Η αποτυχία της γερμανικής ευρώπης


img11502_f4af668a22606fc8d2c83823d8baed57_600_450
Ο Αντώνης Κοκορίκος αρθρογραφεί στο enallaktikos.gr

Η πολιτική της ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης έχει αποτύχει. Μια απλή σύγκριση με τα αποτελέσματα που πέτυχαν οι ΗΠΑ, επιβεβαιώνει την αποτυχία.

Και στις ΗΠΑ προστατεύθηκαν τα τραπεζικά συμφέροντα, και οι ανισότητες μεγάλωσαν, δηλαδή ο καπιταλισμός θριαμβεύει και δεν απειλείται από το κίνημα occury Wall Street ή από το κίνημα 1% vs 99%, αλλά τα ποσοστά ανεργίας είναι πολύ μικρότερα και ο κόσμος δεν υποφέρει, ζωές δεν καταστρέφονται και οι αυτοκτονίες από απελπισία δεν αυξάνονται. Γι αυτό και το σύστημα εξασφαλίζει μεγαλύτερη συναίνεση για να συνεχίσει. Η γερμανική Ευρώπη, απέτυχε ακόμα και με κριτήρια των υποστηρικτών του καπιταλισμού.

Στις ΗΠΑ το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας, το έχει η πολιτεία Ρόουντ Άϊλαντ με 8,7%. Στην Ευρώπη, ακόμα και μεγάλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία έχουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό. Η Ελλάδα με πληθυσμό 11 εκατομμυρίων ανθρώπων έχει δεκαπλάσιο πληθυσμό, 27% ανεργία, αλλά κανένα μέτρο για τη μείωσή της δεν έχει ληφθεί. (Υπολογίστε ότι χρειάζονται 40.000 ευρώ επενδύσεις για κάθε θέση εργασίας. Άρα χρειάζεται επενδυτικό πρόγραμμα 40 δισεκατομμυρίων ευρώ για να μειωθεί η ανεργία στην Ελλάδα στο 9%, δηλαδή στα επίπεδα πρό κρίσης.)

Ο Ντράγκι μπορεί να υποσχέθηκε ότι θα κάνει ότι χρειαστεί για να σώσει το ευρώ, το ευρώ από ότι φαίνεται σώθηκε, οι τράπεζες διασώθηκαν απορροφώντας τρισεκατομμύρια, αλλά οι άνθρωποι δεν περιλαμβάνονται στη διάσωση. Το πρόβλημα είναι το ευρώ, αλλά όχι επειδή είναι ενιαίο νόμισμα. Και στις ΗΠΑ έχουν ενιαίο νόμισμα. Αλλά λειτουργούν οι συνεχείς ροές πόρων ανάμεσα στις πολιτείες. Οι ομοσπονδιακοί φόροι στη Νέα Υόρκη, κατευθύνονται εξίσου σε όλες τις πολιτείες. Κι έτσι η Νέα Υόρκη μπορεί να πουλά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Αλλά οι φόροι των Γερμανών, δεν πληρώνουν εξίσου τους μισθούς των δασκάλων ή των νοσοκομειακών στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, ενώ τα γερμανικά αυτοκίνητα και συσκευές πωλούνται σε όλον τον ευρωπαϊκό νότο. Οι γερμανικοί φόροι, σταματάνε στα σύνορα της Γερμανίας σύμφωνα με το σχέδιο που επιβάλλει ο Σόϊμπλε και η Μέρκελ. Εκτός συνόρων συνεχίζεται μόνον ο γερμανικός έλεγχος εφαρμογής της λιτότητας, της μείωσης των μισθών και των συντάξεων, η καταστροφή του κοινωνικού κράτους το οποίο ποτέ δεν έφτασε σε γερμανικά επίπεδα.

Όλες οι πολιτείες των ΗΠΑ έχουν κοινό νόμισμα, αλλά καμιά πολιτεία δεν έχει την ανεργία της Ελλάδας, ή της Ισπανίας ή της Ιταλίας. Δεν ευθύνεται το κοινό νόμισμα για την αποτυχία της Ευρώπης, αλλά η γερμανική ηγεμονία και η απουσία μιάς δίκαιης ομοσπονδίας, η οποία θα εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, από την Κύπρο ως την Ιρλανδία και από την Πορτογαλία ως την Εσθονία.

enallaktikos.gr

Η ένοχη σιωπή των αστών


acropolis_meta
του Νικόλα Δημητριάδη

MINOS2Κάθε συζήτηση για την ελληνική αστική τάξη πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν της το γεγονός ότι ο ελληνικός κόσμος έχει μια ιστορική διαδρομή διαφορετική από αυτήν της δυτικής Ευρώπης, με αποτέλεσμα να είναι διαφορετική και η οικονομική και η κοινωνική πραγματικότητά του. Το ελληνικό κράτος μπήκε στον σύγχρονο κόσμο με μία διπλή ιδιότητα. Από τη μία ήταν ένα κράτος οικονομικά καθυστερημένο και αποικιακά δεμένο με τον δυτικό κόσμο (μην ξεχνάμε ότι το πρώτο θύμα της δυτικής αποικιοκρατίας υπήρξε το Βυζάντιο). Από την άλλη, αυτό το κράτος-αποικία διέθετε μία «ελληνικού τύπου» αστική τάξη, απόλυτα ενταγμένη στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα, η οποία, όμως, δρούσε εκτός του εθνικού κορμού: στα μεγάλα αστικά κέντρα του Ελληνισμού (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αλεξάνδρεια κ.α.), που όμως δεν περιελήφθησαν στο ελληνικό κράτος, στις παροικίες και στις μεγάλες μητροπόλεις της Δύσης. Έτσι, η ελληνική αστική τάξη, κοσμοπολίτικη και διεθνοποιημένη, απέκτησε μια ιδιότυπη μορφή, λειτουργώντας περισσότερο ως μεσάζων, ως εμπορικός πράκτορας της Δύσης στην Ανατολή, παρά ως «εθνική» αστική τάξη. Tο σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν ανήκει, λοιπόν, ούτε στον μητροπολιτικό ούτε στον αποικιακό χώρο: ήταν και είναι ένα παράσιτο της Δύσης.

Το ελληνικό κεφάλαιο, λοιπόν, έχει κατά κανόνα μεταπρατικό και παρασιτικό χαρακτήρα. Η δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μαζί με την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, εμπόδισαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας στον ιστορικό χώρο του Ελληνισμού. Οι Έλληνες αστοί στράφηκαν έτσι στο εμπορικό, τον ναυτιλιακό και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, σε δραστηριότητες εκτός του ελληνικού χώρου, που εξασφάλιζαν γρήγορη κερδοφορία, χωρίς μακροχρόνιες επενδύσεις. Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας ασχολήθηκε σε τέτοια έκταση με το εμπόριο, όχι τόσο από κάποιο «δαιμόνιο της φυλής», όσο λόγω της διπλής πίεσης, από Ανατολή και Δύση. Έτσι, η βιομηχανία γνώρισε περιορισμένη και περιστασιακή ανάπτυξη, χωρίς να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ελληνική οικονομία. Στο εσωτερικό της χώρας, η αστική τάξη ήταν ανέκαθεν ασθενική: βασίστηκε στο κράτος και τον ξένο παράγοντα για την οικονομική της αναπαραγωγή και την πολιτική της ηγεμονία. Λόγω των εξελίξεων αυτών, η ελληνική κοινωνία διακρίνεται από τα εξής βασικά στοιχεία:

α) Ρευστή ταξική διάρθρωση και μεγάλη κοινωνική κινητικότητα. Ευρεία εξάπλωση και ειδικό πολιτικό και οικονομικό βάρος της μικροϊδιοκτησίας, η οποία αποτελούσε ανέκαθεν την ραχοκοκκαλιά της οικονομίας.

β) Ισχυρό, συγκεντρωτικό κράτος που καλύπτει εν μέρει το κενό της αστικής τάξης, παίζοντας μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που διαδραματίζει ο κρατικός μηχανισμός στις ευρωπαϊκές χώρες. Το ελληνικό κράτος είναι πανίσχυρο, καθώς ασκεί τον έλεγχο της οικονομίας, και ταυτόχρονα ανίσχυρο, καθώς δεν είναι σε θέση να επιβληθεί στην κοινωνία.

γ) Ο ξένος παράγοντας. Αφού καμμία τάξη ή κοινωνική ομάδα δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να επιβληθεί στο σύνολο της κοινωνίας, η ξένη συνδρομή αποτέλεσε, διαχρονικά, απαραίτητο στήριγμα για όλους όσους επεδίωξαν την πολιτική και οικονομική εξουσία. Στήριγμα το οποίο ο ξένος παράγοντας προσέφερε, φυσικά, με το αζημίωτο…

δ) Η εξάρτηση από την Ευρώπη, πέρα από τον οικονομικό και πολιτικό τομέα, επεκτάθηκε και στην εκπαίδευση, την διανόηση, τον πολιτισμό. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα πολιτισμικό σχίσμα ανάμεσα στον ελληνικό πολιτισμό και τα εισαγόμενα ευρωπαϊκά πρότυπα, ένα δίπολο ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυγχρονισμό, που δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να γεφυρωθεί με συνθετικό και δημιουργικό τρόπο.

Περίγελα και παλιάτσοι

Το δίπολο «παράδοση-εκσυγχρονισμός» που αναφέραμε, έχει στην Ελλάδα ένα σαφές ταξικό περιεχόμενο. Τα ανώτερα και μεσαία στρώματα, σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, τείνουν κατά κανόνα στο εξωτερικό για να την μόρφωση, την κουλτούρα, την συμπεριφορά και την ιδεολογία τους, σε αντίθεση με τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, που μένουν περισσότερο προσκολλημένα στην ελληνική παράδοση. Υπήρξαν προσπάθειες να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα και να διαμορφωθεί επιτέλους μια σύνθεση της ελληνικής παράδοσης με την ευρωπαϊκή –χαρακτηριστικό παράδειγμα η γενιά του ΄30– χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Ελύτης, σε συνέντευξη που έδωσε στον Ρένο Αποστολίδη (εφημ. Ελευθερία, 15/6/1958) συνοψίζει την κατάσταση με τα καλύτερα λόγια: «Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολό του!». Ο ελληνικός πολιτισμός, λοιπόν, κυνηγήθηκε από τους αστούς ως ζωντανό βίωμα και εξορίστηκε στα μουσεία, τις νεκρολογίες και… τον ελεύθερο χρόνο. Αντικαταστάθηκε από το φολκλόρ, τη λαογραφία, τη φυσιολατρεία και τον τουρισμό, και αντικαταστάθηκε από τον ευρωπαϊκό (και στην συνέχεια αμερικανικό) τρόπο ζωής.

Το τίμημα της εξάρτησης

Είναι αρκετά διαδεδομένη η άποψη πως η Ελλάδα βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των εκάστοτε «Μεγάλων Δυνάμεων». Αυτό είναι εν μέρει σωστό, δεν πρέπει όμως να παρατηρήσουμε ότι είναι οι ελληνικές άρχουσες τάξεις που επιζητούν αυτήν την επέμβαση, καθώς οι ίδιες είναι ανίσχυρες να επιβάλλουν την εξουσία τους. Το ξένο χρήμα και ενίοτε τα ξένα κανόνια και αεροπλάνα είναι απαραίτητα για να μπορέσουν οι εγχώριες ελίτ να διατηρήσουν την θέση τους στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Ο Μαυροκορδάτος δεν θα επικρατούσε στον εμφύλιο, κατά την διάρκεια της Επανάστασης του ΄21, χωρίς το άφθονο χρήμα των βρεταννικών δανείων. Η ασθενική τότε ελληνική αστική τάξη ανδρώθηκε κάτω από την προστασία των ξένων – αφού, βεβαίως, είχε μπει στο περιθώριο το ριζοσπαστικό της κομμάτι (Φιλικοί). Αντιστοίχως, ο Βενιζέλος δεν θα επικρατούσε στον Εθνικό Διχασμό χωρίς τις «γαλλικές λόγχες», οι Γλύξμπουργκ δεν θα κρατούσαν τον θρόνο τους χωρίς την αγγλική στήριξη και το μετεμφυλιακό κράτος δεν θα μπορούσε να επιβληθεί χωρίς την αμερικανική συνδρομή. Αυτή η πραγματικότητα δεν περιορίζεται στο πολιτικό προσωπικό αλλά σε ολόκληρο το κοινωνικό και οικονομικό οικοδόμημα. Ο «ασθενής» μπαίνει διαρκώς «στον γύψο» υπό την ξένη καθοδήγηση. Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι εξ ολοκλήρου δεμένη με την εξάρτηση και την υποτέλεια.

Την μόνιμη αυτή αδυναμία αυτόνομης ανάπτυξης (άρα και ανεξάρτητης πολιτικής) λίγοι προσπάθησαν να θεραπεύσουν. Ο Βενιζέλος, αντιλαμβανόμενος ίσως την πραγματικότητα αυτή, επιχείρησε να ρίξει την ελληνική αστική τάξη στα βαθειά νερά, ρισκάροντας και παίζοντας «στο τραπέζι των μεγάλων» κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εθνική ολοκλήρωση, με την απελευθέρωση των μεγάλων οικονομικών και πνευματικών κέντρων του Ελληνισμού, θα μπορούσε να προσφέρει τα οικονομικά και γεωπολιτικά μεγέθη που θα επέτρεπαν στη χώρα να αποτινάξει την εξάρτηση. Προσπάθησε, λοιπόν, να χρησιμοποιήσει τις Μεγάλες Δυνάμεις και την ευκαιρία που παρουσίαζε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να δημιουργήσει μια ισχυρή Ελλάδα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Το όραμα, όμως, αυτό τσακίστηκε στην προκυμαία της Σμύρνης, και μαζί του τερματίστηκε και η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία.

Η λυδία λίθος του πατριωτισμού

Οι συνέπειες της εξάρτησης είναι ολοφάνερες στην περίπτωση της Κύπρου. Σε ολόκληρη τη μεταπολεμική ιστορία μας, η διαπλοκή του Κυπριακού με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων θέτει διαρκώς τις άρχουσες τάξεις προ των ευθυνών τους. Η πραγματικότητα είναι απογοητευτική: από την στάση του Βενιζέλου στην εξέγερση του 1931, τις συνθήκες της Λωζάννης και του Λονδίνου, την προδοσία του 1974, μέχρι το σχέδιο Ανάν και την εγκατάλειψη της Κύπρου την περασμένη άνοιξη, η ιστορία επιβεβαιώνει διαρκώς τον αφορισμό του Σαββόπουλου: «είναι η Κύπρος που οι εμπόροι την μισούνε»… Μια εθνική αστική τάξη ίσως μπορούσε να αντιληφθεί ότι η υπεράσπιση της Κύπρου αποτελεί σήμερα απαράβατο όρο επιβίωσης του Ελληνισμού. Αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας το εθνικό συμφέρον σπανίως ταυτίζεται με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η Κύπρος αντιμετωπίζεται ως αγκάθι, ως ένα «κακό σπυρί» που θέτει διαρκώς εμπόδια και προβλήματα. Για τις ελίτ, η Κύπρος είναι πάντα μακρυά. Ως συνήθως, το επιχείρημα είναι το γνωστό χιλιομπαλωμένο τροπάριο: «ρεαλισμός»…

Έθνος και παγκοσμιοποίηση

Λαμβάνοντας αυτά υπ’ όψιν, δεν ξενίζει το γεγονός ότι η πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του ΝΑΤΟ και αργότερα της Ε.Έ. δεν έγινε με όρους ισότιμου μέλους τόσο, όσο με όρους επαιτείας. Η ευρωπαϊκή πορεία επιλέχθηκε υπό το βάρος της τουρκικής απειλής με στόχο την πολιτική εξασφάλιση περισσότερο, παρά την οικονομική ανάπτυξη. Η είσοδος στην Ε.Ε. και το ευρώ έδωσαν την χαριστική βολή στην ελληνική βιομηχανία και βιοτεχνία, ενισχύοντας παράλληλα τις εισαγωγές. Είναι προφανές ότι μια εθνική παραγωγική αστική τάξη θα αντιμετώπιζε διαφορετικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το ελληνικό κεφάλαιο, όμως, δεν ήταν ποτέ προσανατολισμένο στην παραγωγή. Δεν είχε και πολλά να χάσει από τη διάλυση της ελληνικής παραγωγής ή την υποβάθμιση του αγροτικού τομέα. Τα εργοστάσια αντικαταστάθηκαν από mall και οι βιοτεχνίες έγιναν καφετέριες. Η είσοδος στην κοινή αγορά και η επέλαση της παγκοσμιοποίησης μπορεί να έπληξαν την Ελλάδα, για τις ελίτ της, όμως, ήταν «business as usual»…

Ούτε καν στην διάλυση των Βαλκανίων, την δεκαετία του ΄90, δεν μπόρεσε να αντισταθεί η εγχώρια ελίτ, παρ’ ότι η διάλυση αυτή μεθοδεύτηκε από τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία με στόχο τον γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής μας. Η αποδυνάμωση των Βαλκανίων και η συνακόλουθη απομάκρυνση του ενδεχόμενου σχηματισμού ενός αυτόνομου βαλκανικού γεωπολιτικού πόλου, οδήγησε την Ελλάδα σε βαθύτερη εξάρτηση απέναντι στην Ε.Ε. και μεγαλύτερη αδυναμία απέναντι στην Τουρκία. Το ενιαίο αμυντικό δόγμα με την Κύπρο δεν εφαρμόστηκε ποτέ και η απομόνωση της Ελλάδας έγινε εντονώτερη, αφήνοντάς την ανυπεράσπιστη απέναντι στην ολοένα αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα. Και πάλι, οι δεσμοί και οι εξαρτήσεις των ελληνικών αρχουσών τάξεων δεν επέτρεψαν την διαμόρφωση μιας εθνικής στρατηγικής και μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Την ώρα που η χώρα αντιμετώπιζε την μία ήττα μετά την άλλη (Ίμια, Οτσαλάν, Αιγαίο κ.λπ.), η ένοχη σιωπή των αστών υπενθύμιζε πως το πραγματικό διακύβευμα για τις ελίτ ήταν η ικανοποίηση του ξένου παράγοντα και η αποφυγή κάθε «περιπέτειας».

Το μάννα εξ Ανατολών

Αν η τουρκική στρατιωτική επιθετικότητα αντιμετωπιζόταν κάποτε ως απειλή, η υποτέλεια που απαιτεί σήμερα ο νεοθωμανισμός είναι αρκετά πιο ελκυστική. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το χρήμα είναι ισχυρότερο από τα F-16. Γνωρίζει επίσης ότι οι ελληνικές ελίτ είναι πάντα πρόθυμες να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους (και την χώρα τους) σε όποιον εγγυηθεί την οικονομική και πολιτική τους επιβίωση. Είναι παραπλανητικό, λοιπόν, να εμφανίζεται η περιβόητη «ελληνοτουρκική φιλία» ως πολιτική επιλογή της τάδε ή της δείνα κυβέρνησης, ως μια μειοδοσία του τάδε ή του δείνα πρωθυπουργού και μόνον. Η ελληνοτουρκική προσέγγιση και η συνακόλουθη υποταγή της χώρας στον νεοθωμανικό όραμα του Νταβούτογλου αποτελεί στρατηγική επιλογή μερίδας των ελληνικών αρχουσών τάξεων ώστε να εξασφαλίσουν την ταξική τους αναπαραγωγή. Επιχειρηματικά συνέδρια, πανεπιστημιακά προγράμματα, συνεργασία στον τουρισμό, ενίσχυση του διακρατικού εμπορίου, χρηματοπιστωτικές δοσοληψίες: το βαρύ πυροβολικό της ελληνικής αστικής τάξης αντιμετωπίζει την Τουρκία ως εναλλακτικό της Δύσης πάτρωνα και προστάτη, ειδικά στις μέρες μας, που στενεύει η λίστα των καλεσμένων στο πάρτυ των κρατικών προμηθειών και κλείνει η στρόφιγγα των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Η δουλοκτησία ως «plan B»

Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και η παγκοσμιοποίηση έφεραν την Ελλάδα αντιμέτωπη με ένα επιπλέον φαινόμενο, αυτό της μαζικής μετανάστευσης. Η μετανάστευση έδωσε κυριολεκτικά το «φιλί της ζωής» σε ένα πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που αντιμετώπιζε τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ισχυρούς κλυδωνισμούς. Τα φθηνά εργατικά χέρια των μεταναστών συνέβαλαν αποφασιστικά στο να ξεπεράσει η ελληνική αστική τάξη την κρίση. Έγιναν τα «μεγάλα έργα» και η Ολυμπιάδα, έπεσε ο πληθωρισμός και οι επιχειρηματίες βρήκαν και πάλι τη βασική ατμομηχανή που είχαν χάσει στην περίοδο της Μεταπολίτευσης: το φθηνό μεροκάματο. Το οποίο, επιπλέον, ήταν και ανασφάλιστο και, καθώς η πλειοψηφία των μεταναστών είναι παράνομη, δεν είχε την ικανότητα συνδικαλισμού και βρίσκεται συχνά στο έλεος του εργοδότη και των κυκλωμάτων των δουλεμπόρων. Παράλληλα, μια σειρά από φθηνές υπηρεσίες και η πτώση του κόστους της ανειδίκευτης εργασίας (στην οικοδομή, το χωράφι, την αποθήκη, την κουζίνα κ.λπ.) συνέβαλαν στη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου της μεσαίας τάξης, αποσπώντας έτσι τη συναίνεσή της. Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό κόστος της μετανάστευσης επωμίστηκαν οι υποβαθμισμένες συνοικίες του κέντρου. Έτσι, το μεταναστευτικό έγινε βασικό εργαλείο στην επιβίωση των ανώτερων και μεσαίων στρωμάτων, την ίδια ώρα που έπληττε τα κατώτερα. Δεν πρέπει, λοιπόν, να προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα της «πολυπολιτισμικότητας», της «ανεκτικότητας» και των «ανοιχτών συνόρων» έγιναν ηγεμονικά στην αστική διανόηση, δεξιά και αριστερή, όπως δεν πρέπει, αντίστοιχα, να προκαλεί απορία η βίαιη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων προς την Άκρα Δεξιά.

Για δεύτερη φορά, λοιπόν, στην πρόσφατη ιστορία μας, οι άρχουσες τάξεις συνειδητοποίησαν ότι… «η μετανάστευση είναι ευλογία». Την πρώτη φορά, στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60, ήταν η «εξαγωγή» των Ελλήνων που «περίσσευαν» ως γκασταρμπάιτερ στην Ευρώπη που συνέβαλε στην ισχυροποίηση του μετεμφυλιακού κράτους, με τη μείωση της ανεργίας, την εκτόνωση (και όχι επίλυση) των κοινωνικών προβλημάτων, την ενίσχυση του πενιχρού εισοδήματος των κατώτερων στρωμάτων μέσω των εμβασμάτων. Αυτήν την φορά, από την δεκαετία του ΄90 μέχρι την κρίση, ήταν η εισαγωγή ανειδίκευτου εργατικού δυναμικού από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας που συνέβαλε στην ταξική αναπαραγωγή των ελίτ και των στρωμάτων που τις στηρίζουν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι κοινωνικές, οικονομικές, δημογραφικές και, εν τέλει, εθνικές συνέπειες της μετανάστευσης δεν φαίνεται να απασχόλησαν κανέναν…

Η ώρα της αλήθειας

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν θα μπορούσε παρά να χτυπήσει την Ελλάδα με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Οι πηγές πλουτισμού των Ελλήνων αστών (κράτος και Ε.Ε.) στερεύουν. Το παρασιτικό και μεταπρατικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης έρχεται στο τέλος του και οι εγχώριες ελίτ αναζητούν τρόπους επιβίωσης για την επόμενη μέρα. Από την υποτέλεια στους Γερμανούς επικυριάρχους μέχρι την προσπάθεια «κινεζοποίησης» των εργασιακών σχέσεων ώστε να αυξηθεί η «ανταγωνιστικότητα», οι Έλληνες ολιγάρχες συνωστίζονται στον προθάλαμο των τροϊκανών για να παζαρέψουν το μερίδιό τους στο ξεπούλημα του τόπου. Η κρίση, βέβαια, δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Από χρόνια οι άρχουσες τάξεις επεδίωκαν τον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν. Μόνο που, όπως και στο παρελθόν, η επιβολή των απαραίτητων «μεταρρυθμίσεων» ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Οποιαδήποτε κυβέρνηση αποφάσιζε να κάνει τις βαθειές τομές που απαιτούνται για την επιβολή του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, αντιμετώπιζε το φάσμα της εκλογικής ήττας. Αυτό το γνώριζε καλά ο Γ.Α.Π., όταν αποφάσιζε να παραδώσει την χώρα στο Δ.Ν.Τ. και την τρόικα. Ο ξένος παράγοντας ήρθε, για μία ακόμη φορά, να στηρίξει την ελληνική ολιγαρχία. Και, ως συνήθως, το τίμημα της στήριξης ήταν καταστροφικό για τον τόπο…

Μετανάστες πολυτελείας

Κάθε χρόνο, ο αριθμός των νέων Ελλήνων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό μεγαλώνει. Δεν πρόκειται πια για τη φτωχολογιά της υπαίθρου, που αναζητά στις φάμπρικες της Γερμανίας ένα κομμάτι ψωμί, όπως γινόταν σε παλαιότερες εποχές. Σήμερα μεταναστεύουν κατά κανόνα οι νέοι των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ταξική τους αναπαραγωγή, τη στιγμή που η χώρα τους αντιμετωπίζει μια από τις χειρότερες κρίσεις της ιστορίας της. Άνθρωποι με γνώσεις και ταλέντα, που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανόρθωση της Ελλάδας, προτιμούν να την εγκαταλείψουν, αναζητώντας στα πλούσια κράτη της Δύσης τα χρήματα και τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να τους προσφέρει η χώρα τους (πολύ συχνά σε εκείνα ακριβώς τα κράτη που συνέβαλαν αποφασιστικά στο κατάντημα της Ελλάδας). Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις –ανέκαθεν υπήρχαν και αστοί που έβαζαν την πατρίδα πάνω από την καρριέρα– αλλά πρόκειται για μια γενικευμένη τάση που δείχνει καθαρά τον προσανατολισμό και τις προτεραιότητες των αστών μας.

Έτσι, όλοι αυτοί που επέλεξαν να αποσυνδέσουν τη μοίρα τους από την μοίρα αυτού του τόπου, γεύονται τους καρπούς της Εσπερίας, αφορίζοντας, παράλληλα, το κακορίζικο ρωμέικο, που τρώει τα παιδιά του. Μιλάνε για την Ελλάδα σαν «ιδέα», την «οικουμενικότητά» της, το «ελληνικό πνεύμα» που θριαμβεύει στα πέρατα του κόσμου και διαβεβαιώνουν ότι σκοπεύουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, μόλις, βέβαια, γίνει αυτή… Σουηδία. Μόνο που ο ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει ως μάθημα στα αμφιθέατρα και γκουρμέ κουζίνα στις μητροπόλεις της παγκοσμιοποίησης. Πατρίδα είναι πρωτίστως ο τόπος και οι άνθρωποι που μοχθούν γι’ αυτόν. Και αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ότι, στον αγώνα που πρέπει να δώσουν για ένα καλύτερο αύριο, δεν έχουν και πολλά πράγματα να περιμένουν από τις άρχουσες τάξεις της χώρας τους…

πηγή: Ξύλα Πέτρες
olympia.gr

Φταίνε οι Έλληνες ή το μοντέλο οικονομικής ζωής??


διαπλοκη
Στη 15ετία 1994 έως 2008, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, ως ποσοστό του ΑΕΠ (αυτό που έχει πραγματική αξία) παρέμενε σταθερό και περιστρεφόταν γύρω από το 110%. Σε απλά μαθηματικά αυτό σημαίνει ότι σ’ αυτά τα 15 χρόνια ξοδεύαμε όσα παράγαμε και η χώρα μας είχε πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ. Τι συνέβη λοιπόν ξαφνικά το 2009; Τι ξαφνικό και εγκληματικό έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή ώστε να στείλει τη χώρα στην χρεοκοπία; Γιατί δεν βγαίνει ο ίδιος να μας εξηγήσει;

Πρέπει ακόμα να μας προβληματίσει το γεγονός ότι αυτό που ονομάζεται πρόβλημα δημοσίου χρέους δεν εμφανίστηκε μόνο στην Ελλάδα το 2009, αλλά σε όλες της χώρες της ΕΕ ταυτόχρονα. Μέχρι τότε τόσο η Ελλάδα όσο και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης εξυπηρετούσαν κανονικότατα τα χρέη τους.

Δυστυχώς, υπάρχει ένα φοβερό κοινό μυστικό μεταξύ των ευρωπαϊκών ελίτ που τώρα κάνουν κοινώς την «πάπια» σε βάρος των λαών τους και το οποίο μυστικό άρχισαν να το υποψιάζονται αλλά δεν το γνωρίζουν επακριβώς οι λαοί της Ευρώπης. Όπως ξέρουμε πλέον όλοι (και όσοι δεν το ήξεραν τους ανάγκασε η κρίση να το μάθουν), το χρήμα παράγεται από το χρέος που δημιουργούν οι ιδιωτικές τράπεζες, μέσω της χορήγησης των δανείων. Αυτό το πράγμα, μαζί με κάποια άλλα παράγωγα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, δημιούργησαν μια δυσθεώρητη φούσκα χρέους, στα χέρια των ευρωπαϊκών τραπεζών που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε κατάρρευση ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην ΕΕ και όχι μόνο.

Όπως διαβάζουμε σε άρθρο του δημοσιογράφου Γ. Δελαστίκ στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ», το έτος 2009 οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ΕΚΤ (προφανώς έπειτα από απαίτηση των ευρωπαϊκών ελίτ και κυρίως των τραπεζιτών), ξόδεψαν από 5 έως 8 τρισεκατομμύρια ευρώ (οι σχετικές μελέτες ποικίλουν για το ακριβές ποσό), προκειμένου να σώσουν τις γερμανικές, τις γαλλικές, τις αγγλικές κ.λ.π. τράπεζες της Ευρώπης. Τι έκαναν λοιπόν; Έκαναν το εξής απλό. Κρατικοποίησαν τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών. Και τούτο γιατί δεν κυβερνούν οι λαοί στην Ευρώπη αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ. Επειδή η ΕΕ έχει περίπου 500 εκατομμύρια πληθυσμό, αποφάσισαν να επιβαρύνουν με 1000 ευρώ κάθε ευρωπαίο επί 10 χρόνια, για να βγουν 5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Στην ουσία δηλαδή, αποφάσισαν να σκάσουν τη χρηματοπιστωτική φούσκα στα κεφάλια των απλών ανθρώπων. Αυτό ακριβώς γίνεται αυτή τη στιγμή σε όλη την ΕΕ και γι’ αυτό όλα ξεκίνησαν ξαφνικά το 2009. Η εφαρμογή του προγράμματος άρχισε από τους πιο αδύναμους κρίκους και κυρίως την Ελλάδα, χωρίς προς το παρόν να μπορεί να εξηγηθεί γιατί το δέχτηκε αυτό η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Η Ελλάδα λοιπόν συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο προκειμένου να τρομοκρατηθούν και να “συνετιστούν” οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί, ώστε να δεχτούν χωρίς πολλές διαμαρτυρίες αυτή την επιβάρυνση. Τα υπόλοιπα περί τεμπέληδων και διεφθαρμένων Ελλήνων είναι εντελώς παραμύθια και χρησιμοποιούνται για να μας ακυρώσουν. Επειδή «ουδείς αναμάρτητος» ανάμεσά μας, κατάφεραν με την προπαγάνδα να μας κάνουν να αισθανόμαστε όλοι ένοχοι, ενώ δεν είμαστε περισσότερο ένοχοι από τους Γερμανούς, Ιταλούς κ.λ.π.. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι, αλλά ο ίδιος λαός και με την ίδια νοοτροπία ήμασταν και στην 15ετία 1994 – 2008. Τι άλλαξε λοιπόν ξαφνικά και γίναμε τόσο εξευτελισμένοι σε όλη την Υδρόγειο;

Όσο όμως και αν υποφέρουν οι ευρωπαϊκοί λαοί για να διασώσουν το ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, επειδή αυτό το σύστημα είναι αδιέξοδο, σε λίγα χρόνια θα καταλήξουμε στα ίδια. Γι’ αυτό, από εδώ από την Ελλάδα, από το κέντρο διεξαγωγής του πειράματος, θα πρέπει να τους εκπλήξουμε. Θα πρέπει να πρωτοστατήσουμε ώστε να ξεσηκωθούν οι λαοί της Ευρώπης από τα κάτω (η θέση των ελίτ είναι δεδομένη), ώστε να αλλάξουμε μοντέλο οικονομικής ζωής.

Πέτρος Χασάπης

olympia.gr

Ελευθεροι είμαστε, ή σκοτώστε μας.

20131103-171730
Η Μυθολογία μας λέει, ότι ο Δίας που εξουσίαζε την ζωή θεών και ανθρώπων, είχε σαν ακολούθους του, το Κράτος και την Βία.
Συνυφασμένη λοιπόν η εξουσία με το κράτος-την δύναμη-, και την βία –την χρησιμοποίηση της δύναμης-,μετέρχεται κάθε μέσου προς επίτευξη των σκοπών της, που είναι συνήθως η επικράτηση και η διατήρηση της εξουσίας.
Χρησιμοποιεί και την άλλη ακόλουθο και βοηθό του Δία, που είναι η Άτη, η διασάλευση των φρενών, η συσκότιση, η καχυποψία και η αμφιβολία, που βοηθά την εξουσία να παραμείνει στο απυρόβλητο την ώρα που οι αντίπαλοί της αλληλοσφάζονται και

αλληλοεξοντώνονται.
Στην σημερινή Ελληνική Τραγωδία, βιώνουμε καθημερινά τις εκφάνσεις αυτές που πηγάζουν από την Μυθολογία μας.
Η εξουσία έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, για να παραμείνει, χρειάζεται αίμα. Αίμα αθώων, αίμα νεανικό, αίμα Ελληνικό.
Με αυτό τον τρόπο πιστεύουν ότι θα κάμψουν το φρόνημα, θα σβήσουν την ελπίδα, θα σπείρουν την Έριδα.
Το πρώτο παλικάρι, τον Παύλο, τον εξόντωσαν με προβοκάτσια –αν και κακοστημένη-,δημιουργώντας έτσι τους ενόχους που ήθελαν.
Θυσίασαν τον νεαρό μουσικό για τους σκοπούς τους.

Έπειτα η συνεργαζόμενη Άτη τους, που δεν είναι άλλη από την TV. Εξαπέλυσε τα λαγωνικά της. Μέρες ολόκληρες οι αλαλάζουσες Άτες ολοφύρονταν, στόχευαν, κατηγορούσαν, δίκαζαν και καταδίκαζαν ένα ολόκληρο κόμμα, μαζί με τον κόσμο που το ψήφισε.
Μέσα στο παρακμιακό σκυλόσπιτο της Εξουσίας, αφέθηκαν ελεύθερες και οι ύαινες, οι οποίες νοσταλγώντας το Λιτόχωρο, υλακτώντας προειδοποιούσαν, προέτρεπαν και στοχοποιούσαν τα επόμενα θύματα.
Τα άλλα δύο παιδιά, τον Γιώργο και τον Μανώλη, τα εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Από καθαρή τύχη τα θύματα δεν ήταν περισσότερα, εκτός από τον Αλέξανδρο, που τραυμάτισαν βαρύτατα και δίνει την μάχη του. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να την κερδίσει.
Με την Άτη, διασάλεψαν και τα μυαλά απλών ανθρώπων, ούτως ώστε άλλα να βλέπουν και άλλα να καταλαβαίνουν. Απτό παράδειγμα αυτά που έγιναν την ημέρα της εθνικής μας επετείου μετά την παρέλαση.
Άνοα γερόντια, έχοντας τον γαλαζοπράσινο καταρράχτη στα μάτια, με ξεπλυμένο μυαλό από την πολύωρη παρακολούθηση των παραληρητικών αυτιαδιστικών εισαγγελάτων, ζητούσαν μετ΄ επιτάσεως την εξόντωση παιδιών της πατρίδας μας, θεωρώντας τα εχθρούς.
Αντί να αφυπνιστούν επιτέλους και να δουν καθαρά ποιος είναι ο εχθρός, ποιος τους μείωσε τις συντάξεις, ποιος τους έκοψε τα φάρμακα, ποιος τους σπρώχνει να ψάχνουν στα σκουπίδια σαν τα ποντίκια για να βρουν την τροφή τους, ποιος θα τους εκπαραθυρώσει από τα σπίτια τους και θα μείνουν στα παγκάκια. Ποιος δεν τους αφήνει να φυτέψουν λίγες πατάτες, λίγες ελιές, ή να έχουν το κοτέτσι με τις κότες τους για να μην πεθάνουν από τον λιμό που έρχεται, ποιος τους ξενιτεύει τα παιδιά τους, ποιος τους τα εξοντώνει.
Πριν από σαράντα χρόνια, η τότε νέα γενιά που ανδρωνόταν, παρασυρόμενη, μετείχε σε μια άλλη προβοκάτσια, που όπως έδειξαν οι μετέπειτα εξελίξεις είχε σαν αποτέλεσμα την εθνική τραγωδία.
Ο πολύς λαός είχε άγνοια προς τους πραγματικούς σκοπούς της τότε εξέγερσης και πληρώνει τώρα τα σπασμένα.
Οι μυημένοι όμως, οι αποκαλούμενοι ’’ηρωική γενιά’’ ,εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους καθήμενοι σε θώκους, σε παχυλά αμειβόμενες θέσεις, εντός και εκτός Ελλάδος, σε αρπαγή και λεηλασία του δημόσιου πλούτου, σε εξόντωση όσων βρίσκονταν στον δρόμο τους, σε έκπτωση των ηθών, καταστροφή της οικογένειας και της παιδείας, βάζοντας τα θεμέλια γι αυτό που ζούμε σήμερα.
Το μόνο που έμεινε αλώβητο απ΄αυτούς τους ολετήρες είναι το Άγιο χώμα μας. Αυτό που μας γέννησε, μας έθρεψε και θα μας αναπαύσει.
Αυτό το χώμα λοιπόν έχουν βάλει στο μάτι, μια και όλα τα υπόλοιπα τα έχουν καταβροχθίσει και τα έχουν χωνέψει.
Εμπόδιο στα σχέδιά τους είναι μια άλλη γενιά, τα παιδιά μας, που δεν θα βρουν να σταθούν ούτε καν καμένη γη, που θα είναι πρόσφυγες στα πέρατα του κόσμου, με το στίγμα που τους φόρτωσαν οι στιγματισμένοι.
Αρχίζουν να μοιράζουν αρβύλες όπως παλιά, δεξιές από την μια, αριστερές από την άλλη. Όμως τα πόδια είναι των παιδιών μας και πορεύονται μαζί σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο. Ας μην τους αφήσουμε να τα χωρίσουν .Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα τι πιστεύουν, είναι φιλαράκια, παρεάκια στις γειτονιές τους, έχουν τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες ελπίδες, ας μην αφήσουμε την Έριδα και την Άτη να τα εξοντώσουν.
Πρώτη πράξη αντίστασης είναι να σπάσουμε, -ναι να σπάσουμε-τις φιδοφωλιές που έχουμε στα σπίτια μας. Τις οθόνες, που μέσα από κει οι καλοπληρωμένες Μέδουσες, μας παραπλανούν, μας πετρώνουν στον καναπέ, μας καταστρέφουν.
Αποτυχία σημαίνει να αποκτάς συνήθειες, γράφει ο Oscar Wilde στο ‘’DE PROFUNDIS’’
Ας μη μας γίνει συνήθεια η κακομοιριά, η εξαθλίωση, η καταπίεση, ο θάνατος των παιδιών, καθώς και των υπόλοιπων χιλιάδων που αφανίστηκαν μέχρι τώρα, γιατί αυτό θα είναι η μεγάλη αποτυχία μας.
Ας προσπαθήσουμε ενωμένοι –οι καιροί ου μενετοί-,δεν μας περισσεύει κανείς, και σαν πρώτη σκέψη μας να έχουμε στο μυαλό την Απαλλαγή.
Καλό ταξίδι στα παιδιά, να είναι ελαφρύ το χώμα της ελληνικής γης, και ας μείνουν αθάνατοι στην μνήμη μας όλοι οι Εθνομάρτυρες.
Με εκτίμηση
Αγγελική Π.

Olympia.gr

Πτήσεις μετέφεραν μετρητά στην Ελλάδα το 2011-12

money

«Κάποια στιγμή το 2011 στην Ελλάδα οι τράπεζες είχαν μείνει μόνο με 10ευρα», είναι μερικές μόνο από τις αποκαλύψεις-βόμβα της Daily Mail για τις μυστικές πτήσεις με δισεκατομμύρια μετρητών προς την Ελλάδα…

Πιο συγκεκριμένα, η βρετανική εφημερίδα κάνει λόγο για μυστικές αποστολές χαρτονομισμάτων από την τρόικα προς την Ελλάδα τον Ιούνιο του 2011, παρά τις απειλές που απηύθυνε επισήμως περί μη καταβολής της δόσης του δανείου της περιόδου εκείνης, κάνει λόγο δημοσίευμα της Daily Mail. \
Μεταξύ άλλων, αναφέρει πως ήταν γνωστό πως η Ελλάδα ξέμενε από ρευστό –τουλάχιστον μεταφορικά. Τον Ιούνιο του 2011 μετά από πολύμηνη στασιμότητα στο πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων της χώρας, η τρόικα που ουσιαστικά ήλεγχε την χώρα έχασε την υπομονή της. Ξεκαθάρισε πως δεν θα εκταμιεύσει την τελική δόση του δανείου ύψους 110 δισ. ευρώ που είχε συμφωνηθεί τον Μάιο του 2010.
Αυτά τα τελευταία 12 δισ. ευρώ η Ελλάδα τα χρειάζονταν απεγνωσμένα για να πληρώσει συντάξεις, μισθούς και τόκους του τεράστιου χρέους της. Ήταν χρηματοδότηση που η χώρα δεν θα μπορούσε να βρει ούτε από την φορολόγηση των κατοίκων της, ούτε όμως και από τις χρηματοοικονομικές αγορές.
Αυτό όμως που δεν γνώριζε ο περισσότερος κόσμος ήταν ότι η Ελλάδα ξέμενε από ρευστό και στην κυριολεξία. Υπήρχαν ελλείψεις σε όλα τα χαρτονομίσματα πέραν του νομίσματος των 10 ευρώ. Η Ελλάδα είχε απαντήσει στην απειλή της τρόικας να «παγώσει» την δόση των 12 δισ. ευρώ, με το να αποσύρει ευρώ από τους τραπεζικούς λογαριασμούς με ταχύτητα ρεκόρ. Σύντομα δεν θα υπήρχαν αρκετά χαρτονομίσματα ευρώ στη χώρα για να αντιμετωπιστεί ο αυξανόμενος αριθμός των Ελλήνων που προσπαθούσαν να πάρουν χρήματα μέσω ΑΤΜ και τραπεζών.
Και έτσι ενεργοποιήθηκε ένα μυστικό σχέδιο. «Μιλάμε για τον Ιούνιο του 2011», δήλωσε στον δημοσιογράφο της Daily Mail ανώτατος αξιωματούχος που επέβλεπε την διάσωση της Ελλάδας. «Οι Έλληνες έβγαζαν 1 με 2 δισ. ευρώ κάθε μέρα από το τραπεζικό σύστημα. Οι Έλληνες έπρεπε να στείλουν στρατιωτικά αεροσκάφη στην Ιταλία για να παραλάβουν χαρτονομίσματα. Έφτασε σε αυτό το σημείο». Μια δεκαετία αφότου εγκατέλειψε την δραχμή, η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη με την καταστροφική πραγματικότητα ότι δεν είχε την εξουσία να αντιμετωπίσει την ζήτηση για χαρτονομίσματα από τους πολίτες της.
Μπορούσε να κόψει μεταλλικά νομίσματα και είχε επίσης τις μήτρες για την εκτύπωση χαρτονομισμάτων των 10 ευρώ. Όμως τα μεταλλικά νομίσματα και τα 10ευρα δεν θα ικανοποιούσαν τη ζήτηση. Μόνο η γερμανική Bundesbank, η Εθνική Τράπεζα της Αυστρίας και οι Λουξεμβούργιοι έχουν μήτρες για χαρτονομίσματα των 500 ευρώ. Μέχρι τον Ιούνιο του 2012 η ελληνική ζήτηση για χαρτονομίσματα είχε σχεδόν τριπλασιαστεί και εν μέσω του περυσινού εκλογικού αναβρασμού, χρειάστηκε και πάλι να γίνουν μυστικές αποστολές όπως αυτές του 2011.
Η απάντηση ήταν ασυνήθιστη. Ενώ δημοσίως εκδίδονταν απειλές προς τους Έλληνες, ιδιαιτέρως η τρόικα εξουσιοδοτούσε στρατιωτικά και εμπορικά αεροσκάφη να φέρουν δισεκατομμύρια ευρώ σε κάθε πτήση, με στόχο όχι μόνο να διατηρήσουν την κοινωνική σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά και να διατηρήσουν το ίδιο το ενιαίο νόμισμα.
Οι ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας ανησυχούσαν, καθώς ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, εξήγησε πως εάν δεν ικανοποιηθεί η ζήτηση για χαρτονομίσματα, θα δημιουργούνταν η εντύπωση πως οι τράπεζες δεν θα μπορούσαν να αποπληρώσουν τους καταθέτες. «Θα προκαλούσε κατάρρευση της εμπιστοσύνης με σοβαρές συνέπειες για την χρηματοοικονομική σταθερότητα και την γενική προοπτική της χώρας», ανέφερε ο αξιωματούχος στην Daily Mail. Και ένα bank run θα μεταδίδονταν γρήγορα στην Μεσόγειο.
Η αερομεταφορά ήταν το πρώτο μόνο στάδιο της αποστολής, σύμφωνα με την Daily Mail, αφού πραγματοποιήθηκαν ίσως και εκατοντάδες διαδρομές με φορτηγά και πλοία προκειμένου να μεταφερθούν τα νέα νομίσματα στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά ώστε οι τράπεζες να έχουν αρκετά χαρτονομίσματα για να ανταποκριθούν στην ζήτηση από τους καταθέτες.
Το εκπληκτικό είναι ότι αυτή η επιχείρηση προχώρησε χωρίς να το αντιληφθεί κανένας, σχολιάζει η Daily Mail. Ενώ όμως οι Έλληνες πολίτες θεωρούσαν ότι τα ΑΤΜ συνεχίζουν να λειτουργούν, ωστόσο, κάτω από τη μύτη τους, συντελούνταν μια νομισματική επανάσταση. Η αξία των νομισμάτων σε κυκλοφορία στην Ελλάδα διπλασιάστηκε από τα 19 δισ. το 2009 στα 40 δισ. τον Σεπτέμβριο του 2011.
Μέχρι το καλοκαίρι του 2012 το σύνολο είχε αγγίξει τα 48 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 10 δισ. τουλάχιστον –ίσως και περισσότερα- είχαν έρθει μέσω μυστικών αερομεταφορών. Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές, δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ αποσύρθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες το 2011 και 2012, ωστόσο μόνο το ένα τρίτο από αυτά δαπανήθηκε. Άλλο ένα τρίτο βγήκε στο εξωτερικό για επενδύσεις, ενώ ένα τρίτο κρύφτηκε κάτω από τα …στρώματα.

newsbomb.gr
pisoapothnkoyrtina.blogspot

Η Ελλάδα ανήκει πλέον στον Ευρωπαικό μηχανισμό σταθερότητας

διαπλοκη


Με μια περιεκτική σε ουσία – για όποιον ξέρει να διαβάζει – και λιτή ανακοίνωση ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) με έδρα το Λουξεμβούργο εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Από την 1η Ιουλίου 2013, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) είναι ο μοναδικός και μόνιμος μηχανισμός για την αντιμετώπιση των νέων αιτήσεων για οικονομική ενίσχυση από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Από αυτή την ημέρα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δεν μπορεί πλέον να συμμετάσχει σε νέα προγράμματα χρηματοδότησης, ή να συνάψει νέες συμφωνίες δανείου. Ο Klaus Regling, Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΜΣ και διευθύνων σύμβουλος του EFSF, δήλωσε: «Σήμερα ένα σημαντικό κεφάλαιο του EFSF τελειώνει και όλα τα πιθανά νέα καθήκοντα θα αναληφθούν από το ΕΜΣ, το μόνο ταμείο διάσωσης της νομισματικής ένωσης». Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τη Συμφωνία Πλαίσιο για το ΕΤΧΣ που υπογράφτηκε από τα 17 κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Καταστατικό του EFSF. Το EFSF θα παραμείνει ενεργό στη χρηματοδότηση των εν εξελίξει προγραμμάτων για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα.»

Η ανακοίνωση, όπως και το ίδιο το γεγονός ότι όλες οι χρεωστικές απαιτήσεις που προκύπτουν από τις δυο δανειακές συμβάσεις της Ελλάδας με την ευρωζώνη, πέρασαν από 1/7/2013 στον μόνιμο ΕΜΣ, πέρασε στα «ψιλά». Δεν θεώρησε κανένας ότι συνιστά ιδιαίτερου ενδιαφέροντος εξέλιξη. Οι κυβερνώντες δεν έχουν κανένα λόγο να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου στην εξέλιξη αυτή. Ούτε η αντιπολίτευση. Κι ο λόγος είναι απλός. Θα πρέπει να πάρουν θέση και να εξηγήσουν πώς είναι δυνατό να νοείται τυπικά ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος υπό την επίσημη κηδεμονία ενός μόνιμου, το ξαναλέμε, μόνιμου οργανισμού διαχείρισης χρεοκοπιών, τον ΕΜΣ.

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΜΣ  http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_29.html

olympia.gr

Δ’ ράιχ η ΕΕ

TetartoReichL

Οι ΗΠΑ κλιμακώνουν τις πιέσεις στην Γερμανία για να αλλάξει πολιτική εντός της ευρωζώνης και ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, φοβούμενες τα χειρότερα: Εσωτερική κατάρρευση, αποδόμηση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ και «αλλαγή στρατοπέδου» προς την κατεύθυνση της Ρωσίας, όπως έγινε με την Σερβία, την Ουκρανία και πιθανόν να συμβεί και με την Βουλγαρία.
Σε άρθρο του κατά της πολιτικής εξαθλίωσης του νότου και του κοινού νομίσματος ο Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος, συνεργάτης της εφημερίδας Observer, Γκρέγκορι Πάλαστ ο οποίος βρίσκεται «κοντά» στον Λευκοί Οίκο και τις θέσεις των ΗΠΑ σε διάφορα θέματα, χαρακτηρίζει την ευρωζώνη “Tέταρτο Ράιχ” και την Ελλάδα ως “σκηνή εγκλήματος” του Τέταρτου Ράϊχ!…

Αλλά σφυροκοπά και τους Έλληνες πολίτες που έχουν σκύψει το κεφάλι στην τρόικαχαρακτηρίζοντάς τους «δειλούς» και καλεί να υπάρξει «μια διαφορετική φωνή στην Ελλάδα για να τοποθετηθεί κατά του ευρώ. Ακόμα και τον ΣΥΡΙΖΑ τον χαρακτηρίζει «συμβιβασμένο που έχει υποκύψει πλήρως»!
“Πρέπει η Ελλάδα να φύγει από την Ευρωζώνη. Δεν πρέπει να είστε μέλος της. Το να θέλεις να μείνεις στην Ευρωζώνη είναι σαν να θέλεις να μείνεις σε μια κοινότητα λεπρών… Το ευρώ είναι το Τέταρτο Ράιχ” αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αμερικανός δημοσιογράφος και συνεχίζει “Η διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους Αργεντινούς είναι πως οι Έλληνες είναι δειλοί. Ο ελληνικός λαός είναι εκ φύσεως δειλός [….] δεν υπάρχει κάποια φωνή κατά του ευρώ. Υπήρχε κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά πλέον έχει υποκύψει πλήρως. Χρειάζεστε μια διαφορετική φωνή” καταλήγει ο Γκρέγκορι Πάλαστ.
Ο Αμερικανός συγγραφέας σημειώνει ότι η σημερινή οικονομική πολιτική που έχει επιβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη της χώρας και το ΔΝΤ λανθασμένα συμπορεύεται με αυτή την πολιτική.
Σύμφωνα με τον ίδιο οι επιταγές του ΔΝΤ και της τρόικα προς την Ελλάδα είναι παρόμοιες με αυτές σε χώρες της Λατινικής Αμερικής που είχαν ως αποτέλεσμα να πωληθούν σε εξευτελιστικές τιμές πλουτοπαραγωγικές πηγές στο βωμό μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης.
“Τα παραδείγματα χωρών της λατινικής Αμερικής μας δείχνουν πολλά. Η Ελλάδα χρειάζεται το νερό και την ενέργεια. Αν τα πουλήσει θα αναγκαστεί να τα αγοράζει από αμερικανικές ή γερμανικές εταιρίες” αναφέρει ο ίδιος ο Γκρέγκορι Πάλαστ ο οποίος με έναν λίβελο κατά της Ε.Ε καλεί τη χώρα μας να εγκαταλείψει πάραυτα την Νομισματική Ένωση.

skeftomasteellhnika.blogspot

Από το 1985 προβλέπονταν η πτώχευση


ΦΤΩΧΕΙΑ+ΜΕΤΡΑ+ΦΟΡΟΙ+ΒΙΤΡΙΝΑ
Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχ επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988 Χωρίς περιστροφές, ο κ.Δ.Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ.Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ.Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ.Ανδρέα Γ.Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποιησης της οικονομίας.

»Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ.Σημίτη, που είχε ήδη αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του 1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…».

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ.Ζακ Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης, από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και Κ.Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…

*το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011

citipressblog.wordpress.com
olympia.gr

Η κρίση των γαιδάρων


three_amigos γαιδουρακια
Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η ….
τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ!!! Και αποχώρησε…

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαϊδάρους!!!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή/οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν «με τον ιδρώτα τους». Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους; Τι θα κάνεις εσύ;

(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας… Φυσικά, τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαϊδάρων).

RAMNOUSIA
ksipnistere.blogspot

NYT η συνταγή για την Ελλάδα είναι εντελώς λανθασμένη

Οι New York Times αφιέρωσαν στην Ελλάδα το κεντρικό τους άρθρο, το οποίο συνυπογράφουν όλοι οι κορυφαίοι συντάκτες, 18 τον αριθμό, και στο οποίο αναλύεται το γιατί «η συνταγή για την Ελλάδα είναι εντελώς λανθασμένη».

Το δημοσίευμα τονίζει ότι…

η συμφωνία στο Eurogroup για την συνέχιση βοήθειας, υπό προϋποθέσεις, δεν είναι λόγος για πανηγυρισμούς. «Το αντίθετο, διότι η Ελλάδα πρέπει τελικά να πραγματοποιήσει επώδυνες μεταρρυθμίσεις», αναφέρει και συνεχίζει: «Η Ελλάδα είναι σε κρίσιμη κατάσταση και η συμφωνία αυτή θα κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα».

Γίνεται, φυσικά, αναφορά στα δυσθεώρητα ύψη ανεργίας, στο σχεδιασμό για χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και στη ζημιά που έχει υποστεί ο κοινωνικός ιστός. Οι New York Times επισημαίνουν ότι «υπάρχει μικρή πιθανότητα ότι οι περαιτέρω θυσίες θα αναζωογονήσουν την οικονομία στην Ελλάδα ή θα κάνουν το χρέος πιο βιώσιμο». «Ωστόσο, προς αυτή την κατεύθυνση επέμειναν ξανά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», γράφουν με νόημα.

«Διότι ναι μεν η δημόσια διοίκηση είναι …φουσκωμένη και χρήζει μεταρρύθμισης, αλλά πετώντας χιλιάδες εκτός δουλειάς, την ώρα που η ανεργία είναι στο 27%, δεν χαράσσεις ακριβώς μια πολλά υποσχόμενη πορεία προς την πραγματική μεταρρύθμιση. Ειδικά από τη στιγμή που αυτό γίνεται με εντολή ξένων τραπεζιτών», γράφει η εφημερίδα και καταλήγει:

«Εν συντομία, η πιο απίθανη λιτότητα παρουσιάζεται ως οικονομικό φάρμακο και η απουσία αμφισβήτησης γίνεται η μοναδική πολιτική γραμμή. Πιο συνεπής εκφραστής της αυτής της πολιτικής είναι η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και δεν θα αλλάξει τον τόνο – που είναι δημοφιλής στους Γερμανούς – πριν την επανεκλογή της, η ακόμα και αφού εκλεγεί. Το ΔΝΤ, ωστόσο, φαίνεται πιο προβληματισμένο. Ισως έχει συνειδητοποιήσει ότι η λιτότητα έκανε πραγματική ζημιά στην ελληνική οικονομία, αν και αυτό δεν φέρνει καμία ανακούφιση στον πόνο των Ελλήνων»

planet-greece.blogspot