσια κτίρια, εμπορικά ακίνητα και κατοικίες. Κατακτήσεις γενεών, υλικές, θεσμικές αλλά και συμβολικές, χάνονται σε λίγο χρόνο, μέσω της υφαρπαγής της γης, της δημόσιας περιουσίας και της μικροϊδιοκτησίας.

Η κούρσα επενδύσεων σε γη στον παγκόσμιο Νότο

Οι πόλεις, ως γη, ακίνητα και υποδομές, ήταν πάντα υποδοχείς επενδύσεων πλεονάζοντος κεφαλαίου και μέσω της αστικοποίησης βασικός πυλώνας στις διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου. Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους στις βιομηχανικές επενδύσεις στον παγκόσμιο Βορρά και η δημιουργία νέων χρηματιστηριακών προϊόντων οδήγησε, μετά τη δεκαετία του 1990 και κυρίως μετά το 2000, σεμια κούρσα επενδύσεων σε γη στον παγκόσμιο Νότο μέσω υφαρπαγής και σε εκτεταμένο real estate παντού. Τα νέα άυλα προϊόντα που δημιουργήθηκαν επιτρέπουν από τη μια ενυπόθηκο δανεισμό και από την άλλη δανεισμό και πωλήσεις με βάση μελλοντικά έσοδα μέσω τιτλοποιήσεων. Τη δημιουργία, με άλλα λόγια, πλασματικών αξιών και πλασματικού κεφαλαίου. Αυτές οι χρηματικές καινοτομίες εφαρμόστηκαν πρώτα στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1980 και δεν περιορίστηκαν μόνο στους «μεγάλους» παίκτες, αλλά διαχύθηκαν στα μεσοαστικά και στα εργατικά στρώματα με επισφαλή εισοδήματα. Αποτέλεσμα, η αδυναμία αποπληρωμής των δανείων, η απότομη κάμψη της ζήτησης, η υπερχρέωση των νοικοκυριών και των εργολάβων. Η αλληλεξάρτηση των περιφερειακών με τις κεντρικές τράπεζες, αλλά και πιστωτικών ιδρυμάτων και επενδυτικών χαρτοφυλακίων εντός και εκτός των ΗΠΑ, δεν άργησε να μεταφέρει την κρίση και στην Ευρώπη, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Για πολύ καιρό η διαδικασία αυτή δεν προσέλκυε το αναλυτικό ενδιαφέρον και κυρίως δεν προβλημάτιζε πολιτικά την Αριστερά στον παγκόσμιο Βορρά. Η φούσκα των ακινήτων στις ΗΠΑ το 2007-8, η χρηματοπιστωτική κρίση που ενεργοποίησε με τα εκατομμύρια αστέγων και άνεργων και στη συνέχεια η διασπορά της παγκοσμίως, φώτισε ξανά τη σημασία της γης, των ακινήτων και της γαιοπροσόδου. Η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ και η μεταφορά της μέσω των νέων χρηματιστικών προϊόντων σε όλο τον κόσμο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή της έννοιας του «τοπικο-παγκόσμιου» (glocalisation): άμεση σύνδεση τοπικών χαρακτηριστικών, στην περίπτωσή μας η ίδια η γη, με τις παγκόσμιες τάσεις-ροές και αντίστροφα. Και για την Αριστερά υπογράμμισε τη σημασία της κατανόησης των διαδικασιών αστικοποίησης με τις διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου και με τους καθημερινούς αγώνες στη πόλη. Η γη, ο χώρος και ειδικά οι πόλεις δεν αποτελούν κάποιο εξωτερικό περιβάλλον», μια δευτερεύουσα αντίθεση στην υπόθεση της ριζικής κοινωνικής αλλαγής. Αποτελούν κρίσιμες κοινωνικές σχέσεις και οι αντιφάσεις που παράγουν οδηγούν σε κοινωνικές συγκρούσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.

Αλλά γιατί έχουν σήμερα τόση σημασία η γη και τα ακίνητα για την Τρόικα; Πέρα από την προφανή απάντηση κάλυψης του δημόσιου χρέους υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, δυο ακόμη γενικότερες συνθήκες. Η πρώτη αφορά τις διεθνείς τάσεις και η δεύτερη τις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Ας τις δούμε σύντομα.

Η παγκόσμια σκηνή: κερδοσκοπικές επενδύσεις σε γη και ακίνητα

Στην Ελλάδα, η συγκυρία της κρίσης και το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων συμπίπτει, δυστυχώς, με τη νέα παγκόσμια τάση επενδύσεων κερδοσκοπικών κεφαλαίων στη γη και σε ακίνητα. Από στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά και προοδευτικών πρωτοβουλιών όπως το Land Deal Politics Initiative (www.iss.nl/Ldpi), προκύπτει ότι μετά το 2007 κεφάλαια κάθε είδους (ιδιωτικά, κρατικά, hedge funds, venture capital) εισέρχονται μαζικά στην αγορά γης και στο real estate, αναζητώντας εκτάσεις, εμπορικά ακίνητα και προνομιακές θέσεις για υψηλών προδιαγραφών κατοικίες που μελλοντικά θα είναι σπάνιες, δηλαδή αναζητώντας μονοπωλιακή γαιοπρόσοδο. Ενώ παλαιότερα οι σίγουρες επενδύσεις ήταν σε μετοχές κερδοφόρων μεγάλων βιομηχανιών, σήμερα αναζητούν καταφύγιο στη γη και στα ακίνητα. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στο διάστημα 2007-2012 (δεν υπάρχουν πιο πρόσφατα στοιχεία) από το σύνολο των παγκόσμιων επενδύσεων κεφαλαίων λίγο πάνω από τις μισές κατευθύνονται στη γη και σε ακίνητα. Στη γη κατευθύνονται σε περιοχές όπως η Αφρική, η Λατινική Αμερική αλλά και η Ευρώπη, κυρίως στις πρώην χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Στον τομέα των ακίνητων οι επενδύσεις κατευθύνονται σε ώριμες αγορές, π.χ. Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη και στις λεγόμενες αναδυόμενες, όπως οι πόλεις των Εμιράτων του Περσικού Κόλπου, οι παράκτιες πόλεις της Κίνας, οι μεγαλουπόλεις της Ινδίας και της Λατινικής Αμερικής. Οι περισσότερες χώρες-στόχοι είναι διψασμένες για επενδύσεις κάθε είδους, και η γη τους ήταν ένας αναξιοποίητος πόρος εδώ και δεκαετίες. Σε αυτό συμβάλλουν πέντε σύγχρονες παγκόσμιες τάσεις.

Πρώτον, η εκτιμωμένη παγκόσμια διατροφική ανασφάλεια και η άνοδος των τιμών των τροφίμων που έχει προκαλέσει εκτεταμένες επενδύσεις σε μεγάλες εκτάσεις για μελλοντική παραγωγή τροφής.

Δεύτερον, η παγκόσμια ενεργειακή ανασφάλεια και η αναζήτηση σπάνιων μεταλλευμάτων που έχει οδηγήσει από τη μια πλευρά σε εξορυκτική φρενίτιδα σε στεριά και θάλασσα, και από την άλλη στην αναζήτηση μεγάλων εκτάσεων για εγκατάσταση ΑΠΕ (ανεμογεννητριών και ηλιακών συλλεκτών) κοντά σε μεγάλους καταναλωτές, καθώς και εκτάσεων για καλλιέργεια βιοκαύσιμων, διαδικασίες γνωστές και ως «πράσινη υφαρπαγή» (green grabbing).

Τρίτον, η αναζήτηση μεγάλων εκτάσεων για ειδικού τύπου mega-projects, όπως αναπτυξιακοί διάδρομοι κάθε είδους, από τρένα μεγάλης ταχύτητας μέχρι αγωγούς πετρελαίου, νέα μεγάλα λιμάνια για κοντέινερ, εκτάσεις για ειδικές οικονομικές ζώνες και φυσικά μεγάλης κλίμακας real estate στις πόλεις. Στην κατηγορία αυτή μπορεί να ενταχθεί και η δημιουργία μεγάλων, ολοκληρωμένων τουριστικών μονάδων με παραθεριστικό real estate, γκολφ.

Η τέταρτη εξέλιξη, που αποτελεί την προϋπόθεση για να κινητοποιηθούν οι προηγούμενες τάσεις, είναι η δημιουργία νέων χρηματοπιστωτικών εργαλείων από τις επενδυτικές τράπεζες, ικανών να περιορίζουν το ρίσκο των επενδύσεων.

Τέλος, οι αναδυόμενες παγκόσμιες ρυθμίσεις, κανόνες και κίνητρα που παρέχονται από τη διεθνή κοινότητα (κυρίως την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ), για να προβαίνουν οι κερδοσκόποι σε παρόμοιες επενδύσεις μεγάλης κλίμακας σε γη, δεδομένων των μεγάλων διαφορών στα καθεστώτα ιδιοκτησίας και φορολογίας της γης.

Ελληνικές ιδιαιτερότητες: ποιοτικά χαρακτηριστικά, ένταξη στην ΕΕ, μεγάλη κρατική ιδιοκτησία και Μνημόνια

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται οικεία, είναι γιατί τα έχουμε δει να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας – κι αυτό μας οδηγεί στις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Από τις Σκουριές της Χαλκιδικής, την ΑΟΖ σε Ιόνιο και Αιγαίο και το αεροδρόμιο του Ελληνικού μέχρι τη Στοά Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη, τη Μονή Τοπλού στη Σητεία, τους αγωγούς φυσικού αερίου, τα εκατοντάδες φωτοβολταϊκά πάρκα σε όλη την Ελλάδα και τις ανεμογεννήτριες στα νησιά – όλα αυτά είναι μερικές ενδείξεις της εφαρμογής των παγκόσμιων τάσεων, οι οποίες διευκολύνονται, αν όχι επιβάλλονται, από το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων.Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν οι τεράστιες εκτάσεις που διαθέτουν άλλες περιοχές και το ενδιαφέρον για την υφαρπαγή της γης και των ακινήτων οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους.

Πρώτον, στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της γης και των ακινήτων. Το σύνολο της ελληνικής επικράτειας αποτελεί μια οιονεί μονοπωλιακή θέση ως προς τα γεωπολιτικά δεδομένα και τη φυσική εγγύτητα στις ευρωπαϊκές αγορές• άρα, ο κάτοχος ή εκείνος που την ελέγχει απολαμβάνει ένα είδος μονοπωλιακής γαιοπροσόδου. Οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης και ακινήτων στην Ελλάδα είναι το κράτος, οι δήμοι, η Εκκλησία και τα μοναστήρια: αυτοί θα αποτελέσουν τους πρώτους στόχους της υφαρπαγής. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο στρατός με μεγάλες ιδιοκτησίες, οι οργανισμοί κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ κλπ) και τα ΝΠΔΔ (πανεπιστήμια, νοσοκομεία). Μια απλή ανάγνωση του εφαρμοστικού νόμου και η διεθνής εμπειρία τιτλοποίησης γης και ακινήτων που θα εφαρμόσει το ΤΑΙΠΕΔ, φτάνει για να καταλάβουμε τι μας περιμένει.

Αυτοί είναι οι λόγοι που θέλουν οι Κινέζοι τα λιμάνια και τα αεροδρόμια• Ρώσοι και Τσετσένοι τους αναπτυξιακούς διαδρόμους για να περάσουν οι αγωγοί πετρελαίου και υγραερίου• Ισπανοί, Δανοί και Γερμανοί μεγάλες εκτάσεις για την εγκατάσταση πάρκων με ΑΠΕ για παραγωγή ηλεκτρισμού και μεταφορά του στη Μεσευρώπη• Γάλλοι, Ολλανδοί και Γερμανοί παραγωγική γη για ειδικές βιολογικές καλλιέργειες• Καναδοί, Ρώσοι και άλλα διεθνή κονσόρτια διεκδικούν το υπέδαφος, κυρίως για χρυσό και φυσικό αέριο• και, τέλος, επενδυτές κάθε είδους και εθνικότητας (ανάμεσα τους και ελληνικές τράπεζες και ιδιώτες) ενδιαφέρονται για εμπορικά και «ειδικού σκοπού» ακίνητα.

Μια ειδική ομάδα χαρακτηριστικών γης στην Ελλάδα αφορά τα ιστορικά μνημεία, το τοπίο, το μεγάλο μήκος ακτών και νησιών, τον σχετικά υψηλό δείκτη φυσικής αξίας και τέλος τη φήμη της ως μεσογειακού προορισμού που διατηρεί αυθεντικότητα και δεν έχει υποστεί τις μη αναστρέψιμες καταστροφές αντίστοιχων προορισμών στην Ισπανία και Ιταλία. Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά έχουν προσελκύσει μεγάλες τουριστικές επενδύσεις και real estate παραθεριστικών κατοικιών, οι οποίες αναζητούν άθικτες παραθαλάσσιες εκτάσεις κοντά στις πλούσιες χώρες της Ε.Ε. και τη Ρωσία.

Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτικός και κοινωνικός, με τρεις αιχμές: το ότι τα ελληνικά εδάφη βρίσκονται εντός Ε.Ε./ευρωζώνης, το μέγεθος της κρατικής περιουσίαςκαι το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων που έχει επιβληθεί από το 2010. Αυτό δίνει στα ελληνικά εδάφη μια θεσμική ιδιαιτερότητα, θεωρητικά ελκυστική σε επενδύσεις, η οποία συνίσταται στη συστηματική εξασθένιση της πολιτικής ανεξαρτησίας, στην υποβάθμιση της δημοκρατίας και στην κατάργηση της συνταγματικής τάξης. Επειδή οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης και ακινήτων στην Ελλάδα είναι το κράτος και οργανισμοί που εποπτεύονται από αυτό, οι θεσμικές και αντισυνταγματικές εκτροπές είναι απαραίτητες για την είσοδο αυτών των ακινήτων στη αγορά, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο εύκολα με τις ιδιωτικές περιουσίες. Εδώ, νομίζω, έχει σημασία η πιθανή έναρξη των πλειστηριασμών κατοικιών: εκτός από την κοινωνική αναταραχή που θα προκαλέσει και τις έντονες αντιδράσεις των ελληνικών τραπεζών (για τα οποία η Τρόικα αδιαφορεί), θα προκαλέσει άμεση κατάρρευση των τιμών στην αγορά ακινήτων, άρα και των δημόσιων ή των ΝΠΔΔ, δημιουργώντας μεγάλες ευκαιρίες σε εκείνους που περιμένουν να τα υφαρπάξουν. Γιατί οι μελλοντικοί επενδυτές δεν ενδιαφέρονται για τις χιλιάδες μικροϊδιοκτησίες που θα χαθούν, αλλά: α) για τις μεγάλες δημόσιες εκτάσεις και τα μεγάλα ακίνητα του δημοσίου, των ΝΠΠΔ και των οργανισμών κοινής ωφέλειας, τα οποία θα χάσουν σημαντικό τμήμα της αξίας τους και β) για την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων επειδή οι περισσότεροι στόχοι περιλαμβάνουν σημαντικά τμήματα ακίνητης περιουσίας (ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια κ.ά.).

Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται και οι αλλαγές που προτείνονται στη φορολογία των ακινήτων, της αγροτικής γης και των εκτός σχεδίου ιδιοκτησιών. Αν υλοποιηθούν οι εξαγγελίες, είναι πιθανό να έχουμε στο μέλλον μαζικές πωλήσεις από μικροϊδιοκτήτες που θα αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους ακινήτων και των αγροτικών εκτάσεων που προέρχονται από κληρονομιές, με αποτέλεσμα την συγκεντροποίηση της ιδιοκτησίας της γης, και ως εκ τούτου και της γαιοπροσόδου σε όφελος εκείνων που έχουν σήμερα και αύριο ρευστό. Σε αυτό αποβλέπει ο ενιαίος φόρος ακινήτων και η σχεδιαζόμενη σημαντική μείωση του φόρου μεταβιβάσεων.

Τα παραπάνω έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε περιοχή που ισχύει ένα ιδιάζoν «καθεστώς μόνιμης εξαίρεσης», όπως θα έλεγε ο Αγκάμπεν, ή μια «κατάτμηση σε ζώνες (zonage)», όπως γράφει ο Μπαντιού, αλλά αυτό δεν συμβαίνει χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις.Αποτελούν πολιτικές συνθήκες οι οποίες, αλλάζοντας ή περιορίζοντας το θεσμικό πλαίσιο, δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την υφαρπαγή της γης. Οι παραπάνω θεσμικές εκτροπές, που αλλού θα απαιτούσαν στρατιωτική βία, στην Ελλάδα εφαρμόζονται με τη βία τις συστηματικής εξασθένισης των ρυθμιστικών μηχανισμών της δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με πολιτικούς εκπροσώπους κλασικού δημοκρατικού τύπου, αλλά, όπως γράφει ο Μπαντιού με ένα είδος τοπικής ψευτο-κρατικής κάλυψης των κυρίαρχων διαδικασιών καταλήστευσης» (Η Εποχή, 12.5.2013).

Θα τελειώσω παραφράζοντας τον Σ. Ζίζεκ. Παλιά η Αριστερά ήξερε τι να κάνει με τη γη και τα ακίνητα: περίμενε πότε θα έλθει στην εξουσία για να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία. Σήμερα δεν ξέρει ακόμη τι να κάνει, αλλά δεν μπορεί να περιμένει. Τουλάχιστον ας προσπαθήσει, ας προσπαθήσουμε, να σταματήσουμε με κάθε μέσο την υφαρπαγή που βιώνουμε, και κυρίως αυτή που επέρχεται.

*Ο Κωστής Χατζημιχάλης είναι ομότιμος καθηγητής (Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, hadjimichalis@hua.gr)

Το άρθρο αποτελεί περιληπτική απόδοση της παρέμβαση στην εκδήλωση «Ανοικτής Πόλης» με θέμα «Κόκκινα δάνεια και υφαρπαγή της μικροϊδιοκτησίας» (ομιλητές: Τόνια Κατερίνη, Κερασίνα Ραυτοπούλου, Κωστής Χατζημιχάλης, Γιώργος Μ. Χατζηστεργίου• συντονίστρια Ελένη Πορτάλιου), 16.9.2013

Ενθέματα

http://aienaristeyein.com/2013/10/21/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b7-%cf%84%cf%81%cf%8c%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%b3%ce%b7-%ce%ba/

olympia.gr

Γιατί η αλλαγή του Συντάγματος είναι προαπαιτούμενο?


european union
Μεγαλώνει συνεχώς ο αριθμός των πολιτών που συνειδητοποιούν πλέον ότι χωρίς να αλλάξουμε το Σύνταγμα της χώρας, δεν υπάρχει πιθανότητα εξόδου από την κρίση και οικονομικής ανάκαμψης προς όφελος του λαού. Όταν ο αριθμός αυτός φτάσει μια συγκεκριμένη κρίσιμη μάζα, τότε όλα θα πάρουν τον ιστορικό δρόμο τους.

Γιατί όμως πρέπει πρώτα να αλλάξει το Σύνταγμα; Τι ρόλο μπορεί να παίξει ένα συνταγματικό κείμενο; Και στο κάτω κάτω δεν ευθύνεται το συνταγματικό κείμενο για όλα αυτά που κάνουν οι πολιτικοί, αλλά ευθύνονται οι ίδιοι οι πολιτικοί που δεν το εφαρμόζουν. Δυστυχώς όμως, αυτά είναι αφελή ερωτήματα και επιδερμικές κρίσεις και το χειρότερο είναι ότι διοχετεύονται από το ίδιο το σάπιο και διεφθαρμένο «συνταγματικό τόξο», κατά κόσμο πολιτικό σύστημα, προκειμένου να μην ζητήσει ο λαός αλλαγή του Συντάγματος.

Η απάντηση είναι απλή και είναι μπροστά στα μάτια μας. Το Σύνταγμα (δεν υπάρχει τουλάχιστον αμφιβολία περί αυτού) καθορίζει τον φορέα άσκησης της εξουσίας. Όποιος όμως ασκεί την εξουσία αυτή την περίοδο της κρίσης, είναι και αυτός που ελέγχει τις παραμέτρους και τις εξελίξεις της κρίσης. Και όποιος ελέγχει τις παραμέτρους και τις εξελίξεις της κρίσης, είναι εκείνος που θα χρησιμοποιήσει την κρίση και τις «ευκαιρίες» που γεννά η κρίση προς ίδιον όφελος.

Αυτή τη στιγμή, τις παραμέτρους και τις εξελίξεις της κρίσης τις ελέγχουν η τρόϊκα, η Γερμανία και φυσικά η ντόπια παρασιτική ολιγαρχία που ελέγχει το «δημοκρατικό τόξο». Ερωτάται λοιπόν ο κάθε εχέφρων και νοήμων πολίτης τι πιστεύει; Πιστεύει άραγε ότι όλοι αυτοί θα χρησιμοποιήσουν την κρίση προς όφελος του ελληνικού λαού ή για δικό τους όφελος; Νομίζουμε ότι η απάντηση είναι σχετικά εύκολη.

Επομένως η αλλαγή του Συντάγματος είναι προαπαιτούμενο, προκειμένου να αλλάξει ο κεντρικός φορέας άσκησης της εξουσίας και ο έλεγχος των παραμέτρων και των εξελίξεων της κρίσης να περάσει στα χέρια των πολιτών. Έστω με μια απλή αλλαγή, όπως για παράδειγμα δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, ώστε το κέντρο βάρος των αποφάσεων να περάσει προς την πλευρά των πολιτών. Επιτέλους, πρέπει να συμμετέχουμε κι εμείς στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας. Εκτός πια και αν θεωρούμε τους εαυτούς μας ανικάνους να αποφασίζουμε.

Μέχρις εδώ όλα καλά. Όμως είναι βέβαιο, πως ούτε η τρόϊκα, ούτε η ντόπια ελίτ θα επιτρέψουν να γίνει αυτή η αλλαγή που αυτόματα θα τους καταργήσει. Αντίθετα, εκείνο που θα το δούμε τουλάχιστον να επιχειρείται, είναι να περάσουν στο ελληνικό Σύνταγμα τις επιταγές της τρόϊκας.

Δεν πρέπει να το επιτρέψει αυτό ο λαός.

Πέτρος Χασάπης

olympia.gr

Τρόικα. Ο ΕΟΠΥΥ καταρρέει

ekab

«Λουκέτα» και σε νοσοκομεία ή νέες δραματικές περιστολές δαπανών στην υγεία απαιτεί η τρόικα λόγω της κατάρρευσης του ΕΟΠΥΥ.

Του Οργανισμού που η ίδια επέβαλε προκειμένου δήθεν να αντιμετωπισθεί η σπατάλη στο τομέα της υγείας.

Μέχρι στιγμής πάντως άνθρωποι πεθαίνουν στο δρόμο εξαιτίας τη μη δυνατότητας να προμηθευτούν τα φάρμακα τους.

Τεχνικά κλιμάκια της τρόικας πραγματοποιούν συναντήσεις με τους εκπροσώπους του ΕΟΠΥΥ και του υπουργείου Υγείας και διαπιστώνουν πώς το έλλειμμα διογκώνεται συνεχώς και στο 1,2 δις ευρώ που είχε καταγραφεί το 2012 προστίθενται περίπου 83 εκατ. ευρώ το μήνα το τρέχον έτος.

Δηλαδή τα χρέη του προς παρόχους υγείας, προμηθευτές, φαρμακοποιούς, γιατρούς, κλινικές και διαγνωστικά κέντρα θα φθάσουν το 1 δις ευρώ.

Κι αυτό το ποσό είναι βάσει συγκρατημένων εκτιμήσεων.

Και πώς να μην είναι χρεωμένος ο ΕΟΠΥΥ όταν οι πολίτες που είναι ανασφάλιστοι αυξάνονται με ταχύτατους ρυθμούς επιφέροντας δραματική μείωση στα έσοδα του Οργανισμού.

Αλλά και όταν ο ίδιος ο φορέας δεν έχει ακόμη καταρτίσει μητρώο ασφαλισμένων.

Ο ΕΟΠΥΥ αποτελεί άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα της αποτυχημένης συνταγής των μνημονίων που επέβαλαν στην Ελλάδα οι δανειστές. Κόβουν συνεχώς παροχές και αντί να μειώνονται τα ελλείμματα αυτά αυξάνονται με αλματώδεις ρυθμούς. Κι αυτό γιατί η οικονομία δεν είναι αποσπασματική, αλλά αλληλένδετη με στοιχεία, όπως η εργασία και οι μισθοί

Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι δεν υπάρχουν και ασφαλιστικές εισφορές.

Μειώνονται οι μισθοί, μειώνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές.

Η τρόικα όμως δεν έχει καμία πρόθεση να δεχθεί τα όποια επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς και ζητά μείωση των δαπανών στις διαγνωστικές εξετάσεις και στις ιατρικές πράξεις.

Αυτό σημαίνει πώς έρχονται νέες περικοπές σε καλύψεις από φάρμακα ως εξετάσεις για σοβαρές και χρόνιες παθήσεις.

Με τον ΕΟΠΥΥ να έχει καταρρεύσει, η τρόικα ζητά και το κλείσιμο δημόσιων νοσοκομείων για να μειωθούν οι δαπάνες προς την υγεία.

Οι δανειστές, αλλά και η κυβέρνηση θεωρούν πώς το να ζεις είναι προνόμιο.

Σου λένε λοιπόν αν θες να ζήσεις πλήρωσε από την τσέπη σου τα φάρμακα, την περίθαλψη και κάνε και μία ιδιωτική ασφάλεια.

Τους διαφεύγει όμως μία λεπτομέρεια.

Για δεκαετίες οι άνθρωποι αυτοί πλήρωναν και πληρώνουν για να έχουν μία βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Δεν αποκλείεται λοιπόν να δούμε το επόμενο χρονικό διάστημα, όπως συνέβη με την ΕΡΤ, και καμία πράξη νομοθετικού περιεχομένου της κυβέρνησης για το κλείσιμο δημόσιων νοσοκομείων.

Και να μας πουν πώς δεν τα κλείνουν, αλλά τα εκσυγχρονίζουν.

Οι ασθενείς μπορεί να… περιμένουν.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
national-pride.org

Ο Έλληνας διοικητής της τρόικας στην Ελλάδα

margaritis_sxoinas
Η ανακοίνωση της απόφασης της Κομισιόν για το διορισμό του Μαργαρίτη Σχοινά ταυτόχρονα στη θέση του επικεφαλής του κλιμακίου της τρόικας, αλλά και της Task Force στην Ελλάδα, έκανε πολλούς στην Αθήνα να τρίβουν στα χέρια τους στη σκέψη ότι θα θέσει υπό τον έλεγχό του το συντονιστή της δεύτερης, Χ. Ράιχενμπαχ, και τον απευθείας εκπρόσωπο της Γερμανίας, Γ. Φούχτελ. Βιάστηκαν όμως, γιατί παραμένουν εκτός… πεδίου βολής του.

Ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ και νυν αναπληρωτής προϊστάμενος του Σώματος Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής -γραφείο που υπάγεται απευθείας στον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο- «θα έχει υπό την επιτήρησή του μόνον τους 25 υπαλλήλους της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων», που παρακολουθεί την πορεία εφαρμογής του μνημονίου με αναφορά στον επίτροπο Ολι Ρεν και τους 5 της Ομάδας Δράσης που παρέχει την απαιτούμενη τεχνογνωσία για τον εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας του ελληνικού κράτους και της οικονομίας.

Ωστόσο, ο ρόλος του 50χρονου με καταγωγή από τη Φούρκα Χαλκιδικής, ο οποίος ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, έκανε καριέρα στην έδρα της ΕΕ και επιστρέφει στην Αθήνα, θα είναι ουσιαστικός.

Πιο σφιχτός συντονισμός

Εν αναμονή της άφιξής του σε λίγο λιγότερο από ένα μήνα (16 Μαΐου), τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης ανέδειξαν μόνον τη μια πλευρά των υποχρεώσεων που αναλαμβάνει μετά το διορισμό του από την Κομισιόν στη νεοσυσταθείσα θέση, αποδίδοντάς του μάλιστα τους «τίτλους» του επόπτη, του τοποτηρητή ή ακόμα και του… κατασκόπου της Κομισιόν. Κι όντως, βαθύτεροι γνώστες των λόγων που οδήγησαν στην καθιέρωση του αξιώματος που αναλαμβάνει ο κ. Σχοινάς επισημαίνουν αφενός ότι υπάρχει ανάγκη «πιο σφιχτού συντονισμού των ανθρώπων της ΕΕ στην Αθήνα», που έως τώρα λειτουργούν ως δύο ανεξάρτητα κλιμάκια, τα οποία «δεν αλλάζουν την μπάλα μεταξύ τους», και αφετέρου, λένε, – με ό,τι αυτό σημαίνει – ότι θα τους βοηθήσει «για να μην μπουρδουκλώνονται…».

Συνομιλητής της κυβέρνησης

Η επόμενη πτυχή όμως των καθηκόντων που ανατέθηκαν στον κ. Σχοινά, η οποία δεν έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή, είναι ότι θα είναι κι αυτός στο εξής συνομιλητής της κυβέρνησης. Για την ακρίβεια, αναλαμβάνει, όπως επισημαίνουν υψηλόβαθμα στελέχη του ευρωπαϊκού μηχανισμού, ρόλο «ιμάντα εξομάλυνσης μεταξύ του «βρυξελλικού» και του ελληνικού συστήματος διοίκησης». Και σίγουρα η παρουσία ενός Ελληνα σε αυτήν τη θέση, την ώρα μάλιστα που επιχειρείται από ελληνικής πλευράς η συζήτηση για την ελάφρυνση των βαρών του μνημονίου και την ενίσχυση του σκέλους της ανάπτυξης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Ποιος είναι ο Μ. Σχοινάς

Ο κ. Σχοινάς είναι σήμερα ο Αναπληρωτής Προϊστάμενος τoυ Σώματος Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής της ΕΕ (ΒΕΡΑ). Από το 2004 έως το 2007, διετέλεσε Προϊστάμενος του Γραφείου του Επιτρόπου Κυπριανού, και αναπληρωτής Προϊστάμενος του Γραφείου της Αντιπροέδρου της ΕΕ, Loyola de Palacio, κατά τη διάρκεια της Επιτροπής Prodi.

Ο κ. Σχοινάς άρχισε να εργάζεται για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 1990, ενώ υπηρέτησε επίσης ως Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο διάστημα 2007-2010.

Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου MSc από το London School of Economics, Διπλώματος Ανώτερων Ευρωπαϊκών Σπουδών του Κολλεγίου της Ευρώπης (Bruges) και πτυχιούχος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

spirospero.gr

Άι στα τσακίδια ρε

Οι μνημονιακοί προστάτες μας έχουν ρίξει στα σκατά, για τέταρτη συνεχή χρονιά, και μας χρησιμοποιούν πότε για τα συμφέροντα του ενός και πότε για του άλλου, και πάντα για δικούς τους σκοπούς.

H επιβολή της δικτατορίας της ελίτ έχει οδηγήσει, τη διάλυση της παραγωγικής δομής και των κοινωνικών και εργασιακών θεσμών δημιουργώντας έτσι με ραγδαίους ρυθμούς την Ελλάδα στο ευρωπαϊκό περιθώριο.

Τα σημάδια είναι ήδη φανερά. Η ανεργία έχει πάρει τραγικές διαστάσεις αφού 3,8 εκατ. Έλληνες εργαζόμενοι πρέπει να ζήσουν 4,6 εκατομμύρια άτομα – δηλαδή 1,2 εκατομμύρια ανέργους και 3,4 μη οικονομικά ενεργά άτομα (γέροι, παιδιά κ.λ.π.)…Την ίδια ώρα οι αποδοχές των μισθών, οι συντάξεις, και το επίπεδο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αγγίζουν σε βαθμό την επαιτεία.

Και η εσωτερική μας τρόικα, που προσπαθεί να μας πείσει ότι το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται από την έκθεση της Τρόικα, πλέον δεν τα καταφέρνει.

Εκείνο που μόνο τους ενδιαφέρει είναι να εξασφαλιστεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων από τους εντολοδόχους της… Και τίποτε άλλο.

Απλά σε αυτή τους την επιθυμία πιστεύουν ότι θα βοηθήσουν τα νέα μέτρα αφού θα φέρουν την ολοκληρωτική μας εξαθλίωση, με αποτέλεσμα το θύμα τους πλέον να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι…

Εκείνο όμως που δεν υπολογίζουν είναι τις κοινωνικές αντιδράσεις οι οποίες δεν θα επιτρέψουν ούτε την παραμονή της «κυβέρνησης» στην εξουσία, ούτε καινούργια μέτρα και θα τους στείλουν όλους στα τσακίδια…

Της Μιχαλούς

ΠΗΓΗ: topontiki.gr
tsantiri.gr

Η παραμονή στο ευρώ, εγγυάται την καταστροφή

Του Bruce Arnold,

The Irish Independent

Αποτελεί κοινή παραδοχή, πως σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Εννοώ τις χώρες της ευρωζώνης. Οι οποίες παραμένουν σφιχτά δεμένες μεταξύ τους, παρά τα αποτυχημένα μέχρι στιγμής μέτρα για την σωτηρία τους.

Η γενική συναίνεση θέλει η στενή συνεργασία να πρέπει να συνεχιστεί, ενόψει της νέας εξέλιξης, που αφορά στην αλλαγή της ευρωπαϊκής Συνθήκης για μια νέα δημοσιονομική ένωση, που υποτίθεται πως θα ξαναφέρει την εμπιστοΣύνδεσμοςσύνη σε όλους. Οι συλλογικοί πόροι της ΕΕ θα αποτελέσουν την μέθοδο για να καταπολεμηθεί το υπερβολικό χρέος και η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Η νέα συνθήκη όμως, δεν είναι αρκετή για να φέρει πίσω την χαμένη εμπιστοσύνη, ούτε το χαμένο όραμα.

Εδώ και δεκαετίες, σιγά σιγά, η δημοκρατία απογυμνώνεται. Η ΕΕ διοικείται από μια χούντα αυτόκλητων σωτήρων, που εξαρτώνται από την ανεπαρκή χρηματοδότηση της ΕΚΤ, τα λεφτά της οποίας πάνε στις αποτυχημένες τράπεζες, και του ΔΝΤ, που με τη σειρά του δεν δίνει αρκετά στην ευρωζώνη, αφού κρίνει ότι υπάρχουν μεγαλύτερες ανάγκες αλλού.

Η σαθρότητα της δημοκρατίας στην ΕΕ μετριέται από την αδυναμία της πλειονότητας των ευρωβουλευτών, και των τριών μεγάλων παρατάξεων που εκπροσωπούν. Δεν μπορούν να ασκήσουν βέτο στα μαγειρέματα του Herman van Rompuy, ούτε καν να τα τροποποιήσουν.

Το ευρωκοινοβούλιο θα απογοητεύσει τις χώρες που του στέλνουν αντιπροσώπους, και θα αναγκαστεί να περάσει στην άκρη, αμέτοχο, μέχρι να βρεθεί κάποια άλλο δημοκρατικό όργανο για να κάνει την δουλειά του.

Όλες οι χώρες, πλην της Βρετανίας, έχουν συμφωνήσει σε μια πρόταση για μια νέα συνθήκη που θα μας ενώσει ακόμη πιο πολύ, και που θα καταδικάσει την Ιρλανδία σε οικονομική κατάρρευση, που θα ακολουθηθεί από πολιτικό χάος.

Είμαι πολύ προσεκτικός στις διατυπώσεις μου, και θέλω πραγματικά να τρομάξω τον κόσμο. Θέλω να ανοίξω τα μάτια των κυβερνώντων μας.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο, σε αυτήν εδώ την εφημερίδα, επισημάνθηκε το μάταιο της νέας προτεινόμενης μορφής της ευρωζώνης, η οποία δεν πρόκειται επ ουδενί να πετύχει, όπως και αν εφαρμοστεί.

Την αποτυχία εγγυάται το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε δικό μας νόμισμα, και άρα τη δυνατότητα να επηρεάσουμε την ισοτιμία του, τα επιτόκια, και την ανταγωνιστικότητα μας.

Χωρίς αυτήν την δυνατότητα, είμαστε καταδικασμένοι. Θα μπούμε σε βαθιά ύφεση, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, και όλα θα χειροτερέψουν.

Το άρθρο μιλούσε για εσωτερική υποτίμηση. Πρόκειται για μια υποτίμηση χωρίς εκείνους τους ανεξάρτητους μηχανισμούς που επιτρέπουν την υποτίμηση του νομίσματος. Έτσι, ο μοναδικός εναλλακτικός τρόπος υποτίμησης είναι οι απολύσεις, σώζοντας μεν τα ημερομίσθια, αλλά καταδικάζοντας τις επιχειρήσεις στην παραγωγή και πώληση των προϊόντων τους σε μη ανταγωνιστικές τιμές. Στα παραπάνω προστίθενται και οι δραματικές περιστολές των κρατικών δαπανών.

Η τρόικα μας έχει ήδη δέσει χεροπόδαρα, αναγκάζοντας μας να μειώνουμε καθημερινά τις δαπάνες. Κι αυτή η αρνητική πολιτική θα συνεχιστεί επ αόριστον. Και θα την πληρώσουν οι πιο αδύναμοι και οι μη προνομιούχοι. Άρα που είναι η επιστροφή της εμπιστοσύνης, και η ανάκαμψη που κάποιοι έχουν συνδέσει με την νέα πρόταση της ΕΕ για στενότερη δημοσιονομική ένωση;

Η αλήθεια είναι σκληρή. Οι νέες σχεδιαζόμενες προτάσεις θα κάνουν την απόδραση μας από την φτώχια σχεδόν αδύνατη. Αν το κράτος δεν δαπανά, και αν οι φοβισμένοι πολίτες δεν καταναλώνουν, πως θα ανακάμψουμε;

Οι οικονομικές δυνάμεις που καθορίζουν τα πράγματα στη χώρα μας, είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να μην μπορέσουμε να αποκτήσουμε την απαραίτητη ανταγωνιστικότητα.

Η παραμονή μας στο ευρώ, παρά τα οράματα και τις υποσχέσεις, εγγυάται την εξαθλίωση μας. Για παράδειγμα, όλα τα χρήματα που καταφέραμε να κερδίσουμε από τον αυστηρό προϋπολογισμό του περασμένου μήνα, κατέληξαν σε αποπληρωμές επιτοκίων που μας χρεώνουν οι Ευρωπαίοι για τα τραπεζικά ομόλογα. Και αυτή η τρέλα θα συνεχιστεί στο μέλλον. Η διάσωση του ευρώ, με το οποίο είμαστε δεμένοι, αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάκαμψη της διεθνούς μας ανταγωνιστικότητας.

Δεν μειώνουμε τα μεροκάματα για να μειωθούν οι τιμές, που θα ήταν λογικό για να επιτευχθεί η ανταγωνιστικότητα, αλλά μειώνουμε τις θέσεις εργασίας. Στην ουσία μειώνεται η παραγωγή, στην οποία βασίζεται η οικονομική ανάπτυξη.

Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις τελευταία, ότι η παραμονή μας στο ευρώ άρχισε να αμφισβητείται μέσα στους κόλπους της κυβέρνησης. Κάποιοι φωστήρες πολιτικοί μας άρχισαν να συνειδητοποιούν πως η πορεία της χώρας την οδηγεί σε πρόσκρουση με παγόβουνο. Και πως το σκάφος μας θα βυθιστεί αύτανδρο.

Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια σκέψη, ή κάποιες διαβουλεύσεις, για το αν θα πρέπει από μόνοι μας, ή παρέα με τα υπόλοιπα κράτη PIIGS, που έχουν τα ίδια με εμάς διλήμματα, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας. Απλά περιμένουμε όλοι, να δούμε τι θα μας κάνουν.

Η έναρξη μιας τέτοιας συνεννόησης με τις χώρες PIIGS, θα πρέπει να αποτελεί την βασική μας προτεραιότητα. Αυτή την ώρα, δεν σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα σκεφτόμαστε για τις πλούσιες χώρες της ευρωζώνης, που ετοιμάζονται να μας πάνε μια ακόμη βόλτα, προς τον όλεθρο!

Απόδοση: S.A.
kostasxan.blogspot

Τρόικα σε Reuters

Με ένα τηλεγράφημα του Reuters που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κουβάς με νερό» στο κεφάλι των Ελλήνων μη κατονομαζόμενο στέλεχος της τρόϊκας στην Αθήνα χαρακτηρίζει την συμφωνία δανειοδότησης της 27ης Οκτωβρίου ως μη δεδομένη δηλώνοντας ότι «Τα κράτη-μέλη της ΕΕ και το ΔΝΤ δεν θα
είναι πρόθυμα να δώσουν στην Ελλάδα το τεράστιο αυτό ποσό που ανέρχεται σε δεκάδες δισ. ευρώ, χωρίς πρώτα να έχουν πειστεί ότι τα χρήματα θα πιάσουν τόπο»!
Μάλιστα εμφανίστηκε και απαισιόδοξος για την πορεία του PSI (το defencenet.gr έχει σημειώσει ότι πρακτικά το PSI έχει ναυαγήσει) λέγοντας ότι «δεν είναι εγγυημένος ούτε ο εθελοντικός χαρακτήρας της συμφωνίας, ούτε το υψηλό ποσοστό συμμετοχής των τραπεζών»! Και μετά, τι; Πτώχευση!

«Οι εν εξελίξει συζητήσεις (για το PSI) είναι εποικοδομητικές, είναι χρήσιμες, αλλά σε αυτή τη φάση είναι πολύ νωρίς για να προδικάσουμε το αποτέλεσμα», δήλωσε ο αξιωματούχος που θέλησε να μην κατονομαστεί.

Ερωτηθείς ευθέως για το αν υπάρχει κίνδυνος άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας, το στέλεχος της τρόϊκας απάντησε:

«Στόχος μας παραμένει το πρόγραμμα να έχει εθελοντικό χαρακτήρα. Αν με ρωτήσετε αν υπάρχει εγγύηση ότι η ανταλλαγή θα είναι εθελοντική θα σας πω «Φυσικά, τίποτα δεν είναι εγγυημένο»»! Δηλαδή, τους απειλεί ευθέως με «αναγκαστικό κούρεμα» φυσικά «στην πλάτη της Ελλάδας» που αμέσως μετά οδηγείται σε πτώχευση.

Στο πλαίσιο της νέας δανειακής σύμβασης, η Ελλάδα προσδοκά να λάβει 90 δισ. ευρώ στις αρχές του επόμενου έτους, εκ των οποίων 30 δισ. για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και άλλα 30 δισ. ως κίνητρο προς τους ομολογιούχους για την συμμετοχή τους στο PSI, καθώς και κεφάλαια για την αποπληρωμή χρέους που λήγει.

ΠΗΓΗ: Τρόϊκα σε Reuters: «Ούτε η δανειακή σύμβαση, ούτε το PSI προχωρά»! http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/12/reuters-psi.html#ixzz1gm3UCO3h

Συγκυβέρνηση με την τρόικα

Η Σύνοδος Κορυφής την Κυριακή ή την Τετάρτη αναμένεται να φέρει εκπροσώπους της τρόικας στην Αθήνα για μόνιμη εγκατάσταση, εξαιτίας της κυβερνητικής αστοχίας στην υλοποίηση των συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων, αλλά και με στόχο την επίτευξη της δημοσιονομικής προσαρμογής, σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο.

Το σχέδιο προβλέπει τη μόνιμη εγκατάσταση στελεχών της τρόικας στο υπουργείο Οικονομικών, τα οποία θα έχουν ρόλο συμβούλου του υπουργού και θα αναφέρονται στο γραφείο του πρωθυπουργού, καθώς και στην τρόικα.

Η επιτήρηση αυτή, θα συμπληρώσει το πλαίσιο των αποφάσεων για την Ελλάδα, διασφαλίζοντας ότι το «κούρεμα» και τα νέα δάνεια που θα χορηγήσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι (και το ΔΝΤ), στο πλαίσιο του νέου πακέτου στήριξη,ς θα φέρουν αποτέλεσμα.

Στην πράξη, τα στελέχη της τρόικας που θα έρθουν στην Αθήνα θα πρέπει να έχουν γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και θα αναλάβουν ενεργό ρόλο τόσο στον τομέα της δημοσιονομικής διαχείρισης όσο και στο μεταρρυθμιστικό κομμάτι, με έμφαση σε πρώτη φάση τη Δημόσια Διοίκηση.

Πάντως, υπήρχαν και προτάσεις για τη δημιουργία ενός κεντρικού διευθυντηρίου από πλευράς τρόικας που θα εποπτεύει την ελληνική οικονομία, αλλά φαίνεται ότι έχουν μείνει στο «συρτάρι», αφού κάτι τέτοιο θα προκαλούσε έντονες πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις.

Το πλέον πιθανό είναι τα νέα κλιμάκια να βρεθούν κάτω από τον έλεγχο της ομάδας δράσης της Κομισιόν (Oμάδας Κρούσης), που έχει ήδη πιάσει δουλειά και τελεί υπό την καθοδήγηση του Χορστ Ράιχενμπαχ, ενώ και ο ρόλος του ίδιου αναμένεται να αναβαθμιστεί.

Πηγή: Kαθημερινή, Τα Νέα
newpost.gr

Τα παλληκάρια της φακής

Από τον Μιχάλη Ιγνατίου
http://www.aixmi.gr/

Η επιστολή των τριών υπουργών της κυβέρνησης Παπανδρέου θα μείνει στην ιστορία ως η πιό άγρια και, ταυτόχρονα, η πιό άδικη επίθεση πολιτικών εναντίον του ελληνικού λαού στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας μας.
Η κυρία Διαμαντοπούλου, ο κύριος Λοβέρδος και ο κύριος Ραγκούσης ταυτίζουν τον απλό πολίτη με τους επαγγελματίες του συνδικαλισμού, που οι ίδιοι ανέθρεψαν και εξέθρεψαν, οι ίδιοι χρησιμοποίησαν στους κομματικούς τους πολέμους και οι ίδιοι αφέθηκαν να…
χρησιμοποιηθούν ως… μαντηλάκια από αυτούς.
Η κοινή επιστολή τους, με την οποία ουσιαστικά επιθυμούσαν μόνο να «φωνάξουν» την παρουσία τους όταν ο σημερινός πρωθυπουργός εγκαταλείψει πολιτικά την Ελλάδα, ήταν ένα τεράστιο σφάλμα και στη μνημονιακή εποχή που ζούμε, δεν πρέπει να αφεθεί να περάσει απαρατήρητη.
Το πρώτο λάθος των τριών υπουργών ήταν ότι επέλεξαν να εμφανιστούν ως δελφίνοι στην πιό δύσκολη περίοδο της χώρας μας. Ειδικά από την περασμένη Παρασκευή και όλο το Σαββατοκύριακο μέχρι και σήμερα, οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης, της Ρωσίας αλλά και άλλων χωρών -οι πιό ισχυροί δηλαδή άνθρωποι στον κόσμο- απασχολούνταν με το ελληνικό χρέος και το γενικότερο πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Εγιναν δεκάδες συναντήσεις και τηλεφωνήματα από ξένους ηγέτες, από οικονομικούς παράγοντες και τραπεζίτες. Η Ελλάδα απουσίαζε και -το χειρότερο όλων είναι ότι- με ευθύνη της η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί ό,τι αποφασίσουν οι ξένοι για τον ελληνικό λαό.
Οι τρεις μεγαλόσχημοι υπουργοί αντί να χάνουν τον χρόνο τους να γράφουν και να σβήνουν και να ξαναγράφουν την επιστολή που, εκτός της αναίτιας και απαράδεκτης επίθεσης εναντίον του λαού, χαρακτηριζόταν και από «παιδική αφέλεια», έπρεπε να ασχολούνται με το αντικείμενό τους. Εγώ αυτό που αντιλήφθηκα από το κείμενο της επιστολής είναι ότι προσπαθούν να μεταθέσουν στους ώμους των πολιτών την ξεκάθαρη αποτυχία τους στους τομείς που ανέλαβαν. Το ενδιαφέρον των τριών υπουργών, όπως προκύπτει από την επιστολή τους, είναι να πάρουν άριστα από την Τρόϊκα και τους ξένους.
Δείχνουν να έχουν ξεγράψει τον ελληνικό λαό, τον οποίο στήνουν στο τοίχο επειδή δικαιολογημένα διαμαρτύρεται, αφού η κυβέρνηση και οι υπουργοί της τον οδηγούν στην φτώχεια, στην εξαθλίωση, και στη μιζέρια.
Οι τρεις υπουργοί δείχνουν έλλειψη ευαισθησίας απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούσαν την «πελατεία» τους και οι οποίοι -λόγω των λαθών των πολιτικών- δεν γνωρίζουν αύριο τι θα τους ξημερώσει.
Οι μάχες στις οποίες αναφέρονται δεν γίνονται με κούνημα του δακτύλου προς τον λαό, όπως επιχειρούν με την επιστολή τους. Οι μάχες έπρεπε να δοθούν πριν οδηγηθεί η χώρα στον απρόσωπο και σκληρό μηχανισμό του ΔΝΤ. Οι μάχες έπρεπε να δοθούν στις συναντήσεις με τους δανειστές μας. Διότι τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και οι υπουργοί μόνο «ναι» γνώριζαν να λένε σε όλες τις απαιτήσεις των στελεχών του Ταμείου και της Ε.Ε..
Οταν μιλούσαν από τα «παράθυρα» των τηλεοπτικών καναλιών έκαναν τα παλλικάρια (της φακής), αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες έδιναν την …καρδιά τους για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της Τρόϊκας και συναγωνίζονταν ποιός θα ήταν ο πιό αρεστός στον κάθε απεσταλμένο του ΔΝΤ και της Ε.Ε.
Η Δεξιά είχε παραδώσει την Ελλάδα στους Αμερικανούς με τις γνωστές συνέπειες και οι Σοσιαλιστές του κ. Παπανδρέου την εθνική κυριαρχία στους δανειστές της…

press-gr.blogspot