Η «Αμφίπολη» του Πλαταμώνα


platamonas 1
Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα ήρθαν στο φως από την αρχαιολογική σκαπάνη στην περιοχή του Πλαταμώνα Πιερίας, μετά από εργασίες που έγιναν για την κατασκευή οδικών τμημάτων που θα συνδέσουν τις τρεις σήραγγες των Τεμπών με την υπόλοιπη εθνική οδό.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της υπεύθυνης αρχαιολόγου, εντοπίστηκε ένα αρχαίο νεκροταφείο της ύστερης εποχής του χαλκού, με 19 αποκαλυμμένους τάφους, αρκετοί από τους οποίους περιείχαν πλούσια κτερίσματα, όπως αγγεία, χάλκινους κρίκους, οστέινες χάντρες και χάλκινα μαχαίρια.

Στο ίδιο σημείο, μετά την ταφική χρήση, κατασκευάστηκαν δύο εντυπωσιακά αψιδωτά κτήρια και μνημειακοί τοίχοι, που πιθανόν οριοθετούν τον οικιστικό χώρο.
platamonas 2
platamonas 3
platamonas 4

Ανακοίνωση για τα αρχαιολογικά ευρήματα εξέδωσε η αρχαιολόγος της ΚΖ’ ΕΚΠΑ, Σοφία Κουλίδου. στην οποία αναφέρει πως η σωστική ανασκαφική έρευνα που διενεργεί η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πιερίας, στο πλαίσιο κατασκευής της νέας εθνικής οδού ΠΑΘΕ –τμήμα Μαλιακός-Κλειδί Ημαθίας-, αποκάλυψε πρόσφατα στη θέση «Ρέμα Ξυδιάς» (περιοχή Πηγή Αρτέμιδος) του Πλαταμώνα νεκροταφείο και οικισμό της Ύστερης Εποχής Χαλκού (μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ.).
platamonas 5

Η θέση χρησιμοποιήθηκε κατ’ αρχήν ως νεκροταφείο με μέχρι στιγμής δεκαεννέα (19) αποκαλυμμένους κιβωτιόσχημους τάφους (Εικ. 1-3). Αρκετοί περιείχαν πλούσια κτερίσματα, όπως αγγεία (χειροποίητα και τροχήλατα μυκηναϊκού ρυθμού), χάλκινους κρίκους, οστέινες χάντρες, πήλινα «σφονδύλια» ή βαρύδια, χάλκινα μαχαίρια, έναν σφραγιδόλιθο κ.α. (Εικ. 4-5). Κάποιοι από τους τάφους είχαν ιδιαίτερα μικρό μέγεθος και προφανώς περιείχαν παιδικούς ενταφιασμούς (Εικ. 6).

platamonas 6
platamonas 7
platamonas 8

Μετά την ταφική χρήση και ίσως παράλληλα με αυτήν κατασκευάστηκαν στην ίδια θέση αρχιτεκτονήματα τα οποία φέρνει τώρα στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. Πρόκειται για δύο αψιδωτά κτήρια (Εικ. 7α) και μνημειακούς τοίχους (ίσως περιβόλους) που πιθανόν οριοθετούν τον οικιστικό χώρο (Εικ. 7). Το πρώτο αψιδωτό κτήριο σώζεται στο επίπεδο των λίθινων θεμελίων του και έχει μήκος περίπου 10μ. (Εικ. 8-9). Η ανωδομή του θα ήταν κατασκευασμένη από πλιθιά, ίχνη των οποίων διατηρήθηκαν στο στρώμα καταστροφής του. Κατά τη διάρκεια της χρήσης του το αψιδωτό επεκτάθηκε με την προσθήκη κτηρίου ορθογώνιας κάτοψης με μεσοτοιχία (Εικ. 10). Στο εσωτερικό των κτηρίων εντοπίστηκαν οι πασσαλότρυπες των πασσάλων που στήριζαν τη στέγη, ίχνη από πήλινες χρηστικές κατασκευές, πληθώρα αγγείων, χειροποίητων αλλά και μυκηναϊκού ρυθμού, καθώς και λίθινα και πήλινα τέχνεργα (Εικ. 11). Εξωτερικά τους εντοπίστηκαν δύο πιθάρια που σώθηκαν τοποθετημένα στη θέση τους (Εικ. 12).

platamonas 9

Δεύτερο αψιδωτό κτήριο εντοπίστηκε δίπλα στο πρώτο και παράλληλα προς αυτό. Σώζεται επίσης στο επίπεδο των λίθινων θεμελίων του, ενώ συνεχίζεται η αρχαιολογική διερεύνησή του. Σε απόσταση λίγων μέτρων νότια των κτηρίων αποκαλύφθηκαν δύο μνημειακοί τοίχοι-περίβολοι με αδιευκρίνιστη μέχρι στιγμής χρήση οι οποίοι σχετίζονται με πληθώρα καλής ποιότητας τροχήλατης μυκηναϊκού ρυθμού κεραμικής (Εικ. 13-17) και τμημάτων πιθαριών.
Ο αψιδωτός τύπος κτηρίου (οικία;) έχει καταγωγή από την Μέση Εποχή του Χαλκού (αρχή 2ης χιλιετίας π.Χ.) και δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα στην περιοχή του μακεδονικού Ολύμπου. Το παράδειγμα του ρέματος Ξυδιά αποτελεί πιθανώς τοπική επιβίωση του τύπου στην Ύστερη Εποχή Χαλκού, όταν στους γνωστούς οικισμούς της ηπειρωτικής Ελλάδας κυριαρχεί πλέον ο ορθογώνιος μακρόστενος τύπος κτηρίου («μέγαρο»).

Τα αψιδωτά κτήρια του ρέματος Ξυδιά αποτελούν σπάνιο δείγμα οικιστικής αρχιτεκτονικής σε μία περιοχή, όπου σπανίζουν τα οικιστικά κατάλοιπα της Ύστερης Εποχής Χαλκού (1600-1050π.Χ.). Επιπλέον, ο συσχετισμός τους με πληθώρα κεραμικής μυκηναϊκού τύπου και ρυθμού επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά την ένταξη της περιοχής στον θεσσαλικό-ευβοϊκό πολιτιστικό κύκλο. Με την αποκάλυψη αυτή εμπλουτίζονται και συμπληρώνονται οι πληροφορίες για την ζωή και τον θάνατο κατά την Ύστερη Εποχή Χαλκού στην περιοχή, οι οποίες είχαν πρόσφατα αποκτηθεί από τις ανασκαφές κυρίως νεκροταφείων στο πλαίσιο των μεγάλων εθνικών έργων της σιδηροδρομικής γραμμής και του αυτοκινητόδρομου.

Οι νέες αυτές ανακαλύψεις, αναφέρει η υπεύθυνη αρχαιολόγος, αποτελούν μία σπουδαία ευκαιρία για την μελέτη των κοινωνικών δομών σε μία χρονολογική περίοδο (αρχή της Ύστερης Εποχής Χαλκού/μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ.) κατά την οποία η οικιστική αρχιτεκτονική αρχίζει να αντικατοπτρίζει τον σταδιακό σχηματισμό μίας κοινωνικής ιεραρχίας –σε αντιπαραβολή με την μεσοελλαδική περίοδο που δεν διαφαίνεται η ύπαρξη σαφών κοινωνικών διαφοροποιήσεων. Στην περίπτωση μάλιστα που τα αψιδωτά κτήρια συνδέονται λειτουργικά με τους παρακείμενους κιβωτιόσχημους τάφους (Εικ. 18), είναι δυνατόν να εξαχθούν σημαντικά συμπεράσματα για τις ταφικές πρακτικές των μέσων της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πιερίας έχει συμπράξει με το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων που είναι ο κύριος του έργου, με την Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε., καθώς και με την Κοινοπραξία Μαλιακός-Κλειδί (MKC JV), ώστε το πρώτο αψιδωτό μαζί με το πρόσκτισμά του να μεταφερθούν και να αναδειχθούν στο αρχαιολογικό Πάρκο Λειβήθρων.

Στον ίδιο χώρο θα παρουσιαστούν όλες οι αρχαιότητες που αποκαλύφθηκαν στο πλαίσιο της κατασκευής της νέας εθνικής οδού ΠΑΘΕ (τμήμα Μαλιακός-Κλειδί) προσφέροντας στον επισκέπτη του πάρκου την πληρέστερη δυνατή πληροφόρηση για τον αρχαίο πολιτισμό της περιοχής του Μακεδονικού Ολύμπου.

Πηγή: dionolympos.gr
ksipnistere.blogspot

Δεν υπάρχουν πιά δάσκαλοι


ΠΑΙΔΕΙΑ_ΒΙΒΛΙΑ_WERNER_JAEGER
Αμαθέστατοι οι σημερινοί δημοδιδάσκαλοι – Οικτρή η κατάσταση τής Παιδείας και τής Εκπαιδεύσεως στη σύγχρονη Ελλάδα – Νεαρός διδάσκαλος, στην εκπομπή «Hot Seat» τού Ζουγανέλη, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΝ ΠΡΙΑΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΑΒΗ !!! Τελειώσαμε ως Έθνος με τους αλήτες – προδότες – πολιτικούς τύπου Λοβέρδου / Κουτσίκου κτλ που κατέστρεψαν την Ελληνική Νεολαία τα τελευταία 40 χρόνια…

Η ερώτηση ήταν η εξής: Ποιο από τα ακόλουθα τέσσερα πρόσωπα, ΔΕΝ ήταν παιδί τής Εκάβης;
α. ο Έκτωρ β. η Κασσάνδρα γ. ο Πάρις δ. ο Πρίαμος
Ο αμαθέστατος δασκαλάκος μας λοιπόν, απήντησε… «η Κασσάνδρα» ! Τι να πης; Κατάντια… Τελειώσαμε…

Η Εκάβη υπήρξε πιστή σύζυγος και φιλόστοργη μητέρα, διάσημη ως πολύτεκνη: Εκτός από τον Έκτορα, απέκτησε άλλα 18 παιδιά, όλα με τον Πρίαμο. Ο Ευριπίδης προχωρεί περισσότερο και το 19 το αυξάνει στο μη πιστευτό 50. Ο Απολλόδωρος απαριθμεί τα εξής 14 (4 κόρες και 10 γιοί):
Έκτορας (ήταν ο πρωτότοκος)
Πάρις (γνωστός και ως Αλέξανδρος)
Κρέουσα
Λαοδίκη
Κασσάνδρα
Πολυξένη
Δηίφοβος
Έλενος
Πάμμωνας
Πολίτης
Άντιφος
Ιππόνοος
Πολύδωρος
Τρωίλος
Ως δέκατο πέμπτο τέκνο της Εκάβης αναφέρεται ο Πολυδάμας. Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014
Μία συμβουλή προς τους νέους και τις νέες τής δύσμοιρης τούτης χώρας: Μην περιμένετε ΤΙΠΟΤΑ από το ξεφτιλισμένο κράτος. Πάρτε ένα ρημάδι «χαρτί» από τα κωλοχανεία τους, αλλά φροντίστε εσείς οι ίδιοι για την μόρφωσή σας. Αυτομόρφωση ! Δεν γίνεται αλλιώς, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ. Η παιδεία και η εκπαίδευση κατεστράφησαν από την καταραμένη «γενιά τού Πολυτεχνείου».

Εσχάτη ελπίς: H αυτοπαιδεία !
Μπουγάδα απλώθηκε χθες στο προαύλιο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών! Συγκεκριμένα, χθες το μεσημέρι έκπληκτοι πανεπιστημιακοί διαπίστωσαν ότι οι θάμνοι στον κήπο του προαυλίου του ΟΠΑ είχαν αξιοποιηθεί για το…
Η συνέχεια εδώ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ

Χθες και σήμερα, εμφανίσθηκαν στο τηλεπαιχνίδι «Hot Seat» δύο παίκτριες, δασκαλίτσες στο επάγγελμα. Η χθεσινή, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ το ποιος είπε την φράση «Πάταξον μέν ἄκουσον δέ».
Πάταξον μέν ἄκουσον δέ
κτύπα αλλά (προηγουμένως) άκουσέ με
ιστορική φράση επιμονής του Θεμιστοκλή προς τον Ευρυβιάδη για την αντιμετώπιση του περσικού στόλου στη Σαλαμίνα, αντί στον Ισθμό, το 480 π.Χ.
η φράση αυτή έχει γίνει παροιμιώδης και χρησιμοποιείται σήμερα ως τολμηρή έκφραση σε δίκαιο και λογικό αίτημα.
Η σημερινή, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΙΓΟΥΡΗ (έκανε «πάσο») για το ποιο δάκτυλο τού χεριού μας έχει δύο φάλαγγες (αντίχειρας). Σε κάποιο σημείο μάλιστα τού παιχνιδιού, είπε και το εξής αμίμητο: «Είμαι φανατική οπαδή τού…»
Τα συμπεράσματα, δικά σας.
Διηνέκης

Το διαβάσαμε από το: Οικτρή η κατάσταση τής Παιδείας και τής Εκπαιδεύσεως – Νεαρός διδάσκαλος, στην εκπομπή τού Ζουγανέλη, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΝ ΠΡΙΑΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΑΒΗ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/11/blog-post_4717.html#ixzz3KO1xNxuX

Χρυσή Αρμονία

galaxy

Ο Πυθαγόρας υποστήριζε ότι αποτελεί μια από τις κρυμμένε αρμονίες της φύσης. Ο Ικτίνος τη χρησιμοποίησε στην κατασκευή του Παρθενώνα και ο Ντα Βίντσι στα υπέροχα γυμνά του. Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι χαρακτηρίζει τη μορφή φυσικών σχηματισμών σε όλες τις κλίμακες των μεγεθών, από τις μικρότερες, όπως είναι τα όστρακα, ως τις μεγαλύτερες, όπως είναι οι κυκλώνες και οι γαλαξίες. Πρόκειται για τη Χρυσή Τομή.

Οι αρχαίοι έλληνες μαθηματικοί, με τη γνωστή αδυναμία τους στην τελειότητα της αρμονίας, είχαν δώσει ξεχωριστή σημασία στη διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε «μέσο και άκρο λόγο». Η αρκετά σκοτεινή αυτή διατύπωση σημαίνει, με απλά λόγια, να χωρίσουμε μια γραμμή σε δύο άνισα τμήματα, έτσι ώστε ο αριθμός που παίρνουμε αν διαιρέσουμε το μήκος του μεγάλου τμήματος με το μήκος του μικρού να ισούται με τον αριθμό που παίρνουμε αν διαιρέσουμε το μήκος ολόκληρης της γραμμής με το μήκος του μεγάλου. Ο αριθμός αυτός ονομάστηκε από τους αρχαίους Χρυσή Τομή ή θεία αναλογία και ισούται, περίπου, με 1,62. Κατά τους αρχαίους Έλληνες η Χρυσή Τομή διαιρούσε μια γραμμή με τον τελειότερο αισθητικά.τρόπο, και για τον λόγο αυτόν ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι ο αριθμός αυτός βρίσκεται στον υπερουράνιο τόπο. Η φαινομενικά απλή αυτή κατασκευή απέκτησε μεγάλη σημασία με το πέρασμα των αιώνων. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι υπάρχουν άνθρωποι με ψηλά πόδια και άλλοι με κοντά. Ο μεγάλος ζωγράφος της Αναγέννησης Λεονάρντο Ντα Βίντσι θεωρούσε ότι από όλους τους δυνατούς τύπους ανθρώπινων σωμάτων φαίνεται πιο «φυσικός» στο ανθρώπινο μάτι εκείνος στον οποίο ο ομφαλός χωρίζει το σώμα σε μέσο και άκρο λόγο. Έτσι για έναν «μέσο» άνθρωπο με ύψος 1,80 μέτρα, ο ομφαλός βρίσκεται σε απόσταση 1,10 από το έδαφος.

Πέρα όμως από τη διαίρεση ευθύγραμμων τμημάτων, η Χρυσή Τομή παίζει σημαντικό ρόλο στην αισθητική των επιφανειών. Για παράδειγμα, αν παρουσιάσετε σε μια ομάδα ανθρώπων ορθογώνια παραλληλόγραμμα με διάφορες αναλογίες πλευρών, οι περισσότεροι επιλέγουν ως «αρμονικότερο» αυτό του οποίου οι πλευρές έχουν λόγο ίσο με τη Χρυσή Τομή. Η τάση αυτή ήταν ήδη γνωστή στους αρχιτέκτονες της αρχαίας Ελλάδας, όπως δείχνει το γεγονός ότι η βάση και το ύψος της πρόσοψης του Παρθενώνα, αν συνυπολογίσει κανείς και το τμήμα του αετώματος που λείπει, έχουν λόγο ίσο με τη Χρυσή Τομή.
Η σημασία της Χρυσής Τομής όμως δεν περιορίζεται στις καλές τέχνες, όπως ίσως θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς εκ πρώτης όψεως. Οι πραγματικά ενδιαφέρουσες εφαρμογές ξεκινούν από την κατασκευή, με τη βοήθεια της Χρυσής Τομής, ενός άλλου γεωμετρικού σχήματος, που ονομάζεται Λογαριθμική Σπείρα. Η κατασκευή αυτή βασίζεται στην ακόλουθη ιδιότητα των «χρυσών» ορθογωνίων. Αν «κόψουμε» ένα τετράγωνο από ένα τέτοιο ορθογώνιο, τότε το μικρότερο ορθογώνιο που απομένει είναι πάλι «χρυσό»! Με τον τρόπο αυτόν μπορούμε να κατασκευάσουμε μια ακολουθία από ολοένα και μικρότερα «χρυσά» ορθογώνια, που βρίσκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η λογαριθμική σπείρα είναι το σχήμα που σχηματίζεται σε αυτή την ακολουθία των χρυσών ορθογωνίων, αν εγγράψουμε σε κάθε τετράγωνο ένα τεταρτοκύκλιο.

Αν οι άνθρωποι επιλέγουν τη Χρυσή Τομή για αισθητικούς λόγους, τι μπορούμε να πούμε για τη φύση, που επιλέγει τη λογαριθμική σπείρα για να «κατασκευάσει» μια πληθώρα από δομές; Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει με έκπληξη ότι η λογαριθμική σπείρα εμφανίζεται σε σχήματα φυσικών αντικειμένων με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Στη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται στα όστρακα πολλών θαλάσσιων οργανισμών, όπως για παράδειγμα είναι ο ναυτίλος. Στην ενδιάμεση κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των κυκλώνων, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες των μετεωρολογικών δορυφόρων. Τέλος στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των σπειροειδών γαλαξιών, τεράστιων σχηματισμών από εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε στις φωτογραφίες των σύγχρονων τηλεσκοπίων.

Ποιος είναι άραγε ο βαθύτερος λόγος που κάνει έναν αριθμό, κατασκευασμένο με βάση μια αφηρημένη μαθηματική ιδιότητα, να έχει τόσο σημαντικές εφαρμογές στη φύση, και μάλιστα σε τόσο διαφορετικά συστήματα; Τα όστρακα, οι κυκλώνες και οι γαλαξίες δεν έχουν καμία κοινή ιδιότητα και διέπονται από εντελώς διαφορετικούς φυσικούς νόμους. Η ανάπτυξη των οστράκων επηρεάζεται από τον διαθέσιμο χώρο. Η δημιουργία των κυκλώνων οφείλεται στη ροή του υγρού αέρα από περιοχές υψηλής πίεσης σε περιοχές χαμηλής. Λόγω της περιστροφής της Γης, τα ρεύματα του αέρα αποκλίνουν από την ευθεία, έτσι ώστε στο βόρειο ημισφαίριο όλοι οι κυκλώνες να περιστρέφονται αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού ενώ στο νότιο ημισφαίριο αντίστροφα. Τέλος οι σπείρες είναι περιοχές ενός γαλαξία όπου υπάρχει συγκέντρωση αστέρων, σκόνης και αερίων, οι οποίες δημιουργούνται όταν κάποιος άλλος γαλαξίας περάσει σε κοντινή απόσταση. Φαίνεται λοιπόν ότι η Χρυσή Τομή αποτελεί έναν αριθμό με «παγκόσμιες» ιδιότητες, παρόμοιο με τον αριθμό π = 3,14 ο οποίος ισούται με το πηλίκο της περιφέρειας ενός κύκλου δια τη διάμετρο του. Για τον λόγο αυτόν οι μαθηματικοί παριστάνουν τη Χρυσή Τομή με ένα άλλο ελληνικό γράμμα, το φι, οπότε έχουμε ότι φ = 1,62Ποια είναι η σημασία του μαγικού αριθμού 1,62 στη ζωή μας; Τόσο η φύση όσο και οι καλλιτέχνες φαίνεται ότι ακολουθούν τους κανόνες της αρμονίας, η οποία βασίζεται σε μαθηματικούς τύπους που είχαν επινοήσει οι αρχαίοι Έλληνες

Του Χ. ΒΑΡΒΟΓΛΗ

ΤΟ ΒΗΜΑ 12-10-2003

Ο κ. Χάρης Βάρβογλης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο θερίζει την αυγή θανατικό

anastasi Elladas


του Πασχάλη Τσολάκη.

Τα δάκρυα των ανθρώπων πληθαίνουν κάθε μέρα από την ασκούμενη μνημονιακή πολιτική και ο τρόμος περισσεύει από τα άγρια μέτρα, τα χαράτσια, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις απολύσεις…
Κάθε ξημέρωμα κι ένας συνάνθρωπος, σηκώνει τα χέρια και το κεφάλι ψηλά, όχι για να προσευχηθεί, αλλά για να δέσει το σχοινί που θα τον γλυτώσει από ότι αυτός θεωρεί βάσανο και βάρος ασήκωτο. Αν δεν είναι σχοινί θα είναι κάποιο όπλο στον κρόταφο, κάποιο δραστικό φάρμακο ή κάποιο πήδημα στο κενό!

Κακή επιλογή, αλλά ποιος είναι αυτός που θα κρίνει έναν άνθρωπο σε τι ψυχοσυναισθηματική κατάσταση βρίσκεται, την ώρα που επιλέγει την πράξη του,

θεωρώντας την ίσως, ότι τον απαλλάσσει από χιλιάδες καθημερινούς θανάτους!

Αυτά θερίζουν οι κυβερνώντες, αλλά άραγε δεν γνωρίζουν ότι στέλνοντας στον θάνατο αθώους ανθρώπους, κι οι ίδιοι θα έχουν έναν σκληρό πολιτικό, ηθικό και ιστορικό θανατικό! Γιατί η ιστορία, στο διηνεκές, θα θυμίζει τις ημέρες και τα έργα τους. Όπως τα ολοκαυτώματα, οι γενοκτονίες, οι σφαγές, το Άουσβιτς, η Χιροσίμα..

Διάβαζα το κύριο άρθρο της Real News με τίτλο « ή με την κοινωνία ή με την τρόικα» και θυμήθηκα το τελείωμα της ανοιχτής επιστολής προς τους πολίτες, του Παναγιώτη Τσολάκη ως υποψήφιου πολιτευτή, μοναδική έντυπη σελίδα, ως προεκλογικό υλικό: Εμείς με την Ελλάδα – Αυτοί με τα μνημόνια. Εμείς με την κοινωνία – αυτοί με τους δανειστές.

Δυστυχώς η κυρίαρχη μέχρι και τώρα πολιτική, έχει κάνει την επιλογή της. Η κοινωνία είναι αδύναμη να επιβάλει την δική της θέληση και οι αντιμνημονιακοί, ή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ξεσηκώσουν την κοινωνία.

Σε στιγμές κρίσεις, σε στιγμές απόγνωσης, σε στιγμές αγωνίας, πείνας και επιβίωσης, δεν πείθεις με ρητορείες φορώντας κοστούμια και συνολάκια, διαφορετικά κάθε μέρα, δεν πείθεις φορώντας ακριβά αρώματα απευθυνόμενος σε πολίτες που μυρίζουν ιδρώτα από κούραση και αγωνία, δεν πείθεις με μισθό 6-8 χιλιάδες, μιλώντας σε ανθρώπους που ματώνουν για 500 ευρώ και σε ανθρώπους που είναι άνεργοι.

Δεν πείθεις με τόσα προνόμια, όσες κορώνες κι αν ρίχνεις από τα δικά τους πάνελ.

Σε ώρες πολέμου, όπου οι άνθρωποι σκοτώνονται, ματώνουν, τραυματίζονται, βογγάνε, πεινάνε, διψάνε, κρυώνουν, δεν πείθεις διοικώντας και δίνοντας εντολές μέσα από πολυτελή γραφεία.

Δεν πείθεις με τόσους συμβούλους που ο λαός πληρώνει, δεν πείθεις με βουλευτικά γραφεία, τηλέφωνα, ατέλειες, αυτοκίνητα και προσωπικό ασφαλείας, την ώρα που η ίδια η πολιτική δεν παρέχει καμία ασφάλεια στους πολίτες!

Σε στιγμές κρίσης, σε στιγμές ανυδρίας, εκείνο που κρατάει την σπίθα της αισιοδοξίας και του αγώνα είναι το παράδειγμα του Μέγα Αλέξανδρου, που όταν η δίψα θέριζε, οι συστρατιώτες στράγγισαν τα παγούρια και γεμίσανε το κράνος για να πιει ο αρχηγός τους κι εκείνος το έριξε στο χώμα λέγοντας: Δεν γίνεται οι μαχητές μου να διψάνε και να υποφέρουν και εγώ να μην υποφέρω μαζί τους. Αυτοί είναι οι ηγέτες. Άλλωστε η ίδια η δημοκρατία, η ίδια η πολιτεία κάποια επαγγέλματα τα ξεχωρίζει και τα χαρακτηρίζει λειτουργήματα. Δηλαδή προσφορά και μόνο.

Οι πολιτικοί, οι βουλευτές, ο άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκητες, προσφέρθηκαν για να βοηθήσουν την κοινωνία. Συνεπώς το λιγότερο που μπορούν να κάνουν, αν δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά, είναι να μην έχουν κερδίσει τίποτα ! Αυτό σημαίνει λειτούργημα.

Πολιτικός και πλούσιος δεν γίνεται. Ο πολιτικός είναι να προσφέρει και όχι να κερδίζει από την πολιτική. Όπως και ο γιατρός, όπως ο ιερωμένος, όπως ο εκπαιδευτικός. Δεν γίνεται να πλουτίζουν γιατί αυτοί είναι λειτουργοί. Όποιος θέλει να πλουτίσει μπορεί να γίνει έμπορος, επιχειρηματίας, τραπεζίτης, εργοστασιάρχης, εισοδηματίας, τυχοδιώκτης….

Τέτοια μνημόνια χρειάζεται η κοινωνία και όχι τα μνημόνια των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.

Υ.Γ Είναι γνωστό πως στην περιοχή μου (Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ) δραστηριοποιείται η ΔΕΗ. Τα τελευταία χρόνια, λόγω συρρίκνωσης του προσωπικού στα εργοστάσια παραγωγής και ορυχεία, ο αριθμός των εποχούμενου προσωπικού, τα γνωστά οχτάμηνα έχουν αυξηθεί. Η εργασία αυτή ήταν μια ανάσα για τους ανθρώπους της περιοχής, δεδομένου του γνωστού μεγέθους της ανεργίας στην περιοχή. Ένας μηχανοτεχνίτης ή ηλεκτροτεχνίτης αμείβονταν, με 1036 ευρώ και τώρα στις νέες προσλήψεις που γίνονται αυτές τις μέρες ο μισθός θα είναι 585 ευρώ! Μία μείωση πάνω από 40%. Κάτω δεν των 25 ετών ο μισθός είναι 510 ευρώ. Καθαρά δηλαδή γύρω στα 450-460 ευρώ.

Η αναφορά αυτή για να συνειδητοποιήσουν οι νέοι ποια ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ τους περιμένει και ποια ζωή τους περιμένει, γιατί παραμένον ακόμα αδρανείς.

Πρέπει να πούνε ασιχτίρ σε τέτοιους πολιτικούς και δέκα φορές ασιχτίρ στους οικονομικούς δολοφόνους και σε όλους εκείνους που καταλύουν εθνικές κυριαρχίες, εθνικά, κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα και κυρίως το νόημα της αξιοπρέπειας…

press-gr.blogspot

Στα πέρατα του κόσμου

Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο
Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος. «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς». Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.

«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ώς την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε – η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής.

Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας. «Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ώς τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό»
«Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ώς την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα-και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»
Γύρεψε χαλκό ώς τον Καναδά

Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο.

Τι γύρευε εκεί;
Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι. Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή!

tanea.gr

Τέλος και με την διδαχή της Μυθολογίας μας??


Μάλλιστα! Τελειώνουν καὶ μὲ αὐτὸ τὸ ἐμπόδιον!
Τελειώνουν γενικῶς μὲ τὴν ἱστορία καὶ μὲ κάθε τι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ θυμίσῃ στοὺς Ἕλληνες τὸν πραγματικό τους ῥόλο.
(ἀπὸ Ὀλυμπία τὸ παρακάτω)
ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ – ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ.
Είναι αναίσχυντοι και οι πράξεις τους ισοδυναμούν με πολιτιστική γενοκτονία.
Η διδακτέα ύλη που αποτελεί βάση του ανθρωπισμού και της ελευθερίας εντοπίζεται από την κοιτίδα της.
Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να δεσμευθεί ΤΩΡΑ ότι θα καταργήσει αυτές τις διατάξεις και να ηγηθεί νομικής δράσης για την αποτροπή τους.
…δηλαδή τα παιδιά των οικονομικών μεταναστών θα μαθαίνουν για τον Αυνάν και όχι για το πως μία χούφτα άνθρωποι με τις συνεχείς τους θυσίες διέλυσαν τα δεσμά της αμάθειας και της τυραννίας.
Δεν πρέπει να ξέρουν ποιοί επέτρεψαν σε γυναίκα και παιδί να ζουν ελεύθεροι;
Δεν πρέπει να μάθουν γιατί σε αυτά τα χώματα επιτρέπεται η αμφισβήτηση χωρίς τον φόβο του …λιθοβολισμού;
Δεν πρέπει να γνωρίζουν ΓΙΑΤΙ άφησαν τις χώρες τους και βρίσκονται εδώ;

Ἐν τάξει, τὸ περιμέναμε. Δὲν μᾶς ξαφνιάζουν διόλου. Δὲν μᾶς τρομάζουν διόλου. Δὲν μᾶς πιάνουν πλέον στὸν ὕπνο.
Γιὰ ἐτοῦτο φτιάχνουμε κρυφὰ σχολειά. Γιὰ ἐτοῦτο κάθε σπίτι γίνεται καὶ μία Ἑστία ἐπαν-Ἑλληνοποιήσεως. Γιὰ ἐτοῦτο τὰ παιδιά μας πλέον ἔχουν περισσότερες πιθανότητες, ἀπὸ κάθε ἄλλην περίοδο τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας, νὰ ζήσουν ἐλεύθερα.
Ἀκοῦς ἐκεῖ νὰ πάψουν τὴν μυθολογία…. Ἀλλὰ μὲ τόσους ἀνεγκεφάλους συμβούλους ποὺ διαθέτουν, ἄλλες τόσες δυνατὲς ὠθήσεις μᾶς δίδουν γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν νίκη.
Καὶ θὰ φθάσουμε. Αὐτὸ εἶναι βέβαιον πλέον.

thesecretrealtruth.blogspot

Προς Κα Διαμαντοπούλου

Προς γνώση σας Κα Διαμαντοπούλου και συμμόρφωση.

Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη του Αναλφαβητισμού καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της UNESCO στις 8 Σεπτεμβρίου (σαν σήμερα) του 1965, κατά τη διάρκειας της Συνόδου της Τεχεράνης και από το 1966 γιορτάζεται κάθε χρόνο την ημερομηνία αυτή. Άλλωστε, η εξάλειψη του αναλφαβητισμού είναι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα του διεθνούς οργανισμού.
Το θέμα του εορτασμού το 2007 και 2008 είναι: «Μόρφωση, κλειδί για καλή υγεία και ευζωία».
Σύμφωνα με την UNESCO, 781 εκατομμύρια ενήλικες (το 64% γυναίκες) σ’ όλο τον κόσμο είναι αναλφάβητοι και περισσότερα από 115 εκατομμύρια παιδιά, κυρίως στις φτωχές χώρες της Ασίας και της Υποσαχάρειας Αφρικής. Στόχος της UNESCO είναι όλα τα παιδιά του κόσμου, αγόρια και κορίτσια, να έχουν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως το 2015. Ένας στόχος, που για τον διεθνή αυτό οργανισμό είναι ρεαλιστικός, προσιτός οικονομικά και επιτεύξιμος.
Η χώρα μας θεωρεί αναλφάβητο όποιον δεν έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στο εξατάξιο δημοτικό σχολείο, ενώ άλλες χώρες για να χαρακτηρίσουν κάποιον εγγράμματο αρκούνται στη γνώση γραφής και ανάγνωσης. Στην Ελλάδα, το ποσοστό των εγγραμμάτων ενηλίκων φθάνει το 91% του πληθυσμού (94% άνδρες και 88% γυναίκες, ποσοστό ιδιαίτερα χαμηλό για μια χώρα – μέλος της Ε.Ε. 560 χιλιάδες ελληνίδες δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό). Αντίθετα, το ποσοστό των εγγραμμάτων ανηλίκων ως 15 ετών κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα (99,5% στο σύνολο – 99,4% στους άνδρες και 99,5% στις γυναίκες)
.

thesecretrealtruth.blogspot

Το κακό θα έρθει από τους «διαβασμένους»

Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος.
Ίσως ο λόγος μου, σήμερα, να είναι επιτάφιος, επικήδειος επάνω στο άταφο σώμα της Παιδείας μας, της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής και καλύτερα δαιμονικής. “Το κακό θα έρθει από τους διαβασμένους” έλεγε ο Πατροκοσμάς… και το κακό ήρθε!

Η παιδεία… “Παιδεία, εστί ου την υδρίαν πληρώσαι, αλλά ανάψαι αυτήν.” (Πλάτωνας.) Η Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα του άδειου δοχείου (ο εγκέφαλος του παιδιού) , αλλά άναμμα ψυχής, είναι φώς. Η παιδεία με αξίες, η σπουδαιότητα της αγωγής που πρέπει να λαμβάνει ο άνθρωπος στη παιδική ηλικία. Ο λόγος του Πατροκοσμά είναι αδυσώπητος: “Είναι μια μηλιά και κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα τι
πρέπει να κατηγορησούμε, τα μήλα ή τη μηλιά; Φυσικά τη μηλιά. Λοιπόν κάνετε καλά εσείς οι γονείς, οι δάσκαλοι συμπληρώνω, όπου είστενε η μηλιά, να γίνονται και τα μήλα γλυκά. Εκ γαρ του…
καρπού το δένδρον γινώσκεται”.
Τώρα είμαστε σε κρίση, δηλαδή σε σάπισμα…
Και για να φθάσουμε στο σάπισμα των καρπών, έπρεπε να πληγούν καίρια πρώτα οι γονείς, μετά οι δάσκαλοι και τελευταίοι, μέσω των βιβλίων, οι μαθητές.

Ο Έλληνας, ο Ρωμιός, ο Γραικός -όλα δικά μας είναι- υποκορίστηκε, έγινε Γραικύλος. Νόμισε ο δυστυχής πως αν παραμείνει Έλληνας, όπως τον έμαθαν οι πατεράδες του, θα μείνει πίσω, θα είναι συντηρητικός. “Έκοψε” δρόμο, έχασε τον προσανατολισμό του, βρέθηκε στο γκρεμό. Τον έφαγε η πρόοδος η πολλή, η αχώνευτη.

Ύψωσε σε Εθνικό ιδεώδες έναν “πολιτισμό” (Δύση) διαφορετικό από πολλές απόψεις από τον δικό του, μόνο και μόνο επειδή ήταν υλικά υπέρτερος! Η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα την περιρρέουσα σκυβαλοκρατία: “τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο! “

Πάχυνε το σώμα του, φτώχυνε η ψυχή του.
Αλλάζει τον τρόπο ανατροφής των παιδιών του.
Ανατρέφει μοσχοανθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες, παρέχοντάς τους άφθονα υλικά αγαθά, γιατί δεν μπορούσε να τους προσφέρει το φυσικό λίπασμα της ανατροφής των παιδιών, την αγάπη, γιατί “όσο πλεονάζεις τω πλούτω τοσούπω ελλείπεις τη αγάπη” (Μέγας Βασίλειος).

Λησμόνησε ο αξιοθρήνητος το ευλογημένο “όχι”.
Φοβήθηκε μην τον πούν οπισθοδρομικό.
Έτρεμε, όπως προείαμε, και τις λοιδορίες των κατ΄επάγγελμα προοδευτικών…

Γιατί Παιδεία θα πει γλώσσα.
Και η Ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας.
Οι μαστοί είναι τρείς.
Οι δυο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της, η γνήσια και άδολη πηγή της γλώσσας. Όταν αυτός ο δροσερός σταλακτίτης στερεύει, τότε αντικαθίσταται από το αναίσχυντο στόμα της τηλοψίας.

Σειρά έχει ο δάσκαλος.
Καταστρέψαμε τον δάσκαλο ως θεμέλιο και ψυχή του σχολείου, για να τον μεταβάλλουμε σε συνδικαλιστή και φροντιστή., σε πρότυπο ιδιοτέλειας και αδιαφορίας, σε πανταροκυνηγό που ξέρει απλώς να έχει διεκδικήσεις και να πολιτικολογεί.
Δεν καταλαβαινουμε πως καλό είναι το σχολείο με αφοσιωμένους δασκάλους, με δασκάλους οι οποίοι, μετ΄επιστήμης, χαλυβδώνουν τα παιδιά με ψυχή και Χριστό, με φιλοπατρία και φιλοτιμία, με πρότυπο τον άγιο και τον ήρωα, τον Πατροκοσμά και τον Καραϊσκάκη.

Ο λαός μας έλεγε: “κάλλιο γνώση παρά γρόσι”.
Τώρα η γνώση υποκλίνεται στην πληροφορία, στο εφήμερο, στο άχρηστο, για να καταλήξουμε σε έναν νέο τύπο ανθρώπου: στον μορφωμένο βάρβαρο
.

olympia.gr

Ο Τσόμσκι για την ελεύθερη και δωρεάν παιδεία

Του Νόαμ Τσόμσκι

Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Σκάρμπορο, 6 Απριλίου 2011
[Μετάφραση του απομαγνητοφωνημένου κειμένου από την επίσημη ιστοσελίδα του ομιλητή http://chomsky.info. Για την πλήρη διάλεξη, ο σύνδεσμος είναι http://bit.ly/oJEEUZ%5D

Πριν από λίγους μήνες, πήγα στο Μεξικό για διαλέξεις στο Εθνικό Πανεπιστήμιο (UNAM). Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πανεπιστήμιο με εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές – φοιτητές υψηλού επιπέδου και αφοσιωμένους – εξαιρετικές σχολές. Και είναι δωρεάν. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση τους πριν από δέκα χρόνια αποπειράθηκε να προσθέσει και περιορισμένα δίδακτρα αλλά, μετά από μια εθνικού επιπέδου αποχή των φοιτητών, τελικά υποχώρησε. Και μάλιστα, υπάρχει ένα κτίριο διοίκησης που τελεί ακόμα υπό κατάληψη από τους φοιτητές και χρησιμοποιείται σαν κέντρο ακτιβισμού για όλη την πόλη. Υπάρχει επίσης, στην ίδια την πόλη, ένα άλλο πανεπιστήμιο το οποίο όχι μόνο είναι δωρεάν αλλά έχει και ελεύθερες εγγραφές. Παρέχει μάλιστα δυνατότητα ενισχύσεων σε όσους το χρειάζονται. Πήγα και εκεί: έχει και αυτό εντυπωσιακό επίπεδο σπουδών, φοιτητών, σχολών κλπ. Και μιλάμε για το Μεξικό: μια φτωχή χώρα.

Αμέσως μετά από αυτό το ταξίδι έτυχε να βρεθώ στην Καλιφόρνια, το πλουσιότερο πιθανώς μέρος του κόσμου. Και εκεί έτυχε να δίνω διαλέξεις σε πανεπιστήμια. Στην Καλιφόρνια τα κύρια πανεπιστήμια, Μπέρκλεϋ και Λος Άντζελες (UCLA), είναι ιδιωτικά πανεπιστήμια κατά βάση περιορισμένης πρόσβασης – με κολοσσιαία δίδακτρα, δεκάδες χιλιάδες δολάρια, και τεράστια πριμοδότηση. Κατά γενική παραδοχή αυτά πολύ σύντομα θα ιδιωτικοποιηθούν και το υπόλοιπο σύστημα παιδείας – που ήταν ένα πολύ καλό σύστημα, το καλύτερο δημόσιο σύστημα του κόσμου – θα περιοριστεί πιθανώς στην τεχνική εκπαίδευση ή σε κάτι παρεμφερές. Η ιδιωτικοποίηση αυτή φυσικά σημαίνει ιδιωτικοποίηση για του πλούσιους [και μία] κατά βάση τεχνική κατάρτιση χαμηλότερου επιπέδου για τους υπόλοιπους. Και αυτό συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Στις περισσότερες πολιτείες τα δίδακτρα καλύπτουν περισσότερο από το 50% του προϋπολογισμού των κολλεγίων. Συμβαίνει επίσης στην πλειοψηφία των ερευνητικών πανεπιστημίων. Αρκετά σύντομα μόνο τα τοπικά κολλέγια – καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για το χαμηλότερο επίπεδο του συστήματος – θα λαμβάνουν άξια λόγου χρηματοδότηση από το κράτος, αλλά ακόμα και αυτά ήδη δέχονται αντίστοιχη επίθεση. Και οι αναλυτές εν γένει συμφωνούν πως, σας το μεταφέρω αυτολεξεί: ‘Η εποχή των οικονομικά βιώσιμων δημόσιων πανεπιστημίων τετραετούς φοίτησης που επιδοτούνται υπερβολικά από το κράτος μάλλον έχει παρέλθει’.

Αυτό τώρα είναι σημαντικό πάτημα για να εφαρμόσει κανείς πολιτικές κατήχησης της νεολαίας. Άνθρωποι πιασμένοι στην παγίδα των χρεών έχουν ελάχιστες εναλλακτικές. Φυσικά αυτό ισχύει για τον κοινωνικό έλεγχο εν γένει. Αυτό επίσης είναι βασική σταθερά στην διεθνή πολιτική – όσοι από εσάς [τους φοιτητές του ακροατηρίου] μελετούν το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους οργανισμούς το γνωρίζουν καλά. Όπως είναι εμφανές από το παράδειγμα Μεξικού/Καλιφόρνιας, τα αίτια για την συνειδητή καταστροφή του μεγαλύτερου δημόσιου συστήματος παιδείας στον κόσμο δεν είναι οικονομικά. Ο οικονομολόγος Νταγκ Χένγουντ (Doug Henwood) καταδεικνύει ότι θα ήταν αρκετά απλό να καταστήσουμε την ανώτατη παιδεία εντελώς δωρεάν. Στις ΗΠΑ η παιδεία δαπανά λιγότερο από 2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Το κατά κεφαλήν μερίδιο – περίπου 1% του ΑΕΠ – είναι το ένα τρίτο του εισοδήματος των 10.000 πλουσιότερων νοικοκυριών της χώρας. Δηλαδή, περίπου όσο οι δαπάνες του Πενταγώνου για ένα τρίμηνο και λιγότερο από τέσσερεις μήνες χαμένων δαπανών για την διοίκηση του ιδιωτικοποιημένου συστήματος υγείας, το οποίο αποτελεί διεθνές σκάνδαλο.
[Το κόστος του συστήματος υγείας] είναι περίπου ίσο με δυο φορές την κατά κεφαλήν δαπάνη σε συγκρίσιμες χώρες, έχει να επιδείξει ορισμένα από τα χειρότερα αποτελέσματα, ενώ στην πράξη αποτελεί την βάση για το περίφημο [εθνικό] έλλειμμα. Εάν οι ΗΠΑ είχαν τον ίδιο τύπο συστήματος υγείας με άλλες βιομηχανικές χώρες, όχι μόνο δεν θα υπήρχε έλλειμμα, αλλά θα είχαμε και πλεόνασμα. Δυστυχώς, το να παρουσιάσει κανείς αυτά τα δεδομένα σε μία προεκλογική καμπάνια θα ήταν τρελά αυτοκτονικό, μας υποδεικνύει ο Χένγουντ. Φυσικά έχει δίκιο. Σε μια δημοκρατία όπου οι εκλογές στην ουσία εξαγοράζονται από τα συγκεντρωμένα ιδιωτικά κεφάλαια δεν έχει σημασία το τι θέλει το κοινωνικό σύνολο. Το κοινωνικό σύνολο μάλιστα έχει δώσει την έγκρισή του σε αυτή την κατάσταση εδώ και πολύ καιρό, αλλά είναι και αδιάφορο προς μια σωστά λειτουργούσα δημοκρατία.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η περίοδος της μεγάλης ανάπτυξης στην αμερικανική οικονομία περιλαμβάνει τις δεκαετίες αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ευρύτερα γνωστές μεταξύ των οικονομολόγων ως ‘Χρυσή Εποχή’. Η εποχή αυτή άντλησε ενέργεια από μια οικονομικά βιώσιμη δημόσια παιδεία και από την πανεπιστημιακή έρευνα. Η βιώσιμη δημόσια παιδεία περιλαμβάνει και την Πράξη Επαναπροσαρμογής Υπηρετούντων [1], η οποία παρείχε δωρεάν παιδεία στους βετεράνους – και θυμηθείτε ότι επρόκειτο για μια χώρα πολύ φτωχότερη απ΄ό,τι σήμερα. Ακόμα και στα ιδιωτικά κολλέγια συναντούσε κανείς εξαιρετικά χαμηλά δίδακτρα. Μάλιστα, και εγώ πήγα σε κολλέγιο περιορισμένης πρόσβασης και τότε κόστιζε εκατό δολάρια το χρόνο – και το ποσό μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα, ξέρετε, αλλά δεν είναι υπερβολικό και φυσικά όχι τριάντα ή σαράντα χιλιάδες.
Τι συμβαίνει με την έρευνα στα πανεπιστήμια; Κοιτάξτε, όπως προανέφερα, αυτή αποτελεί τον πυρήνα της οικονομίας της υψηλής τεχνολογίας. Και αυτό περιλαμβάνει τους υπολογιστές, το ίντερνετ – στην πράξη όλη την επανάσταση της πληροφορικής και ένα σωρό άλλα.
Η αποδόμηση του συστήματος αυτού από την δεκαετία του ‘70 είναι μία από τις πολλές κινήσεις προς μία έξυπνα διπολική κοινωνία: πολύ στενή συγκέντρωση πλούτου από τη μια και στασιμότητα για σχεδόν όλους τους υπόλοιπους από την άλλη. Επίσης, έχει άμεσες οικονομικές επιπτώσεις. Πάρτε για παράδειγμα την Καλιφόρνια: αυτό που κάνουν στο σύστημα δημόσιας παιδείας πρόκειται να υπονομεύσει την οικονομία που στηρίζεται σε ένα εξειδικευμένο σώμα εργαζομένων και στην δημιουργική καινοτομία, στη Σίλικον Βάλεϊ και ούτω καθεξής. Όμως, πέραν από το τεράστιο ανθρώπινο κόστος της αποστέρησης των πολλών από αξιοπρεπείς ευκαιρίες εκπαίδευσης που επιφέρουν, οι πολιτικές αυτές υποσκάπτουν και την ανταγωνιστική δυνατότητα των ΗΠΑ. Και αυτό είναι επιβλαβές για την μάζα του πληθυσμού αλλά δεν έχει καμία σημασία για το απειροελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει υπερσυγκέντρωση πλούτου και δύναμης. Στην πράξη, στα χρόνια μετά το Υπόμνημα Πάουελ [2] έχουμε περιέλθει σε μία φάση κρατικού καπιταλισμού εντός του οποίου το μέλλον δεν φαίνεται να υπόσχεται πολλά. Το κέρδος προέρχεται ολοένα και περισσότερο από χρηματοοικονομικά τερτίπια. Οι εταιρικές πολιτικές ρέπουν προς το βραχυπρόθεσμο κέρδος και αυτό μειώνει το ενδιαφέρον για μακροπρόθεσμη αφοσίωση στην επιχείρηση. Θα μιλήσουμε περισσότερο για αυτό αύριο, αλλά σήμερα θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο για τις επιπτώσεις στην παιδεία, οι οποίες είναι αρκετά σημαντικές.

Υποθέστε ότι, όπως ολοένα και περισσότερο συμβαίνει – και όχι μόνο στις ΗΠΑ παρεμπιπτόντως – ότι τα πανεπιστήμια δεν χρηματοδοτούνται από το κράτος με την έννοια της κοινωνικού συνόλου. Τότε, πώς θα επιβιώσουν τα πανεπιστήμια; Τα πανεπιστήμια είναι παρασιτικά ιδρύματα. Δεν παράγουν αγαθά για το κέρδος, ευτυχώς – πιθανώς θα το κάνουν κάποια από αυτές τις μέρες. Το θέμα της χρηματοδότησης εγείρει πολλά ερωτήματα προβληματισμού, τα οποία δεν θα προέκυπταν εάν η υιοθέτηση της ανεξάρτητης σκέψης και η έρευνα θεωρούνταν δημόσια αγαθά, με πραγματική αξία καθ’ εαυτά. Αυτό είναι το παραδοσιακό ιδανικό των πανεπιστημίων, παρ’ όλο που γίνονται αξιοσημείωτες προσπάθειες να αλλάξει.
Για παράδειγμα, πάρτε τη Βρετανία: σύμφωνα με τον βρετανικό τύπο, το Συμβούλιο Τεχνών και Ανθρωπιστικών Ερευνών [3] πρόσφατα διετάχθη να δαπανήσει ένα σημαντικό ποσό χρηματοδότησης του οράματος του πρωθυπουργού για τη χώρα. Για αυτό που ο ίδιος αποκαλεί ‘Μεγάλη Κοινωνία’ και που σημαίνει μεγάλα κέρδη για τις επιχειρήσεις και οι άλλοι να πάνε να φροντίσουν μόνοι τους εαυτούς τους. Η κυβέρνηση παρήγαγε αυτό που η ίδια αποκαλεί επεξήγηση της Αρχής του Χαλντέιν (Haldane Principle). Πρόκειται για μία αρχή ηλικίας εκατό ετών που έφραζε τέτοιες κυβερνητικές επελάσεις στην ακαδημαϊκή έρευνα. Εάν κάτι τέτοιο ισχύει – και μου είναι αρκετά δύσκολο να το πιστέψω – αλλά εάν ισχύει, το χέρι του Μεγάλου Αδερφού θα πέσει αρκετά βαρύ στην έρευνα και την καινοτομία στο πεδίο των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών, διότι τα ‘αφεντικά της ανθρωπότητας’ ακολουθούν τις προτροπές του Υπομνήματος Πάουελ, προστατεύοντας φυσικά την ακαδημαϊκή ελευθερία με τρόπους που θα εγκρίνονταν σιωπηλά από τους ‘Ακατονόμαστους’ – για να δανειστώ και μια έκφραση από την ρητορική των εγγονών μου. Η Βρετανία του Κάμερον αναζητά την πρωτιά στην επίθεση κατά της δημόσιας παιδείας, ο υπόλοιπος Δυτικός Κόσμος δεν υπολείπεται σημαντικά και σε κάποια ζητήματα οι ΗΠΑ είναι ήδη μπροστά.

Γενικότερα, σε έναν πολιτισμό που διοικείται από τις εταιρείες, το παραδοσιακό ιδανικό της ελεύθερης και ανεξάρτητης σκέψης μπορεί στα λόγια να εξαίρεται, αλλά άλλες αξίες τείνουν να βρίσκονται ψηλότερα στην ατζέντα. Η υπεράσπιση της αυθεντικής ελευθερίας των ιδρυμάτων δεν είναι εύκολη υπόθεση, όμως δεν είναι σε καμιά περίπτωση ανέλπιδη. Θα μιλήσω για την περίπτωση που γνωρίζω καλύτερα, τον δικό μου πανεπιστημιακό χώρο. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή περίπτωση εξ αιτίας της φύσης της χρηματοδότησής του. Τεχνικά είναι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο αλλά δέχεται μια τεράστια κρατική χρηματοδότηση – συντριπτική – ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν μπήκα στη σχολή πριν από 55 χρόνια υπήρχαν στρατιωτικά εργαστήρια – από τότε έχουν στην πράξη αποκοπεί. Τα ακαδημαϊκά προγράμματα επίσης εκείνη την περίοδο, τη δεκαετία του ‘50, χρηματοδοτούνταν αποκλειστικά από το Πεντάγωνο. Κάτω από την πίεση των φοιτητών στην ‘ταραγμένη περίοδο’ του ’60 υπήρξαν διαμαρτυρίες για την κατάσταση και εκκλήσεις για διερεύνηση. Το 1969 συστάθηκε μια επιτροπή φοιτητών της σχολής για να διερευνήσει το ζήτημα. Ήμουν μέλος της, χάρις εν μέρει στην πίεση των φοιτητών. Η επιτροπή έιχε ενδιαφέρον και ανακάλυψε ότι παρά την προέλευση της χρηματοδότησης (το Πεντάγωνο) σχεδόν στο σύνολο του ακαδημαϊκού προγράμματος δεν υπήρχε εργασία συνδεόμενη με το στρατό εντός του πανεπιστημιακού χώρου – υπό την αίρεση φυσικά ότι θεωρητικά οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει μια στρατιωτική εφαρμογή. Στην πραγματικότητα, υπήρχε και μια εξαίρεση σε αυτό: το τμήμα πολιτικών επιστημών ήταν βαθειά αναμεμιγμένο στον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από ένα πέπλο δήθεν ειρηνικής έρευνας. Από εκείνη την περίοδο και μετά, η χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο άρχισε να φθίνει και η χρηματοδότηση από κρατικά ιδρύματα του χώρου της υγείας άρχισε να διογκώνεται. Και υπάρχει λόγος γι΄ αυτό: αντανακλά αντίστοιχες αλλαγές στην οικονομία.

Κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η αιχμή της οικονομίας βασιζόταν στα ηλεκτρονικά. Το Πεντάγωνο παρείχε έναν εύσχημο τρόπο να κλέβεις χρήματα από τους φορολογούμενους, αφήνοντάς τους να σκέπτονται πως προστατεύονται από τους Ρώσους ή κάποιους άλλους, και να τα κατευθύνεις προς τη δημιουργία επιχειρηματικού κέρδους. Και αυτό γινόταν πολύ αποτελεσματικά: περιελάμβανε τους υπολογιστές, το ίντερνετ, την επανάσταση της πληροφορικής. Μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης οικονομίας της υψηλής τεχνολογίας προέρχεται από εκεί. Σε πιο πρόσφατα χρόνια η οικονομία βασίστηκε περισσότερο στη βιολογία και κατά συνέπεια η δημόσια χρηματοδότηση αλλάζει ρώτα. Πριν από πενήντα χρόνια, εάν κοίταζες γύρω από το ΜΙΤ [4] έβρισκες μικρές εταιρείες φοιτητών στο ξεκίνημά τους. Αντλούσαν χρηματοδότηση για έρευνα από το Πεντάγωνο και εάν πετύχαιναν εξαγοράζονταν από μεγάλες εταιρείες. Όσοι από εσάς [τους ακροατές του ακροατηρίου] γνωρίζουν κάτι από την οικονομία της υψηλής τεχνολογίας θα καταλάβουν ότι αυτός ήταν η διάσημη Εθνική Οδός 128. Έτσι ήταν πενήντα χρόνια πριν. Σήμερα εάν κυκλοφορήσετε λίγο στο πανεπιστήμιο αυτό [το ΜΙΤ] θα δείτε ότι οι μικρές αυτές εταιρείες είναι προσανατολισμένες στη βιολογία και η ίδια διαδικασία συνεχίζεται: με την γενετική μηχανική, την βιοτεχνολογία, την φαρμακευτική. Όλα τα μεγάλα κτίρια που υψώνονται ανήκουν στην εταιρεία Νοβάρτις (Novartis) και άλλες τέτοιες . Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί η αποκαλούμενη οικονομία του επιχειρείν. Επίσης, υπάρχει μεταστροφή προς την βραχυπρόθεσμη εφαρμοσμένη εργασία. Το Πεντάγωνο και τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας ασχολούνται με το απώτερο μέλλον της προχωρημένης οικονομίας. Αντιθέτως, μία επιχείρηση συνήθως απαιτεί κάτι αξιοποιήσιμο: να το χρησιμοποιήσει αυτή, να μην το χρησιμοποιήσουν οι ανταγωνιστές της και να το χρησιμοποιήσει αύριο. Δεν έχω μάλιστα υπ΄ όψιν μου κάποια επισταμένη σχετική μελέτη, όμως μου φαίνεται αρκετά καθαρό ότι η μεταστροφή προς την εταιρική χρηματοδότηση οδηγεί περισσότερο προς τη βραχυπρόθεσμη εφαρμοσμένη έρευνα και λιγότερο προς την εξερεύνηση ενός πεδίου που θα μπορούσε να αποδειχθεί ενδιαφέρον και σημαντικό σε βάθος χρόνου.
Μία άλλη συνέπεια της εταιρικής χρηματοδότησης είναι η μυστικότητα. Κάτι που εκπλήσσει αρκετούς ανθρώπους είναι ότι τον καιρό της χρηματοδότησης από το Πεντάγωνο δεν υπήρχε μυστικότητα. Επίσης δεν υπήρχε και υπηρεσία ασφάλειας στον χώρο του πανεπιστημίου. Μπορεί να το θυμάστε αυτό: θα μπορούσες να κόβεις βόλτες σε εργαστήρια χρηματοδοτούμενα από το Πεντάγωνο εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο χωρίς να χρειάζεται να βάζεις πουθενά καμία κάρτα. Καμία μυστικότητα, ήταν όλα ορθάνοιχτα. Όμως σήμερα υπάρχει μυστικότητα και βέβαια σε μια επιχείρηση δεν μπορούν να την επιβάλουν τη μυστικότητα, αλλά μπορούν να σου ξεκαθαρίσουν ότι δεν πρόκειται να δεις ανανέωση συμβολαίου εάν η δουλειά σου διαρρεύσει σε τρίτους – και έχουν συμβεί τέτοια, και μάλιστα έχουν οδηγήσει και σε σκάνδαλα, κάποια εκ των οποίων ήταν αρκετά κραυγαλέα ώστε δουν και το εξώφυλλο της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ [5].
Η εξωτερική χρηματοδότηση έχει και άλλες παρενέργειες επί του πανεπιστημίου, εκτός αν είναι ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς και συμβατή με την Αρχή του Χαλντέιν. Πράγματι, αυτό ίσχυε σε σημαντικό βαθμό για την χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο και από άλλα εθνικά ιδρύματα. Παρ΄ όλα αυτά, κάθε είδος εξωτερικής χρηματοδότησης έχει παρενέργειες, ακόμα και αν υπακούει στην Αρχή του Χαλντέιν. Υποθέστε π.χ. ότι χάρις σε αυτήν ιδρύεται μία εκπαιδευτική ή ερευνητική εγκατάσταση. Η ενέργεια αυτή αλλάζει αυτόματα την ισορροπία της ακαδημαϊκής δραστηριότητας και αυτό μπορεί να απειλήσει την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα του ιδρύματος – και στην περίπτωση της εταιρικη΄ς χρηματοδότησης πολύ σοβαρά.

Η ιδιωτικοποίηση είναι δυνατόν να έχει και άλλου τύπου επιρροές. Οι εταιρικοί μάνατζερς έχουν ένα καθήκον: πρέπει να εστιάσουν στην κερδοφορία και να μετατρέψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της ζωής σε εμπορεύσιμα αγαθά. Και όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι – απλώς είναι η δουλειά τους αυτή. Στην αγγλο-αμερικανική νομοθεσία είναι επίσης και νομική τους υποχρέωση. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το θέμα αυτό, αλλά ένα συγκεκριμένο στοιχείο από αυτά αφορά τα πανεπιστήμια και πολλούς άλλους. Μία ειδική επίπτωση είναι η επικέντρωση στην αποκαλούμενη ‘αποδοτικότητα’ που είναι ενδιαφέρουσα σύλληψη και όχι αυστηρά οικονομική. Έχει κρίσιμη ιδεολογική διάσταση: εάν μια επιχείρηση μειώσει το προσωπικό της, μπορεί να καταστεί, με βάση τα τεχνικά κριτήρια, περισσότερο αποδοτική, καθώς μειώνει το κόστος της. Στη συνήθη περίπτωση κάτι τέτοιο μεταφέρει το βάρος στο κοινωνικό σύνολο, ένα πολύ οικείο φαινόμενο το οποίο συνεχώς παρατηρούμε. Τα κόστη για το κοινωνικό σύνολο δεν μετρώνται – και είναι κολοσσιαία. Αυτή είναι μία επιλογή που δεν βασίζεται στην οικονομική θεωρία, αλλά σε μία ιδεολογική απόφαση η οποία σχετίζεται άμεσα με τα αποκαλούμενα ‘επιχειρηματικά μοντέλα’ των πανεπιστημίων. Η αύξηση των φοιτητών ανά τμήμα ή η πρόσληψη φτηνού και προσωρινού ανθρώπινου δυναμικού, π.χ. τελειοφοίτων αντί προσωπικού μόνιμης απασχόλησης, μπορεί να έχει θετική αντανάκλαση στον ισολογισμό του πανεπιστημίου, αλλά ενέχει σημαντικά κόστη. Αυτά μεταβιβάζονται και δεν μετρώνται. Μεταβιβάζονται στους φοιτητές και στην κοινωνία ως εκπτώσεις στην ποιότητα της παιδείας και της διδασκαλίας.

Επιπλέον αυτών, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μετρηθούν τα ανθρωπιστικά και κοινωνικά κόστη της μετατροπής των σχολείων και των πανεπιστημίων σε εγκαταστάσεις που παράγουν εμπορεύσιμα αγαθά για την αγορά εργασίας, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα το παραδοσιακό ιδανικό των πανεπιστημίων, δηλ. την υιοθέτηση της δημιουργικής και ανεξάρτητης σκέψης και έρευνας, την αμφισβήτηση παγιωμένων πεποιθήσεων, την εξερεύνηση νέων οριζόντων και την αποδέσμευση από εξωτερικούς περιορισμούς. Το ιδανικό αυτό έχει αναμφισβήτητα αστοχήσει στην πράξη, όμως στο βαθμό που πραγματοποιείται αποτελεί ένα καλό μέτρο του επιπέδου του πολιτισμού μας.
Αυτή η ιδέα αμφισβητείται ανοιχτά από τους αποκαλούμενους από τον Άνταμ Σμιθ ‘αρχιτέκτονες της πολιτικής’ του συμπλέγματος κράτους – επιχειρήσεων με την κατά μέτωπο επίθεση στην Αρχή του Χαλντέιν στην Βρετανία. Πρόκειται για μία ακραία περίπτωση – μάλιστα τόσο ακραία ώστε εκτιμώ ότι μπορεί να αντικρουστεί. Υπάρχουν όμως και λιγότερο κραυγαλέα παραδείγματα και πολλά από αυτά είναι σύμφυτα με την εξάρτηση από τις πηγές εξωτερικής χρηματοδότησης (κρατικές ή ιδιωτικές). Και οι δύο αυτές πηγές είναι δύσκολο να διαχωριστούν, με δεδομένο τον έλεγχο που ασκούν στο κράτος τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Ποια είναι όμως η σωστή αντίδραση στην εξωτερική χρηματοδότηση – αυτή που απειλεί το ιδανικό του ελεύθερου πανεπιστημίου; Λοιπόν, μία επιλογή είναι να την απορρίψει κανείς εξ υπ΄αρχής – και σε αυτή την περίπτωση το πανεπιστήμιο θα υποβαθμιστεί. Μία άλλη επιλογή είναι να αποδεχτεί κανείς ότι είναι και αυτό μέσα στη ζωή να πρέπει στο χώρο εργασίας μου να περνώ δίπλα από την Αίθουσα Διαλέξεων Μάρτιν Λόκχηντ και από το παράθυρό μου να βλέπω το Κτίριο Κόχ [6], τα οποία έχουν τα ονόματα πολυδισεκατομμυριούχων, οι οποίοι αποτελούν βασικούς χρηματοδότες του Tea Party και είναι ηγετικές φιγούρες στις καμπάνιες για την εξάλειψη του εργατικού κινήματος και την εγκαθίδρυση μιας ιδιότυπης εταιρικής τυραννίας.
Τώρα, εάν αυτή η εξωτερική χρηματοδότηση αναζητά την [επιρροή στη] διδασκαλία, την έρευνα και τις άλλες δραστηριότητες, τότε μας δίνεται ένα ισχυρό επιχείρημα ώστε πολύ απλά να αντιταχθούμε ή και να την απορρίψουμε απευθείας, ανεξάρτητα από όποιο κόστος. Τέτοιες έξωθεν επιβολές δεν είναι αναπόφευκτες και αυτό αξίζει να το έχουμε στο μυαλό μας.

-ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ –

Ο πυρήνας της ομιλίας του Τσόμσκι είναι η έννοια της εξωτερικότητας στην οικονομική και κοινωνική ζωή (έννοιες αλληλένδετες άλλωστε) και η εφαμογή της στην περίπτωση της πανεπιστημιακής παιδείας. Η εξωτερικότητα εν γένει δημιουργείται όταν μία πράξη μας (κοινωνική ή οικονομική ή πολιτική) έχει συνέπειες και για άλλους πέρα από εμάς. Αυτές συνήθως τις αγνοούμε ή επιλέγουμε να μην τις λαμβάνουμε υπ΄ όψιν. Κλασικά παραδείγματα είναι η ρύπανση του περιβάλλοντος (παράγουμε χωρίς να λαμβάνουμε υπ΄ όψιν την περιβαλλοντική βλάβη που προκαλούμε), αλλά, όπως θα έλεγε και ο Steven Levitt (Freakonomics), ακόμα και για την τρομοκρατία (προκαλεί αισθήματα φόβου σε ευρύτερα στρώματα από αυτά που αποτελούν το στόχο της) και το ταλέντο (επηρεάζει θετικά όχι μόνο το φορέα του ταλέντου αλλά και τους γύρω του που υποβοηθούνται).

Και εδώ είναι η συγκεκριμένη διαφωνία μου με τον Τσόμσκυ: ο ίδιος λέει ότι ΄Τα κόστη για το κοινωνικό σύνολο δεν μετρώνται – και είναι κολοσσιαία. Αυτή είναι μία επιλογή που δεν βασίζεται στην οικονομική θεωρία, αλλά σε μία ιδεολογική απόφαση η οποία σχετίζεται άμεσα με τα αποκαλούμενα ‘επιχειρηματικά μοντέλα’ των πανεπιστημίων ΄ . Και όμως, η σύλληψη αυτή είναι αυθεντικά οικονομική και έχει ευρεία εφαρμογή σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Οι οικονομολόγοι σε αναλύσεις κόστους – οφέλους, την χρησιμοποιούν εάν τους συμφέρει για να φουσκώσουν κάποιο λογαριασμό, ή την αγνοούν συστηματικά για να ξεφουσκώσουν κάποιον άλλο λογαριασμό.

Δυστυχώς, απ΄ ό,τι διαπιστώνει ο Τσόμσκι, όπως και άλλοι που όμως δεν έχουν την απαραίτητη διαύγεια για να το διατυπώσουν ανάγλυφα, οι εξωτερικότητες της ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακής ζωής αναμένεται να είναι μεγάλες και μη υπολογίσιμες και αφορούν την κοινωνία ως οργανισμό (όχι την θέση των καθηγητών ή των κομματικοποιημένων νεολαιών, οι οποίοι έχουν κάθε κίνητρο να υπερασπιστούν τη θέση τους και ως εκ τούτου είναι οι πρώτοι ύποπτοι για αντικοινωνική συμπεριφορά). Ως εκ τούτου είναι και εύκολα αγνοήσιμες. Προς αυτήν την κατεύθυνση νομίζω ότι πρέπει να κινηθεί ο αντίλογος προκειμενου να τεκμηριωθούν και να αποτιμηθούν αυτές οι εξωτερικότητες όσο το δυνατόν καλύτερα, πάνω στον δρόμο που εύστοχα χαράζει ο Τσόμσκι.

Μετάφραση – Σημειώσεις – Σχόλιο: Γιώργος Μ. Τέντες

kostasxan.blogspot

Η επιλεκτική χρεοκοπία της ελληνικής παιδείας

Γράφει η Μαρία Μαλακασιώτου
[Η… «επιλεκτική χρεοκοπία» της ελληνικής παιδείας] Πρώτα και πάνω από όλα η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό. Αγαθό δηλαδή που πρέπει να ανήκει το ίδιο σε όλους και πρέπει να είναι εγγυημένη και εφικτή η ισότητα πρόσβασης, δυνατοτήτων και ευκαιριών, που τα παιδιά μας δικαιούνται να απολαμβάνουν. Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι η αναπαραγωγή της φτώχειας οφείλεται, κυρίως, στη φτώχεια δυνατοτήτων και ευκαιριών». Με αυτές τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, η υπουργός Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων άρχισε τον Οκτώβριο του 2011 την «θητεία» της στο υπουργείο αυτό. Επειδή η παιδεία έχει ταλανιστεί τα τελευταία χρόνια από αλλαγές συστημάτων, ανεδαφικές μεταρρυθμίσεις και υπουργούς που αδυνατούσαν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο, ήταν φυσικό οι εξαγγελίες αυτές να προκαλέσουν αίσθηση και να ακουστούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την εκπαιδευτική κοινότητα. Άλλωστε η ανάγκη να αποτελεί η παιδεία δημόσιο αγαθό και όχι «προϊόν » πολυτελείας, επιβάλλει τη λήψη όλων αυτών των πρωτοβουλιών που θα οδηγήσουν στην παροχή μίας παιδείας που θα συμβάλλει στη διαμόρφωση υγιών προσωπικοτήτων.

Και ερχόμαστε δύο χρόνια μετά να μιλάμε και πάλι για μεταρρυθμίσεις που βάλτωσαν, για σχέδια που έμειναν απλά σχέδια, για έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου και για μεγαλεπήβολες εξαγγελίες που προβληματίζουν γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές, γιατί, όπως όλα δείχνουν, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Καλλικράτης και στα σχολεία
Μετά την εφαρμογή του Καλλικράτη στους δήμους ήρθε η ώρα να επιβληθεί και στα σχολεία. Η καλλικρατική συγχώνευση συγκεκριμένων σχολείων και η στέρηση του δικαιώματος των μαθητών απομακρυσμένων περιοχών να απολαύσουν το αγαθό της παιδείας μόνο να προβληματίζει και να μας θλίβει μπορεί. Η ανάγκη να «γλιτώσουμε» από τους «περιττούς» εκπαιδευτικούς, και τα λειτουργικά έξοδα μόνο «εγγυημένη και εφικτή», δεν αποδεικνύει την «ισότητα πρόσβασης, δυνατοτήτων και ευκαιριών, που τα παιδιά μας δικαιούνται να απολαμβάνουν».

Μας γυρίζει ταυτόχρονα δεκαετίες πίσω, όταν κάποιοι έκαναν ολόκληρα χιλιόμετρα καθημερινά, για να πάνε στο σχολείο τους. Και το τραγικό είναι ότι σε συγκεκριμένες περιοχές κάποιοι από αυτούς σπούδασαν, πλούτισαν και θέλησαν να δωρίσουν στους συντοπίτες τους ένα σχολείο για να γλιτώσουν τουλάχιστον αυτοί τα χιλιόμετρα και να μπορούν ανεμπόδιστα να μορφωθούν.

Και τώρα αποφάσισαν οι ιθύνοντες του υπουργείου να κρίνουν τα σχολεία αυτά μη λειτουργικά και ζημιογόνα, σε μία προσπάθεια να οικειοποιηθούν τη δωρεά κάποιων «δύστυχων» και ρομαντικών συμπατριωτών μας.

Βέβαια ούτε κουβέντα από τους αρμοδίους για την ταμπακιέρα, για τα έξοδα δηλαδή που δημιουργεί η απόφαση συγχώνευσης σχολικών μονάδων και η μετάθεση των αρμοδιοτήτων στους καλλικρατικούς πλέον δήμους.

Δήμοι δηλαδή που αδυνατούν να καλύψουν λειτουργικά τους έξοδα και τώρα καλούνται να επιβαρυνθούν και με τα έξοδα των γκραβοποιημένων σχολείων και της μεταφοράς των μαθητών, χωρίς βέβαια ακόμη να έχουν διευκρινισθεί οι τρόποι μεταφοράς τους.

Μα, κύριοι και κυρίες, δεν βλέπετε ότι τα προβλήματα είναι αλυσιδωτά; Η κατάργηση των σχολικών μονάδων ισοδυναμεί με καταδίκη των φτωχών μαθητών στην αμάθεια και με στέρηση των απομακρυσμένων περιοχών από το παραγωγικό τους δυναμικό. Αλήθεια τόσο δύσκολο είναι να ακούσετε τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και τις φωνές των, καθόλα αρμοδίων, εκπαιδευτικών και να λειτουργήσετε με βάση το συμφέρον των μαθητών και όχι των τροϊκανών;

Η απαξίωση του έργου των εκπαιδευτικών
Μπορεί σήμερα να μιλάμε για τεράστια οικονομικά προβλήματα, στην περίπτωση των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών, όμως, μιλάμε για πραγματικά προβλήματα επιβίωσης, που δύσκολα μπορούν να τα φανταστούν όσοι κινούνται εκτός του χώρου της εκπαίδευσης.

Και βέβαια η μπόρα πιάνει κυρίως τους αναπληρωτές και ωρομισθίους που δεν ζητούν ούτε επιδοτήσεις, ούτε επιπλέον χρήματα αλλά απλά ζητούν να υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμά τους να ασκήσουν το λειτούργημα του εκπαιδευτικού στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση.

Είναι σίγουρα μεγάλο σήμερα το πρόβλημα διορισμού των εκπαιδευτικών. Κι όμως κάποιοι αναρωτιούνται πώς, αφού ξέρουν την ανεργία που επικρατεί, αρκετοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να πάρουν πτυχίο από καθηγητικές ή διδασκαλικές σχολές και να γίνουν «επαγγελματίες άνεργοι»;

Ας ζητήσουν, όμως, καλύτερα την απάντηση όχι από τα νέα παιδιά που παίρνουν τώρα το πτυχίο τους αλλά και από τους «αιωνίους» αδιόριστους εκπαιδευτικούς, από αυτούς που είχαν την «τύχη», δηλαδή, να έρθουν αντιμέτωποι με την επετηρίδα, με το σύστημα του ΑΣΕΠ και της προϋπηρεσίας και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν και το νέο σύστημα που έχει προωθήσει το Υπουργείο Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης αλλά, κυρίως, το μνημόνιο, καταλήγοντας μάλλον να αποτελούν «δια βίου» αδιόριστους εκπαιδευτικούς.

Και μιλάμε, φυσικά, για εκπαιδευτικούς που έχουν περάσει ώρες και ώρες στα θρανία, κυνηγώντας σε αρκετές περιπτώσεις απλά λίγες ώρες προϋπηρεσίας. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, κάνοντας μεγάλο χρονικό διάστημα να πληρωθούν, όπως ισχύει με την περίπτωση της πρόσθετης διδακτικής στήριξης (γιατί ακόμη και σήμερα υπάρχουνε εκπαιδευτικοί που δεν έχουν πληρωθεί για την πρόσθετη διδακτική στήριξη του σχολικού έτους 2009 – 2010).

Εκπαιδευτικοί που από το χώρο των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας έχουν βοηθήσει φουρνιές και φουρνιές μαθητών να εισαχθούν στα πανεπιστήμια.
Κι όμως οι ίδιοι κρίνονται «ανεπαρκείς» και καλούνται να ξαναδιαβάσουν και σε αρκετές περιπτώσεις να συναγωνιστούν ακόμη και τους παλιούς μαθητές τους που πλέον έχουν γίνει συνάδελφοι τους.

Κυρίως, όμως, καλούνται να αντιμετωπίσουν τις επιταγές της μνημονιακής πολιτικής και του ΔΝΤ που βάλλει ακόμη και εναντίον του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για την πρόσληψή τους.

Γιατί, ας μην γελιόμαστε, χιλιάδες είναι αυτοί που περιμένουν τον επόμενο διαγωνισμό κι ας ξέρουν ότι πιο εύκολο είναι να κερδίσουν το τζόκερ.
Το αποδεικνύουν άλλωστε αυτό οι ουρές που σχηματίσθηκαν στα γραφεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του κάθε Νομού για να συμπληρώσουν την «μαγική» αίτηση για την πρόσληψη αναπληρωτών και ωρομισθίων.

Κι όπως οι κυβερνητικοί παράγοντες ψαλίδισαν τις ελπίδες όλων αυτών των εκπαιδευτικών έτσι και αυτή τη χρονιά «ψαλίδισαν» και το χρονικό περιθώριο για να γίνουν αυτές οι αιτήσεις, αποδεικνύοντας την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζουν όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Μπορεί να φαίνεται παράλογο να συζητούμε για την παιδεία και τα τρωτά της, ενώ την ίδια ώρα όλοι κάνουν λόγο για τον κίνδυνο της επιλεκτικής χρεοκοπίας. Μα πώς να μην προβληματιζόμαστε, όταν το ελληνικό δημόσιο σχολείο αποτελεί το πρώτο μεγάλο «θύμα» της υποβάθμισης της χώρας μας από τους διαφόρους οίκους, της ασυνεννοησίας των μελών του Eurogroup, των cds και της διγλωσσίας της ελληνικής κυβέρνησης;

Και όλες οι παρενέργειες θα γίνουν ορατές με την έναρξη της νέας χρονιάς. Όταν οι πρωταγωνιστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθηγητές, δάσκαλοι και μαθητές θα έρθουν αντιμέτωποι με την έλλειψη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής, με τα εκπαιδευτικά κενά, με ένα νέο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ για το οποίο όλοι γνωρίζουν ελάχιστα.

Για να δούμε πώς στα σχολεία – μαμούθ, σε αρκετές περιπτώσεις, θα διευκολυνθεί η ομαλή εκπαιδευτική διαδικασία, χωρίς να έχουν εξασφαλισθεί οι απαιτούμενες προϋποθέσεις;

Δεν ξεχνούμε βέβαια και ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου δεν διστάζει να εφευρίσκει μέτρα που εκφράζουν τη δυσπιστία της αλλά και την απαξίωση του έργου που επιτελείται στα Πανεπιστήμια.

Σίγουρα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ έχουν ανάγκη από εάν εκσυγχρονισμό, που θα συμβάλει στη βελτίωση της λειτουργίας τους και στην αξιοποίηση τους από την ελληνική κοινωνία, για να βγει αλώβητη από τη σημερινή κρίση.

Προκαλεί, όμως, ερωτηματικά η προσπάθεια κατάθεσης ενός τόσο σοβαρού νομοσχεδίου με αιφνιδιαστικό και χωρίς τον απαιτούμενο διάλογο, και μάλιστα κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών.

Η πιθανή μετατροπή των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε επιχειρήσεις επαγγελματικής κατάρτισης, οι συγχωνεύσεις φοιτητών και τμημάτων είναι κάποια από τα σημερινά προβλήματα που δικαιολογούν αναμφισβήτητα τις διαμαρτυρίες της πανεπιστημιακής κοινότητας και καθιστούν αναγκαίο έναν ουσιαστικό διάλογο.

Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η παιδεία είναι η βάση κάθε κοινωνίας. Και η υποβάθμιση και η απαξίωση της ελληνικής παιδείας θα σημάνει αναπόφευκτα και την υποβάθμιση της ελληνικής κοινωνίας!

Καιρός είναι να τα καταλάβουν κάποιοι….

Γιατί, αν η ελληνική παιδεία «τραυματισθεί», τότε δεν θα μπορούμε να εξοπλισθούμε με τα απαραίτητα εφόδια για να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς και χωρίς να σκύβουμε το κεφάλι όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε αλλά και όλα αυτά που ακόμη δεν φανταζόμαστε.

skeftomasteellhnika.blogspot