Γιαννακάκη. Πιό Ρεπούση και από την Ρεπούση


macedonia
ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΗΝ – Πιο Ρεπούση και απ’ την…Ρεπούση: Αυτή είναι η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ που κετέθεσε ερώτηση υπέρ Σκοπιανών Φασιστών !!
Τι δουλειά εχει μια βουλευτής Β´ Πειραια να καταθέτει ερωτήσεις για σεσημασμένους Σκοπιανούς ακροδεξιούς; Η δικαιοσύνη ποτέ θα ασχοληθεί με την περίεργη δράση της κυρίας;… Ποσά δις ευρώ παίζονται στο παιχνίδι της σκοπιανής παρακρατικής οργάνωσης;
«Φάμπρικα» με σκοπό τη δημιουργία, διά της πλαγίας οδού, θέματος «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα έχουν ανοίξει τα Σκόπια με τη συμμετοχή δικηγόρων και στις δύο πλευρές των συνόρων, που αναλαμβάνουν εργολαβικά την αναζήτηση στοιχείων και τίτλων ώστε να διεκδικηθούν περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν πριν από εβδομήντα χρόνια στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία και αυθαίρετα τις υπολογίζουν στα… 10 δισ. ευρώ.
Η επιχείρηση αυτή είχε ξεκινήσει με τις ευλογίες του κ. Γκρούεφσκι το 2008, με τη γνωστή επιστολή του στον Κ. Καραμανλή, με την όποια ζητούσε την αναγνώριση «μακεδονικής μειονότητας» και των περιουσιακών διεκδικήσεών της, κάτι που είχε απορριφθεί από την Αθήνα, η οποία σταθερά για όλα τα θέματα αυτά παραπέμπει στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Καθώς η πολυδιαφημισμένη τότε καμπάνια του VMRO δεν είχε αποτελέσματα, τώρα, με την ενίσχυση και των κρατικών υπηρεσιών της ΠΓΔΜ, επιχειρείται να επαναληφθεί η επιχείρηση αυτή σιωπηλά, με δικηγόρους που ασχολούνται με ομάδες ατομικών υποθέσεων. Δικηγόροι από τα Σκόπια έρχονται σε επαφή με κάποια πρόθυμα δικηγορικά γραφεία, κυρίως στη Θεσσαλονίκη, με στόχο να αναζητηθούν από τα υποθηκοφυλακεία στοιχεία για περιουσίες οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διεκδίκησης στα ελληνικά δικαστήρια από τους ίδιους ή τους απογόνους Σλαβομακεδόνων που εγκατέλειψαν την Ελλάδα μετά τον Εμφύλιο και σήμερα αποτελούν την αιχμή του δόρατος της σκοπιανής πολιτικής εναντίον της Ελλάδας.
Το θέμα δεν εξαντλείται μόνο στο ατομικό δικαίωμα της περιουσίας, το οποίο είναι σεβαστό και εφόσον φυσικά υπάρχουν περιουσίες που δεν έχουν αλλάξει καθεστώς, θα μπορούσαν να εγερθούν αξιώσεις επ” αυτών, εάν και εφόσον βρεθούν τα απαραίτητα πιστοποιητικά στοιχεία.
Όμως όλη αυτή η επιχείρηση έχει «πακεταριστεί» με έντονο πολιτικό περίβλημα, καθώς όσοι διεκδικούν τις περιουσίες αυτές (με την υποστήριξη της σκοπιανής κυβέρνησης) δηλώνουν το γένος «Μακεδόνες» και έτσι, διά της πλαγίας οδού, επιχειρείται να επιβληθεί «μειονοτικό» ζήτημα.
Η επιχείρηση αυτή, που είχε ξεκινήσει το 2008, φαινόταν να έχει ξεχασθεί, αλλά αποκαλύφθηκε ότι πλέον γίνεται ατομικά και σιωπηρά. Αφορμή στάθηκε η επερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Γιαννακάκη, διαμαρτυρόμενη για την απαγόρευση εισόδου στη χώρα, από τον σταθμό των Ευζώνων, της σκοπιανής δικηγόρου Τρεντάφιλκα Σάντεβα.
Σας μεταφέρουμε αποσπάσματα από την ερώτηση της κ. Γιαννακάκη:
«…Η δικηγόρος Sandeva συνόδευε τρεις πελάτες της και τον οδηγό του οχήματος (και οι πέντε με διαβατήρια της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας) που μετέβαιναν σε συμβολαιογραφικό γραφείο της Θεσσαλονίκης για να υπογράψουν οι πελάτες της ειδικά πληρεξούσια σε έλληνες δικηγόρους εν όψει εκδίκασης υποθέσεών τους από τα ελληνικά διοικητικά δικαστήρια.
…Η άρνηση εισόδου (μόνο σε αυτήν) κατέστησε τη διαδικασία εξαιρετικά πιο δύσκολη, αφού τα άτομα που συνόδευε δεν ομιλούν ελληνικά, ούτε άλλη γλώσσα που θα τους επέτρεπε να συνεννοηθούν με τρίτους στην Ελλάδα.
Η Trendafilka Sandeva έχει επισκεφθεί την Ελλάδα χωρίς κανένα πρόβλημα πολλές φορές στο παρελθόν.
Συγκεκριμένα, το κείμενο της ερώτησης της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ αναφέρει:
1. Για ποιον λόγο καταχωρήθηκε η δικηγόρος Trendafilka Sandeva στον κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων, αφού από τα παραπάνω φαίνεται πως μοναδικός λόγος είναι η υπεράσπιση πελατών που έχουν ασκήσει και με δικές της ενέργειες ένδικα μέσα ενώπιον ελληνικών δικαστηρίων;
2. Αν πρόκειται για λάθος, θα ανακληθεί αυτή η απόφαση και θα ζητηθεί συγγνώμη από τη θιγείσα;
3. Με δεδομένο ότι διαφαίνεται πως οι αστυνομικές αρχές πήραν την απόφαση αυτή για να αποτρέψουν ανάλογες προσφυγές στην ελληνική δικαιοσύνη, θα διαταχθεί πειθαρχική και δικαστική διερεύνηση της απόφασης αυτής για να αναζητηθούν και να αποδοθούν ευθύνες;
4. Η ενέργεια αυτή θεωρείται από την κυβέρνηση συμβατή με την Ενδιάμεση Συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών;
5. Σε ποιες γλώσσες έχουν συνταχθεί τα δίγλωσσα έγγραφα με αποφάσεις άρνησης εισόδου, που χορηγούνται στον συνοριακό σταθμό Ευζώνων στα άτομα με διαβατήρια της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ώστε να είναι κατανοητά από τα άτομα αυτά;».
Η κ. Γιαννακάκη, η οποία προφανώς πρέπει να αναζητήσει και να διαβάσει την Ενδιάμεση Συμφωνία και τι αναφέρει αυτή για την περίπτωση εκατέρων διεκδικήσεων, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η υπόθεση δεν αφορά φυσικά την «άσκηση ενδίκων μέσων σε ελληνικά δικαστήρια», αλλά συντονισμένη και καθοδηγούμενη επιχείρηση για τη δημιουργία «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα. Κάτι για το οποίο πιθανότατα η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ δεν ενοχλείται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το αποδεχθεί και η Ελληνική Πολιτεία.
Το εάν έπρεπε ή όχι να απαγορευθεί η είσοδος στη σκοπιανή δικηγόρο, θα το απαντήσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, αλλά δεν νοείται μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου να εμφανίζεται ως συνήγορος του πιο ακραίου αλυτρωτισμού των Σκοπίων. Εξάλλου, η κ. Γιαννακάκη θα όφειλε να γνωρίζει ότι η άσκηση ενδίκων μέσων από Σλαβομακεδόνες, που ασπαστήκαν τον «μακεδονισμό» εγκαταλείποντας την πατρίδα τους για να ενταχθούν στο «εθνικό κράτος» τους, δεν απαγορεύεται στη χώρα μας.
Το πιο σημαντικό λάθος της βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ είναι ότι λόγω της σύντομης και επιφανειακής ενασχόλησής της με θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και της ξένης προπαγάνδας, ενώ θα πρέπει να υπάρχει μια στοιχειώδης αναφορά ότι δεν πρέπει αυτές οι ατομικές διεκδικήσεις και αξιώσεις να εντάσσονται σε κρατικές προσπάθειες άσκησης προπαγανδιστικής και αλυτρωτικής πολιτικής.

olympia
makeleio.gr

Πηγή: http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.com/2014/11/blog-post_590.html#ixzz3K55LVx3c

Advertisements

Η «ιστορικός»? Ρεπούση. Εξάμβλωμα αυθάδειας

xoros zalogou
Του Θύμιου Παπανικολάου

Η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…

Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τις υστερικές εμμονές της που αρνούνται τη γενοκτονία των Ποντίων, τώρα έβγαλε άλλη στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!

Εάν ήταν πραγματικά Ιστορικός και όχι «ιστορικός» υπηρεσίας, θα γνώριζε τη διαλεκτική της Ιστορίας: Οι ιστορικοί Θρύλοι δεν είναι μύθοι. Στηρίζονται σε αληθινά γεγονότα φορτισμένα συγκινησιακά, ίσως και με κάποια «μυθολογική» υπερβολή, μεταφερόμενα από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής παράδοσης.

Πραγματικά γεγονότα της ιστορίας, συγκλονιστικά και ηρωικά γίνονται Θρύλοι μέσω της λαϊκής παράδοσης και λαϊκής μούσας: ΑΥΤΑ δεν είναι ιστορικοί μύθοι, ούτε κατασκευασμένα από κανέναν, απλώς μπορεί, το ιστορικό τους ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ να «επενδύεται» με κάποιες συγκινησιακές «υπερβολές», με κάποιο «μυθολογικό» τσόφλι…

Αν η κ. Ρεπούση ήταν Ιστορικός αυτό θα το γνώριζε. Αλλά δεν είναι Ιστορικός, εκτελεί «χρέη» επιδοτούμενου «ιστορικού»…

Αλήθεια από πού αντλεί η κ. Ρεπούση το «ιστορικό» της απόφθεγμα: Ότι ο Χορός του Ζαλόγγου είναι μύθος;

Βρισκόταν εκεί και κατέγραφε το συμβάν;

Αν διέθετε λίγη σοβαρότητα θα μελετούσε τουλάχιστον τις μαρτυρίες εκείνων που ζήσανε τα χρόνια εκείνα και μάλιστα στα Ιωάννινα.

Θα καταγράψουμε κάποιες:

α). Ιάκωβος Μπαρτόλντυ: Πρώσος περιηγητής και διπλωμάτης (καθόλου ευνοϊκός προς τους Έλληνες) που Βρισκόταν την εποχή εκείνη (1803-1804) στα Ιωάννινα.

Γράφει στο έργο του: «Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803 – 1804»:

«Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν.».

β). Γουλιέλμος Μαρτίνος Ληκ: Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος, γράφει από πληροφορίες που συνέλεξε το 1805:

«Περίπου 100 οικογένειες είχαν αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα».

γ).Χριστόφορος Περρραιβού: Το 1815 δημοσιεύει την πρώτη αναφορά στο περιστατικό:

«τότε εγνώρισαν ο Κουτσιονίκας και ο Κίτσιο Μπότσαρης την συνηθισμένην αντιπληρωμήν όπου δίδει ο Βεζίρης εις τους πιστούς του προδότας, πλην η μετάνοια τότε ήτο ανωφελής. Άρχισαν μ΄ όλον τούτο και αντεμάχοντο μεγαλοψύχως, δεν είχαν όμως τα αναγκαία ν΄ αντισταθούν περισσότερον από δύο ημέρας. Αι γυναίκες δε κατά την δευτέραν ημέραν βλέπουσαι ταύτην τη κτηνώδη περίστασιν, εσυνάχθησαν έως εξήκοντα, επάνω εις έναν πετρώδη κρημνόν. Εκεί εσυμβουλεύθησαν και απεφάσισαν ότι καλύτερα να ριφθούν κάτω από τον κρημνόν διά να αποθάνουν, πάρεξ να παραδοθούν διά σκλάβες εις χείρας των Τούρκων. Όθεν αρπάξαντες με τας ιδίας των χείρας τα άκακα και τρυφερά βρέφη, τα έρριπτον κάτω εις τον κρημνόν. Έπειτα αι μητέρες πιάνοντας η μία με την άλλη τα χέρια τους άρχισαν και εχόρευαν, χορεύουσαι δε επηδούσαν ευχαρίστως μίαν κατόπιν της άλλης από τον κρημνόν. Μερικαί όμως δεν απέθανον, επειδή έπιπτον επάνω εις τα παιδία των και τους συντρόφους, των οποίων τα σώματα ήταν καρφωμένα πάνω εις τες μυτερές πέτρες του κρημνού».

Φραγκίσκος Πουκεβίλ: Διέμεινε 10 χρόνια στην αυλή του Αλή Πασά. Το 1820 στο τρίτομο έργο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» αναφέρεται στο επεισόδιο:

«…τις γυναίκες τις γκρέμισαν από τα ύψη των βουνών στις αβύσσους του Αχέροντα, τα παιδιά πουλήθηκαν στα παζάρια.»

Τον επόμενο όμως χρόνο που εκδίδονται οι άλλοι τόμοι περιλαμβάνεται το γεγονός με περισσότερη λεπτομέρεια:

«Ηρωικό θάρρος εξήντα γυναικών, που κινδύνευαν να παραδοθούν στη σκλαβιά των Τούρκων. Ρίχνουν τα παιδιά τους πάνω στους πολιορκητές σαν να ήταν πέτρες έπειτα, πιάνοντας το τραγούδι του θανάτου και κρατώντας η μιά το χέρι της άλλης, ρίχτηκαν στο βάθος της αβύσσου, όπου τα κομματιασμένα πτώματα των παιδιών τους δεν άφηναν μερικές να συναντήσουν το Χάρο, όπως θα το ήθελαν.»

ε). Κλωντ Φωριέλ: Γάλλος Ιστορικός και ακαδημαϊκός δίνει παραστατικές λεπτομέρειες:

«..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας».

Υπάρχουν ακόμα και άλλες μαρτυρίες της εποχής εκείνης. Αλλά αυτές είναι υπέρ-αρκετές.

Αλλά είπαμε. Η «ιστορικός» κ. Ρεπούση δεν νοιάζεται για την ιστορία. Άλλο έργο της έχει ανατεθεί…

Διαβάστε και το άρθρο:

«Ρεπούση: Η βέβηλη πράξη της νεοταξικής σατραπείας…»

ΕΔΩ:

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5783.html
olympia.gr

Ο Δήμαρχος Μεσολογγίου αποστομώνει την Ρεπούση

Γιατί κα Ρεπούση να μη καταργηθεί και η Ελλάδα ως ιδιαίτερη εθνική οντότητα, καθώς και ότι την «αναπαριστά» ως ζώσα παράδοση και ιστορικό δρώμενο, αφού όλα κατ’ εσάς είναι «εθνικιστικά κιτς» που αναπαράγουν την «εθνικιστική έξαρση»;

Είναι προφανές ότι ως «ακαδημαϊκός» – που δυστυχώς για μας τους απλούς πολίτες τώρα ασκείται και «πολιτική» – από καιρό έχετε ιδεολογικοποιήσει και ταυτόχρονα καταστήσει «άυλη» την έννοια του έθνους και ότι ζωντανεύει την ιστορική μνήμη περί αυτού;

Προσφέρεται, κατ’ αυτό τον τρόπο, λαμπρές υπηρεσίες σε κάθε μεγαλοεθνικισμό, ο οποίος έχοντας ενδυθεί σήμερα το «κουστούμι» της παγκοσμιοποίησης – δηλαδή του σύγχρονου ιμπεριαλισμού – επιχειρεί να επιβάλλει μέσω και της ιστορικής αφασίας μια νέου τύπου αποικιακή πολιτική.

Επίσης είναι προφανές ότι έχετε επιλέξει να βρίσκεστε στην επικαιρότητα μέσω προκλητικών και ανιστόρητων δηλώσεων, όπως η χθεσινή σας «Να καταργηθεί η Έξοδος του Μεσολογγίου ως αναπαράσταση».

Θα μπορούσατε κα Ρεπούση – βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου και της ΔΗΜΑΡ σήμερα – να συγκεκριμενοποιήσετε την «επαναστατική» σας πρόταση; Τι προτείνετε δηλαδή σε μας, τους «αδαείς εθνικιστές», να καταργηθεί, έτσι ώστε να μη δημιουργείται εθνικιστική έξαρση»;

Ο εορτασμός της αυτοθέλητης θυσίας χιλιάδων ελλήνων και φιλελλήνων, για τα ιδανικά της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης;
Ο εορτασμός ενός γεγονότος παγκόσμιας εμβέλειας, το οποίο διέγειρε τους λαούς της Ευρώπης και ακύρωσε τα σχέδια της τότε «Ιεράς Συμμαχίας» για τη διάσωση, μέσω του διαμελισμού, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας;

Ή μήπως η αναπαράσταση της ανατίναξης του Καψάλη, προκειμένου γέροντες και γυναικόπαιδα να μην υποστούν τον εξευτελισμό της σκλαβιάς και της ατίμωσης από την οθωμανική βαρβαρότητα; Εκτός βέβαια και αν όσοι αποφάσισαν να γίνουν ολοκαύτωμα μαζί με το δημογέροντα Καψάλη, απλώς «συνωστίστηκαν» όπως και στην προκυμαία της Σμύρνης;

ΝΤΡΟΠΗ σας κα Ρεπούση.

κ. Φώτη Κουβέλη, αγαπητέ Πρόεδρε της ΔΗΜΑΡ.
Γνωρίζοντας τις απόψεις σας για τα εθνικά ζητήματα, καθώς και την ιδιαίτερη ευαισθησία σας για τον τόπο μας και το μεγαλείο της ηρωικής Εξόδου των «ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ», μαζέψτε την.

messolongi.gr
kostasxah.blogspot