Εταιρεία μόλυνε το πόσιμο νερό στο Πίτσμπουργκ


pws-mia-etairia0
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Wired, που μετέφρασε στα ελληνικά το SGW, το Πίτσμπουργκ απέκτησε πρόσφατα σοβαρό πρόβλημα με το πόσιμο νερό του ενώ πριν λίγο καιρό όλα ήταν κανονικά. Διαβάστε ποια ιδιωτική εταιρία φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση και πώς απαντούν τα στελέχη της.

Τέτοιες ειδήσεις προκαλούν έντονη ανησυχία αφού μετά την ένταξη της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο, οι αναμενόμενες προσπάθειες για μείωση κόστους από τον επόμενο διοικητή, τον διορισμένο από το εποπτικό συμβούλιο ενδέχεται να επιφέρουν και μειώσεις προσωπικού ή αλλαγή διαδικασιών ποιοτικού ελέγχου.

Το περασμένο καλοκαίρι 81.000 οικιακοί καταναλωτές στο Pittsburgh έλαβαν μιαν ανησυχητική επιστολή από την τοπική επιχείρηση ύδρευσης: η ανάλυση του πόσιμου νερού, έτσι όπως βγαίνει από τη βρύση, είχε αναδείξει υψηλή περιεκτικότητα σε μόλυβδο σε ποσοστό 17% των ελεγχθέντων δειγμάτων. Η επιστολή κατέληγε πως αυτό μπορεί να επιφέρει σοβαρά προβλήματα rστην υγεία των χρηστών.

Η κατάσταση είλκυσε την προσοχή του καθηγητή (Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια) Marc Edwards, του ίδιου που είχε συμμετάσχει στην ανάδειξη της κρίσης ύδρευσης στο Flint του Michigan. Σε συνέντευξη που παρεχώρησε στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό WPXI, ανάφερε ότι τα επίπεδα είναι συγκρίσιμα προς τα ανιχνευθέντα στο Flint.

Μέχρι πρόσφατα τα επίπεδα μολύβδου στο Pittsburgh ήσαν απολύτως κανονικά. Τι έχει λοιπόν συμβεί;

Ας πάμε λίγο πίσω: Το 2012 η πόλη είχε το εξής πρόβλημα: αν και το νερό της ήταν καθαρό το δίκτυο (χτισμένο έως και έναν αιώνα πρωτύτερα) χρειαζόταν επειγόντως αποκατάσταση. Η αρμοδία, Pittsburgh Water and Sewer Authority, υπέφερε από σωρεία διοικητικών και διαχειριστικών προβλημάτων: οι κάτοικοι/χρήστες παραπονούνταν για κακή εξυπηρέτηση και υψηλές χρεώσεις ενώ, μετά από σειρά εσφαλμένων οικονομικών επιλογών κατά την διάρκεια της περασμένης δεκαετίας η επιχείρηση παρουσίαζε χρέη ύψους αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Σ’ αυτό η επιχείρηση ύδρευσης του Pittsburgh δεν είναι μόνη: παντού στις ΗΠΑ τοπικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας προσπαθούν ν’ ανταπεξέλθουν στην ολοένα μειούμενη πολιτειακή χρηματοδότηση αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα προβλήματα λόγω απηρχαιωμένων δικτύων. Πολλές στρέφονται στην παραχώρηση της διαχείρισης σε ιδιώτες.

Αυτή του Pittsburgh στράφηκε στην Veolia: είναι γαλλική, εδρεύει στο Παρίσι και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με την «παροχή τυποποιημένων, οικονομικά αποδοτικών λύσεων που οδηγούν στην βέλτιστη χρήση των δικτύων, συνδυασμένη με προστασία του περιβάλλοντος και μιαν καλύτερη ποιότητα ζωής».

Η Veolia παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες ή αναλαμβάνει την διαχείριση υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και ενέργειας σε 530 πόλεις στην βόρεια Αμερική: προσφάτως υπεγράφησαν σχετικές συμβάσεις με τις υπηρεσίες στην Νέα Υόρκη, την Νέα Ορλεάνη και την Ουάσιγκτον. Το περασμένο έτος η Veolia, που επιχειρεί σε 68 χώρες, κατέγραψε έσοδα της τάξης των $27 δις.

Το Pittsburgh προσέλαβε την Veolia που ανέλαβε την διαχείρισή της και παρέσχε μιαν ομάδα ειδικευμένων στελεχών, με σκοπό να συνδράμει την επιχείρηση σε θέματα αποτελεσματικότητας βοηθώντας την να εξοικονομήσει (δημόσιο) χρήμα. Η αμοιβή της Veolia ορίσθηκε στο 50% περίπου των ποσών που έτσι θα εξοικονομούνταν.

Υπό την διοίκηση του Jim Good, στελέχους της Veolia που ανέλαβε προσωρινός διευθυντής, η PWSA προχώρησε σε σημαντικές αλλαγές οι οποίες φάνηκαν να λειτουργούν. Μέσα σ’ ένα έτος η αναμονή στην εξυπηρέτηση πελατών έπεσε στο μισό. Η τροποποίηση μισθωτηρίων για τις εγκαταστάσεις της επιχείρησης, η εύρεση νέων πελατών και άλλες ενέργειες οδήγησαν σε εξοικονόμηση περίπου $2 εκατομμυρίων.

Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2013 στην Pittsburgh Post-Gazette, η Veolia άλλαξε και την νοοτροπία της PWSA: αντί μιας απομακρυσμένης διοίκησης ο Good συνδιαλεγόταν με τους εργαζομένους σε πρόχειρα γεύματα (πίτσα και χάμπουργκερ) κάθε εβδομάδα.

Κατά την διάρκεια ενός bbq το 2012 ο Good δήλωσε: «Βρισκόμαστε εδώ για να συνεργασθούμε με τους εργαζομένους σαν συνεταίρους μας». Πάλι σε δήλωσή του στην Post-Gazette είπε ότι παρέσχε διαβεβαιώσεις πως δεν θα προέβαινε σε απολύσεις διακηρύττοντας πως με την συνεργασία διοίκησης και εργαζομένων μπορούσαν να επιτευχθούν τα πάντα.

‘Όμως, μέχρι το τέλος του 2015, η επιχείρηση απέλυσε είκοσι τρείς εργαζομένους στους οποίους περιλαμβάνονταν το επιτελείο της διεύθυνσης ποιότητας και ασφάλειας και οι προϊστάμενοι των οικονομικών και τεχνικών υπηρεσιών (αυτά προκύπτουν από έγγραφα που αναζητήθηκαν βάσει αιτήματος Right-to-Know).

Το προσωπικό των εργαστηρίων της PWSA, υπεύθυνο για τον έλεγχο της ποιότητας του παρεχομένου νερού σε περίπου 100.000 χρήστες μειώθηκε στο μισό. Ο Stanley States, διευθυντής ποιότητας με 36χρονη υπηρεσία στην επιχείρηση (προσονομαζόμενος από το προσωπικό ως Dr. Water) παραιτήθηκε, όταν τον μετέθεσαν σε δουλειά γραφείου με αντικείμενο την έρευνα.

Ο Good ισχυρίζεται ότι οι αποφάσεις για μείωση του προσωπικού δεν λήφθηκαν όλες από την Veolia, η οποία είχε μάλλον συμβουλευτικό παρά διοικητικό ρόλο την περίοδο εκείνη: οποιαδήποτε πρότασή της, είπε, έπρεπε να γίνει αποδεκτή από το Διοικητικό Συμβούλιο.

Εκτός της μείωσης του προσωπικού η PWSA προχώρησε σε μετατροπή του συστήματος καθαριότητας του νερού. Επί πολλές δεκαετίες στο νερό προστίθετο σκόνη σόδας, υλικό όμοιο περίπου προς την μαγειρική σόδα, που εμπόδιζε την διάβρωση των σωλήνων (μολύβδινων συνήθως) και την διάχυση του μολύβδου στο νερό.

Εδώ αξίζει να θυμίσουμε ότι η διάχυση του μολύβδου στο νερό στο Flint υπήρξε αποτέλεσμα ακριβώς της παύσης χρησιμοποίησης αντιδιαβρωτικών ουσιών. Το 2014 η PWSA άρχισε να χρησιμοποιεί καυστική σόδα (αρκετά φθηνότερη) ως αντιδιαβρωτικό. Η αλλαγή αυτή απαιτούσε δοκιμές και άδεια (χρονοβόρες αναγκαστικά διαδικασίες) από την Πολιτειακή Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος, η οποία όμως ουδέποτε έλαβε γνώση. Μια διετία αργότερα, όταν έγινε γνωστή η καταστροφή στο Flint, η υπηρεσία επέστρεψε στην σκόνη σόδας.

Ο δήμαρχος του Pittsburgh, Bill Peduto, θεωρεί την Veolia αποκλειστικά υπεύθυνη για την αλλαγή της διαδικασίας αναφέροντας ότι αυτό ουδέποτε ανεφέρθη είτε στο Διοικητικό Συμβούλιο της PWSA είτε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Η Veolia αρνείται οποιανδήποτε ευθύνη ισχυριζόμενη πως ποτέ δεν θα έδινε στην μείωση του κόστους προτεραιότητα έναντι της ποιότητας του νερού ή της συντήρησης των δικτύων.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι την άνοιξη η Πολιτειακή Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος κατηγόρησε την PWSA για παραβίαση των πολιτειακών νόμων και διέταξε άμεσο έλεγχο των ποσοτήτων μολύβδου στο νερό. Οι δοκιμές (είχαν να γίνουν από το 2013) ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι και έδειξαν ότι τα επίπεδα μολύβδου όχι μόνον είχαν αυξηθεί αλλ’ είχαν ξεπεράσει και τα ομοσπονδιακά όρια.

Στο 17% των χρηστών βρέθηκαν επίπεδα μολύβδου που ξεπερνούν το όριο κινδύνου της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος (15 %). Δεν είναι λίγοι όσοι υποψιάζονται ότι η αλλαγή των χημικών-καθαριστικών οδήγησε στην αύξηση των ποσοστών μολύβδου. Ο Δήμος ήδη ξεκίνησε έρευνα πάνω στο θέμα.

Ο Stanley States, πρώην προϊστάμενος στην διεύθυνση ποιότητας θεωρεί ότι σημαντικό ρόλο έχει παίξει και η μείωση του προσωπικού. Το ποσοστό μολύβδου αυξήθηκε το 2013, λόγω μιας τότε αλλαγής των καθαριστικών, αν και παρέμεινε εντός των ομοσπονδιακά επιτρεπομένων ορίων. Οι ελλείψεις όμως στο προσωπικό δεν επέτρεψαν μιαν σοβαρότερη ενασχόληση με το θέμα. «Το προσωπικό των εργαστηρίων έχει μειωθεί στο μισό» λέει ο States. «Δεν έχουμε την δυνατότητα ν’ ασχοληθούμε όσο χρειάζεται με την διάβρωση των σωλήνων ώστε να μπορέσουμε να διορθώσουμε όσο γίνεται.»

Οι πολίτες του Pittsburgh, όμως, δεν διαμαρτύρονται μόνο για την ποιότητα: θεωρούν ότι το νερό έγινε πολύ ακριβό. Το 2013, ένα έτος μετά την πρόσληψη της Veolia, το Συμβούλιο ενέκρινε αύξηση 20% σε διάστημα μιας τετραετίας: μέχρι το 2017 το μέσο μηνιαίο τίμημα ανά οικιακό μετρητή θα φτάσει στα $50, ποσό τριπλάσιο απ’ οπουδήποτε αλλού στις μεσοδυτικές πολιτείες (σύμφωνα με τον Guardian).

Οι κάτοικοι επίσης διαμαρτύρονται για την άτακτη αποστολή των λογαριασμών και για σφάλματα, ιδίως αφορώντα στην χρησιμοποιηθείσα ποσότητα: ο ιδιοκτήτης ακατοίκητου διαμερίσματος χρεώθηκε για 132.000 γαλόνια (πάνω από 500 μ3) μέσα σ’ έναν μήνα, ποσότητα που αντιστοιχεί σε μιαν τετραμελή οικογένεια στην διάρκεια ενός έτους. Ως προς τους λογαριασμούς άλλος κάτοικος της πόλης είπε στην Truthout : «Δεν ξέρουμε πότε θα έλθουν ούτε σε ποιαν περίοδο θ’ αφορούν, ούτε πόσο θα χρεώνουν. Κι όταν έρχονται το βλέπεις ότι είναι πολύ.»

Τον Μάϊο 2015 ομάδα χρηστών κατέθεσε μιαν ομαδική αγωγή κατά της επιχείρησης ύδρευσης, της Veolia NAW και της λογιστικής εταιρίας που τηρεί τους λογαριασμούς της PWSA. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι τα νέα υδρόμετρα, που εγκατεστάθηκαν το 2013, είναι προβληματικά με αποτέλεσμα οι χρήστες να χρεώνονται με εσφαλμένα και υπερβολικά υψηλά ποσά. Αυξήσεις έναντι προηγουμένων λογαριασμών της τάξης του 600% δεν είναι σπάνιες. «Η PWSA γνωρίζει πολύ καλά ότι οι χρεώσεις είναι εσφαλμένες» λένε, «δεν διστάζει όμως να στέλνει ειδοποιήσεις διακοπής και κατόπιν να προχωρεί σε τέτοιες». Η PWSA και η Veolia αρνήθηκαν να σχολιάσουν τους ισχυρισμούς.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, αντιμέτωπη με την ομαδική αγωγή, με πρόστιμο από την Πολιτεία για τα επίπεδα μολύβδου και με υπέρογκα χρέη η PWSA διέκοψε την συνεργασία με την Veolia. Από αυτήν η δεύτερη απεκόμισε περίπου $11 εκατομμύρια.

Πριν ένα μήνα περίπου η επιχείρηση ύδρευσης ανακοίνωσε ότι προτίθεται να κινηθεί δικαστικά κατά της Veolia. Σύμφωνα με δελτίο τύπου η δεύτερη «…επέδειξε κακοδιαχείριση στην διοίκηση της PWSA, καταχράσθηκε την θέση εμπιστοσύνης αλλά και παρεπλάνησε την PWSA με σκοπό να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της σε βάρος της επιχείρησης ύδρευσης και των πελατών της…»

Το Pittsburgh δεν είναι ο μόνος δήμος που στράφηκε κατά της Veolia εφέτος. Τον Απρίλιο η Πολιτεία της Μασσσαχουσέτης ενήγαγε την Veolia, ως διαχειρίστρια του συστήματος καθαρισμού αποβλήτων στο Plymouth για την διαρροή 10 εκ. γαλονιών ακατέργαστων αποβλήτων στο λιμάνι της πόλης πέρυσι τον χειμώνα.

Δυο μήνες αργότερα ο Γενικός Εισαγγελέας του Michigan, Bill Schuette, μήνυσε την Veolia για απάτη και αμέλεια: επειδή παρά το ότι είχε ειδικά γι’ αυτό προσληφθεί δεν βρήκε το πρόβλημα μόλυνσης με μόλυβδο στο Flint. «Η Veolia δήλωσε ότι το νερό είναι κατάλληλο», δήλωσε ο Schuette στο NPR. «Η Veolia, επίσης, επέδειξε αδιαφορία και εν γνώσει της κατάστασης απέρριψε τις ανησυχίες των κατοίκων δηλώνοντας ότι: «Κάποιοι έχουν πρόβλημα γενικώς με το νερό.»

Η αντίρρηση βρίσκεται στο ότι συνήθως η Veolia κάνει οικονομίες παραβλέποντας τις συνέπειες, που οδηγούν σε μεγαλύτερα προβλήματα. Σε τηλεφωνική συνέντευξη ο Kevin Acklin, προσωπάρχης στο Δημαρχείο του Pittsburgh, κατέδειξε ότι τα έσοδα της Veolia εξαρτώνται από τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων: «Σύμφωνα με την σύμβαση, δεν είχαν καμιά ωφέλεια από μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε υποδομές, σχεδιασμό και εξοπλισμό, ούτε από την συντήρηση των δικτύων ενώ κέρδιζαν από την επίρριψη του κόστους σε τρίτους, όπως ο Δήμος και οι ιδιώτες καταναλωτές. Αν και υποτίθεται ότι εργάζονταν για το όφελος του Δήμου στην πράξη εξυπηρέτησαν πρωτίστως τις ανάγκες μιας μεγάλης υπερεθνικής επιχείρησης.»

Η Veolia αρνείται οιανδήποτε ευθύνη για την κατάσταση στο Plymouth και στο Flint, ισχυριζόμενη ότι η διαρροή στο πρώτο οφείλεται στην παλαιότητα του δικτύου, για το οποίο δεν φέρει καμιάν ευθύνη, ενώ η σύμβασή της στο Flint περιοριζόταν στον έλεγχο ενός άλλου χημικού (του TTHM).

Όσον αφορά στο Pittsburgh, η Veolia ισχυρίζεται ότι το ΔΣ της PWSA είχε διατηρήσει τον έλεγχο της επιχείρησης καθ’ όλη την τριετή διάρκεια της σύμβασης: «Η Veolia κάλυψε πλήρως τις εκ της σύμβασης υποχρεώσεις της με απόλυτα διαφανή τρόπο», ανέφερε εκπρόσωπός της Veolia North America. «Θεωρούμε ορθά όλα όσα πράξαμε για λογαριασμό της PWSA.»

Όμως οι αρμόδιοι στο Pittsburgh επισημαίνουν ότι η επιχείρηση ύδρευσης της πόλης βρίσκεται σε χειρότερη θέση από αυτήν πριν την, προ τετραετίας, πρόσληψη της Veolia: τα τραπεζικά της αποθέματα έχουν μειωθεί, τα μισά της έσοδα χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή χρεών και το δίκτυό της εξακολουθεί να παραμένει το ίδιο. «Η επιχείρηση βρίσκεται σε πολύ επικίνδυνη οικονομική κατάσταση κι εγώ, όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω κανένα θετικό αποτέλεσμα από την συνεργασία μας με την Veolia,» συμπληρώνει ο Acklin.

Ένας πρώην εργαζόμενος της PWSA το θέτει πιο ωμά: όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να προσέχουν οι επιχειρήσεις που θέλουν να συνεργασθούν με την Veolia, είπε: «Θα έλθουν, θα διαλύσουν την επιχείρηση και θα φύγουν με τις τσέπες γεμάτες.»

ΠΗΓΗ: savegreekwater.org μέσω enallaktikos
teleytaiaexodos.blogspot

Advertisements

Η πειραιώς πούλησε το 10% της ΕΥΔΑΠ στον Paulsen

Πειραιώς : Πώλησε το 10% της ΕΥΔΑΠ στον J. Paulson έναντι 86 εκατ. ευρώ

ΔΗΛΑΔΉ ΟΛΌΚΛΗΡΗ Η ΕΥΔΑΠ ΑΠΟΤΙΜΆΤΑΙ ….860 ΕΚΑΤ.ΕΥΡΩ;;;;

SOS -ΈΛΛΗΝΕΣ ….ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΜΆΘΟΥΜΕ -ΑΠΌ ΤΏΡΑ- ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΈΝΟΜΑΣΤΕ ΤΌΣΟ ΣΥΧΝΆ ….ΌΣΟ ΛΙΓΌΤΕΡΟ, ΤΌΣΟ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΈΡΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΊΑΣ ΜΑΣ !

-Η ΒΡΌΜΑ ΘΑ ΘΕΩΡΕΊΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΌΣ!

-Η ΚΑΘΑΡΙΌΤΗΤΑ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΊ ΤΕΚΜΉΡΙΟ!
– Οι μετοχές είναι -κυρίως- από το χαρτοφυλάκιο της προίκας της ΑΤΕ ….η οποία είχε πάρει μεγάλα πακέτα ….για να στηρίξει την εισαγωγή της

ΕΥΔΑΠ στο ΧΑΑ.

– Η υπόθεση θυμίζει ΟΤΕ, MIG με Βγενόπουλο, ΝΔ με Αλογοσκούφη ….και τα παιγνίδια τους, για να “φύγει” ο ΟΤΕ στους Γερμανούς ….όπερ και εγένετο.

– Είχα την εντύπωση ….ότι η ύδρευση είναι εθνικής και στρατηγικής σημασίας θέμα ….ιδίως όταν αφορά την ιδιωτικοποίηση αυτής της λειτουργίας ….σε μια μεγάλη πόλη -και όχι μόνον- όπως η πρωτεύουσα. Ως τέτοιο λοιπόν -θέμα- ….μείζονος σημασίας, που σχετίζεται απολύτως με την υγεία του πληθυσμού ….έχει το δικαίωμα(;) ένας ιδιώτης τραπεζίτης ….ν’ αποφασίζει για την πώληση του “σημαντικότατου” 10% σε ξένο hedge funds ….που θα έχει πλέον λόγο στην ποιότητα -και την τιμή- του νερού που θα πίνουν τα παιδιά μας;

– Άραγε ο Αλέξης και οι άλλοι που κόβουν ρόδα μυρωδάτα ….και δεν το πήραν μυρουδιά;

SOS -ΈΛΛΗΝΕΣ ….ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΜΆΘΟΥΜΕ -ΑΠΌ ΤΏΡΑ- ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΈΝΟΜΑΣΤΕ ΤΌΣΟ ΣΥΧΝΆ ….ΌΣΟ ΛΙΓΌΤΕΡΟ, ΤΌΣΟ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΈΡΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΊΑΣ ΜΑΣ !

-Η ΒΡΌΜΑ ΘΑ ΘΕΩΡΕΊΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΌΣ!

-Η ΚΑΘΑΡΙΌΤΗΤΑ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΊ ΤΕΚΜΉΡΙΟ!

ΑΝΑΓΝΏΣΤΗΣ

ΣΗΜ.

Η σημερινή τακτική Γενική Συνέλευση των μετόχων της εταιρείας ενέκρινε τη διανομή μερίσματος 0,38 ευρώ και αποτελεί μία από τις ελάχιστες εταιρείες του Δημοσίου που διανέμει γενναίο μέρισμα στους μετόχους της.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ:

30 Απρίλιος 2014 19:04

Επιχειρήσεις

eydap.jpg

Πειραιώς : Πώλησε το 10% της ΕΥΔΑΠ στον J. Paulson έναντι 86 εκατ. ευρώ

Σε hedge funds που ελέγχονται απο τον Αμερικάνο John Paulson πέρασαν το πακέτο μετοχών 9,9% της ΕΥΔΑΠ έναντι 86 εκατ. ευρώ.

Πωλητής ήταν η Τράπεζα Πειραιώς και το πακέτο διακίνησε η Πειραιώς χρηματιστηριακή. Ας σημειωθεί ότι, τα funds του Paulson είναι μέτοχοι της Τράπεζας Πειραιώς. Η σημερινή τακτική Γενική Συνέλευση των μετόχων της εταιρείας ενέκρινε τη διανομή μερίσματος 0,38 ευρώ και αποτελεί μία από τις ελάχιστες εταιρείες του Δημοσίου που διανέμει γενναίο μέρισμα στους μετόχους της. Το μέρισμα θα καταβληθεί στις 13 Μαΐου και η αποκοπή του μερίσματος θα γίνει στις 5 Μαΐου. Όπως τόνισε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ, Αντώνης Βαρθολομαίος η εταιρεία διαθέτει ρευστότητα 270 εκατ. ευρώ και δεν έχει καμία οφειλή στις τράπεζες.

Ωστόσο αναμένει να παραλάβει από τη Geniki Bank το επενδυτικό σχέδιο από το οποίο θα προκύψει εάν και πόσα κεφάλαια θα περισσέψουν για να διανεμηθούν στους μετόχους.Κατόπιν τούτου το Διοικητικό Συμβούλιο θα υποβάλει σχετική πρόταση στους μετόχους.

Δ.Π
olympia.gr

Νερό, ο λευκός χρυσός


water_b
Το νερό, η πιο σημαντική πηγή ζωής για τον άνθρωπο, είναι δυστυχώς άνισα κατανεμημένη. Για τις ανεπτυγμένες χώρες αποτελεί δεδομένο αγαθό, ενώ για αρκετούς λαούς ακόμα είναι «αιτία» πολέμου.
Τι δε γνωρίζουμε για τον επονομαζόμενο «λευκό χρυσό»;

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε στις 22 Δεκεμβρίου του 1992 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, ότι η 22α Μαρτίου ανακηρύσσεται ως Παγκόσμια Ημέρα Νερού.
1. Το 1/6 του πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 1 δισεκατομμύριο άτομα, δεν έχουν πρόσβαση σε υδάτινες πηγές.

2. Πέντε εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες σχετιζόμενες με μολυσμένα ύδατα, 10 φορές περισσότεροι από αυτούς που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους.

3. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 300 σημεία σ’ όλο τον πλανήτη είναι δυνητικά πεδία συγκρούσεων σχετικά με το νερό.

4. Περισσότεροι από 3.4 εκατ. άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από έλλειψη νερού, αποχέτευσης και σωστές συνθήκες υγιεινής.

5. Η έλλειψη πρόσβασης σε καθαρό νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής σκοτώνει παιδιά σε ένα ποσοστό ισοδύναμο με τη συντριβή ενός τζάμπο τζετ κάθε τέσσερις ώρες.

6. Ένας πολίτης του δυτικού κόσμου καταναλώνει για ένα πεντάλεπτο ντους περισσότερο νερό από ό,τι ένας πολίτης των χωρών του Τρίτου Κόσμου στη διάρκεια ολόκληρης της ημέρας.

7. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός των ανθρώπων, που έχουν κινητό τηλέφωνο είναι μεγαλύτερος από εκείνων που διαθέτουν τουαλέτα.

8. Το 70% του σώματος ενός ενήλικα αποτελείται από νερό. Ωστόσο, κατά τη γέννηση, το βάρος ενός μωρού αποτελείται κατά 80% από νερό.

9. Ένας υγιής άνθρωπος μπορεί να πιεί μέχρι 48 ποτήρια νερό την ημέρα. Οι γιατροί θεωρούν τα 8 ποτήρια ιδανική ποσότητα, χωρίς βέβαια να υπάρχουν επαρκή ιατρικά στοιχεία, που να αποδεικνύουν για ποιο λόγο τα 8 ποτήρια είναι ιδανικά.

10. Πίνοντας πολύ νερό πολύ γρήγορα μπορεί να οδηγηθούμε σε δηλητηρίαση (από νερό). Η δηλητηρίαση του νερού συμβαίνει, όταν το νερό αραιώνει το επίπεδο του νατρίου στο αίμα και προκαλεί μια ανισορροπία του νερού στον εγκέφαλο.

11. Τα αναψυκτικά, ο καφές και το τσάι αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από νερό, αν και περιέχουν και καφεΐνη. Η καφεΐνη μπορεί να δράσει σαν ένα ήπιο διουρητικό, εμποδίζοντας το νερό να «ταξιδέψει» στα μέρη του σώματος, που πρέπει.

12. Το συνολικό ποσό νερού, που υπάρχει στη Γη είναι περίπου 326 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα νερού. Μάλιστα, η Γη έχει την ίδια ποσότητα νερού, με εκείνη που είχε όταν…σχηματίστηκε.

13. Το νερό κινείται στη Γη «μέσα» από πέντε διαδικασίες: εξάτμιση, συμπύκνωση, καθίζηση, διήθηση και επιφανειακή απορροή.

14. Σε ένα χρονικό διάστημα 100 χρόνων, ένα μόριο νερού ξοδεύει 98 χρόνια στον ωκεανό, 20 μήνες με τη μορφή πάγου, περίπου 2 εβδομάδες σε λίμνες και ποτάμια και λιγότερο από μία εβδομάδα στην ατμόσφαιρα.

15. Ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει περίπου ένα μήνα χωρίς φαγητό, αλλά μόνο μια εβδομάδα χωρίς νερό.

16. Οι αμερικανοί χρησιμοποιούν 5 φορές περισσότερο νερό από τους Ευρωπαίους.

17. Τέσσερα λίτρα πετρελαίου είναι ικανά να μολύνουν σχεδόν 2.8 εκατομμύρια λίτρα νερού.

18. Χρειάζονται 5.680 λίτρα νερού για να κατασκευαστεί ένα βαρέλι μπύρας, ενώ καταναλώνονται 148.000 λίτρα νερού για κάθε νέο αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται.

19. Ένα μέτριο σύννεφο ζυγίζει περίπου 300.000 τόνους.

20. Οι επιστήμονες στο Oregon State University έχουν εντοπίσει τεράστια αποθέματα νερού κάτω από τον πυθμένα των ωκεανών. Στην πραγματικότητα, μπορεί να υπάρχει περισσότερο νερό κάτω από τους ωκεανούς από ό, τι μέσα σε αυτούς.

21. Αν όλες οι νέες πηγές μόλυνσης μπορούσαν να εξαλειφθούν, σε 10 χρόνια, το 98% όλων των διαθέσιμων υπόγειων υδάτων θα ήταν απαλλαγμένο από ρύπανση.

4news.gr
ksipnistere.blogspot

Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι παράνομη και ανήθικη

water_b

Η ιδιωτικοποίηση του νερού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Στις περισσότερες χώρες που εφαρμόστηκε ήρθε η πλήρης εξαθλίωση των πληθυσμών.

Παρά τα δεκάδες παραδείγματα σε πάρα πολλές χώρες το νερό ιδιωτικοποιείται συνολικά και όχι μόνο στις πόλεις, όπως στη Λατινική Αμερική και την Αφρική.

Στη Βολιβία είχαν ξεσπάσει τεράστιες ταραχές μέσα στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης του νερού.

Στους πληθυσμούς των Ινδιάνων συνέβη το εξής εξωφρενικό. Οι Ινδιάνοι είχαν ως κληρονομικό δικαίωμα την ελεύθερη χρήση του νερού για τη γεωργία. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν στις τράπεζες για να αγοράζουν τους μεταλλαγμένους σπόρους. Κάποια στιγμή ήρθε το κράτος και τους αντάλλαξε το κληρονομικό δικαίωμα της ελεύθερης χρήσης του νερού με τα χρέη τους.

Το αποτέλεσμα, σήμερα, είναι να μην μπορούν να πάρουν νερό από το ποτάμι που τρέχει δίπλα από τα χωράφια τους και πρέπει να το πληρώνουν πανάκριβα ως χρυσάφι.

Αυτή η μέθοδος για την αρπαγή της ιδιωτικής περιούσιας έχει βρει πεδίο δράσης λαμπρό σε πολλά κράτη.

Στην Ινδία οι γεωργοί χρεώνονται για να αγοράζουν σπόρους και δεν τους επιτρέπεται να αποθηκεύουν, για να είναι πλήρως εξαρτημένοι από τις εταιρείες και τις τράπεζες. Τι ακολουθεί; Η δέσμευση της περιουσίας τους.

Και αν αυτά σας φαίνονται κάπως… μακρινά στην κοντινή μας Ευρώπη, οι Δημοτικές Επιχειρήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού δεν ανανέωσαν τις συμβάσεις με τους ιδιώτες – το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης ίσχυε για πολλά χρόνια.

Έρευνες για τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης σε όλες τις ηπείρους, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, καθώς και έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι παντού, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση, αυτή συνοδεύθηκε από υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, αύξηση της απώλειας νερού, υποβάθμιση των υποδομών και αύξηση των τιμών.

Όλη αυτή η αναταραχή προκάλεσε προσφάτως και την δημιουργία της κίνησης Right2Water.

Πριν μερικές ημέρες, 1,5 εκατομμύριο Ευρωπαίοι πολίτες μέσω αυτής της κίνησης ανάγκασαν τον αρμόδιο για την Εσωτερική Αγορά επίτροπο Μισέλ Μπαρνιέ να δηλώσει ότι «η ιδιωτικοποίηση του νερού της βρύσης δεν υπήρξε ποτέ ως πρόθεση, ούτε ως πραγματικότητα για την Ε.Ε.», όμως ακόμα αυτός ο αγώνας είναι στην αρχή.

Η Right2Water, συμμετέχουν και ελληνικές οργανώσεις όπως η κίνηση136 από τη Θεσσαλονίκη, μάχεται για να αναγνωριστεί το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα.

Ανήθικη και παράνομη η ιδιωτικοποίηση του νερού

Στις περιοχές που έχει ιδιωτικοποιηθεί το νερό το κόστος έχει αυξηθεί ως και 400%!

«Το νερό δεν είναι απλά δημόσια περιουσία είναι κληρονομιά της ανθρωπότητας. Δεν ανήκει σε κανέναν δεν το παράγει κανείς, παράγεται μόνο του από τη φύση δεν είναι συγκεντρωμένο σε ένα χώρο, διότι το νερό κινείται δεν είναι στατικό.

Το νερό δεν ανήκει σε κανέναν, είναι για όλους, και η χρήση του γίνεται από όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Η εκμετάλλευσή του είναι παράνομη και ανήθικη και οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν» λέει ο γεωλόγος του ΜΦΙΚ Χαράλαμπος Φασουλάς στο MαdeinCreta.

Τα σχέδια για την ιδιωτικοποίηση του νερού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αφορούν όλους τους Έλληνες, πρόκειται για εθνική υπόθεση. Το ότι σχεδιάζεται για να ξεκινήσει από εκεί είναι καθαρά για το κέρδος, επειδή οι καταναλωτές είναι εκατομμύρια.

Το κάθε κράτος, η κάθε κυβέρνηση, υποχρεούται να το διαχειρίζεται, να έχει τις κατάλληλες υποδομές για τη μεταφορά του και να παρέχει τον αναγκαίο έλεγχο.

«Προφανώς αυτό δεν μπορεί να γίνει με ιδιωτικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, δεν μπορεί το νερό να το διαχειρίζεται ένας ιδιώτης με σκοπό το κέρδος αυτό πρέπει να το κάνει μια κοινωφελής επιχείρηση», σημειώνει.

Ολόκληρο το κείμενο στο MadeinCreta
olympia.gr

ΕΕ. Δεν θα ιδιωτικοποιηθεί το πόσιμο νερό..

iamatika loutra Mikro Kabouri

Η κυβέρνηση το Ξ Ε Ρ Ε Ι????????

Το πόσιμο νερό δεν θα ιδιωτικοποιηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διαβεβαίωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εισακούγοντας μια πρωτοβουλία πολιτών που συγκέντρωσε ευρεία υποστήριξη από μέρους των πολιτών.
Η Right2Water, μια μη κυβερνητική οργάνωση η οποία πασχίζει η πρόσβαση στο πόσιμο νερό και στα δίκτυα αποχέτευσης να αναγνωριστεί ως ανθρώπινο δικαίωμα, συγκέντρωσε 1,5 εκατ. υπογραφές αξιώνοντας από την ΕΕ να μην προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των
δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, όπως φέρεται να σχεδίαζε “μυστικά”, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Το θέμα είχε προκαλέσει κατακραυγή στη Γερμανία.
Η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού “δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις (της ΕΕ), δεν υπήρξε ποτέ πραγματικότητα”, επέμεινε σήμερα ο Επίτροπος αρμόδιος για θέματα εσωτερικής αγοράς Μισέλ Μπαρνιέ.
Το θέμα ανέκυψε διότι το νερό αναφέρθηκε ως ένα πεδίο ανάμεσα σε διάφορα άλλα για τα οποία η Επιτροπή επεδίωκε να βελτιωθεί το νομοθετικό πλαίσιο και να υπάρξει περισσότερη διαφάνεια, όσον αφορά τις επιχειρήσεις του κλάδου.
Ο Μπαρνιέ είπε πως πρόκειται να εισηγηθεί να αποσυρθεί το πόσιμο νερό από τον κατάλογο αυτό επειδή “είναι καθήκον μας να λαμβάνουμε υπόψη ανησυχίες που εκφράζουν τόσοι πολλοί πολίτες”.
Ο επίτροπος πρόσθεσε ότι αντιλαμβάνεται τους λόγους “που εξαγριώνουν και αναστατώνουν τους πολίτες όταν τους λένε ότι οι υπηρεσίες ύδρευσης μπορεί να ιδιωτικοποιηθούν παρά τη θέλησή τους”.
Η Επιτροπή επικρίνεται συχνά για έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης και διότι δεν λαμβάνει υπόψη τους πολίτες στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων αφού τα μέλη της διορίζονται με πολιτικά κριτήρια και δεν εκλέγονται.
“Ελπίζω η απόφαση αυτή να καθησυχάσει τους πολίτες και να στείλει το μήνυμα πως η Επιτροπή (τους) ακούει”, είπε ο Μπαρνιέ.
Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών, που αποτελεί ένα μέσο για την υποβολή αιτημάτων στην ΕΕ, θεσπίστηκε πριν από ένα χρόνο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

olympia.gr

Η πρόσβαση μας στο νερό κατά το μνημόνιο

Από το καλοκαίρι σχεδίασαν μέσω «ημερίδων διαβούλευσης» να δώσουν όλους τους υδάτινους πόρους της χώρας σε πολυεθνικές εταιρείες.

Παράγραφος – σοκ στο 3ο Μνημόνιο: «Πρόσβαση στο νερό μόνο εάν το επιτρέπουν οι στόχοι»!

«Σε συμφωνία με τους στόχους της εθνικής πολιτικής, ο πληθυσμός θα έχει πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά (νερό, φυσικό αέριο, ηλεκτρισμό) και υποδομές που προτάσσει το εθνικό συμφέρον, υπό την προϋπόθεση ότι βρίσκεται σε συμμόρφωση με την συνθήκη της ΕΕ και τους αντίστοιχους δευτερεύοντες νομικούς κανόνες».

Tι εννοούν οι άνθρωποι; Δεν θα υπάρχει …πρόσβαση στο νερό, στο ηλεκτρικό, κ.α. από όλους, εάν αυτό δεν έρχεται σε συμφωνία με τους στόχους της εθνικής πολιτικής;

Και τι στόχοι είναι αυτοί δηλαδή; Να πεθάνουμε από αφυδάτωση; Να ζούμε στo σκοτάδι; Να ψοφάμε από το κρύο λογω έλλειψης θέρμανσης, οι περισσότεροι το έχουμε ήδη συνηθίσει από πέρσι. Η αφυδάτωση όμως δεν συνηθίζεται, έχει αυτό το κακό.

Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει απόλυτα στον κόσμο όλες αυτές τις βαρύγδουπες διατυπώσεις, καθότι φρόντισαν ο κόσμος να μην έχει παιδεία τόσα χρόνια ώστε να μην τις καταλαβαίνει. Ας τους τις εξηγήσουν με σαφήνεια και με απλά (παιδικά) ελληνικά, και ας αποφασίσουν μετά αν θα τους αρέσει η προοπτική να ζουν χωρίς νερό, και ρεύμα για να μείνουν στο ευρώ που οι ίδιοι δεν θα έχουν (ο κόσμος) καθότι θα βάζουν το χέρι στην τσέπη και θα πιάνουν το … παπούτσι.

Η ψήφιση των νέων -εξοντωτικών για το λαό- μέτρων του υποδουλωτικού 3ου Μνημονίου, όπως και του επαχθέστερου (μέχρι την επόμενη χρονιά, πάντα) κρατικού προϋπολογισμού των μεταπολεμικών χρόνων, είναι προ των πυλών.

Δεν πρόκειται απλώς για κάποιες νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, πρόκειται για την ολοκληρωτική μετατροπή της χώρας σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη και των εργαζομένων της σε σκλάβους του 21ου αιώνα, με αμοιβές των 200-300 ευρώ, χωρίς σύνταξη-ασφάλιση-υγεία-παιδεία, με ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου και των κρατικών υποδομών, χωρίς καν πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό ρεύμα! Εάν συμβαίνει κάτι άλλο με μεγάλη μας χαρά (και ανακούφιση) να διαψευστούμε.

Πηγή: Μακελειό
kostasxan.blogspot

Πλήρης ιδιωτικοποίηση της Φύσης

Του George Monbiot, guardian.co.uk
“Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει “αυτό είναι δικό μου” και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Απο πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν”
Ο Jean Jacques Rousseau θα αναγνώριζε αυτή τη στιγμή. Τώρα δεν είναι η γη που περικλείουν οι απατεώνες, αλλά όλος ο υπόλοιπος φυσικός κόσμος. Σε πολλές χώρες, και ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, η φύση αποτιμάται και εμπορευματοποιείται, έτσι ώστε να μπορεί να ανταλλαχθεί με μετρητά.
Η προσπάθεια ξεκίνησε με ζήλο από την προηγούμενη κυβέρνηση. Με κόστος £ 100.000, ανέθεσε σε μια ερευνητική εταιρεία να βγάλει μια συνολικά ετήσια τιμή για τα οικοσυστήματα της Αγγλίας. Αφού πήρε τα χρήματα, η εταιρεία ανέφερε ότι αυτή η άσκηση ήταν “θεωρητικά δύσκολο να ολοκληρωθεί και ότι, κατά την άποψη ορισμένων, δεν ήταν μια θεωρητικά σωστή προσπάθεια”. Μερικές από τις υπηρεσίες που παρέχουν τα οικοσυστήματα της Αγγλίας, τόνισε, “μπορεί στην πραγματικότητα να είναι άπειρης αξίας”.
Αυτή η σπάνια αναλαμπή κοινής λογικής δεν κατάφερε να αποθαρρύνει τη σημερινή κυβέρνηση από την προσπάθεια να βάλει πρώτη μια τιμή στη φύση και, στη συνέχεια, να δημιουργησεί μια αγορά στην διάθεσή της. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει τώρα μια Επιτροπή Φυσικού Κεφαλαίου, μια Ομάδα Εργασίας για τα Οικοσυστήματα και ένα εμπνευσμένο νέο λεξιλόγιο. Δεν την ονομάζουμε πια φύση: τώρα ο σωστός όρος είναι “φυσικό κεφάλαιο”. Οι φυσικές διεργασίες έχουν γίνει “υπηρεσίες του οικοσυστήματος”, δεδομένου ότι υπάρχουν μόνο για να μας εξυπηρετούν. Λόφοι, δάση και λεκάνες απορροής ποταμών είναι τώρα “πράσινες υποδομές, ενώ η βιοποικιλότητα οι οικότοποι είναι “κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων” μέσα σε μια “αγορά οικοσυστημάτων”. Σε όλα θα δοθεί μια τιμή και όλα θα γίνουν εξαργυρώσιμα.
Το επιχείρημα υπέρ αυτής της προσέγγισης είναι συγκροτημένο και ευλογοφανές. Οι επιχειρήσεις σήμερα αντιμετωπίζουν το φυσικό κόσμο σα να μην αξίζει τίποτα. Τιμολογώντας τη φύση και ενσωματώνοντας αυτή την τιμή στο κόστος των αγαθών και των υπηρεσιών δημιουργείται ένα οικονομικό κίνητρο για την προστασία της. Σίγουρα είναι ελκυστικό, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για το κράτος. Η Ομάδα Εργασίας για την Αγορά Οικοσυστημάτων κάνει λόγο για “σημαντικές δυνατότητες ανάπτυξης σε αγορές που σχετίζονται με τη φύση – της τάξης των δισεκατομμυρίων λιρών σε παγκόσμιο επίπεδο”.
Η εμπορευματοποίηση, η οικονομική μεγέθυνση, οι αφηρημένη οικονομία, η εξουσία των εταιρειών: αυτές δεν είναι οι διαδικασίες που οδηγούν την παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση; Τώρα μας λένε ότι για να σώθει η βιόσφαιρα χρειαζόμαστε περισσότερο από αυτές.
Οι πληρωμές για τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων μου φαίνονται σαν το προοίμιο της μεγαλύτερης ιδιωτικοποίησης από τότε που ο απατεώνας του Rousseau αξίωσε για πρώτη φορά την αποκλειστικότητα πάνω στη γη. Η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να περιγράφει τους ιδιοκτήτες γης ως “πάροχους” των υπηρεσιών οικοσυστήματος, σα να είχαν δημιουργήσει τη βροχή και τους λόφους και τα ποτάμια και την άγρια ​​φύση που τους κατοικεί. Θα πληρώνονται για τις υπηρεσίες αυτές, είτε από την κυβέρνηση είτε από “χρήστες”. Ακούγεται σαν το σχέδιο για το ΕΣΥ.
Η ιδιοκτησία γης από την εποχή του πρώτου απατεώνα περιλάμβανε την σταδιακή συσσώρευση αποκλειστικών δικαιωμάτων, τα οποία κατασχέθηκαν από το λαό. Οι πληρωμές για υπηρεσίες οικοσυστήματος προεκτείνουν την καταπάτηση με το διορισμό του ιδιοκτήτη της γης ως ιδιοκτήτη και υποκινητή της άγριας ζωής, της ροής του νερού, του κύκλου του άνθρακα, των φυσικών διεργασίων που προηγουμένως θεωρούνταν ότι ανήκουν σε όλους και σε κανέναν.
Αλλά δεν τελειώνει εκεί. Μόλις ένας πόρος έχει εμπορευματοποιηθεί, έρχονται οι κερδοσκόποι και οι έμποροι. Η Ομάδα Εργασίας για την Αγορά Οικοσυστημάτων μιλά τώρα για “αξιοποίηση της χρηματοοικονομικής εξειδίκευσης του Σίτυ για να αξιολογηθούν οι τρόποι που αυτές οι ανάμικτες πηγές εσόδων και τιτλοποιήσεις ενισχύουν την απόδοση της επένδυσης ενός περιβαλλοντικού ομολόγου” . Αυτό δίνει μια ιδέα για το πόσο μακριά αυτή η διαδικασία έχει προχωρήσει – και για τη μπουρδολογία που έχει αρχίσει να παράγει.
Ήδη η κυβέρνηση αναπτύσσει μια αγορά για την εμπορία της άγριας ​​ζωής, πειραματιζόμενη με αυτό που αποκαλεί “αντιστάθμιση της βιοποικιλότητας”. Αν μια μεταλλευτική εταιρεία θέλει να καταστρέψει ένα σπάνιο λιβάδι, για παράδειγμα, μπορεί να αγοράσει άφεση αμαρτιών πληρώνοντας κάποιον για να δημιουργήσει ένα άλλο κάπου αλλού (σημ.: αυτό συμβαίνει ήδη, και εδώ στην Ελλάδα). Η κυβέρνηση προειδοποιεί ότι αυτές οι ανταλλαγές πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για να αντισταθμιστεί μια “πραγματικά αναπόφευκτη ζημία” και “δεν πρέπει να γίνουν μια άδεια για καταστροφή”. Αλλά από τη στιγμή που η βασική αρχή έχει καθιερωθεί και η αγορά λειτουργεί, για πόσο καιρό θα εκτιμούν ότι η αυτή η γραμμή θα κρατήσει; Η φύση, κάτω από αυτό το σύστημα, θα γίνει εμπορεύσιμη όπως όλα τα άλλα.
Όπως και άλλες πτυχές του νεοφιλελευθερισμού, η εμπορευματοποίηση της φύσης ματαιώνει τη δημοκρατική επιλογή. Δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να υποστηρίζουμε ότι ένα οικοσύστημα ή ένα τοπίο πρέπει να προστατευθεί γιατί μας δίνει απόλαυση και θαυμασμό. Θα μας πούνε ότι η εγγενής του αξία έχει ήδη υπολογιστεί και, χωρίς αμφιβολία, ότι αποδεικνύεται πως αξίζει λιγότερο από ό,τι οι άλλες χρήσεις για τις οποίες θα μπορούσε να διατεθεί η γη. Η αγορά μίλησε: τέλος της συζήτησης.
Όλα αυτά τα μπερδεμένα, υποκειμενικά θέματα, οι κινητήριες δυνάμεις της δημοκρατίας, θα επιλυθούν σε μια στήλη με αριθμούς. Οι κυβερνήσεις δεν θα χρειάζεται να ρυθμίσουν. Η αγορά θα πάρει τις αποφάσεις που οι πολιτικοί αποφεύγουν. Αλλά το εμπόριο είναι ένας άστατος αφέντης, και δεν ανταποκρίνεται σε κανέναν παρά μόνο σε εκείνους με τα λεφτά. Η κοστολόγηση και πώληση της φύσης αποτελεί άλλη μια μεταβίβαση εξουσίας στις εταιρείες και τους πολύ πλούσιους.
Μας μειώνει, μειώνει τη φύση. Μετατρέποντας τον φυσικό κόσμο σε μια θυγατρική της εταιρικής οικονομίας, επαναβεβαιώνει το βιβλικό δόγμα της κυριαρχίας. Τεμαχίζει τη βιόσφαιρα σε συστατικά εμπορεύματα: ήδη η ομάδα εργασίας της κυβέρνησης μιλάει για “διαχωρισμό” των υπηρεσιών οικοσυστήματος, έναν όρο που δανείστηκε από προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό μπορεί να έχει νόημα από οικονομική άποψη. Δεν έχει κανένα οικολογικό νόημα. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε για το φυσικό κόσμο, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι οι λειτουργίες του δεν μπορούν να διαχωριστούν με ασφάλεια.
Σπάνια θα είναι τα λεφτά που θα βγουν από την προστασία της φύσης συγκρίσιμα με τα λεφτά που βγουν από την καταστροφή της. Η φύση προσφέρει χαμηλά ποσοστά απόδοσης σε σύγκριση με άλλες επενδύσεις. Αν επιτρέψουμε να μετατοπιστεί η συζήτηση από τις αξίες στην αξία – από την αγάπη στην απληστία – παραχωρούμε το φυσικό κόσμο στις δυνάμεις που τον καταστρέφουν. Tραβήξτε τους πασσάλους, γεμίστε το χαντάκι, πάλι μας εξαπατούν.
Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

Πηγή: 24GR
Τρομακτικό.net
oxafies.com

Θα πούμε το νερό νεράκι

Η “ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΟΥ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟΥ ΠΟΡΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ
Ξεπουλάνε τα νερά της πατρίδας μας, όπως και στη Χιλή. Διαβάστε πρώτα το κείμενο από το ρεπορτάζ του Γιώργου Αυγερόπουλου για να καταλάβετε που το πάνε:
Καθώς τα αποθέματα καθαρού νερού ολοένα και λιγοστεύουν στον πλανήτη, η χρήση του καθίσταται ζήτημα αειφόρου διαχείρισης. Συνήθως βέβαια στην διαχείριση εντάσονται και τα ζητήματα της εξουσιάς και του κέρδους.
Με αυτό το ακανθώδες ζήτημα, και τα σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού στη Χιλή καταπιάνεται το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου, που προβλήθηκε στην ΕΡΤ στις 16/12/2009. Τίτλος του: Πωλείται Ζωή.
Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.
Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω.
Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Código de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν.

Είναι κορυφαίο ζήτημα, ζωής και θανάτου

Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στη βόρεια Χιλή, στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η πιο ξηρή περιοχή του πλανήτη. Τα εδάφη, στα οποία κατοικούν από την αρχαιότητα οι ιθαγενείς ινδιάνικοι πληθυσμοί Αυμάρα και Λινκάν Αντάι, είναι πλούσια σε ορυκτά και μέταλλα. Η Χιλή είναι ο τρίτος προμηθευτής χαλκού του κόσμου. Οι εταιρίες που διαχειρίζονται τα τεράστια ορυχεία χαλκού της περιοχής, έχουν πάρει στην ιδιοκτησία τους τα νερά του Ρίο Λόα, του μακρύτερου ποταμού της χώρας. Και μπορεί κάποτε τα νερά του ποταμού να έδιναν ζωή στην περιοχή, σήμερα, όμως, τεράστιες ποσότητες νερού χρησιμοποιούνται για να ξεχωρίσουν το μέταλλο από την πέτρα.
Ένα από τα τρία μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού του κόσμου είναι αυτό της Τσουκικαμάτα. Από πάνω μοιάζει σαν ένας τεράστιος κρατήρας, μια από τις μεγαλύτερες τρύπες που έχει ανοίξει ο άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη. Έχει 1 χιλιόμετρο βάθος, 4,9 χιλιόμετρα μήκος και τρία χιλιόμετρα πλάτος. Αυτό το γεμάτο σκόνη μέρος, είναι η καρδιά της οικονομίας της χώρας. Δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες τον χρόνο, με 8000 ανθρώπους προσωπικό, παράγοντας περίπου 11.000 δολάρια κάθε λεπτό που περνάει. Το ορυχείο το εκμεταλλεύεται η κρατική εταιρία Codelco. «Η κατανάλωση λίτρου ανά δευτερόλεπτο της Βόρειας Κοδέλκο, που περιλαμβάνει την Τσουκικαμάτα, είναι γύρω στα 1.900 λίτρα το δευτερόλεπτο», λέει ο Γκοντόι Αλεμάν, πολιτικός μηχανικός. 1900 λίτρα ανά δευτερόλεπτο αντιστοιχεί στην ποσότητα νερού που θα κατανάλωναν σε 1 μέρα 432.000 Αμερικανοί, ή 1.216.000 Ευρωπαίοι, ή 16.416.000 Αφρικανοί.
«Είναι οικονομικό το θέμα. Τα λεφτά! Έτσι απλά το βλέπω εγώ. Εμείς δεν αξίζουμε ούτε ένα πέσο γι εκείνους, γι αυτό μένουμε στο περιθώριο. Για τη χώρα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες όπως τα δολάρια και τα λεφτά από το χαλκό. Κι εμείς; Εμάς ας μας φάνε τα σκυλιά!», μας λέει ο Μιγκέλ, ένας από τους τελευταίους αγρότες της Κιγιάγκουα, μιας πόλης που έσφυζε από ζωή, αλλά σήμερα έχει μετατραπεί σε πόλη – φάντασμα. Οι κάτοικοί της έχουν μεταναστεύσει στην Καλάμα, που η οικονομική της ανάπτυξη οφείλεται στα ορυχεία χαλκού που υπάρχουν στην περιοχή.
Η εθνική κυριαρχία της Χιλής έχει πια υποθηκευτεί αφού το 85% των νερών της πρώτης κατηγορίας (ποταμοί και λίμνες) δεν ανήκουν στη χώρα αλλά στην Πολυεθνική ισπανική εταιρία παραγωγής ενέργειας, την ENDESA. Από την άλλη πλευρά όλες οι Εταιρίες Ύδρευσης, παροχής πόσιμου νερού και αποχέτευσης βρίσκονται πια στα χέρια μεγάλων οικονομικών οργανισμών και πολυεθνικών εταιριών, όπως στους ομίλους Solari, Luksic, Vicuña, Leon και στις εταιρίες Αnglean Water, Thames Water (Μ.Βρετανία), Iberdrola (Ισπανία), Suez Lyonnaise Meaux (Γαλλία). Η τελευταία εταιρία είναι ιδιοκτήτρια της Εταιρίας Aguas Andinas, που τροφοδοτεί με νερό την πρωτεύουσα Σαντιάγο.
Η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Χιλής υπό την Michelle Bachelet, προσπαθεί σήμερα να ισορροπήσει ανάμεσα στην απόταξη των καταλοίπων που έχει αφήσει (μέσω ακόμα και σήμερα νόμων εν ισχύ) το πολύχρονο δικτατορικό καθεστώς του Πινοσέτ και τον εναρμονισμό της οικονομίας της χώρας με την διεθνή αγορά. Παρά την τροποποίηση κάποιων νόμων το 2005, που όριζε ότι όποιος δεν χρησιμοποιεί το δικαίωμα νερού και το κρατάει για να το πουλήσει αργότερα κερδοσκοπώντας πάνω στις αυξομειώσεις των τιμών, του επιβάλλεται πρόστιμο, η κατάσταση δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα. Το πρόστιμο είναι χαμηλό για όποιον σκέφτεται να κερδοσκοπήσει. Η κυβέρνηση προσπαθεί να τροποποιήσει το Σύνταγμα, αλλά ισχυρίζεται ότι η δεξιά αντιπολίτευση δεν της επιτρέπει να κάνει τις κατάλληλες αλλαγές.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ντόπιος πληθυσμός βιώνει τις άγριες συνέπειες της πλήρους εμπορευματοποίησης ενός αγαθού που ελάχιστοι πίστευαν ότι θα υπαχθεί στους νόμους της αγοράς, που το μόνο που καθορίζει είναι οι αριθμοί του κέρδους μιας χούφτας ιδιωτικών εταιριών. Όμως, ο πρώην πρόεδρος των ιθαγενών της Ατακάμα με μερικές απλές λέξεις προβλέπει το δυσοίωνο μέλλον: «Το νερό και η γη πάνε μαζί. Το ένα είναι το θηλυκό και το άλλο το αρσενικό. Το νερό δεν είναι δικό μου, εγώ είμαι μέρος του. Ούτε η γη είναι δική μου, εγώ είμαι μέρος της. Ο άνθρωπος είναι περαστικός. Και παρ’ όλα αυτά θέλει να παίξει με τη γη. Αλλά ποτέ δεν το έχει πετύχει. Γιατί μετά η γη θα τους στείλει το λογαριασμό. Και η γη δεν ζητάει λεφτά, πληρώνεται με αίμα».

Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2011/10/blog-post_4808.html#ixzz1bJnldrIr

ΦΠΑ και στο αγροτικό νερό

Επεκτείνεται η επιβολή ΦΠΑ σε όλες τις παροχές νερού και αποχέτευσης από τους δήμους, καθώς και στο αγροτικό νερό. Με τις 38 αλλαγές στο πολυνομοσχέδιο, που κατέθεσε το βράδυ της 20ης Ιουλίου ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Παντελής Οικονόμου, σε ΦΠΑ θα εντάσσονται πλέον κάθε…

τύπου υδρεύσεις και αποχετεύσεις σε όλη τη χώρα. Συγκεκριμένα, επιβάλλεται ΦΠΑ 13% στην παροχή νερού μη εμφιαλωμένου και αποχέτευση από τους δήμους ή συνδέσμους αυτών, χωρίς να μεσολαβούν δημοτικές επιχειρήσεις, καθώς και στις ανταποδοτικές εισφορές που επιβάλλουν οι Οργανισμοί Εγγείων Βελτιώσεων -ΟΕΒ, Ειδικοί Οργανισμοί ΓΟΕΒ, ΤΟΕΒ- στα μέλη τους για την παροχή αρδευτικού ύδατος και τις λοιπές παροχές που συνδέονται με αυτή.

Επίσης, με άλλη διάταξη καθορίζεται η 30ή Σεπτεμβρίου ως η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των παλαιών δηλώσεων εισοδήματος, ΦΠΑ, μεταβιβάσεων και άλλων φόρων, με τη νέα ευκαιρία που δίνεται στους φορολογούμενους για να τις υποβάλουν χωρίς πρόσθετους φόρους ή πρόστιμα. Η ρύθμιση επεκτείνεται και στις συγκεντρωτικές καταστάσεις πελατών-προμηθευτών που δεν υποβλήθηκαν μέχρι και το 2010.

Ν.Δ.: ΌΧΙ ΑΛΛΟΙ ΦΟΡΟΙ
«Η κυβέρνηση αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς σαφές και ολοκληρωμένο πρόγραμμα» ανέφεραν ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Αγροτικής Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Κοζάνης κ. Γιώργος Κασαπίδης και ο Αναπληρωτής Γραμματέας Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Βοιωτίας κ. Μιχάλης Γιαννάκης, με αφορμή τις προωθούμενες αλλαγές που έφερε η κυβέρνηση στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τον αγροτικό τομέα.

Συνεχίζοντας τα στελέχη της Ν.Δ. δήλωσαν τα εξής: «Μόλις λίγες μέρες μετά την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου, φέρνει νέες αλλαγές επί τα χείρω, επιβαρύνοντας επιπλέον τον Έλληνα αγρότη με Φόρο Προστιθέμενης Αξίας για την άρδευση και τις ανταποδοτικές εισφορές που επιβάλλονται από Οργανισμούς Εγγείων Βελτιώσεων (Οργανισμός Κωπαΐδας ΑΕ, Ειδικοί Οργανισμοί, ΓΟΕΒ, ΤΟΕΒ), που μέχρι σήμερα απαλλασσόταν από τον ΦΠΑ.

Είναι προφανές ότι η φορολόγηση των εισροών για τους αγρότες μειώνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων, την ώρα που πρέπει να ανοιχτούν στις ξένες αγορές. Αλλά πολύ περισσότερο αυξάνουν τα βάρη για τους αγρότες και τους τελικούς καταναλωτές, που ήδη πλήττονται από τη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης.

Καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει τις αλλαγές που επιβάλλουν νέους φόρους στην αγροτική οικονομία και εξουθενώνουν ακόμα περισσότερο τον Έλληνα παραγωγό».

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΧΡ. ΣΙΔΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Την αντίδρασή του στην παραπάνω απόφαση εξέφρασε και ο περιφερειακός σύμβουλος και γραμματέας της ΕΑΣ Χρ. Σιδερόπουλος, ο οποίος δήλωσε σχετικά: «Η οικονομική κατάσταση των αγροτών, όπως καλά γνωρίζετε είναι η χειρότερη των τελευταίων είκοσι χρόνων. Το κόστος παραγωγής καλπάζει ανεξέλεγκτο και τον τελευταίο χρόνο (χρόνος κρίσης) έχει ξεπεράσει το 35% . Οι συνεχείς αυξήσεις της ΔΕΗ γίνονται εμπόδιο στη λειτουργία των σύγχρονων μονάδων και εγκαταστάσεων που διαθέτουμε. Οι τιμές των προϊόντων μας βρίσκονται στα επίπεδα του 1995, η αγωνία μας στο ζενίθ για το πώς θα εισπράξουμε τα λιγοστά χρήματα από τους εμπόρους και ο κίνδυνος του πως θα καλλιεργήσουμε την επόμενη χρονιά είναι μεγάλος αφού η αγορά κινείτε πλέον, μόνο με μετρητά.

Οι αγρότες στη Θεσσαλία έχουν φτάσει πολλές φορές στην εξαθλίωση λόγω της έλλειψης νερού, και βρέθηκαν πολλές φορές χρεωμένοι γιατί έπρεπε να κατασκευάσουν υποδομές από μόνοι τους (πηγάδια, δεξαμενές, δίκτυα μεταφοράς, φράγματα, γεωτρήσεις, ακόμα και μονάδες αφαλάτωσης). Το φαινόμενο της ερημοποίησης θα αρχίσει από εμάς. Το κράτος αν θέλει να συνεχίσουμε να είμαστε παραγωγικοί, πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες , εξασφαλίζοντάς μας, το πολυτιμότερο αγαθό που είναι το νερό και όχι να μας τιμωρεί για κάτι που δεν μας προσφέρει. Τη στιγμή που το αίτημά μας για ένα πολύ χαμηλό ΦΠΑ σε όλα τα αγροτικά εφόδια και μηχανήματα , καθώς και πετρέλαιο χαμηλού κόστους, παραμένει ανικανοποίητο, δεν μπορεί η κυβέρνηση να βάζει επί πλέον φόρους»…
eleftheria.gr

trelokouneli.gr

Η Χιλή και το νερό

Το 1981, η χούντα του δικτάτορα Πινοσέτ νομοθέτησε τον «κώδικα νερού» και σύμφωνα με αυτόν η Χιλή σήμερα είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που το εθνικό της νερό (σε λίμνες, ποτάμια, γεωτρήσεις κλπ) είναι 100% ιδιωτικό. Οι πρόσφατες εξαγγελίες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ κάνουν τις παρακάτω σκέψεις μάλλον επικίνδυνα επίκαιρες…

Σύμφωνα με τον «κώδικα νερού», τα δικαιώματα νερού μπορούν να πωλούνται από τους γαιοκτήμονες σε μεσάζοντες ή ακόμα και απ’ευθείας σε μεταλλευτικές εταιρείες. Και έτσι έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους αγγελίες για πώληση νερού όπως αυτή : «Πωλούνται δικαιώματα νερού, ισόβια στον ποταμό Τολτέν, Τοποθεσία: 1 χιλιόμετρο από την Βιγιαρίκα, Χιλή, Ποσότητα: 3.000 λίτρα το δευτερόλεπτο, Τύπος: Για κατανάλωση, Τιμή: 634.000 Ευρώ».

Έχει ανθίσει ένα εμπόριο νερού: φτωχοί αγρότες και Ινδιάνοι πωλούν το νερό της περιοχής τους για λίγες χιλιάδες δολάρια. Η συνέχεια όμως είναι τραγική: η κακοδιαχείριση του νερού (από τους αγοραστές και τις μεγάλες βιομηχανίες της χώρας) οδηγεί σε εκτεταμένη ερημοποίηση. Έτσι, οι αγρότες που πούλησαν το νερό τους, σε λίγα χρόνια δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν στις πόλεις.

Ενώ στη χώρα μας, η πρόσβαση σε καθαρό και πόσιμο νερό είναι (ακόμα! Φευ!) συνταγματικό μας δικαίωμα και το κόστος του στην Αθήνα είναι περίπου €2,70/m3, στην Χιλή το νερό είναι ιδιωτικό και το κόστος του είναι περίπου €2,60/m3. Συνυπολογίζοντας όμως το μέσο μηνιαίο μισθό στη Χιλή (€215), τότε είναι απτό το πρόβλημα πρόσβασης σε πόσιμο νερό που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κάτοικοι εκεί. Πρόβλημα που έχει τα γενεσιουργά του αίτια στον «κώδικα νερού».

Στη Χιλή, η πιο μεγάλη εταιρεία εξόρυξης χαλκού σε παγκόσμια κλίμακα είναι η Codelco με παραγωγή 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο, με έσοδα $11.000 ανά λεπτό της ώρας και με ετήσια παραγωγή 380.000 τόνων χαλκού. Παράλληλα, όμως η εν λόγω εταιρεία είναι ίσως και η πιο υδροβόρα εταιρεία της χώρας : καταναλώνει 1.900 λίτρα νερού ανά δευτερόλεπτο! Με άλλα λόγια, σε μια μέρα η Codelco χρησιμοποιεί για την εξόρυξη χαλκού τόσο νερό όσο καταναλώνουν σε μια μέρα 432.000 Αμερικανοί πολίτες.

Το μεταλλείο χαλκού Chuquicamata είναι το πιο διάσημο, χαϊδευτικά “El Chuqui” (αν μπορούμε να μιλήσουμε χαϊδευτικά γι’αυτό το θηρίο με βάθος 1km)! Συνεπώς, το νερό μειώνεται και η ποιότητά του υποβαθμίζεται. Η λειψυδρία είναι πλέον ορατή. Για να αποφευχθεί αυτό το σενάριο δίψας, η αφαλάτωση του Ειρηνικού ωκεανού είναι πλέον η μόνη λύση. Σε επίπεδο θαλάσσης παράγεται πόσιμο νερό αλλά με ακριβή τεχνολογία.

Το κόστος άντλησής του στα επίπεδα των ορυχείων είναι ασύμφορο και έτσι αυτό το ακριβό νερό διοχετεύεται στις πόλεις. Παράλληλα, οι μεταλλευτικές εταιρείες συνεχίζουν την υδροβόρα εξορυκτική τους πρακτική σε ανοικτά μεταλλεία. Με αποτέλεσμα, σήμερα η περιοχή Quillagua της Χιλής να είναι πλέον το πιο ξηρό μέρος του πλανήτη μας.

Για να έχουν όλοι οι κάτοικοι πρόσβαση σε πόσιμο νερό, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής πήρε μια σημαντική απόφαση στα τέλη Νοεμβρίου του 2009: οι κάτοικοι των περιοχών Chusmiza και Usmagama έχουν δικαίωμα σε παροχή νερού 9 λίτρων ανά δευτερόλεπτο. Αυτή η δικαστική απόφαση ήταν εναντίον της εταιρείας εμφιάλωσης Agua Mineral Chusmiza που επιθυμούσε πρόσβαση σε όλο το υδατικό δυναμικό της περιοχής.

Σήμερα, που συζητείται στην Ελλάδα το πρόγραμμα ξεπουλήματος του δημόσιου αγαθού που είναι το νερό, ας θυμηθούμε την Χιλή και τις αποφάσεις για το νερό του δικτάτορα Πινοσέτ. Θέλουμε να ζήσουμε και στη χώρα μας αυτό το ακραίο παράδειγμα φασισμού για το νερό που ζει η Χιλή; Και δη από μια δημοκρατικά εκλεγμένη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση;

tsantiri.gr