Ξέρετε τί ήταν το Glass Steagall Act;



Μήπως προοιωνίζονται ιστορικές αλλαγές; Οι Ρεπουμπλικάνοι του Τράμπ όπως και Δημοκρατικοί της … Κλίντον!!! θέλουν να επαναφέρουν σε ισχύ νόμο, ο οποίος με την κατάργησή του από τον Μπιλ Κλίντον το 1999, άνοιξε τις πύλες της κολάσεως της παγκοσμιοποίησης

Γράφει Ο Γιώργος του Κλικ

Τον Δεκέμβριο του 1913 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson, υπέγραψε το Federal Reserve Act, την δημιουργία δηλαδή της γνωστής μας FED, ή Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Ο Woodrow Wilson, την προεκλογική εκστρατεία του οποίου οι τραπεζίτες της εποχής είχαν χρηματοδοτήσει, φέρεται να είπε αργότερα αναφερόμενος στην υπογραφή αυτή “άθελα μου, κατέστρεψα την χώρα μου”. Προφανώς κατάλαβε επιτέλους ή τέλος πάντων έκανε πως κατάλαβε ότι το να παραδίδεις την διαχείριση του ταμείου της επιχείρησης σου ή το πορτοφόλι του σπιτιού σου στον σαλταδόρο της γειτονιάς, μάλλον κακές συνέπειες θα έχει.

Η FED στην πραγματικότητα είναι μια ιδιωτική τράπεζα που λειτουργεί με τον εξής απλό αλλά διαβολικό τρόπο: Κάθε φορά που η αμερικανική κυβέρνηση παρουσιάζει έναν ελλειμματικό προϋπολογισμό, η FED, μέσω του Υπουργείου Οικονομικών, τυπώνει δολάρια από το πουθενά και αγοράζει το κρατικό χρέος. Τα δολάρια αυτά διοχετεύονται στην κυκλοφορία ενώ οι τόκοι του χρέους φορτώνονται στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών.

Συνεπώς, αν ο Wilson είπε όντως κάτι τέτοιο, έχει απόλυτο δίκιο. Δεν νομίζω όμως να αρκεί σαν παρηγοριά για τους φορολογούμενους πολίτες των ΗΠΑ.

Η FED, εκτός από την αποκλειστική της ισχύ να κόβει χρήμα και παράλληλα να πλουτίζει, δραστηριοποιείται μέσω του ιερού ναού της Wall Street και μιας κάστας συμμοριών “έγκυρων χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων” σε τυχερά χρηματοπιστωτικά παιχνίδια μεταξύ τραπεζιτών και σπεκουλαδόρων σε βάρος, σωστά μαντέψατε, του φορολογούμενου πολίτη.

Όλα παίζουν στο παιχνίδι αυτό, από κατασχέσεις κατοικιών, φαλιμέντα επιχειρήσεων και απολύσεις εργαζομένων μέχρι βουτιές από μπαλκόνια ουρανοξυστών.

Ένα τέτοιο φαινόμενο ιδιαίτερα μεγάλης εμβέλειας συνέβη 16 χρόνια μετά την ίδρυση της FED και έχει ονομαστεί “Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση του 1929”.

Με βάση αυτή την οδυνηρή εμπειρία, το 1933, δυο πολιτικοί, ο Carter Glass και ο Henry Steagall, πρότειναν έναν νόμο που πήρε το όνομα τους ο οποίος πέρασε από την Γερουσία και στη συνέχεια υιοθετήθηκε σαν κομμάτι του γνωστού Νέου Συμβολαίου (New Deal) του προέδρου Franklin Delano Roosevelt. Το Glass Steagall Act έγινε νόμος.

Ο νόμος αυτός δεν πείραζε μεν την μονοκρατορία της FED στην κοπή νομίσματος, περιόριζε όμως δραστικά τις κερδοσκοπικές της “ανησυχίες”.

Συγκεκριμένα προέβλεπε την εισαγωγή δυο δραστικών μέτρων κατά της κερδοσκοπίας:

1. Την ίδρυση μιας Ομοσπονδιακής Αρχής που εγγυόταν τις καταθέσεις μέχρι 250,000 δολάρια ανά καταθέτη και είχε σαν σκοπό την αποφυγή των καταστροφικών bank run του παρελθόντος

2. Τον ξεκάθαρο διαχωρισμό μεταξύ παραδοσιακής τραπεζικής δραστηριότητας (απλές συναλλαγές καταθέσεων που αφορούσαν καταθέτες, συνταξιούχους, μισθωτούς κλπ) και επενδυτικής τραπεζικής δραστηριότητας (επιρρεπείς σε στοιχήματα σπεκουλαδόρων). Με τον τρόπο αυτό οι τράπεζες χωρίστηκαν σε εμπορικές και επενδυτικές με τα τσανάκια τους σαφώς διαχωρισμένα και συνεπώς κανένας τραπεζίτης δεν μπορούσε να τζογάρει με τα λεφτά μου.

Για κάμποσα χρόνια οι καταθέσεις του κοσμάκη παρέμειναν ασφαλείς και ο κοσμάκης ήσυχος. Είναι αυτό που ονομάζεται “τραπεζική πίστη” δηλαδή “σε εμπιστεύομαι μια και δηλώνεις με την εγγύηση του κράτους τίμιος και φερέγγυος, τα λεφτά είναι δικά μου και η διαχείριση τους είναι, σε τελευταία ανάλυση, δική μου υπόθεση”.

Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως.

Την δεκαετία του 1980 εμφανίζεται η “τραπεζική βιομηχανία”. Δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι μια τράπεζα-βιομηχανία, αλλά οι αλλαγές στις έννοιες των λέξεων και η εισαγωγή νεοφιλελεύθερων νεολογισμών σπανίως συμβαδίζουν με την κοινή λογική. Σκεφτείτε τους “ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς” για παράδειγμα ή την παιδεία που έγινε “επιμόρφωση”, την εργασία που έγινε “απασχόληση” και τον εργαζόμενο που έγινε “επωφελούμενος”. Μόνο για «επισκευή» στο νοσοκομείο δεν μπαίνουμε ακόμα αλλά ποιος ξέρει στο μέλλον…

Η “τραπεζική βιομηχανία” λοιπόν αρχίζει να “σπρώχνει” για την κατάργηση του Glass Steagall Act. Τα λεφτά δεν φτάνουν στα παιδιά για τον τζόγο. Χρειάζονται και τα δικά μας.

Και επί προεδρίας Bill Clinton, ο οποίος πρέπει να θεωρηθεί σαν ο εφευρέτης της επαναστατικής πολιτικής διαχείρισης που φέρνει τον τίτλο “Πρώτη Φορά Αριστερά” και έχει καταστρέψει ολόκληρο τον λεγόμενο “Δυτικό Κόσμο”, επί Clinton λοιπόν, το Glass Steagall Act καταργείται και αντικαθίσταται από το Gramm Leach Bliley Act.

Τραπεζίτες και κοράκια διάφορα έχουν πια ελεύθερη πρόσβαση στις καταθέσεις μας. Σε αντάλλαγμα, εμείς αναβαθμιζόμαστε σε “επενδυτές”. Χαράς ευαγγέλια.

Το Glass Steagall Act καταργήθηκε το 1999. Οι συνέπειες έκαναν μόνο 8 χρόνια να φανούν και ταρακούνησαν την παγκόσμια οικονομία με την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2007 και ξέσπασε (μαζί με τη φούσκα που δημιούργησε) το 2008.

Οι σεισμικές αυτές δονήσεις δεν έχουν πάρει ακόμα τέλος, η οικονομία στενάζει, ενώ όλα δείχνουν ότι πρόκειται μόνο για προσεισμικά φαινόμενα που προαναγγέλλουν κάτι πραγματικά “μεγάλο”. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά αφού τα στοιχήματα έχουν ξεπεράσει σε όγκο 100αδες φορές την ετήσια οικονομική δυνατότητα ολόκληρου του πλανήτη.

Και έχεις όλους αυτούς τους στοιχηματάκηδες, τους χαρτογιακάδες, τους οικονομικά αγράμματους, τους κατσαπλιάδες του κοινού ποινικού δικαίου, που κουνάνε το δάχτυλο στον κόσμο και ζητούν περισσότερη λιτότητα.

Σαν κατάληξη αυτής της αφήγησης, θέλουμε να δώσουμε και ένα ίχνος ελπίδας, καθαρά από οικονομική σκοπιά.

Πρόσφατα, σύμφωνα με άρθρο στο Zero Hedge μετά από δήλωση των Δημοκρατικών περί “εκσυγχρονισμένης” επιστροφής στο Glass Steagall Act, και οι Ρεπουμπλικάνοι υιοθέτησαν την επαναφορά του Glass Steagall Act “το οποίο έθετε φραγμούς στο τι μπορούν και στο τι δεν μπορούν να κάνουν οι μεγάλες τράπεζες”.

Βέβαια η ενσωμάτωση μιας τέτοιας επιδίωξης στην πολιτική πλατφόρμα, δηλαδή στην μη δεσμευτική αντανάκλαση των αξιών, των δυο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων, δεν σημαίνει και πολλά σε επίπεδο κυβερνητικής πολιτικής.

Αρκεί να θυμηθούμε ποιος είναι ο σύζυγος της υποψήφιας προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος.

Αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε..

teleytaiaexodos.gr

Advertisements

Όταν η κομισσιόν βιάζεται να καταργήσει τα μετρητά, κάτι βρωμάει



του Μιχάλη Γιαννεσκή

Η ιδέα της κατάργησης των συναλλαγών με μετρητά άρχισε να πλανάται από «ειδικούς» και τραπεζίτες πριν 2 χρόνια. Στη συνέχεια επισημάνθηκε στο Νταβός πέρυσι και φέτος ότι πρόκειται για μια αναγκαία και αναπόφευκτη εξέλιξη. Πριν λίγες μέρες η Κομισιόν δημοσίευσε πρόταση για τον περιορισμό των συναλλαγών με μετρητά. Και όταν με αυτό τον τρόπο όλες οι συναλλαγές θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τραπεζών, τα capital controls περιττεύουν.

Η σταδιακή χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Κάθε φορά που προετοιμάζεται μια αμφιλεγόμενη οικονομική πολιτική, το πρώτο βήμα για την προετοιμασία της κοινής γνώμης είναι οι ομοβροντίες από «ειδικούς», οι οποίοι παρουσιάζουν την εν λόγω πολιτική ως αναγκαία και αναπόφευκτη. Οι αρχι-οικονομολόγοι της Τράπεζας της Αγγλίας και του ομίλου Citigroup, ο Γερμανός «γκουρού» οικονομολόγος Peter Bofinger, και στελέχη τραπεζών της Δανίας, Σουηδίας, και Νορβηγίας, και πολλοί άλλοι, άρχισαν να επιχειρηματολογούν υπέρ της κατάργησης των συναλλαγών με μετρητά από το 2015.

Το επόμενο στάδιο είναι η επικύρωση της ορθότητας των σχετικών προτάσεων σε διεθνή συνέδρια. Η δήλωση του συν-διευθύνοντα σύμβουλου της Deutsche Bank στο Νταβός το 2016 ότι «σε 10 χρόνια ίσως δεν θα υπάρχουν μετρητά», μάλλον δεν έγινε άσκοπα. Στο φετινό συνέδριο στο Νταβός, ο νομπελίστας οικονομολόγος Στίγκλιτζ συμβούλευσε τις ΗΠΑ να καταργήσουν τα μετρητά, και να τα αντικαταστήσουν με ένα ψηφιακό νόμισμα.

Τα επόμενα βήματα για την υλοποίηση τόσο ριζικών αλλαγών στις διεθνείς συναλλαγές είναι πρώτα η διαμόρφωσή τους μέσω «διαβουλεύσεων», και στη συνέχεια η σταδιακή χειραγώγηση τους. Αυτό ακριβώς έκανε η Κομισιόν, δημοσιεύοντας στις 23 Ιανουαρίου πρόταση για περιορισμούς των συναλλαγών με μετρητά. Προτείνεται ότι οι διαβουλεύσεις θα αρχίσουν στο εγγύς μέλλον, ώστε να διαμορφωθεί ο τρόπος εφαρμογής της πρότασης μέσα στο 2018.

Τα υπέρ και τα κατά

Μερικά από τα επιχειρήματα υπέρ της κατάργησης των συναλλαγών με μετρητά είναι εύλογα: ευκολότερες και ταχύτερες συναλλαγές, καταπολέμηση του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, και της φοροδιαφυγής. Όμως αυτό που δεν αναφέρεται ρητά από τους υπέρμαχους της κατάργησης των μετρητών είναι ότι θα βοηθήσει κυρίως την υποστήριξη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Οι πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα για τη στήριξη του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν έχουν καταφέρει να επιβραδύνουν την κατολίσθηση της διεθνούς οικονομίας. Η ποσοτική χαλάρωση, η χρηματοδότηση τραπεζών από τις κεντρικές τράπεζες με κρατικά κονδύλια, αποδείχθηκε ανεπαρκής.

Η πολιτική των αρνητικών επιτοκίων, μέσω της οποίας οι καταθέσεις σε μια τράπεζα μειώνονται, αντί να αυξάνονται, με το πέρασμα του χρόνου επίσης δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, τα αρνητικά επιτόκια δεν συνέβαλαν στην ανάπτυξη ή βελτίωση της διεθνούς οικονομίας. Επιπλέον, πολλές τράπεζες, όπως η γερμανική Commerzbank και η δανέζικη Danske Bank, παραπονιούνται ότι τα κέρδη τους από καταθέσεις μειώθηκαν μετά από την επιβολή των αρνητικών επιτοκίων.

Η κατάργηση των μετρητών προσφέρει μια εναλλακτική λύση. Όπως σχολίασαν οι Financial Times, «η ύπαρξη μετρητών περιορίζει την ικανότητα των κεντρικών τραπεζών να ενισχύσουν μια οικονομία που είναι σε ύφεση». Επίσης, όπως αποκάλυψε στέλεχος της Morgan Stanley, η δυνατότητα επιβολής μεγαλύτερων αρνητικών επιτοκίων αναφέρθηκε στο φόρουμ στο Νταβός το 2016 ως ένας στόχος της κατάργησης συναλλαγών με μετρητά. Η πρόεδρος του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ έχει εκφράσει τη γνώμη ότι η χρήση ψηφιακών νομισμάτων (αντί μετρητών) θα είναι εξαιρετικά επωφελής, χωρίς να προσδιορίσει ποιοι θα επωφεληθούν.

Capital controls νέας κοπής

Η κατάργηση των συναλλαγών με μετρητά θα διευκολύνει πρώτιστα την επιβολή οικονομικών μέτρων. Χωρίς μετρητά δεν χρειάζονται capital controls, καθότι θα είναι έμφυτα μέσα στο τραπεζικό σύστημα. Οι κατασχέσεις καταθέσεων και τα bail-in περιττεύουν όταν ισοδύναμα μέτρα μπορούν να επιβληθούν μέσω του περιορισμού της διακίνησης και της διαθεσιμότητας του χρήματος, για παράδειγμα με «πάγωμα» των καταθέσεων, εφόσον καταργηθεί η δυνατότητα απόσυρσης μετρητών από τις τράπεζες.

Κάθε αλλαγή οικονομικής πολιτικής θα μπορεί να εφαρμοστεί αυτόματα, ψηφιακά, χωρίς ουρές στις τράπεζες και στα ΑΤΜ. Το σύνολο των χρηματικών αποθεμάτων θα βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο των κεντρικών τραπεζών και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς εξυπηρέτηση όποιας οικονομικής πολιτικής επιλέξουν. Επιπλέον, οι τράπεζες θα έχουν πλήρη έλεγχο της διακίνησης χρήματος και συνεπώς τη δυνατότητα να εισπράττουν προμήθεια για κάθε συναλλαγή.

Συνεπώς η κατάργηση των μετρητών θα είναι αναμφίβολα επωφελής για όσους κατευθύνουν την παγκόσμια οικονομία και θα επιβαρύνει τους υπόλοιπους. Επιπλέον, τα «εύλογα» οφέλη της κατάργησης είναι αμφισβητήσιμα: μεγάλο μέρος του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και της φοροδιαφυγής (ιδίως των πολυεθνικών), ήδη γίνεται ψηφιακά. Και όταν οι τράπεζες και η Κομισιόν βιάζονται να καταργήσουν τα μετρητά, κάτι βρωμάει.

thepressproject.gr

Το διαβάσαμε από το: Όταν η Κομισιόν βιάζεται να καταργήσει τα μετρητά, κάτι βρωμάει http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/04/blog-post_282.html#ixzz4ebHqgvNU

Πώς κόπηκε ο φυσικός κύκλος της διατροφικής επάρκειας


2222

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής.

Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών. Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού,Ανάποδο και Σαλαμπριά .

Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα…
(κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι μα όλοι καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν τα γεύματα τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια.

Οι τοπικές αγροτικές κοινωνίες είχαν προσαρμόσει τον τρόπο ζωής τους στο υπάρχον φυσικό περιβάλλον, δίνοντας δείγματα ανακύκλωσης, κυκλικής εναλλαγής καλλιεργειών, αυτάρκειας, προστασίας της βιοποικιλότητας, οικολογίας, μέτρου, σεβασμού στο περιβάλλον, ανεξαρτησίας από εισροές, όλα αυτά, ενδεχομένως, χωρίς να γνωρίζουν καθόλου αυτές τις έννοιες.

Πέρα από την αυτάρκεια (οικονομική και διατροφική) που παρείχαν στους αγρότες τα κατοικίδια ζώα, οι κοπριές τους χρησίμευαν ως λίπασμα για τους κήπους. Με τα περισσεύματα των κήπων (από τα παζάρια) τάιζαν τα οικόσιτα ζώα τους. Παράλληλα, κρατούσαν και αντάλλασαν ντόπιους σπόρους φυτών, εξασφαλίζοντας ποικιλία γεύσεων.

Βοσκότοποι (λιβάδια), κήποι, καλλιέργειες (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι) εναλλάσσονταν κατά καιρούς στη καλλιέργεια διατηρώντας τη γη παραγωγική και υγιή. Με τα γέρικα ξύλα από τους φυσικούς φράχτες (λεύκες, αγριολεύκες, φτελιάδες, ιτιές) ζέσταιναν τα σπίτια τους τον χειμώνα, ενώ οι περισσότεροι φρόντιζαν και ένα μικρό αμπέλι για τις χαρές και τις λύπες της ζωής.

Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές τις δεκαετίας του ’80, εισβάλλει στην οικονομία της υπαίθρου η ονομαζόμενη «Πράσινη Ανάπτυξη», έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο την υποταγή του περιβάλλοντος και των αγροτών στην εντατικοποίηση της παραγωγής και στο μύθο της συνεχούς μεγέθυνσης.

Μονοκαλλιέργειες καρπουζιών, καπνού, καλαμποκιού και κυρίως βάμβακος ισοπεδώνουν κάθε σπιθαμή της γης. Δένδρα κόβονται, ανεμοφράκτες γκρεμίζονται, μπροστά το τρακτέρ ψεκάζει με ζιζανιοκτόνα, ακολουθεί το χημικό λίπασμα και στη συνέχεια η σπορά με καινούργιους υβριδικούς σπόρους. Αργότερα ακολουθούν κι άλλοι ψεκασμοί με ζιζανιοκτόνα (για τα χορτάρια) και με εντομοκτόνα για «τα βλαβερά» έντομα.

Χιλιάδες τόνοι χημικών λιπασμάτων, ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων, παρασιτοκτόνων, ρίχνονται στην αγροτική γη. Το νερό της βροχής και του ποτίσματος ξεπλένει τα υπολείμματα των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων. Κιτρινίζουν οι φλέβες από τα ζιζανιοκτόνα, το νερό της φλέβας, λόγω της ήπιας ροής, «κρατάει» για μέρες τα φυτοφάρμακα.

Οι Αγάδες ψοφάνε, οι καραβίδες και τα χέλια εξαφανίζονται, η υπόλοιπη υδρόβια ζωή (νερόκοτες, βίδρες. νεροχελώνες) και τα πουλιά εγκαταλείπουν τις φλέβες λόγω έλλειψης τροφής. Ο υδροφόρος ορίζοντας γεμίζει νιτρικά. Σύμφωνα με έρευνα του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Νικήτα Μυλόπουλο στην ευρύτερη περιοχή χρησιμοποιούνται 230.000 τόνοι λιπάσματα και 2.000 τόνοι φυτοφάρμακα σε ετήσια βάση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο αγρότης να χάσει την επαφή με τον κύκλο ζωής της γης. Υιοθετεί τη γραμμική αντίληψη για την παραγωγή και χάνει την αυτάρκεια του.

Επιδοτήσεις ρέουν άφθονες, πολυεθνικές αγροχημικών, τράπεζες και εταιρείες παραγωγής αγροτικών μηχανημάτων κάνουν χρυσές δουλείες. Η Ελλάδα από την ένταξή της στην Ε.Ε. έλαβε 120 δις Ευρώ σαν επιδοτήσεις. Από τα λεφτά αυτά τα 51,3 δις επέστρεψαν στις εταιρείες της Δ. Ευρώπης που προμηθεύουν τόσα χρόνια τη χώρα με εξοπλισμό, μηχανήματα και πρώτες ύλες. (εφημερίδα Ελευθεροτυπία 17/10/2010)

Το Α.Ε.Π. της χώρας μεγαλώνει, μεγαλώνοντας συγχρόνως και η εξάρτηση από τις πολυεθνικές αγροχημικών προϊόντων. Οι σπόροι κάθε χρόνο αγοράζονται, οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες που παράγουν τους σπόρους – υβρίδια, παράγουν και τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα (στις μέρες μας είναι πάλι οι ίδιες οι εταιρείες που προωθούν τη καλλιέργεια των μεταλλαγμένων).

Αγοράζονται μεγαλύτερα και βαρύτερα γεωργικά μηχανήματα, η γη οργώνεται όλο και πιο βαθιά, ρίχνονται περισσότερα λιπάσματα και φυτοφάρμακα, η αγροτική παραγωγή αυξάνεται, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει το χρέος των αγροτών στις τράπεζες. Με στοιχεία της Αγροτικής τράπεζας, το 70% της αγροτικής γης είναι υποθηκευμένο.Κάποια στιγμή η ύβρις της διαρκούς μεγέθυνσης δείχνει τα όρια της. Η απόδοση της αγροτικής γης, παρ’όλο που διπλασιάζεται η ποσότητα του λιπάσματος, μένει η ίδια και μειώνεται. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης, 55.000 στρέμματα στη Θεσσαλία βρίσκονται στο στάδιο της ερημοποίησης, που σημαίνει νεκρή γη, όσο και να τη λιπαίνεις δεν αποδίδει πια.

Οι τιμές των αγροτικών προϊόντων κατρακυλούν, τα προϊόντα μένουν απούλητα. Οι Γκουρού της διαρκούς ανάπτυξης προσπαθούν να στρέψουν τους αγρότες στην καλλιέργεια μεταλλαγμένων(GMO) και ενεργειακών φυτών(βιοκαύσιμα), διατηρώντας ανέπαφο το ίδιο μοντέλο παραγωγής.

Στο μεταξύ οι αγρότες μετρούν απώλειες. Η ύπαιθρος εγκαταλείπεται, η βιοποικιλότητα βρίσκεται σε κίνδυνο, εξαφανίζεται ο πλούτος των ντόπιων ποικιλιών, φυτών και ζώων, τα ύδατα υπεραντλούνται και μολύνονται, ενώ σημειώνεται κατακόρυφη πτώση του υδροφόρου ορίζοντα. Στις πεδιάδες της Θεσσαλίας οι γεωτρήσεις φτάνουν πια στα 350 μέτρα βάθος.

Την ίδια στιγμή, οι ποταμοί νεκρώνουν, υγροβιότοποι καταστρέφονται και ο Πηνειός, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γίνεται ο δεύτερος πιο μολυσμένος ποταμός στην Ευρώπη μετά τον Πάδο της Ιταλίας.

Η Λίμνη Κάρλα αποξηράνθηκε και μαζί της χάθηκε και ο παραλίμνιος πολιτισμός και το ευεργετικό για τη Θεσσαλία μικροκλίμα της. Σήμερα με την μερική της επανασύσταση, κάθε προσπάθεια για εμπλουτισμό της λίμνης με υδρόβια ζωή(ψάρια, ψαροπούλια κ.λπ) αποτυγχάνει λόγω του μολυσμένου με βαρέα μέταλλα νερού του Πηνειού, που μεταφέρονται στους ταμιευτήρες της.Οι αγρότες του παραδείγματος «αναπτύχθηκαν». Η ανάπτυξη τους εξαφάνισε τα ψάρια(τη τροφή τους) με τη χρήση των φυτοφαρμάκων, μόλυνε τους ποταμούς και αυτοί με τη σειρά τους μόλυναν τη θάλασσα. Έτσι οι αγρότες μας με τα κέρδη της ανάπτυξης αγοράζουν πια τα ψάρια τους, τα οποία έχουν μεγαλώσει με ένα μέρος των φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων που οι ίδιοι χρησιμοποίησαν για να «αναπτυχθούν», φαύλος κύκλος δηλαδή.

Τo Ιερατείο της διαρκούς ανάπτυξης τους λέει να μην ανησυχούνε, θα «εκτρέψουμε» τον Αχελώο. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό του τόπου τάσσεται υπέρ της εκτροπής του Αχελώου και υπέρ της αέναης ανάπτυξης. Ο παραγωγισμός, ως συστημική υπερκομματική ιδεολογία, κυριαρχεί σχεδόν παντού.

Άνθρωποι που παράγουν με τον τρόπο των αγροτών του παραδείγματος μας, υιοθετούν – εν αγνοία τους άραγε; – και το ανάλογο νόημα ζωής που προβάλλει η διαρκής Καπιταλιστική Ανάπτυξη.Παρήγαγε με όποιον τρόπο μπορείς για να αυξήσεις την παραγωγή σου, μη νοιάζεσαι για το φυσικό περιβάλλον, μη δείχνεις καμία αλληλεγγύη για τις γενιές που θα έρθουν. Αδιαφόρησε για τις επιπτώσεις στη υγεία των ανθρώπων που θα χρησιμοποιήσουν τα προϊόντα που παράγεις. Η ηθική του Καπιταλισμού στα μεγαλείο της! Όσο για την πείνα στον τρίτο κόσμο μην ανησυχείτε. Οι εταιρείες των μεταλλαγμένων ετοίμασαν ένα ένζυμο που θα επιτρέπει τους φτωχούς να χωνεύουν το χορτάρι και τα φύλλα των δέντρων.

Την ίδια στιγμή, με δυο ευρώ, ημερησίως που είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των χώρων του τρίτου κόσμου, επιδοτούνται ημερησίως τα βοοειδή στην Ευρώπη. Το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού (ΗΠΑ) καταναλώνει το 25% της παγκόσμιας παραγόμενης ενέργειας.

Αν όλες οι χώρες αποκτήσουν το ίδιο επίπεδο ανάπτυξης, παραγωγής και κατανάλωσης με τις ΗΠΑ, χρειαζόμαστε 3 με 4 πλανήτες ακόμα. Ο δικός μας αγρότης έχασε τους Αγάδες του και την αυτάρκεια του, ο κάτοικος του βιομηχανικά ανεπτυγμένου βορρά κάθισε να αγναντέψει τα αστέρια και αντίκρισε έντρομος την τρύπα του όζοντος.

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Ζίγκμουντ Μπάουμαν «ο Καπιταλισμός είναι ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμα εκμεταλλευτεί, καταστρέφοντας τον». Επιβιώνει δημιουργώντας διαρκώς ανάγκες, στην περίπτωσή μας σπόρους, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αγροτικά μηχανήματα.

Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι η αυτάρκεια των παραπάνω αγροτικών κοινοτήτων ήταν εμπόδιο στα σχέδια τους(είναι ενδεικτικό ότι καμία επιδότηση δε δίνεται στους αγρότες εάν δεν έχουν τα περίφημα καρτελάκια αγοράς υβριδικών σπόρων). Βασίζεται (ο Καπιταλισμός) στην υπερπαραγωγή και στην υπερκατανάλωση, καταστρέφοντας σύμφωνα με το Marx και τις δυο πηγές πλούτου, τη γη (καραβίδες, ψάρια και υγροβιότοποι όπως οι δικές μας φλέβες) και τους ανθρώπους (αγρότες και αγροτικές κοινότητες εν προκειμένω).

Εκτός αυτού, το οικολογικό όριο της περατότητας των φυσικών πόρων και η μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν ήταν τόσο εμφανής στα χρόνια του Marx. Μια νέα αντίθεση πέρα της αντίθεσης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, (και λόγω της παγκοσμιοποίησης), γίνεται περισσότερο από ποτέ κυρίαρχα εμφανής. Είναι η αντίθεση ανθρώπου – φύσης.

Έτσι λοιπόν, εκτός από το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (που παραμένει καθοριστικό) αυτός καθαυτός ο τρόπος παραγωγής (εκτατικός, γραμμικός, βιομηχανικός, καπιταλιστικός) όπως και να τον ονομάσει κανείς, εφόσον διέπεται από την αντίληψη της διαρκούς μεγέθυνσης της παραγωγής και της κατανάλωσης, οδηγεί σε αδιέξοδο (εκτός και αν δεχτούμε ότι ο εποικισμός άλλων πλανητών από το ανθρώπινο είδος είναι εφικτός).Για μας «η οικολογία είναι ανατρεπτική, επειδή θέτει υπό ερώτηση το καπιταλιστικό φαντασιακό που εξουσιάζει τον πλανήτη. Απορρίπτει το κεντρικό κίνητρο, σύμφωνα με το οποίο η μοίρα μας είναι να αυξάνουμε ασταμάτητα την παραγωγή και την κατανάλωση. Δείχνει (η οικολογία) τον καταστροφικό αντίκτυπο της καπιταλιστικής λογικής πάνω στο φυσικό περιβάλλον και στη ζωή των ανθρώπινων όντων».

Ίσως χρειαστεί αρκετός χρόνος και προσπάθεια ακόμα για να αποδομηθεί το κεντρικό φαντασιακό της διαρκούς μεγέθυνσης στον αγροτικό κόσμο και μια σειρά από αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν στους αγρότες κυρίως μέσω των επιδοτήσεων των Βρυξελών. Κυρίως χρειάζεται να γίνει εμφανής ένας άλλος τρόπος παραγωγής στους ίδιους τους αγρότες.

Η άρνηση των κατοίκων των Μεγάλων Καλυβίων να επιτρέψουν την τερατώδη μεγέθυνση της πρώην ΕΛ.ΒΙ.Κ., η άρνηση της Ο.Α.Σ.Ε. (ομοσπονδία αγροτικών συλλόγων Ελλάδας) στην καλλιέργεια των μεταλλαγμένων και ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου είναι κοινά στοιχεία αντίστασης και αποδόμησης της διαρκούς Καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Κοινότητες, όπως το «Πελίτι» ή ο «Αιγίλοπας», που δραστηριοποιούνται στην εύρεση, συλλογή και διαφύλαξη ντόπιων σπόρων και φυτών και των αυτοχθόνων αγροτικών ζώων και τα μικρά και μεσαία αγροκτήματα (κυρίως οικογενειακής δομής) που δημιουργούνται σιγά-σιγά παντού στον τόπο μας, παράγοντας τοπικά ποιοτικά αγροτικά προϊόντα, δείχνουν να ξαναπιάνουν το νήμα από το σημείο που κόπηκε…

​*Από το περιεχόμενο του βιβλίου Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης, του Γιώργου Κολέμπα και του Γιάννη Μπίλλα, Εκδόσεις των Συναδέλφων.
teleytaiaexodos.blogspot

Αγορά και ψώνια στην αρχαία Αθήνα

agora arxaias Athinas

• Η Αγορά της αρχαίας Αθήνας ήταν χωρισμένη σε διάφορα τμήματα, που ονομάζονταν «κύκλοι». Κάθε τμήμα είχε επίσης μια ονομασία σχετική με το είδος που πουλιόταν σ’ αυτό. Ένας Αθηναίος νοικοκύρης ρωτούσε, ας πούμε, έναν φίλο του, που τον συναντούσε το πρωί στο δρόμο: Πού πηγαίνεις; – Στην αγορά. Στον «Χλωρόν τυρόν».

Αυτό εσήμαινε ότι πήγαινε να ψωνίσει χλωρό, ανάλατο τυρί, στο τμήμα των φρέσκων τυριών. Κάθε τμήμα ή μάλλον, κάθε «κύκλος»της αγοράς, είχε και ένα ειδικό σήμα, σκαλισμένο πάνω σε μάρμαρο και τοποθετημένο σε εμφανές μέρος, ώστε αυτός που πήγαινε για πρώτη φορά εκεί, ο ξένος δηλαδή, να ξέρει ποια κατεύθυνση έπρεπε να ακολουθήσει, για να βρει εύκολα αυτό που ήθελε να αγοράσει.

Η αγορά ήταν στολισμένη με θαυμάσια αγάλματα ηρώων, φιλοσόφων, ποιητών, καθώς και με διάφορες σκηνές από την καθημερινή ζωή. Τα αγάλματα αυτά ήταν φιλοτεχνημένα από εξαίρετους γλύπτες, αγαπημένους κατά το πλείστον, του αθηναϊκού λαού. Όπου και να στεκόταν κανείς, έβλεπε μια προτομή, έναν ανδριάντα ή ένα σύμπλεγμα Σατύρου και Νύμφης. Πολλά από αυτά βρέθηκαν στις ανασκαφές και υπάρχουν σήμερα στο αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.

Οι έμποροι της αγοράς πουλούσαν τα είδη τους κάτω από παραπήγματα και σκηνές. Έβγαζαν, όμως, το εμπόρευμά τους στο ύπαιθρο, διώχνοντας τις μύγες με αλογότριχες, δεμένες πάνω σε μακρύ ξύλο. Τη δουλειά αυτή την έκανε συνήθως ένας «δούλος», που τον διάλεγαν να έχει και ωραία φωνή, επειδή διαλαλούσε συγχρόνως και το εμπόρευμα.

Πολλοί είχαν τα είδη που πουλούσαν, πάνω σε πάγκους ή σε τραπέζια από μάρμαρο. Η αγορά ήταν γεμάτη από κόσμο. Εκτός από αυτούς που πήγαιναν να ψωνίσουν, υπήρχαν και οι αργόσχολοι που έκοβαν βόλτες πάνω-κάτω, για να συζητήσουν πολιτική, να κουτσομπολέψουν, να πουν τα δικά τους. Εκεί συγκεντρώνονταν ακόμη και οι φιλόσοφοι, οι λεγόμενοι«περιπατητικοί», που έλυναν τα φιλοσοφικά τους προβλήματα κάνοντας τον περίπατό τους κάτω από τον καφτερό ήλιο, ή, μέσα στη βροχή και το κρύο. Παρά το γεγονός ότι στην αγορά υπήρχαν«πωλήτριες», γυναίκες έβλεπες πολύ σπάνια, γιατί τα ψώνια ήταν δουλειά των ανδρών και των δούλων.

Στο τμήμα των αρτοποιών, τα καλοψημένα καρβέλια υψώνονταν σε πυραμίδες. Το ψωμί στην αρχαία αγορά το πουλούσαν γυναίκες, που είχαν φήμη για τον απότομο τρόπο τους και την αχαλίνωτη γλώσσα τους. Αλλοίμονο σε εκείνον που θα έπεφτε στη«γλωσσίτσα» μιας αρχαίας Αθηναίας αρτοπώλιδος…

Πιο πέρα από τα αρτοπωλεία, βρίσκονταν το πόστο των«λεκιθοπώλιδων», των γυναικών δηλαδή, που πουλούσαν βραστά όσπρια και προπάντων φάβα για τη φτωχολογιά (λέκιθος = φάβα από όσπρια, έτνος = πυκνός ζωμός από όσπρια «πουτίγα»).
Τα όσπρια, ρεβίθια, κουκιά, φακές, βράζανε σε μεγάλα πήλινα καζάνια και η πωλήτρια γυναίκα, με μια κουτάλα στο χέρι, περίμενε την πελατεία της. Η πελατεία αυτή ήταν συνήθως επαίτες, βαστάζοι (χαμάληδες), οδοιπόροι, αλήτες (περιπλανώμενοι) και διάφοροι άλλοι, που δεν διέθεταν χρήματα, για να αγοράσουν κάτι καλύτερο για το στομάχι τους.

Σε μικρή απόσταση άρχιζε το βιομηχανικό τμήμα, που μας κληρονόμησε τα θαυμάσια αθηναϊκά βάζα, τους αμφορείς, τις χύτρες και τα πολυποίκιλα αγγεία.

Πρόκειται για το κεφάλαιο της ιστορίας και αρχαιολογίας με τον τίτλο «Αγγειογραφία». Είναι σημαντικότατο τμήμα του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού γιατί δεν είναι απλά πήλινα αγγεία. Την επιφάνειά τους ζωγράφιζαν σπουδαίοι ζωγράφοι, οι οποίοι φιλοτεχνούσαν ως επί το πλείστον σκηνές από τον κοινωνικό και τον δημόσιο βίο των αρχαίων μας προγόνων. Για πολλά θέματα που δεν έχουμε άλλες πληροφορίες αντλούμε μαρτυρίες από την αγγειογραφία. Τα αγγεία χωρίζονται σε ερυθρόμορφα και μελανόμορφα, ανάλογα με το χρώμα των μορφών που εικονίζονται στην επιφάνεια του αγγείου. Ευτυχώς βρέθηκαν αρκετά, γιατί η ελληνική γη τα κρατούσε με λαχτάρα στα σπλάχνα της για να μη πέσουν σε βέβηλα χέρια… Είναι τόσο ωραία, ώστε οι σημερινοί αγγειοπλάστες κατασκευάζουν αντίγραφα…

Στο τμήμα της αγοράς που πουλούσαν κρασιά, ήταν φυσικό να συγκεντρώνονται όλοι οι κρασοπατέρες της εποχής. Όπως και σήμερα στην αγορά της Αθήνας, έτσι και τότε, υπήρχαν υπαίθρια κρασοπουλιά με εκλεκτούς μεζέδες: φρέσκα κουκιά ποτισμένα σε αλατόνερο, παστά ψάρια, μυζήθρα, κοψίδια και χόρτα άβραστα, πλυμένα με θαλασσόνερο. Υπήρχαν, βέβαια, και μερικοί, που έπιναν το κρασί τους «ξεροσφύρι». Αυτοί μεθούσαν γρήγορα και άρχιζαν τα τραγούδια και τους τσακωμούς. Τότε επενέβαιανν οι αγορανόμοι – που εκτελούσαν αστυνομικά καθήκοντα – τους έπιαναν από το αυτί και τους οδηγούσαν στο σπίτι τους. Οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους…

Στην αρχαιότητα το πιο φημισμένο κρασί έβγαζε η Χίος. Κατά τον Στράβωνα, μάλιστα, το κρασί αυτό ήταν το καλύτερο που υπήρχε τότε στην Ελλάδα. «Είθ’ η Αριουσία χώρα οίνον άριστον φέρουσα των Ελληνικών». Η Αριουσία χώρα ήταν χωριό της Χίου, που έβγαζε θαυμαστά σταφύλια. Ο Αριστοφάνης, ο Βιργίλιος, ο Οράτιος, ο Τίβουλος και ένα σωρό άλλοι συγγραφείς, εξυμνούν το χιώτικο κρασί με αληθινό πάθος. Γιατί, λίγο πολύ, ήταν όλοι τους κρασοπατέρες μεγάλοι και ήξεραν να εκτιμούν το καλό κρασί. Την ημέρα του θριάμβου του ο Καίσαρ πρόσφερε στους φίλους του«αμφορείς οίνου Χίου».

Συνεχίζοντας την περιγραφή της αρχαίας αγοράς που ψώνιζαν οι Αθηναίοι του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. βλέπουμε ότι σε άλλα τμήματα, μετά το τμήμα που πουλιόταν κρασιά πουλιόταν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς: Λάδι, κρέας, μέλι, σκόρδα, ψάρια, λιβάνι, μυρωδικά. Στο τμήμα αυτό της αγοράς μπερδευόταν ένας κόσμος ολόκληρος: Γυναίκες, άντρες, παιδιά, γέροι και γριές. Όλοι τους κάτι πουλούσαν στους νοικοκυραίους, που έβγαιναν για να ψωνίσουν.

Καλό πόστο στην αγορά των αρχαίων Αθηνών είχαν οι ωραίες κοπέλες, που πουλούσαν στεφάνια από φρέσκα και εύοσμα λουλούδια. Τα στεφάνια αυτά χρησίμευαν ως στόλισμα, στα συμπόσια που θα γινότανε το ίδιο εκείνο βράδυ, στα σπίτια των πλουσίων. Γιατί δεν ήταν νοητό να γίνει συμπόσιο χωρίς άνθη και στεφάνι. Όλοι οι καλεσμένοι ήταν απαραίτητο να φορούν γύρω από το κεφάλι τους, λουλούδια περασμένα σε λεπτά κλαδιά. Στο τμήμα αυτό της αγοράς σύχναζαν κυρίως οι κομψευόμενοι. Αγόραζαν στεφάνια και συγχρόνως φλερτάριζαν με τις όμορφες και χαριτωμένες πωλήτριες, που δεν δυσκολεύονταν καθόλου να προσφέρουν τον έρωτά τους στους νεαρούς που τους άρεσαν ιδιαιτέρως. Πολλές από τις πωλήτριες αυτές διαλαλούσαν τα άνθη τους με ωραίες και δυνατές φωνές. Άλλες έπαιζαν τις κιθάρες τους και άλλες τα κύμβαλά τους. Έτσι, το σημείο αυτό της αγοράς, ήταν κατάμεστο πάντοτε από κόσμο.

Υπήρχε και ένα άλλο τμήμα της αγοράς με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά και εντελώς ακατανόητο για την εποχή μας. Ήταν το τμήμα«των εμψύχων εμπορευμάτων», της αγοραπωλησίας ανθρώπων. Στο τμήμα αυτό μπορούσε να αγοράσει κανείς δούλους, νταντάδες, μαγείρους που ήταν άσσοι στην τέχνη τους και δασκάλους για τα παιδιά του.

Πάνω, όμως, από όλον αυτόν τον σαματά αντηχούσε η φωνή του δημόσιου κήρυκα, του ντελάλη, που ειδοποιούσε τους Αθηναίους – όπως ακριβώς γινότανε μέχρι πριν μερικά χρόνια στις ημέρες μας σε μερικά χωριά μας – για τα καινούργια εκλεκτά εμπορεύματα που παρέλαβε ο τάδε έμπορος, για την πώληση διαφόρων εμπορευμάτων, για την απώλεια διαφόρων αντικειμένων.

Αλλά την εποχή εκείνη υπήρχαν και εξοστρακισμοί. Η καταδίκη κάποιου σε «εξοστρακισμό». Αυτό ανακοινώνονταν στους πολίτες με τον ντελάλη. Στη συνέχεια και σε μικρή απόσταση συναντούσε ο επισκέπτης τα καπηλειά, τα οποία συμπλήρωναν την αγορά. Την εποχή του Περικλή ήταν τόσα πολλά, ώστε ο Περικλής με ένα διάταγμά του θέλησε να τα καταργήσει μια για πάντα. Έπεσαν, όμως, στη μέση οι δημογέροντες και δεν τον άφησαν να πραγματοποιήσει την απόφασή του, για να μη στερήσει το λαό από μια ευχαρίστηση και το κράτος από ένα έσοδο… Την εποχή εκείνη το κρασί της Αττικής ήταν τόσο φημισμένο, όσο και το Χιώτικο περίπου.

olympia.gr

Νορβηγία, ο ενεργειακός γίγαντας

1

Η χώρα-μέλος της ΕΕ (EEA*) έχει την ευτυχία να μην είναι στην Ευρωζώνη, διατηρώντας τη δική της ανεξάρτητη οικονομική και γεωργική πολιτική – η οποία την προστατεύει επαρκώς, απέναντι στο σύγχρονο επεκτατισμό της γερμανικής κυβέρνησης

Δυστυχώς η Ελλάδα αναγκάσθηκε το 2001 να υιοθετήσει το ευρώ, κυρίως λόγω των υψηλών επιτοκίων δανεισμού της (κατά καιρούς έφταναν ακόμη και τις 10 μονάδες επάνω από τον πληθωρισμό), τα οποία οφείλονταν στο μεγάλο δημόσιο χρέος της.
Βασική «πηγή» του χρέους ήταν δε οι τόκοι, η διαφθορά των πολιτικών της, ως επί το πλείστον εκ μέρους της γερμανικής βιομηχανίας , η νόμιμη φοροδιαφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων, μεταξύ άλλων των ξένων πολυεθνικών, καθώς επίσης το λαθρεμπόριο. Έτσι οδηγήθηκε στην παγίδα, εγκλωβισμένη πλέον στο ευρώ, στο χρέος και στα μνημόνια – με πολύ λίγες πιθανότητες να ξεφύγει από το μοιραίο
Συνεχίζοντας η Νορβηγία, το νόμισμα της οποίας θεωρείται ως ένα «ασφαλές λιμάνι» μέσα στη σημερινή παγκόσμια καταιγίδα που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα, κατέχει το 50% περίπου των δυτικοευρωπαϊκών αποθεμάτων πετρελαίου – ενώ είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του πλανήτη, μετά τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία.
Η εποχή του πετρελαίου για το μικρό αυτό κράτος ξεκίνησε τη νύχτα της 24ης Οκτωβρίου του 1969, όταν από τις γεωτρήσεις που διεξήγοντο ανακαλύφθηκε η πρώτη εκμεταλλεύσιμη πηγή – με αποτέλεσμα μία από τις φτωχότερες χώρες της Β. Ευρώπης, η οποία μέχρι τότε επιβίωνε από την αλιεία, από τη γεωργία και από τη κτηνοτροφία, να γίνει μέσα σε μία νύχτα πάμπλουτη, τόσο λόγω του πετρελαίου, όσο και του φυσικού αερίου, στο οποίο διαθέτει επίσης μεγάλες ποσότητες.
Κατάφερε λοιπόν να επιτύχει ένα «κβαντικό οικονομικό άλμα», ξεπληρώνοντας τα βουνά των εξωτερικών χρεών της – ενώ ανήκει πλέον στις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη, με κατά κεφαλήν εισόδημα της τάξης των 65.000 $, με μία από τις ακριβότερες πρωτεύουσες παγκοσμίως, καθώς επίσης με μεγάλες ανάγκες σε εργατικό δυναμικό. Είναι δε ένα από τα ελάχιστα κράτη με δίδυμα πλεονάσματα, τόσο στον προϋπολογισμό (11,1% το 2014, 18,8% το 2009), όσο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα).
.

.
Τα παραπάνω έχουν συνοδευθεί από μία ραγδαία ανάπτυξη του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όσον αφορά τις υπηρεσίες – με την ευημερία της χώρας να βασίζεται σε ένα μοναδικό μείγμα πρώτων υλών, σε συνδυασμό με την αποδοτική χρήση τους (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, υδροηλεκτρικό ρεύμα, αλιεία και ξυλεία).
Περαιτέρω, λόγω του υψηλού όγκου και της ισχυρής εξάρτησης της χώρας από τα έσοδα της βιομηχανίας πετρελαίου, καθώς επίσης φυσικού αερίου, σε συνάρτηση με τις μεγάλες διακυμάνσεις που παρουσιάζονται στις τιμές ενέργειας διαχρονικά, τα οικονομικά της μεγέθη υπολογίζονται με τους ονομαζόμενους «ηπειρωτικούς δείκτες» – με αυτούς δηλαδή χωρίς τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Με το συγκεκριμένο κριτήριο, το «ηπειρωτικό ΑΕΠ» αυξήθηκε κατά 2,6% το 2014, ενώ το συνολικό κατά 2,1% – έχοντας υπερκαλύψει τη μεγάλη πτώση του 2010 (γράφημα). Προφανώς κάτι ανάλογο θα έπρεπε να είχε υιοθετήσει και η Ρωσία, έτσι ώστε να αναπτύσσεται και στους υπόλοιπους κλάδους – οπότε να ξεφύγει από το χαρακτηρισμό της ως μια «οικονομία Potemkin», λόγω της οποίας ηττήθηκε κατά κράτος από τις οικονομικές επιθέσεις της Δύσης (άρθρο).
.

.
Συνεχίζοντας, το 1990 η Νορβηγία ίδρυσε ένα επενδυτικό κεφάλαιο, μέσω του οποίου τα καθαρά έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο τοποθετούνται στο εξωτερικό – με τη σημερινή αγοραστική αξία του (2014) να είναι της τάξης των 4,3 τρις ΝΟΚ (περί τα 500 δις €), γεγονός που το κατατάσσει στα μεγαλύτερα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια του πλανήτη.
Με βάση τους κανόνες που έχουν υιοθετηθεί από την κυβέρνηση της χώρας, μόνο το 4% ετήσια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον προϋπολογισμό, κατά ανώτατο όριο. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκεται η εξασφάλιση της ωφέλειας των επομένων γενεών, από τον ενεργειακό πλούτο της Νορβηγίας – καθώς επίσης η διατήρηση του οικονομικού και παραγωγικού της ιστού, έτσι ώστε να μην καταρρεύσει, λόγω των εσόδων από το πετρέλαιο (όπως δυστυχώς έκανε η Ελλάδα, «παρατώντας» τη γεωργία και τη βιομηχανία, όταν ξεκίνησε η τουριστική της ανάπτυξη).

Οι εξαγωγές ενέργειας της χώρας το 2013 ήταν της τάξης του 21,5% του ΑΕΠ ενώ, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών προϊόντων, συμμετείχαν με 60% στις συνολικές εξαγωγές. Λόγω δε των σταθερών εσόδων από την το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, το δημόσιο χρέος της είναι ελάχιστο (29,5% του ΑΕΠ το 2014), με τα ενεργειακά αποθέματα της να είναι αρκετά για πολλά χρόνια.

Εν τούτοις, η Νορβηγία καταναλώνει πολύ μικρές ποσότητες αφού, συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, έχει το υψηλότερο μερίδιο σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, καθώς επίσης στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος – όπου, λόγω των πλούσιων υδάτινων πόρων της, καθώς επίσης των υψομετρικών διαφορών, καλύπτει το 95% των αναγκών της σε ηλεκτρισμό από υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
.
Οι σημαντικότεροι κλάδοι της χώρας, εκτός της ενέργειας
Η χώρα κατέχει το 50% του αποθηκευτικού δυναμικού σε νερό της Ευρώπης, οπότε έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε έναν σημαντικό δυνητικό προμηθευτή εναλλακτικής ενέργειας, όταν υιοθετηθούν οι «ανανεώσιμες πηγές» από την ΕΕ – ενώ μέχρι το 2020 σχεδιάζεται η λειτουργία ενός «καλωδίου υψηλής τάσης» που θα συνδέει τη Νορβηγία με τη Γερμανία. Μέτοχοι είναι δύο νορβηγικές εταιρείες δικτύων, καθώς επίσης η γερμανική τράπεζα ανοικοδόμησης (Kfw) – όπου η συμφωνία υπεγράφη στις 10.02.2015.
Περαιτέρω, λόγω των συνθηκών που επικρατούν στη χώρα, διαθέτει το μεγαλύτερο δυναμικό παραγωγής αιολικής ενέργειας στην Ευρώπη – αν και το μερίδιο της αιολικής ενέργειας στην ηλεκτροδότηση της είναι μόλις 1%. Εκτός αυτού, η παραδοσιακά ναυτιλιακή Νορβηγία ελέγχει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον πλανήτη – με 1.328 δηλωμένα πλοία στο εσωτερικό και εξωτερικό, έκαστο των 100 «κόρων» ολικής χωρητικότητας.
Παρά το ότι δεν επιδοτείται η αλιεία, η Νορβηγία είναι ένας εκ των μεγαλύτερων εξαγωγέων παγκοσμίως στα θαλασσινά, έχοντας εξάγει το 2014 θαλασσινούς «μεζέδες» αξίας 68,8 δις ΝΟΚ (7,6 δις €) – με το μερίδιο των θαλασσινών προϊόντων να είναι μόλις το 6% των συνολικών εξαγωγών της Νορβηγίας.
Η γεωργία προστατεύεται από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, δεν συμμετέχει στην κοινή αγροτική αγορά της ΕΕ, ενώ οι αγρότες της εισπράττουν το 63% των εισοδημάτων τους από τις κρατικές επιδοτήσεις – το υψηλότερο ποσοστό διεθνώς, ακολουθούμενη από την Ελβετία (57%), από την Ιαπωνία (56%), καθώς επίσης από τη Νότια Κορέα (54%). Υπάρχουν 42.876 αγροτικές επιχειρήσεις, με τη χρησιμοποιούμενη έκταση να φτάνει τα 9,6 εκ. εκτάρια (το 3% της συνολικής).
Συνεχίζοντας, ο τουρισμός στη Νορβηγία έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, απασχολώντας 109.000 εργαζομένους (ο συνολικός πληθυσμός της χώρας είναι 5,16 εκ., ο μισός δηλαδή της Ελλάδας) – ένα ποσοστό που αντιστοιχεί στο 6% του συνόλου. Αντίθετα, ο τραπεζικός της τομέας είναι σχετικά μικρός αλλά ισχυρός, καθώς επίσης σωστά κεφαλαιοποιημένος – με τις σκανδιναβικές τράπεζες να τον ελέγχουν σχεδόν απόλυτα.
Ο ρόλος του κράτους στην οικονομία είναι πολύ σημαντικός, αποτελώντας ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της Νορβηγίας – με τις βασικότερες επιχειρήσεις να ευρίσκονται στα χέρια του δημοσίου, είτε εξ ολοκλήρου, είτε πλειοψηφικά.
Οι μεγαλύτερες είναι η ενεργειακή Statoil (κρατική συμμετοχή στο 67%), η παραγωγός ενέργειας Statkraft (100%), η εταιρεία δικτύων Statnett (100%), η τηλεπικοινωνιακή Telenor (54%), η επιχείρηση λιπασμάτων Yara (36,2%), καθώς επίσης η εταιρεία πολεμικού εξοπλισμού Kongsberg Gruppen (50,001%).
.
Η παγκόσμια κρίση
Περαιτέρω, η παγκόσμια κρίση έχει δημιουργήσει προβλήματα και στη Σκανδιναβία, παρά το ότι κατάφερε τα τελευταία χρόνια να αποφύγει τη «μόλυνση» της από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Όμως, από τις αρχές του 2013, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί – με τη Νορβηγία, το πλέον σίγουρο «λιμάνι» της, να απειλείται με στασιμότητα, αν και την έχει αποφύγει μέχρι σήμερα.
Ένας από τους λόγους της μειωμένης ανάπτυξης της χώρας είναι ο περιορισμός της εσωτερικής κατανάλωσης – γεγονός που οφείλεται στην αύξηση των τιμών των ακινήτων (άρθρο), σε συνδυασμό με το πολύ υψηλό ιδιωτικό χρέος (κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει στη Σουηδία, στη Φιλανδία, η οποία ευρίσκεται ήδη σε ύφεση, στην Ολλανδία και αλλού).
Η αγορά ακινήτων έχει πάψει πλέον να κινείται, ενώ τα χρέη των νοικοκυριών ευρίσκονται ήδη στο 200% των εισοδημάτων – συνεχίζοντας την αυξητική τους πορεία, όπως συμπεραίνεται από τα δάνεια των τραπεζών στον ιδιωτικό τομέα.
.

.
Ο επόμενος βασικός λόγος είναι η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου, η οποία δημιουργεί γενικότερα προβλήματα στην οικονομία της χώρας – αφού επένδυε μεγάλα ποσά στον τομέα, τα περασμένα χρόνια. Με δεδομένο δε το ότι, οι πετρελαϊκές εταιρείες σχεδιάζουν να μειώσουν τις επενδύσεις τους κατά 14%, δεν είναι εύκολο να αποφευχθεί η ύφεση – αν και υπολογίζεται ρυθμός ανάπτυξης της τάξης του 1%.
Σε κάθε περίπτωση, ήδη 10.000 Νορβηγοί, το 10% περίπου των συνολικά εργαζομένων στον πετρελαϊκό κλάδο, έχουν χάσει τις θέσεις εργασίας τους – ενώ η χώρα φαίνεται πως αποφάσισε να συμμετέχει στον παγκόσμιο συναλλαγματικό πόλεμο, υποτιμώντας το νόμισμα της για να είναι περισσότερο ανταγωνιστική στις εξαγωγές, εισάγοντας λιγότερα.
Παρά το ότι είναι δε αρκετά πλούσια, οι εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των Πολιτών της δεν είναι μικρές – με δυσμενή αποτελέσματα για την κοινωνική συνοχή της. Φυσικά δεν συγκρίνεται με τις άλλες χώρες, οι οποίες έχουν λεηλατηθεί από το χρηματοπιστωτικό τέρας μέσω της ποσοτικής διευκόλυνσης των τελευταίων ετών. Εν τούτοις, θα μπορούσε να έχει μία καλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων, η οποία θα εξασφάλιζε ιδανικές συνθήκες σε όλους τους Πολίτες της.

Analyst Team

*Η χώρα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ζώνης (EEA), κάτι που ουσιαστικά την καθιστά μέλος της Ε.Ε. στα πλαίσια των εμπορικών σχέσεων που αναπτύσσει, αφού διέπεται από τους ίδιους ακριβώς νόμους και κανονισμούς με τα υπόλοιπα μέλη.

analyst.gr
ksipnistere.com

Ο Δ. Γιαννακόπουλος γκρέμισε την καθεστωτική προπαγάνδα

wpid-20150702025917
Η πλειονότητα του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας παραβρέθηκε στην εκδήλωση «Diamonds of the Greek Economy 2015» για την απονομή βραβείων στις επιχειρήσεις-διαμάντια, οι οποίες διακρίθηκαν μέσα στις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 1ης Ιουλίου, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» και ενώ οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες, καθώς ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε μήνυμα στον ελληνικό λαό. Ως εκ τούτου, η πολιτική και οικονομική κατάσταση δεν μπορούσε να μην απασχολήσει τους ομιλητές.

«Αυτή τη φορά, έχουμε την ευκαιρία και θα ψηφίσουμε όχι στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Αυτή είναι η μόνη επιλογή που εξασφαλίζει το μέλλον της πατρίδας μας, ως κυρίαρχο έθνος»
Την ώρα που οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες της διαπλοκής και του υπερεθνικού κεφαλαίου εκβιάζουν εργαζόμενους και κοινωνία για να γονατίσουν και να δώσουν νομιμοποίηση στην κοινωνική γενοκτονία, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποδεικνύει οτι υπάρχει ακόμα Εθνική Αστική Τάξη στην Ελλάδα. Ο πυρήνας από όπου ξεκίνησαν οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες, ο πρώτος στόχος κάθε εισβολής των παγκόσμιων τοκογλύφων σε κυρίαρχα κράτη.
Δεν είναι τυχαίο που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πολεμήθηκε λυσσαλέα από το σύστημα της διαπλοκής. Όπως δεν έχει πολεμηθεί άλλος τα τελευταία χρόνια. Η ΒΙΑΝΕΞ άλλωστε, ηγείται στον βασικότερο τομέα εκβιασμού ενός έθνους: Την εθνική φαρμακοβιομηχανία, που ήταν ο πρώτος στόχος της συμμορίας του μνημονίου.
Την ώρα που πολυεθνικές ανώνυμων γενοσήμων όπως η Bayer απολάμβαναν εξωφρενική στήριξη και συγκάλυψη από σκάνδαλα, η Ελληνική φαρμακοβιομηχανία έπρεπε να γονατίσει ωστε η κάθε κυβέρνηση να είναι έρμαιο από την τεχνητή έλλειψη φαρμάκων από τις πολυεθνικές. Την ίδια στιγμή που ο Παναγιώτης Κουρουμπλής αποκάλυψε το σκάνδαλο δις της Γερμανικής πολυεθνικής που ΟΛΑ ΤΑ ΜΜ»Ε» αποσιώπησαν, το πογκρομ στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο έπαιζε στα πρωτοσέλιδα.
Διαβάστε την πύρινη ομιλία του και θα καταλάβετε γιατί αυτή η χώρα είναι ακόμα όρθια.

Το βραβείο της ΒΙΑΝΕΞ παρέλαβε από τον πρόεδρο του Ελληνοβρετανικού Επιμελητηρίου, Χάρη Οικονομόπουλο, ο αντιπρόεδρος Δ.Σ και αν. Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο οποίος στη συνέχεια έκανε μία θαρραλέα τοποθέτηση, παίρνοντας ξεκάθαρη θέση υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου.
Ο κ. Γιαννακόπουλος ξεκίνησε την ομιλία του εκφράζοντας τις ευχαριστίες του στους 1.200 εργαζόμενους της εταιρείας, για τη συμβολή τους στην προσφορά της ΒΙΑΝΕΞ, η οποία έχει περιθάλψει «γενιές και γενιές». Επίσης, ευχαρίστησε την διοργανώτρια εταιρεία της εκδήλωσης «Active Business» και τον Σπύρο Κτενά, για την αναγνώριση του έργου των εταιρειών που συνεχίζουν να συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία.
Και συνέχισε: «Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την τιμητική αυτή διάκριση. Αποτελεί ιδιαίτερη χαρά για τη ΒΙΑΝΕΞ και την οικογένεια Γιαννακόπουλου να συμμετέχει όλα αυτά τα χρόνια στη σημαντική προσπάθεια που κάνει η Active Business, για την ανάδειξη της υγιούς επιχειρηματικότητας στη χώρα.
Το δυσάρεστο, όμως, είναι πως αυτή τη φορά συναντιόμαστε, ενώ διανύουμε τις κρισιμότερες ώρες στην πρόσφατη Ιστορία της Ελλάδας. Βρισκόμαστε εν μέσω capital controls, με τις τράπεζες κλειστές. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τις επιχειρήσεις. Και εδώ θα ήθελα να σημειώσω, ότι παρά τις δυσκολίες, η ελληνική φαρμακοβιομηχανία στέκεται υπεύθυνα στο πλευρό των πολιτών. Συνεχίζει να παραδίδει το 100% των παραγγελιών ακόμα και με πίστωση, για να υπάρχει επάρκεια φαρμάκων στην αγορά.
Μπροστά μας έχουμε ένα πολύ σημαντικό δημοψήφισμα, που πρέπει να γίνει ευκαιρία, για να εκφράσουμε την καταδίκη μας στα μνημόνια διαρκείας των δανειστών. Τα σχέδιά τους αποκαλύφθηκαν, άλλωστε, πλήρως αυτές τις μέρες. Προκάλεσαν το κλείσιμο των τραπεζών, για να εκβιάσουν έναν ολόκληρο λαό, που τόλμησε να πει όχι στη σκληρή λιτότητα και ζήτησε να αποφασίζει κυρίαρχα για τα δημοσιονομικά, για την Υγεία, την Παιδεία, την Ασφάλιση.
Από τη σκοπιά της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, είμαστε ίσως ο κλάδος που έχουμε υποστεί τη σφοδρότερη επίθεση από τους δανειστές και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Μετά από την παταγώδη αποτυχία, να ελέγξουν τη φαρμακευτική δαπάνη με πολιτικές οριζόντιων μειώσεων στις τιμές των φαρμάκων, ζητούν τώρα και νέες μειώσεις, σε εξευτελιστικά πλέον επίπεδα. Ζητούν τιμές χαμηλότερες από αυτές της Βουλγαρίας.

Ο λόγος που επιμένουν τόσο πολύ οι δανειστές, είναι απλός: χωρίς εγχώρια φαρμακοβιομηχανία, δηλαδή με τη χώρα απόλυτα εξαρτημένη από τις ξένες πολυεθνικές για να έχει επάρκεια φαρμάκου, καμία ελληνική κυβέρνηση, είτε αριστερή είτε δεξιά, δεν θα μπορέσει να σηκώσει ξανά ανάστημα. Και έχουν εμπειρία στο πώς να καταστρέφουν τομείς παραγωγής. Όπως κατέστρεψαν τη γεωργία, έτσι θέλουν να καταστρέψουν και τη βιομηχανία. Γιατί μια χώρα δεν στέκεται χωρίς γεωργική παραγωγή και χωρίς φάρμακα.
Δεν θα συναινέσουμε στην καταστροφή της ελληνικής παραγωγής φαρμάκου. Αυτό οφείλει να κάνει και η ελληνική κυβέρνηση. Πρέπει πάση θυσία να μη δεχτεί καμία παρέμβαση στο πώς θα διαμορφώνει την πολιτική υγείας στην Ελλάδα. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις είτε δεν μπορούσαν είτε δεν ήθελαν.
Αυτή τη φορά, έχουμε την ευκαιρία και θα ψηφίσουμε όχι στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Αυτή είναι η μόνη επιλογή που εξασφαλίζει το μέλλον της πατρίδας μας, ως κυρίαρχο έθνος».

από την ανακοίνωση του Πανελληνίου Άρματος Πολιτών
olympia.gr

Εάν ένας πολιτικός είχε ελάχιστο ίχνος ευαισθησίας


e1bc90e1bdb0cebd-cebae1bdb1cf80cebfceb9cebfcf82-cf80cebfcebbceb9cf84ceb9cebae1bdb8cf82-ceb5e1bcb6cf87ceb5-e1bc90cebbe1bdb1cf87ceb9cf83

Εχθές το πρωί κάναμε αποτύπωση ενός οικοπέδου σε χωριό κοντά στην Έδεσσα.
Κλασσική περίπτωση νοικοκυρεμένου χώρου, με διώροφο σπίτι, λαχανόκηπο, αποθήκες, κοτέτσι κι ένα ζευγάρι τεράστια μαύρα pit bull, εντελώς φιλικά που μας τριγύριζαν γεμάτα περιέργεια, για το τι κάναμε στον χώρο τους.
Ο ιδιοκτήτης, σχεδόν τυφλός (αναπηρική σύνταξη από ατύχημα σε εργοστάσιο της Γερμανίας, όπου δούλεψε επί 27 χρόνια), ευγενέστατος και καλοσυνάτος απαντούσε άμεσα στην κάθε ερώτηση, ενώ ο μικρότερος γιος (ΑΜΕΑ) μας παρακολουθούσε απόμακρος κι αμίλητος.

Τόσο το οικόπεδο, όσο και οι κατασκευές αγοράστηκε και ανεγέρθηκαν αντίστοιχα, με δάνειο της δεκαετίας του 1980 με τα άγνωστα σε εμάς επιτόκια του 25% και αποπληρώθηκαν κυριολεκτικά με αίμα.
Κάποια στιγμή η συζήτηση ήλθε σε φόρους, μεταβιβάσεις, πρόστιμα νομιμοποίησης αυθαίρετων, ΕΝΦΙΑ κλπ.
Αν οποιοσδήποτε πολιτικός μπορούσε να ακούσει το τι ειπώθηκε από αυτόν τον βασανισμένο άνθρωπο για κράτος και πολιτικούς, όσο μεγάλο βαθμό αναισθησίας κι αν διέθετε, θα έλεγε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί.

Ἀπόστολος Ἀθανασάκης
filonoi.gr

Τα προσκυνημένα ανθρωπάκια είναι για φάπες


μερκαντιλιστής μπακάλης

Ή «γιατί ο μερκαντιλιστής Μπακάλης πρέπει να φάει την ζημιά που ο ίδιος προκάλεσε»

Το πράγμα είναι πάρα πολύ απλό: Από το 1985 και μετά (και εντατικά από το 1990 και μετά) φτιάχτηκε ένας μηχανισμός να ψωνίζουμε Γερμανικά (και Γαλλικά) προϊόντα. Λαδωθήκαμε — σαν λαός, με επιδοτήσεις και διαφήμιση στυλ Νίτρο, και σαν πολιτικοί με διαφθορά — για να ψωνίζουμε. Είτε αντέχαμε τα ψώνια είτε όχι. Με δανεικά μεθοδευμένα από τους ίδιους που πουλούσαν τις πραμάτειες τους. Από δικές τους τράπεζες, ή, πολύ βολικότερο, από δικές μας τράπεζες σπρωγμένες επί τούτου από την ανύπαρκτη (ή πουλημένη) Τράπεζα της Ελλάδος, και από παραμάγαζα ντόπιων μανάβηδων που έγιναν «Τραπεζίτες».

Δανειστήκαμε για να ψωνίζουμε. Μας λάδωναν και μας κορόιδευαν για να ψωνίζουμε με δανεικά. Βερεσέ.

Προς όλους, λοιπόν, τους θεωρητικούς των ψεύτικων διλημμάτων δήθεν Κέϋνς και τύπωμα χρήματος και τέτοια. Και προς όλους τους γλείφτες του ξένου μπακάλη. Η λύση ΔΕΝ είναι τύπωμα χρήματος. Η λύση είναι να αναγνωρίσει αυτός που λάδωνε για να πουλάει βερεσέ, με δανεικά που ο ίδιος δάνειζε, ότι έχασε. Πούλησε με το ζόρι, και με απάτες σε πελάτη που ήξερε ότι δεν θα μπορεί να αποπληρώσει. ΔΕΝ θέλω να τυπώσει λεφτά, θέλω να φάει την ζημιά του. Όση του αντιστοιχεί.

Ξεχάστε τα τυπώματα, τους πληθωρισμούς, τις επιμηκύνσεις. WRITE OFF YOUR FUCKING RECEIVABLES.

Δεν θέλω καν τις πολεμικές αποζημιώσεις (αλλά αυτό το κατοχικό δάνειο βρε παιδί μου…). Ναι, και διαρθρωτικές αλλαγές. Να καταργηθεί το βαθύ κράτος που είναι παρακλάδι του συστήματος Ζήμενς (ή Γκαζπρομ), και να κλείσει τάκα τάκα το Μέγκα και ο Σκάϊ. Τα άλλα είναι εύκολα.
Περισσότερα
http://olympia.gr/2015/02/15/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD/#more-451006

Μήν πυροβολείτε την Ελλάδα


13
Μπορεί από τότε που ξέσπασε η κρίση όλοι να «δείχνουν» την Ελλάδα ως το «κακό παιδί», ωστόσο η ανεύθυνη συμπεριφορά μιας άλλης χώρας είναι αυτή που βρίσκεται στον πυρήνα της καταστροφής της ευρωζώνης, υποστηρίζει σε άρθρο του στους New York Times ο Paul Krugman.
Η αμερικανική οικονομία φαίνεται ότι επιτέλους αρχίζει να βγαίνει από την βαθιά τρύπα που είχε πέσει κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Δυστυχώς, η Ευρώπη, το άλλο επίκεντρο της κρίσης, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Η ανεργία στην ευρωζώνη έχει «κολλήσει» σε σχεδόν διπλάσιο επίπεδο από αυτό των ΗΠΑ, ενώ ο πληθωρισμός είναι μακράν χαμηλότερος του επίσημου στόχου, με τον κίνδυνο του ξεκάθαρου αποπληθωρισμού να αιωρείται.
Οι επενδυτές το έχουν προσέξει αυτό. Τα ευρωπαϊκά επιτόκια έχουν κάνει «βουτιά», με την απόδοση των γερμανικών μακροπρόθεσμων ομολόγων να διαμορφώνεται στο μόλις 0,7%. Πρόκειται για απόδοση που κάποτε σχετίζαμε τον ιαπωνικό αποπληθωρισμό και οι αγορές πράγματι σηματοδοτούν ότι περιμένουν η Ευρώπη να βιώσει την δική της «χαμένη δεκαετία».
Γιατί βρίσκεται σε τόσο δύσκολη θέση η Ευρώπη; Η γενικά αποδεκτή θεωρία μεταξύ των ευρωπαίων νομοθετών είναι ότι αυτό που βλέπουμε είναι το τίμημα της ανευθυνότητας: ορισμένες κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να συμπεριφερθούν με τη σύνεση που απαιτεί ένα κοινό νόμισμα, επιλέγοντας αντιθέτως να υποκύψουν στους παραπλανημένους ψηφοφόρους και να παραμείνουν προσκολλημένες σε αποτυχημένα οικονομικά δόγματα. Και αν θέλετε τη δική μου γνώμη (και ορισμένων άλλων οικονομολόγων που έχουν εξετάσει σε βάθος το ζήτημα), αυτή η ανάλυση είναι ουσιαστικά σωστή, μόνο που έχουν κάνει λάθος στην ταυτότητα των «κακών παικτών».
Διότι η κακή συμπεριφορά στην «καρδιά» της ευρωπαϊκής καταστροφής δεν προέρχεται από την Ελλάδα, ή την Ιταλία, ή τη Γαλλία, αλλά από τη Γερμανία.
Δεν αρνούμαι ότι η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε ανεύθυνα πριν την κρίση, ή ότι η Ιταλία έχει μεγάλο πρόβλημα με την στασιμότητα της παραγωγής. Όμως η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα της οποίας το δημοσιονομικό «χάλι» είναι μοναδικό, ενώ τα μακροχρόνια προβλήματα της Ιταλίας δεν είναι η πηγή της αποπληθωριστικής κίνησης της Ευρώπης. Αν προσπαθήσετε να ταυτοποιήσετε τις χώρες οι πολιτικές των οποίων ήταν ανάρμοστες πριν την κρίση και έχουν πλήξει την Ευρώπη από τότε που ξέσπασε η κρίση, και οι οποίες αρνούνται να μάθουν από την εμπειρία, όλα δείχνουν ότι η Γερμανία ήταν ο χειρότερος «παίκτης».
Σκεφτείτε, ιδιαίτερα, τη σύγκριση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας.
Η Γαλλία βλέπει πολλά αρνητικά δημοσιεύματα, με μεγάλη συζήτηση να γίνεται ιδιαίτερα για την υποτιθέμενη απώλεια της ανταγωνιστικότητάς της. Αυτή η συζήτηση υπερβάλει σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με την πραγματικότητα: δεν θα γνωρίζατε ποτέ από τα περισσότερα δημοσιεύματα του Τύπου ότι η Γαλλία έχει ένα πολύ μικρό εμπορικό έλλειμμα. Ποιο είναι όμως το ζήτημα εδώ; Έχει διαβρωθεί η ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας από την υπερβολική αύξηση του κόστους και των τιμών;
Όχι. Από τότε που γεννήθηκε το ευρώ, το 1999, ο αποπληθωριστής της Γαλλίας έχει αυξηθεί κατά 1,7% ετησίως, ενώ το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος έχει αυξηθεί κατά 1,9% ετησίως. Και τα δυο νούμερα ευθυγραμμίζονται με τον στόχο της ΕΚΤ για πληθωρισμό λίγο χαμηλότερο του 2%, αλλά και με ότι συμβαίνει στις ΗΠΑ. Αντιθέτως, η Γερμανία, συμπεριφέρεται με τελείως ανάρμοστο τρόπο, με τις τιμές και το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος να αυξάνονται κατά 1% και 0,5% αντίστοιχα.
Και δεν είναι μόνο στη Γαλλία όπου τα κόστη βρίσκονται περίπου εκεί που πρέπει να βρίσκονται. Η Ισπανία είδε τα κόστη και τις τιμές να αυξάνονται κατά τη διάρκεια της «φούσκας» των ακινήτων, όμως σε αυτό το σημείο όλες οι υπερβολές εξαλείφθηκαν μετά από χρόνια ανεργίας και περιορισμού των μισθών. Η αύξηση του κόστους στην Ιταλία ήταν πράγματι υπερβολικά υψηλή, όχι όμως τόσο υπερβολικά, όσο υπερβολικά χαμηλή είναι αυτή της Γερμανίας.
Με άλλα λόγια, εάν πράγματι υπάρχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας στην Ευρώπη, αυτό προκλήθηκε από τις πολιτικές ισχυροποίησης της Γερμανίας σε βάρος των ανταγωνιστών, οι οποίες στην ουσία εξάγουν τον αποπληθωρισμό στις γειτονικές της χώρες.
Και με το χρέος τι γίνεται; Δεν πληρώνει η Ευρώπη εκτός Γερμανίας το τίμημα της παρελθούσας δημοσιονομικής ανευθυνότητας; Στην πραγματικότητα, αυτό αφορά την Ελλάδα και κανέναν άλλον. Και είναι λάθος ιδιαίτερα στην περίπτωση της Γαλλίας, η οποία δεν αντιμετωπίζει καμία δημοσιονομική κρίση. Η Γαλλία μπορεί να δανειστεί μακροπρόθεσμα με ιστορικά χαμηλά επιτόκια στο 1%, λίγο υψηλότερα δηλαδή από την Γερμανία.
Ωστόσο, οι ευρωπαίοι νομοθέτες φαίνονται αποφασισμένοι να επιρρίψουν ευθύνες στις λάθος χώρες και στις λάθος πολιτικές για τα προβλήματά τους. Είναι αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει κυκλοφορήσει ένα σχέδιο για να τονώσει την οικονομία με δημόσιες επενδύσεις, όμως τα δημόσια κεφάλαια είναι τόσο μικρά σε σχέση με το πρόβλημα, που το σχέδιο είναι σχεδόν αστείο. Και, στο μεταξύ, η Κομισιόν προειδοποιεί τη Γαλλία, η οποία έχει το χαμηλότερο κόστος δανεισμού στην ιστορία της, ότι μπορεί να έρθει αντιμέτωπη με πρόστιμα διότι δεν έχει μειώσει αρκετά το έλλειμμα του προϋπολογισμού της.
Με την επίλυση του προβλήματος του υπερβολικά χαμηλού πληθωρισμού στη Γερμανία τι γίνεται; Η πολύ επιθετική νομισματική πολιτική μπορεί να είναι αποτελεσματική (αν και δεν θα βασιζόμουν σε αυτό), όμως οι γερμανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν κατά τέτοιων πολιτικών διότι μπορεί έτσι να «τη γλιτώσουν» οι οφειλέτες.
Αυτό που βλέπουμε, συνεπώς, είναι η εξαιρετικά καταστροφική δύναμη των κακών ιδεών. Δεν φταίει αποκλειστικά και μόνο η Γερμανία –η Γερμανία είναι ένας μεγάλος «παίκτης» στην Ευρώπη, όμως μπορεί να επιβάλει αποπληθωριστικές πολιτικές μόνο επειδή ένα τόσο μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ελίτ έχει πιστέψει αυτή την αφήγηση. Και θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα είναι αυτό που θα τους προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Το διαβάσαμε από το: Krugman: Μην πυροβολείτε την Ελλάδα, η Γερμανία φταίει http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/12/krugman.html#ixzz3KkKHcbWw

Δεν θα πιστεύετε τί θέλουν να κάνουν


elia3
Ελλάδα 2024: Θέλουν να εξοντώσουν τους ελαιοπαραγωγούς και όχι μόνο!!!
Μου γεννήθηκε πολύ μεγάλη περιέργεια όταν διάβασα ότι ο Υπουργός Οικονομικών κύριος Στουρνάρας πήγε στο τελευταίο Eurogroup πριν από μία εβδομάδα και υπέβαλλε για έγκριση – συζήτηση ένα σχέδιο για το πού και πώς θα αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία τα επόμενα 10 χρόνια. Η είδηση συνοδευόταν από την πληροφορία ότι το σχέδιο βασίστηκε στην μελέτη “Greece 20/20” της εταιρείας McKinsey (του 2012 με χρηματοδότες τον ΣΕΒ και την Εθνική Τράπεζα) καθώς και σε μελέτη του ΙΟΒΕ. Λέω τι στο καλό, είναι δυνατόν να στέλνουμε ένα τέτοιο τόσο κρίσιμο σχέδιο στις Βρυξέλλες και εμείς να μην έχουμε πάρει είδηση; Τέλος πάντων, μετά από ψάξιμο στους ιστιότοπους του Υπ. Οικονομικών και του ΙΟΒΕ δεν βρήκα τίποτα σχετικό και τελικά κατέληξα να βρω στο διαδίκτυο στα αγγλικά μια εκτενή περίληψη της περίφημης μελέτης της McKinsey.
ladi
Αμέσως έκανα μέσα στο κείμενο ένα search με τις δύο λέξεις που με ενδιέφεραν “olive oil” και… έμεινα κόκκαλο. Πήγα και μια παράγραφο παρακάτω στην σελίδα 54 και έμεινα πάλι κόκκαλο! Δεν θα γράψω πολλά γιατί νομίζω ότι με τα πολλά λόγια κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία για το σε ποια μορφή αγροτικής παραγωγής θέλουν (δεν θέλουμε – θέλουν) να μας πάνε. Η πρόταση λοιπόν της McKinsey προβλέπει με δυο λέξεις ότι: πέντε με έξι μεγάλες εταιρείες θα πρέπει να ελέγχουν όλη – ναι όλη – την γεωργική παραγωγή της Ελλάδος. Διαβάστε :
1. Για το ελαιόλαδο:
Αντί των 1.200 ελαιοτριβείων, που λειτουργούν σήμερα σε όλη τηv χώρα, με μια μέση ετήσια παραγωγή περίπου 500 τόνους το καθένα, να δημιουργηθούν μόνο ΔΥΟ mega-ελαιοτριβεία δυναμικότητος 100.000 – 150.000 τόνων το καθένα που θα απορροφούν όλη την παραγωγή ελαιολάδου. Μάλιστα οι mega-μελετητές της μελέτης αναφέρουν την Κρήτη και την Πελοπόννησο σαν δύο προτεινόμενα μέρη εγκατάστασής τους. Και ποιος ο λόγος: για να επιτύχουμε “οικονομίες κλίμακος” και έτσι να μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε με χαμηλές – ισοπεδωτικές τιμές την Ισπανία. Χάλια τα νεύρα μας. Πάει περίπατο βέβαια η περίφημη υψηλή ποιότητα και η “υπεροχή” του ελληνικού ελαιολάδου. Με κάποιο άλλο όραμα εμείς προσπαθούμε να μάθουμε τους νεώτερους: “ποιότητα- ποιότητα – ποιότητα” και αυτοί θέλουν να πάμε εντελώς αντίθετα: “ποσότητα – ποσότητα – ποσότητα”. Μα καλά, αφού δεν μας μένει απούλητο το ελαιόλαδο γιατί πρέπει να γκρεμίσουμε και άλλο την τιμή του; Να πάμε ακόμα πιο χαμηλά όπως η Τυνησία και η Συρία; Τι θα πετύχουμε; Αυτό που ξέρω είναι τι δεν θα πετύχουμε… καλύτερες μέρες για τον Έλληνα παραγωγό που είναι και το ζητούμενο. Και αυτό στον χώρο του ελαιολάδου, και όχι μόνο, μπορούμε να το πετύχουμε μόνο με πιο καλής ποιότητος ελαιόλαδα, όχι κατώτερης ποιότητος.

2. Για τα φρούτα και λαχανικά (και αναφέρει μάλιστα πατάτες, ντομάτες, μήλα και ροδάκινα):
Nα γίνουν 2 ή 3 μεγάλες μονάδες συσκευασίας σε Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα και στην Πελοπόννησο.

3. Και το καλύτερο μας το φυλάνε στην επόμενη παράγραφο: Να ιδρυθεί μία (μία) εταιρεία διακίνησης όλων αυτών των αγροτικών προϊόντων με προτεινόμενο όνομα “Greek Foods Company” η οποία μπορεί να είναι ιδιωτική (ποιος τυχερός θα την πάρει μέσω… ΤΑΙΠΕΔ ίσως!) ή μια σύμπραξη δημοσίου – ιδιωτών (ΡΡΡ) με σκοπό την καλύτερη προώθηση στις ξένες αγορές και έτσι να επωφεληθούν, λέει, οι μικροί από τις συνέργειες που θα προκύψουν.
Και όμως, οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές μας που στριμώχνονται στα κανάλια και ασχολούνται με την “ευρωπαϊκή προοπτική”, τον Νότο και τον Βορά, την αλληλεγγύη και το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και το μόνο που τους απασχολεί μερικές φορές είναι το μέγα θέμα της καθιστικής χωροταξίας των ευρωβουλευτών του Ποταμιού, είμαι σίγουρος ότι ούτε ένας τους δεν έχει καν σκεφτεί να ζητήσει από το Υπουργείο Οικονομικών να δει και να μελετήσει τι στο καλό «Σχέδιο Ανάπτυξης” έχουμε στείλει εκεί ακριβώς στις Βρυξέλλες ζητώντας την ευλογία για τη χρηματοδότησή του. Θα έπρεπε όμως, έτσι, έστω και από μια απλή περιέργεια…
Σημείωση προς τους mega-μελετητές της McKinsey: οι παραγωγοί ελαιολάδου στην Τοσκάνη, αφού με τα χρόνια χτίσανε με υπομονή και γνώση την ποιότητα του, το πουλάνε 7 με 10 ευρώ το λίτρο και εσείς θέλετε να μας πάτε στο 1,80 του απλού παρθένου της Ισπανίας; Aντί, λοιπόν, να βάλουμε στόχο στο αναπτυξιακό μας σχέδιο στον τομέα του ελαιολάδου μέσα από εκπαίδευση και εκσυγχρονισμό να κάνουμε μέσα στην επόμενη δεκαετία την Κρήτη την “Τοσκάνη της Ευρώπης”, εσείς και κάποιοι κρυμμένοι στο σκοτάδι θέλετε να πάμε αλλού.

http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.themata&id=2200
olympia.gr