Οι Θράκες κι η Ιστορία τους


b8c86-25ce259825ce25a125ce259125ce259a25ce2597_0
Κατά τις κρατούσες ιστορικές αντιλήψεις – τις οποίες δεν συμμερίζομαι – οι Θράκες είναι αρχαίο ινδοευρωπαϊκό φύλο συγγενές προς τους Έλληνες, Φρύγες, Ιλλυριούς.
Κατά την προσωπική μου άποψη, όλοι οι πληθυσμοί της χερσονήσου του Αίμου είναι γηγενείς και σε χρόνους πολύ μακρινούς είχαν κοινή ανθρωπολογική βάση. Η οποιαδήποτε πολιτιστική τους ανάπτυξη συντελείται με κέντρο το Αιγαίο. Συνεπώς, οι λεγόμενοι Θράκες, Ιλλυριοί, Μακεδόνες, Τρώες, Κρήτες κ.λπ. είναι περιφερειακοί πληθυσμοί που έχουν σαν κέντρο τον Αιγαιακό πολιτισμό.
Οι οποιεσδήποτε διαφοροποιήσεις συντελούνται μετά την καταστροφή -λόγω της εκρήξεως του Ηφαιστείου της Θήρας— του Αιγαιακού πολιτισμού. Μοιραία την πολιτική σκυτάλη παίρνουν πρώτα η Κρήτη και ακολούθως τα οχυρά πολίσματα της Πελοποννήσου και της Βοιωτίας. Η περίοδος που ονομάζεται μυκηναϊκή είναι, όπως αποδεικνύουν τα γλωσσικά ευρήματα, περίοδος ελληνική, άρα και η προγενέστερη πρέπει να ήταν περίοδος Ελλήνων, εφόσον υπάρχει μια αδιάσπαστη πολιτιστική και γλωσσική ενότητα.
Εξελληνισμός σημαίνει εκπολιτισμός. Και συνεπώς, ανεξάρτητα από ονομασίες, οι λαοί εξελληνίζονται, δηλαδή εκπολιτίζονται, όχι με τον ερχομό κάποιων δήθεν Ελληνικών φύλων από το Βορρά, αλλά με την άνοδο του πολιτισμού από το Νότο προς το Βορρά. Άρα και οι Θράκες, στο μέτρο που μετέχουν μια κοινής πολιτικής παραδόσεως που ονομάστηκε ελληνική και η οποία ανεξάρτητα από επιρροές —κυρίως από Ανατολή και Νότο—, είναι μια ιθαγενής πολιτιστική δημιουργία. Οι Θράκες για πρώτη φορά απαντούν στον Όμηρο, ως συγγενείς και σύμμαχοι των Τρώων.
Ονομάζονται δε «Θρήικες ακρόκομοι». Ο Ηρόδοτος θεωρεί τους Θράκες ως τον πολυπληθέστερο μετά τους Ινδούς λαό του αρχαίου κόσμου. Το ίδιο υποστηρίζει και ο περιηγητής Παυσανίας. Ο γεωγράφος Στράβων (2ος μ.Χ. αιώνας) υπολογίζει τους Θράκες σε 2.000.000 και τους χωρίζει σε 22 φυλές.

Οι θρακικές φυλές δεν είχαν μόνιμη εγκατάσταση, αλλά λόγω ποιμενικού βίου ήσαν μετακινούμενες. Ίσως μάλιστα οι φυλές να δημιουργήθηκαν με βάση κάποιον ισχυρό ποιμένα πατριάρχη, που εξελίχθηκε σε φύλαρχο. Την κινητικότητα των θρακικών φυλών υποδηλώνει το όνομα μιας θρακικής φυλής, των «αλητών». Αλητοί, από το ρήμα αλάομαι, σημαίνει περιπλανώμενοι.
Άλλες γνωστές Θρακικές φυλές είναι:
Αψίνθιοι (ανατολικά του Αίμου),
Βέσσοι ή Βησσοί (μεταξύ Ροδόπης και Αίμου),
Βισαλτοί (κατά μήκος του Στρυμόνα),
Βίστονες (στις ακτές του Αιγαίου),
Βρίαντες (απέναντι από τη Σαμοθράκη),
Γέτες (μεταξύ Αίμου και Δουνάβεως),
Δερραίοι (στον κάτω Στρυμόνα),
Δίοι (στη Ροδόπη),
Ηδώνες (στην πεδιάδα του κάτω Στρυμόνα),
Θυνοί (στην ενδοχώρα του Βυζαντίου),
Κορπίλοι (κοντά στο Διδυμότειχο),
Μαίδοι, (στις κοιλάδες του άνω Στρυμόνα),
Οδρύσσαι (στην κοιλάδα του Έβρου),
Πίερες (στην περιοχή του Παγγαίου),
Σαπαίοι (μεταξύ Βιστονίδος και Νέστου),
Σέρδαι (στην περιοχή της Σερδικής νυν Σόφιας),
Σίθωνες (στη Σιθωνία),
Σιντοί (μεταξύ Στρυμόνα και Νέστου),
Τραλείς (στον άνω Νέστο) κ.ά.
Από τον Ξενοφώντα μνημονεύεται και μια θρακική φυλή, οι Μελινοφάγοι , επειδή έτρωγαν μελίνη, είδος κέγχρου (Ξεν. Αν. 7, 5, 12). Από τις τοποθεσίες που μνημονεύσαμε φαίνεται σαφώς, ότι το ανατολικό Τμήμα της προ του Φιλίππου Μακεδονίας το κατοικούσαν θρακικά φύλα. Ήταν με άλλα λόγια Θράκη. Άρα, το βασίλειο του Φιλίππου ήταν Μακεδονο-θρακικό.
Οι πληροφορίες των αρχαίων για τους Θράκες ποικίλλουν. Στον Όμηρο αναφέρονται ως δίκαιοι, φιλήσυχοι και λιτοδίαιτοι. Άλλοι γράφουν πως ήσαν φιλήδονοι και οινοπότες. Ο Θουκυδίδης, που ήταν Θραξ από τον πατέρα του κι έζησε το 2ο ήμισυ της ζωής του στη Θράκη, τους χαρακτηρίζει λαό μαχητικό.
Ο Μένανδρος γράφει ότι μεταξύ των Θρακών ίσχυε η πολυγαμία, πράγμα που δημιουργούσε δημογραφικά προβλήματα με ιδιότυπες κοινωνικές προεκτάσεις (π.χ. πώληση γυναικών και παιδιών, θρήνοι κατά τη γέννηση των παιδιών, χαρές και χοροί όταν πέθαινε κάποιος). Οι νεκροί καιγόταν και οι τάφοι των πλουσίων καλύπτονταν με τύμβους. Για να υποδηλώσουν την ευγενή καταγωγή τους συνήθιζαν να στιγματίζουν το σώμα τους, να κάνουν, δηλαδή, «τατουάζ».
Ο οπλισμός τους, όπως μαθαίνουμε από τον Ηρόδοτο, ήταν ελαφρύς μικρές ασπίδες (πέλτες), ακόντια και κοντά εγχειρίδια. Δεν είχαν ανεπτυγμένη οικονομία. Ζούσαν κυρίως από τον πόλεμο. Μόνο όταν δημιουργήθηκαν μεγάλα ελληνικά κέντρα στις παραλιακές περιοχές, αρχίζει ν’ αναπτύσσεται η υλοτομία, η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μεταλλουργία με κέντρο τη Σπαπτή ‘Υλη του Παγγαίου.
Μπορεί οι Θράκες να πήραν πολλά πολιτιστικά στοιχεία από τη Νότια Ελλάδα, έδωσαν όμως σ’ αυτήν κάτι πολύ σημαντικότερο: την Ορφική λατρεία και τη Διονυσιακή λατρεία από την οποία γεννήθηκαν η αρχαία μουσική, τα αρχαία μυστήρια, η αρχαία ποίηση και ειδικά στο Νότο, εκτός από τα μυστήρια, και πολλές άλλες θεότητες, κυρίως χθόνιες.
Είναι ενδεικτικό ότι ο Εύμολπος, γιος του Μουσαίου, θεωρείται ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων, και ο Ορφεύς, των ορφικών μυστηρίων. Τα παραπάνω ονόματα (Μουσαίος, Εύμολπος, Ορφεύς) δείχνουν πως οι ποιητικές καταβολές του ελληνικού κόσμου έχουν αφετηρία τις θρακικές τελετές. Είναι ακόμη ενδεικτικό ότι οι Θράκες μετείχαν στις εορτές των Αθηναίων. Στο περίφημο προοίμιο της “Πολιτείας του Πλάτωνα ο Σωκράτης λέγει για μια εορτή του Πειρειά:
‘Καλή μεν συν μοι και η των επιχωρίων πομπή έδοξε είναι, ου μέντοι ήταν εφαίνεται πρέπειν ην οι Θράκες έπιμπον”
(Ωραία μου φάνηκε και η πομπή των εντοπίων, αλλά νομίζω ότι, καθόλου δεν υστερούσε και η πομπή που έστειλαν οι Θράκες).

Εξάλλου, οι κάτοικοι των νοτίων περιοχών δεν έκαναν διάκριση ανάμεσα στον εαυτό τους και τους Θράκες πάνω στη βάση της φυλετικότητας. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί ελληνικοί μύθοι συνδέουν τους Θράκες με τους κατοίκους νοτίων περιοχών. Π.χ. ο «Θρήικιος Βορέας» αρπάζει την Ωρείθνια, ο Ηρακλής αρπάζει τ’ άλογα του Θρακός Διομήδη, ο Φινεύς από τη Θράκη μετέχει στην αργοναυτική εκστρατεία, ο Τηρεύς (Θραξ και αυτός) βοηθά τον Αθηναίο Πανδίωνα και νυμφεύεται τη θυγατέρα του Πρόκνη. Τέλος, ο Ορέστης ιδρύει πόλη στη Θράκη που φέρει τ’ όνομά του, Ορεστιάδα.

Εκείνο πάντως που διαφοροποιούσε τους κατοίκους της Θράκης από τους κατοίκους των νοτίων περιοχών είναι η γλώσσα. Δεν ξέρω σε ποια γλωσσικά στοιχεία στηρίζονται διάφοροι ερευνητές, ώστε να θεωρούν την αρχαία θρακική τμήμα της ινδοευρωπαϊκής, γλώσσα συγγενή προς τη φρυγική και αρμενική, με επιδράσεις Ιλλυρικές, Σκυθικές, κ.λ.π. Όμως διερωτώμαι: χωρίς γλωσσική συγγένεια προς την ελληνική, πώς επετεύχθη η διείσδυση τόσων λατρευτικών στοιχείων της Θράκης στη Ν. Ελλάδα;
Εκείνο πάντως που είναι βέβαιο, μια και οι Θράκες δεν είχαν δική τους γραφή, είναι πως τα πρώτα γραπτά ίχνη της Θράκης είναι Ελληνικά.Αυτό που οι ερευνητές —ακόμη και οι δικοί μας— ονομάζουν «εξελληνισμό», ενώ πρόκειται περί εκπολιτισμού, συντελείται εντονότερα μετά τον 7ο π. Χ. αιώνα. Οι διαφορές Βορρά-Νότου δεν ήταν τόσο φυλετικού όσο πολιτιστικού επιπέδου. Με άλλα λόγια κατά τον 6ο και 5ο π. Χ. αιώνα δεν υπάρχουν μεταξύ Αθηναίων και Θρακών φυλετικές προκαταλήψεις.
Είναι ενδεικτικό ότι η Αβρότονος, μητέρα του Θεμιστοκλή, και η Ηγησιπύλη μητέρα του Κίμωνα, αλλά και ο Όμηρος πατέρας του Θουκυδίδη, ήσαν από τη Θράκη. (Οι Αθηναίοι είχαν εξ αρχής επισημάνει τη σημασία ειδικά της Καλλιπόλεως. Μετά από πρόσκληση των Δολόγκων, ο Μιλτιάδης ο Πρεσβύτερος, έκτισε εκεί αποικία. Στη διοίκηση τον διαδέχθηκε αργότερα ο Μιλτιάδης ο Νεώτερος, ο νικητής του Μαραθώνα.
Ο Μιλτιάδης νυμφεύθηκε την Ηγησιούλη, μητέρα του Κίμωνα. Επίσης στη Θράκη κατέφυγε μετά την τελευταία εξορία του ο Αλκιβιάδης, που είχε στενούς δεσμούς με τοπικούς άρχοντες). Πάντως στους μετά το Φίλιππο χρόνους, το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, κυρίως το νοτίως του Αίμου και των παραλίων του Εύξεινου, της Προποντίδας και του Αιγαίου είχε ως μητρική γλώσσα την ελληνική.
Οι Θράκες μετείχαν σ’ όλες τις περιπέτειες του ελληνισμού. Στους Μηδικούς πολέμους, στον Πελοποννησιακό πόλεμο (τότε αναδεικνύεται ο βασιλιάς Σιτάλκης), στους πολέμους Αθηναίων-Φιλίππου (τότε ακούγεται το όνομα του Κερσοβλέπτη), στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου και σ’ όλη πια την ύστερη περίοδο, ελληνιστική, ελληνορωμαϊκή, βυζαντινή, λογίζονται ως τμήμα του ευρύτερου ελληνικού χώρου. Ακμαίες ελληνικές αποικίες θα δώσουν ιδιαίτερη λάμψη στην περιοχή, όπως τα Άβδηρα, η Μεσημβρία, η Μαρώνεια, η Σηστός, η Πέρινθος και τέλος η Αγχίαλος
Για τους αρχαίους προγόνους μας η Θράκη πήρε την ονομασία της από την Κόρη του Ωκεανού και της Παρθενόπης και ότι για τον Πλάτωνα, τον Πίνδαρο και τον Αισχύλο η ονομασία της είχε συμβολικό χαρακτήρα και υποδήλωνε τον τόπο της αγνής διδασκαλίας και της ιερής ποίησης.
Για μας μέχρι πρόσφατα ήταν τόπος τιμωρίας, εξορίας, δυσμενούς μεταθέσεως, έτσι που οι εντόπιοι να αποκαλούν χλευαστικά την ευλογημένη γη τους Θρακιστάν!
Σαράντος Καργάκος

olympia.gr

Advertisements

Η συμφωνία Σένκεν η Τουρκία και η Θράκη


20131124-004523
Η διευκόλυνση του εμπορίου, η ελεύθερη διακίνηση για όλους τους υπηκόους και η δημιουργία συστήματος πληροφοριών για δικαστική και αστυνομική συνεργασία είναι ισχυροί λόγο για τους οποίους τα περισσότερα κράτη μέλη της Ε.Ε. υπέγραψαν τη Συμφωνία του Σένγκεν, μια από αυτές που υπηρετούν τον παγκόσμιο εξουσιαστικό σχεδιασμό.
Έτσι κάπως «χρυσώθηκε το χάπι»: Ρήξη συνόρων, αδελφοποίηση λαών. Δυο θέματα που κανείς νοήμων δεν αρνείται. Το «χάπι» όμως περιείχε μεγάλη δόση δηλητηρίου. Οι εγκέφαλοι της παγκόσμιας διακυβέρνησης πληροφορήθηκαν τον μιθριδατισμό, κι αποφάσισαν την παροχή μικρών, μικρών ποσοτήτων δηλητηρίου σε όλους τους λαούς. Περιορίζομαι όμως στα όρια της Ελλάδας και επικεντρώνομαι στο θέμα της Θράκης. -Η αναφορά μου στους ρόλους των νυν κομμάτων της ελληνικής βουλής σε υποθέσεις που ταλανίζουν το έθνος είναι εκτός θεματικής-.
Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού εντάσσεται και η εφαρμογή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση του «Καποδίστρια» αρχικά, και του «Καλλικράτη» Ι και ΙΙ (;) μεταγενέστερα. Είναι πλέον πασίδηλο ότι προχωρούμε, μέσω της διοικητικής μεταρρύθμισης, σε κατακερματισμό των γεωγραφικών ενοτήτων που απαρτίζουν την Ελλάδα –βλ.και κατάργηση του όρου «Εθνικός» στους κρατικούς φορείς-. Και το πιο τραγικό είναι ότι αυτές οι περιφέρειες θα βρίσκονται υπό γερμανική εποπτεία –ήδη βρίσκονται 12 Δήμοι και 3 Περιφέρειες, μεταξύ των οποίων και αυτή της Δυτικής Μακεδονίας (υπενθύμιση ύπαρξης Σλαβικού κόμματος Φλώρινας «Ουράνιο Τόξο»)-.
Παράλληλα τα εν είδη κατακλυσμού τουρκικά σήριαλς που παίζονται στα περισσότερα ελληνικά -κι ευρωπαϊκά- τηλεοπτικά κανάλια προωθώντας την ευφυή κι «αναίμακτη» πολιτισμική οθωμανική διείσδυση, η απόφαση του ελληνικού Υπουργείου -τότε Εθνικής- Παιδείας για την χρήση της Τουρκικής γλώσσας στα ελληνικά σχολεία, τα συνεχή θερμά επεισόδια στο Αιγαίο –σε αέρα και θάλασσα-, οι δηλώσεις του Ερντογάν για την Αγία Σοφία, η καταστροφή ιστορικών ορθόδοξων εκκλησιών στην Τουρκία, η λειτουργία του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή και τα ως εκ των δράσεών του πρόσφατα ευρω-εκλογικά αποτελέσματα με τη δημιουργία και νίκη του φιλοτουρκικού μορφώματος «Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας» DEB, και τόσα άλλα που σημειώνονται με μικρά γράμματα και στον τύπο και στις καρδιές των άβουλων Ελλήνων πολιτικών, προδιαγράφουν το μέλλον της ευρύτερης ελληνικής περιοχής και θέτουν γερά θεμέλια για την υλοποίηση και της Συνθήκης του Σένγκεν έτσι όπως ακριβώς την σχεδίασαν οι εμπνευστές της ομογενοποίησης και χαλιναγώγησης των λαών.
Η τουρκική πολιτική προελαύνει -με την επικουρία των σχεδιασμών της Ε.Ε.- και καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα ιδρώτα κι ούτε να καταναλωθεί φαιά ουσία από τα κρανία των αδύναμων πολιτικών μας που, ως φάνηκε, επέδειξαν πρωτοφανή για την ελληνική ιστορία αναλγησία στοχεύοντας ψυχροϋπολογιστικά στο παζάρι των ψήφων!
Οι Τούρκοι υπήκοοι από το 2016 θα μπορούν να εισέρχονται χωρίς βίζα στην Ε.Ε. Μέχρι τότε το πρόβλημα με την Θράκη θα έχει «διευθετηθεί» κατά τις βουλές, επιθυμίες και συμφέροντα των ισχυρών.
Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, με δεδομένη την ύπαρξη Ισλαμικού κόμματος που δραστηριοποιείται κυρίως στη νότια Βουλγαρία, και γνωρίζοντας ότι βιώνουμε κοσμογονικές αλλαγές ευρισκόμενοι σε μια βαθιά και σκοτεινή παγκόσμια χύτρα, αυτό που μας μένει είναι να περιμένουμε παθητικά να αρχίσουν να μιλούν για «αλυτρωτικό τουρκισμό» στη Θράκη.
Πόσο μακριά τελικά μπόρεσε να δει ο πρώην Υπουργός κ. Γεράσιμος Αρσένης όταν από τις αρχές ήδη της δεκαετίας του ’90 εξέφραζε ανοιχτά τους φόβους του για ανεξαρτητοποίηση της Θράκης, στην οποία, ως Υπουργός –Εθνικής τότε- Άμυνας στήριξε και ενίσχυσε με κάθε μέσο και ως Υπουργός –Εθνικής τότε- Παιδείας, ίδρυσε τόσα σχολεία όσα σε κανένα άλλο μέρος της ελληνικής επικράτειας!
Ευρυδίκη Λειβαδά

olympia.gr

Υποψήφιοι στην Θράκη


tkoyik1
ΕΡΩΤΗΣΗ – ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΩΝ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΚAΙ ΑΛΛΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ

«Εμένα μου απαγορεύσατε τη χρήση της ελληνικής σημαίας στο λογότυπο του Συνδυασμού μου και δεν σας απασχολεί η χρήση της τουρκικής γλώσσας στο προεκλογικό υλικό στις εκλογές της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης;»

Αυτή την Ερώτηση – φωτιά κατέθεσε στη Βουλή για τη χρήση της τουρκικής γλώσσας στο προεκλογικό υλικό συνδυασμών της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ο Βουλευτής Επικρατείας Τέρενς Κουίκ και υποψήφιος Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με τον Συνδυασμό εθνικού

σκοπού ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ.

Είναι ο μόνος που μετέχει των εκλογών στην ΑΜ-Θ Περιφέρεια και υψώνει δημόσια φωνή καταγγελίας για το πως Συνδυασμοί και υποψήφιοι σύμβουλοι παίζουν το παιχνίδι του Προξενείου, προσδοκώντας σε ψήφους, που ελπίζουν να κατευθύνει σε αυτούς ο διπλωματικός Εκπρόσωπος των συμφερόντων της Άγκυρας.

Τα αμείλικτα ερωτήματά του τα κατευθύνει και στους αρχηγούς των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν και κυρίως προς τον Πρόεδρο της ΝΔ.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Ερώτησης:

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ:

ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΕΛΑΚΗ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

ΘΕΜΑ: «ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΣΤΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ»

Κύριοι Υπουργοί,

Η παρούσα ερώτηση απευθύνεται στον Υπουργό Εσωτερικών, επειδή αναφέρεται σε θέματα των επερχόμενων Αυτοδιοικητικών εκλογών.

Την κοινοποιώ στον Υπουργό Εξωτερικών, απλά και μόνο για να γνωρίζει ποιες είναι οι μεθοδεύσεις, στην περιοχή, του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, που προσπαθεί με κάθε τρόπο, εμπλεκόμενο σε εσωτερικά μας ζητήματα, να επηρεάσει ψήφους κι εκλογικό αποτέλεσμα.

Κύριε Υπουργέ των Εσωτερικών,

Στην προκήρυξη των Αυτοδιοικητικών εκλογών έχετε απαγορεύσει στα λογότυπα των Συνδυασμών, Δημοτικών και Περιφερειακών, τη χρήση σημαιών, χωρίς να εξαιρείτε την ελληνική σημαία, τη σημαία της Πατρίδας μας, με ποινή ακύρωσης του περιφερειακού Συνδυασμού μου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, στο οποίο και απαγορεύσατε την ελληνική σημαία, την οποία ήθελα για λόγους εθνικού σκοπού, στη συγκεκριμένη περιοχή, να χρησιμοποιήσω στο λογότυπο.

Οι φτηνές δικαιολογίες με αφήνουν παντελώς αδιάφορο.

Αλλά δεν μπορεί να με αφήνει αδιάφορο το γεγονός, ότι δεν βάλατε απαγορευτική ρήτρα στη χρήση της τουρκικής γλώσσας στα όποια διαφημιστικά φυλλάδια, κάρτες, καρτούλες και αφίσες υποψηφίων συμβούλων Δήμων της Θράκης και της ΑΜ-Θ Περιφέρειας.

Σας γνωστοποιώ ότι τα φαιδρά επιχειρήματα υποψηφίων συμβούλων, ότι χρησιμοποιούν σε προεκλογικό υλικό και την ποντιακή γραφή, το θεωρώ άκρως προσβλητικό, πολύ περισσότερο όταν την ταυτίζουν με την χρήση της τουρκικής γλώσσας.

Μέσα σε όλα, είναι το ίδιο εξοργιστικό, υποψήφιοι να αναφέρονται στην Κομοτηνή στα τουρκόγλωσσα φυλλάδια τους ή κάρτες με το όνομα Γκιουμουλτσίνε, που αποτελεί και έναν διακαή πόθο του τουρκικού Προξενείου, όπως μεθοδεύεται και με το κόλπο της θεώρησης τουρκικών διαβατηρίων στις πύλες εισόδου στην Ελλάδα και κυρίως στους Κήπους του Έβρου.

Σας επισυνάπτω σχετικές φωτογραφίες τουρκόγλωσσου διαφημιστικού υλικού από τους δυο Περιφερειακούς Συνδυασμούς, που στηρίζουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όσο κι αν θέλουν να το «παίξουν» …ανεξάρτητοι!

Προσωπικά απορώ πώς είναι δυνατόν οι αρχηγοί αυτών των κομμάτων και κυρίως της ΝΔ, να αποδέχονται τους εκλεκτούς τους Συνδυασμούς να προσκυνούν κατ’ αυτόν τον τρόπο το τουρκικό Προξενείο.

Αφήνω, στην κρίση σας, κ. κ. Υπουργοί, το γεγονός ότι για κάποιες ψήφους που κατευθύνει το Προξενείο, Περιφερειακοί και Δημοτικοί σύμβουλοι είτε σπεύδουν να συγχαρούν εκείνους που κατεβαίνουν στο Ευρωψηφοδέλτιο του DEB είτε εκείνους που ονομάζονται ως οπαδοί των «Γκρίζων Λύκων».

Όπως διαπιστώνετε κ. κ. Υπουργοί, κανένας Βουλευτής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης δεν έχει αποτολμήσει να διαμαρτυρηθεί δημόσια, να ξεσκεπάσει τις μεθόδους του Προξενείου δημόσια ή να καταθέσει σχετική Ερώτηση στη Βουλή.

Το πράττω, ανησυχώντας, για καθαρά εθνικούς λόγους.

Κατόπιν τούτων σας ερωτώ κ. κ. Υπουργοί:

Η επίσημη γλώσσα του Κράτους είναι ή δεν είναι η Ελληνική;
Οι εκλογές γίνονται ή δεν γίνονται (από την προκήρυξη του ΥΠΕΣ έως τα ψηφοδέλτια), στην ελληνική γλώσσα και μόνο;
Αφού γνωρίζετε πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί στη περιοχή της Θράκης με την αντεθνική παρεμβατικότητα του Προξενείου, γιατί δεν βάλατε ως ρητό όρο, με τις όποιες ποινές ακυρότητας των παρεκτρεπομένων, την απαγόρευση της χρήσης σε όποιο προεκλογικό υλικό, άλλης γραφής, πλην της Ελληνικής;
Σκοπεύετε να θέσετε αυτό το ζήτημα στους αρχηγούς των κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου;
Σας απασχολεί, επιτέλους, η αντιμετώπιση μιας σοβαρής κατάστασης στην περιοχή της Θράκης με σεβασμό στο Ελληνικό Σύνταγμα και με σεβασμό στους νόμους της Πατρίδας μας;

Ο ερωτών Βουλευτής

Τέρενς – Νικόλαος Κουίk
olympia.gr

Οι Ρομά και οι ….βρωμά


map_thraki_sm
Του Δημήτρη Ρομποτή*

Με αφορμή τις τελευταίες εξάρσεις ηλιθιότητας, αναισθησίας αλλά και ασχετοσύνης που ξεπρόβαλαν εκτυφλωτικά ως προβολείς σκυλάδικου στο δημόσιο β(λ)ήμα της Ελλάδος αναφορικά με το…

«κόψιμο» της υποψηφιότητας Σαμπιχά Σουλεϊμάν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε κάποια «ενιαία, συμπαγή, τουρκικά πράγματα» στη θέση τους, ξεκινώντας από την αρχή κι’όχι από την άκρη ως είθισται σε μια χώρα επίσημα άσχετη, άντρο ημιμάθειας και του δήθεν σε όλους τους τομείς.

Η απόφαση για την τουρκοποίηση της Μουσουλμανικής Μειονότητος στη Θράκη ελήφθη από τις ΗΠΑ και ετέθη σε εφαρμογή από την Ελλάδα κατά τα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου κι’αφού η χώρα μαζί με την Τουρκία είχαν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Φόβος των Αμερικανών ήταν ότι ο κομμουνισμός θα διεισδύση στην Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας με άξονα τους σλαβόφωνους Πομάκους οι οποίοι διαβιούν στη Θράκη και αποτελούν αριθμητικά τη μεγαλύτερη πληθυσμιακώς συνιστώσα της μειονότητας. Για τον λόγο αυτό επέβαλαν στις τότε αδύναμες ελληνικές κυβερνήσεις την τουρκοποίηση όλων των Μουσουλμάνων (Πομάκων, Αθίγγανων και εχόντων τουρκική εθνική συνείδηση), πολιτική που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αν όχι από πρόθεση τουλάχιστον από βλακεία.

Είναι όμως απορίας άξιον πώς «αριστεροί», «προοδευτικοί» κι’όλα τα άλλα συμπαρομαρτούντα του αυτευνουχισμένου διανοητικώς πολιτικού αυνανισμού, φέρονται να ασπάζονται αυτή την πολιτική σήμερα και να κάνουν ό,τι μπορούν για να την προωθήσουν αντί να πρωτοστατούν στην κατάργησή της αφού είναι άδικη για τους Μουσουλμάνους και εθνικώς επιζήμια για τη χώρα! Ανάμεσα σ’αυτούς τους «φωστήρες» και ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Δημήτρης Χριστόπουλος, ο οποίος είπε ξεκάθαρα ότι αγωνίστηκε παρασκηνιακώς για να αποκλεισθή η Σαμπιχά, αποκάλεσε δε τη Μουσουλμανική Μειονότητα (όπως χαρακτηρίζεται από επίσημη διεθνή συνθήκη, αυτή της Λωζάνης) «ένα ενιαίο συμπαγές τουρκικό πράμα». Ο,τι δηλαδή υποστηρίζει και η Αγκυρα που προσπαθεί για δεκαετίες να κάνη τη μειονότητα «ένα ενιαίο συμπαγές τουρκικό πράμα», να την ποδηγετήση καθ’ολοκληρίαν και εν συνεχεία να την κάνη έρμαιο των δικών της γεωπολιτικών σχεδιασμών.

Επειδή απεχθάνομαι κάθε κυνήγι μαγισσών, δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία αναζήτησης «μειοδοτών», «προδοτών» και άλλων παρδαλών σε συνθήκες μάλιστα στερούμενες πάσης σοβαρότητος όπως είναι αυτές στις οποίες βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα. Θέλω λοιπόν να πιστεύω ότι ο κ. Χριστόπουλος, καθηγητής κιόλας, είναι απλά άσχετος και ψηφοθήρας (στην Ελλάδα αυτά πάνε μαζί συνήθως), διότι τα πράγματα εν προκειμένω, όσο πολύπλοκα κι’αν είναι, επειδή μιλάμε για πραγματικούς ανθρώπους κι’όχι για «ενιαίο συμπαγές τουρκικό πράμα», είναι σχετικώς απλά. Η μειονότητα στη Θράκη είναι μειονότητα επειδή σχετίζεται με συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Στη γλώσσα της Πολιτικής Επιστήμης τα γεωγραφικά όρια είναι εκ των ουκ άνευ στον χαρακτηρισμό μια εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδος ως μειονότητας, ειδάλλως θα ήταν κοινότητα. Εάν δηλαδή κάποια μέλη της μειονότητας εγκαταλείψουν τη Θράκη και εγκατασταθούν στο Κιλκίς, για παράδειγμα, παύουν να θεωρούνται μειονότητα και μπορούν κάλλιστα, αν έχουν τους ανάλογους αριθμούς, να συστήσουν μουσουλμανική κοινότητα, άσχετη από τις προβλέψεις της Συνθήκης της Λωζάνης. Επιστρέφοντας στη Θράκη, η μειονότητα αποκαλείται «μουσουλμανική» επειδή κύριο χαρακτηριστικό της είναι το θρήσκευμα, όχι η εθνοτική σύνθεση. Οι συντάκτες της Συνθήκης της Λωζάνης και οι πλευρές που την υπέγραψαν, Ελλάδα-Τουρκία, παραδέχτηκαν ότι η μειονότητα πλαισιώνεται από διάφορες εθνικές ομάδες άρα συμφώνησαν σε θρησκευτικό προσδιορισμό κι’όχι εθνικό. Δεν ισχύει το ίδιο για την περίπτωση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, των οποίων η (προσωρινή) παραμονή εκεί επέτρεψε τη μη ανταλλαγή των μουσουλμάνων της Θράκης. Στη Συνθήκη της Λωζάνης οι Ελληνες της Πόλης αναφέρονται ως Ελληνες επειδή η εθνική τους προέλευση δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης.

Τώρα, οι όροι μιας συνθήκης αλλάζουν ή ανατρέπονται όχι με τα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου ούτε με τις χοντράδες του κ. Χριστόπουλου, αλλά είτε με τη σύμφωνη γνώμη ΟΛΩΝ των πλευρών που την υπέγραψαν ή με πόλεμο. Ο αυτοπροσδιορισμός, από την άλλη, αφορά σε μεμονωμένους ανθρώπους και όχι στην προσέγγιση θρησκευτικών ή εθνικών ομάδων εκ μέρους ενός κράτους. Μ’άλλα λόγια, μπορεί ο καθένας να λέη ό,τι θέλει, αλλά το κράτος δεσμεύεται ως προς την πολιτική του από συγκεκριμένες συνθήκες τις οποίες δεν μπορεί να γράψη στα παπάρια που δεν έχει, πόσο μάλλον που απαιτεί από άλλες χώρες να τις σέβωνται!

Ολα τούτα είναι ψιλά γράμματα για τους δήθεν «ανθρωπιστές» και λαοπλάνους γητευτές των λαουτζίκων. Αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για τις ψήφους και επειδή το Τουρκικό Προξενείο της Ξάνθης με χρήμα, φόβο κι’εκβιασμούς έχει δημιουργήσει μια συμπαγή βάση εκεί (το «ενιαίο, τουρκικό, συμπαγές πράμα» του Χριστόπουλου) ΟΛΑ τα κόμματα κι’όχι μόνο ο ανεκδιήγητος και εν πολλοίς άσχετος ΣΥΡΙΖΑ, φροντίζουν οι όποιοι μουσουλμάνοι υποψήφιοί τους να έχουν πάρει πρώτα «κλίαρανς» από τις τουρκικές αρχές. Η κ. Σαμπιχά Σουλεϊμάν δεν διέθετε τέτοιο «πιστοποιητικό φιλοτουρκικών πολιτικών φρονημάτων» και την άφησαν απέξω οι γιαλαντζί αριστεροί, οι επίδοξοι διαχειριστές της κρατικοτρεχούμενης μάσας.

Και καλά, οι πραγματικοί αριστεροί, όχι τα τα σύγχρονα ξεβελάσματα-απομιμήσεις τους, ο Γλέζος κλπ. που κάποτε ζήσανε στο πετσί τους τα πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, γιατί δεν εξεγείρονται, γιατί δεν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους (που ως αριστερών δεν πρέπει να κοστίζουν και πάρα πολύ), γιατί δεν καταγγέλουν την επιστροφή τέτοιων πρακτικών δεκαετίες μετά εντός ελληνικού εδάφους; Πού είναι η ευαισθησία τους, η αγωνιστική τους ετοιμότητα, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του δικαιώματος έστω του αυτοπροσδιορισμού για την κ. Σουλεϊμάν και τους Μουσουλμάνους Αθίγγανους; Μήπως αυτοί είναι λιγότερο «ίσοι» από τους Μουσουλμάνους που αυτοπροσδιορίζονται ως «Τούρκοι»;

Και επειδή δεν είμαι αφελής να περιμένω να λάβω απάντηση σ’αυτά τα ερωτήματα από ανθρώπους που μια ζωή έχουν μάθει να ακολουθούν γραμμές, παραθέτω απόσπασμα ανακοίνωσης που εξέδωσε η κ. Σαμπιχά, η οποία τους καλεί να ξυπνήσουν έστω και κατόπιν εορτής: «Να γίνει κατανοητή από την αριστερά η δυναμική που προέρχεται από τους απλούς ανθρώπους του χωριού μας και σκοπεύει να γιατρέψει βαθιές πληγές που, δεκαετίες ανήθικης πολιτικής και συναλλαγής με το (τουρκικό) προξενείο, μας κρατούν στο απόλυτο περιθώριο της κοινωνίας και ομήρους των γνωστών υπηρεσιών της Τουρκίας.»

Στην Ελλάδα του 2014 όλα αυτά!

Ο Δημήτρης Ρομποτής είναι δημοσιογράφος με έδρα τη Νέα Υόρκη.

ksipnistere.blogspot

Η εισβολή στην Θράκη έχει ήδη αρχίσει

THRACE_TURK_FINAL
Είναι πασίγνωστες ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια οἱ προπαγανδιστικὲς προσπάθειες τουρκοποίησης τῆς Θράκης ἀπὸ διαφορους ἔξω καὶ ἔσω συνοριακοὺς παράγοντες (προξενεῖο Κομοτηνῆς, πρακτορίσκοι, ΜΗΡ κ.α)….

Τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑποπίπτουν στὴν ἀντίληψή μας φαινόμενα ὅπως τὸ παρακάτω. Σὲ Κέντρα Ὑγείας καὶ σὲ Περιφεριακὰ Ἴατρεῖα Ξάνθης καὶ Κομοτηνῆς, σὲ χωριὰ μὲ μουσουλμανικὸ πληθυσμό, δαμοιράστηκε διαφημιστικὸ ἔντυπο ἰδιωτικῆς ἑταιρείας ἑλληνικοῦ(;) ἐπιχειρηματικοῦ ὁμίλου, γραμμένο στὴν τουρκικὴ γλῶσσα. Ἐπὶ πλέον, στὸ ὀπισθόφυλλο, ἡ Ξάνθη καὶ ἡ Κομοτηνὴ ἀναγράφονται ἀποκλειστικὰ μὲ τὶς παλιὲς τους ὀθωμανικὲς ὀνομασίες (Ιskeçe, Gümülcine)…, σὲ ἄντίθεση μὲ τὶς ἄλλες πόλεις που ἀναγράφονται ἑλληνικά.
Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ που ἐμφανίζονται τουρκόφωνα διαφημιστικὰ ἔντυπα σὲ χωριὰ καὶ οἰκισμοὺς Μουσουλμάνων Θρακῶν. Ἐπίσης, τελευταῖα ἐμφανίζονται ντόπιες ἐπιχειρήσεις τῆς Βορείου Ἑλλάδος φέρουσες τουρκικὲς ὀνομασίες (Υeşil Υayla, Tömer, κ.α.).
Ἐμεῖς, ἡ ὀργάνωση τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου Ξάνθης, θεωροῦμε ὅτι τέτοια φαινόμενα εἶναι προκλητικὰ καὶ ἀδικαιολόγητα ἀπὸ τὰ ὅποια οἰκονομικὰ καὶ ἐπιχειρηματικὰ συμφέροντα.

Σπάρτακος Τανασίδης, Γραμματέας Νεολαίας Ἐθνικοῦ Μετώπου Ξάνθης.

skeftomasteellhnika.blogspot

Τα πέτρινα μανιτάρια της Θράκης

petrina manitaria Thrakis
Τα πέτρινα μανιτάρια της Θράκης, τα συναντάμε σαν σύμβολα ιερής ισχύος, στις απότομες πλευρές της προϊστορικής Ισμάρας (Μαρώνεια), ή να υψώνονται θεόρατα όπως το μανιτάρι των Λαγυνών, άλλοτε πάλι σε κοιμητηριακούς χώρους όπως της Κίρκης και του Πετρότοπου Κοτρωνιάς, ως προστάτες και διαμεσολαβητές με το κόσμο των νεκρών εξασφαλίζοντάς τους την μεταθανάτια αναγέννηση.

Κάποτε ανάγλυφα σε βράχους, όπως στο Μαγγάζι Κορνοφωλιάς, συνδυαζόμενα με ηλιακούς δίσκους, επιβεβαιώνοντας εικονιστικά την ενδιαφέρουσα πλευρά του μύθου, δηλαδή της ένωσης του απολλώνιου στοιχείου (ήλιος) και του χθόνιου διονυσιακού το μανιτάρι.

Στην πραγματικότητα, το λατρευτικό σύμπλεγμα πέτρα-φυτό είναι o αρχαϊκός συμβολισμός της ‘‘ιερής τοποθεσίας,’’ του πρωτόγονου βωμού και καλύπτει όλη την ινδομεσογειακή έκταση.

Ποτέ ένα δέντρο ή ένα φυτό δεν λατρεύτηκε αποκλειστικά για τον εαυτό του αλλά πάντα γι αυτό που από μέσα του αποκαλυπτόταν, γι αυτό που συνεπαγόταν και σήμαινε. Η ιερή ισχύς του μανιταριού εκδηλωνόταν μέσα από τις βιολογικές του ιδιότητες (ενθεογενείς ή ψυχοτρόπες), αποκτούσε ιερότητα και μετατρέπονταν σε θρησκευτικό αντικείμενο. Η πέτρα εκπροσωπούσε την κατ’ εξοχή αλήθεια, την αφθαρσία και την διάρκεια΄ το μανιτάρι με την περιοδική του αναγέννηση εκδήλωνε την ιερή δύναμη μέσα στην τάξη της ζωής και συμβόλιζε τη θεότητα που λάτρευαν οι Θράκες κάτοικοι της περιοχής.
Τα πέτρινα μανιτάρια της Θράκης

Τα συναντάμε σαν σύμβολα ιερής ισχύος, ολόγλυφα, στις απότομες πλευρές της προϊστορικής Ισμάρας (Μαρώνεια), ή να υψώνονται θεόρατα, όπως το μανιτάρι των Λαγυνών, άλλοτε πάλι, σε κοιμητηριακούς χώρους, όπως της Κίρκης και του Πετρότοπου Κοτρωνιάς, ως προστάτες και διαμεσολαβητές με το κόσμο των νεκρών εξασφαλίζοντάς τους την μεταθανάτια αναγέννηση. Κάποτε ανάγλυφα σε βράχους, όπως στο Μαγγάζι Κορνοφωλιάς, συνδυαζόμενα με ηλιακούς δίσκους, επιβεβαιώνοντας εικονιστικά την ενδιαφέρουσα πλευρά του μύθου, δηλαδή της ένωσης του απολλώνιου στοιχείου (ήλιος) και του χθόνιου διονυσιακού το μανιτάρι.

Στην πραγματικότητα, το λατρευτικό σύμπλεγμα πέτρα-φυτό είναι αρχαϊκός συμβολισμός της ‘‘ιερής τοποθεσίας,’’ του πρωτόγονου βωμού και καλύπτει όλη την ινδομεσογειακή έκταση.

Ποτέ ένα δέντρο ή ένα φυτό δεν λατρεύτηκε αποκλειστικά για τον εαυτό του αλλά πάντα γι αυτό που από μέσα του αποκαλυπτόταν, γι αυτό που συνεπαγόταν και σήμαινε. Η ιερή ισχύς του μανιταριού εκδηλωνόταν μέσα από τις βιολογικές του ιδιότητες (ενθεογενείς), αποκτούσε ιερότητα και μετατρέπονταν σε θρησκευτικό αντικείμενο. Η πέτρα εκπροσωπούσε την κατ’ εξοχή αλήθεια, την αφθαρσία και την διάρκεια· το μανιτάρι με την περιοδική του αναγέννηση εκδήλωνε την ιερή δύναμη μέσα στην τάξη της ζωής.( ELIADE 1981, 218, 255-258).

Στην αρχαιολογία της θρησκείας είναι απαραίτητη η θρησκευτική τελετουργία, που προϋποθέτει την εκτέλεση εκφραστικών πράξεων λατρείας προς τη θεότητα ή το υπερφυσικό όν, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι COLIN RENFREW και PAUL BAHN 2001, 424-429). Τα τέσσερα κύρια συστατικά είναι : 1) Εστίαση της προσοχής, 2) Οριακή ζώνη, 3) Παρουσία της θεότητας, 4) Συμμετοχή και προσφορά.

Εστίαση της προσοχής. Η πράξη της λατρείας απαιτεί αλλά και επιφέρει μια κατάσταση εξυψωμένης συνείδησης ή θρησκευτικής έκστασης στους συμμετέχοντες. Στις λατρευτικές πράξεις της κοινότητας απαιτείται σταθερά ένα σύνολο τεχνασμάτων που εστιάζουν την προσοχή, όπως η χρήση μια ιερής τοποθεσίας, της αρχιτεκτονικής, τα τραχιά βραχώδη περιγράμματα, του φωτισμού, των ήχων και των οσμών για να εξασφαλισθεί ότι όλα τα μάτια κατευθύνονται προς τις κρίσιμες τελετουργικές πράξεις.

Οριακή ζώνη μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου. Το κεντρικό σημείο της τελετουργικής δραστηριότητας είναι η οριακή περιοχή μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου. Είναι μια ιδιαίτερη και μυστηριώδης περιοχή με κρυφούς κινδύνους. Υπάρχει ο κίνδυνος του μιάσματος και της αποτυχίας να συμμορφωθεί κανείς με τις δέουσες διαδικασίες, γι’ αυτό, το τελετουργικό λουτρό και ο καθαρμός τονίζονται ιδιαίτερα.

Παρουσία της θεότητας. Για αποτελεσματική τελετουργία, η θεότητα ή η υπερφυσική δύναμη πρέπει, κατά μια έννοια, να είναι παρούσα ή να προτρέπεται να εμφανιστεί. Στις περισσότερες κοινωνίες η θεότητα συμβολίζεται με κάποια υλική μορφή ή απεικόνιση.

Συμμετοχή και προσφορά

Η λατρεία έχει απαιτήσεις από τον πιστό. Αυτές περιλαμβάνουν όχι μόνο λέξεις και χειρονομίες προσευχής και απόδοσης σεβασμού, αλλά συχνά ενεργό συμμετοχή που προϋποθέτει κίνηση, ίσως βρώση και πόση. Η τελετουργία μπορεί να χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους για να επιφέρει τη θρησκευτική εμπειρία ( π.Χ. χορό, μουσική, παραισθησιογόνα ). Συχνά περιλαμβάνει προσφορά υλικών αγαθών στη θεότητα, με θυσίες και δώρα.

Έτσι, τα πέτρινα μανιτάρια της Θράκης, αναγνωρίζονται αναμφισβήτητα ως ιερά ή ιερές τοποθεσίες, καθώς εκπληρώνουν αρκετά από τα κριτήρια που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Η χρήση ορισμένων μανιταριών για θρησκευτικούς λόγους ξεκινάει από τη Σιβηρία, φτάνει μέχρι την Ινδία και από εκεί εκτείνεται σε ολόκληρη σχεδόν την Αμερική. Μανιτάρια αποτέλεσαν μια από τις κύριες ενθεογενείς ουσίες που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος και σχεδόν πάντα αποτελούσαν κύριο θρησκευτικό εργαλείο στις πρώτες κοινότητες .Το κύριο χαρακτηριστικό τους δεν είναι η νάρκωση ή οι παραισθήσεις για να καλούνται ναρκωτικά ή παραισθησιογόνα, αλλά η επίδρασή τους στην ψυχή, δηλαδή ψυχοδηλωτικά ή ψυχοτρόπα, με επικρατέστερο σήμερα τον όρο ενθεογενή, δηλ. εν (μέσα) Θεός και γέννηση, που σημαίνει προϊόντα της φύσης που έχουν το θεό μέσα τους, ή που γεννούν το θεό μέσα σου.

Η μανία του Διόνυσου και των μαινάδων, οι μεταμορφώσεις του θεού, ο φόνος του Ικάριου ή και του Πενθέα από λάθος και ο διαμελισμός του ίδιου του θεού, ή και των εχθρών του, είναι αφηγηματικά στοιχεία, με τα οποία τονίζεται η οργιαστική λατρεία του Διονύσου, η έκσταση, οι παραισθήσεις από την επήρεια του κρασιού και του χορού και οι συνέπειές τους.

Αν παρατηρήσουμε καλύτερα, η εκστατική εμπειρία προσδιορισμένη από διονυσιακές λατρείες είναι διαφορετική από την αλκοολική μέθη, που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε τα συμπτώματά της. Το κρασί (αλκοόλ) δεν προκαλεί, εκτός από ακραίες περιπτώσεις, παραισθήσεις. Η διονυσιακή έκσταση αντίθετα, χαρακτηρίζεται από εξοργισμένους ερεθισμούς, ερωτική διέγερση, αξιοσημείωτη μυϊκή ρώμη, προφητική όραση, ταύτιση με τη θεότητα.

Ο Διόνυσος στην αρχική του μορφή δεν ήταν θεός του κρασιού, η μορφή του και οι ιδιότητες αυτής της ξένης θεότητας πριν ή κατά τη διάρκεια της αργής του εισόδου στον κύκλο των ολύμπιων θεών, υπέστη πολλές λειτουργικές επεξεργασίες μέχρι να μετασχηματιστεί στον θεό του κρασιού που γνωρίζουμε, όπως μας το έχουν παραδώσει και παρουσιάσει οι κλασικοί συγγραφείς.

Οι πιο αρχαίοι διονυσιακοί μύθοι περιέχουν λίγους υπαινιγμούς για το ρόλο που έπρεπε να έχει στην εισαγωγή και επινόηση του κρασιού, για την προέλευση του οποίου όπως και της αμπέλου δεν αναφέρονται στον Διόνυσο. Από την προέλευσή του αυτή η θεότητα βρίσκονταν πάντα σε άμεση σχέση με τα παραισθησιογόνα φυτά, ο καθορισμός των οποίων είναι αντικείμενο μελετών και συζητήσεων Τριπτόλεμος και Ερμής, Διόνυσος και Σάτυρος. Μέσα από τον κάνθαρο του Διονύσου ξεπετιούνται μανιτάρια.

Η ελληνική λογοτεχνική παράδοση θεωρεί τον Διόνυσο μια θεότητα που ήρθε από τον βορρά και ειδικότερα τη Θράκη ενώ διάφορα μυθικά μοτίβα τον εισάγουν στην θρησκευτική παράδοση των Ινδοευρωπαίων. Κάποιοι συγγραφείς βλέπουν στην αμβροσία (νερό+μέλι) και στα ζυμούμενα ποτά με βάση το κριθάρι και άλλα δημητριακά, δράση διονυσιακών παραισθησιογόνων, που προηγήθηκαν του κρασιού και της αμπέλου. Αλλά οι πιθανοί σύνδεσμοι με τους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς τοποθετούν την εκστατική αυτή θεότητα σε άμεση σχέση με τα παραισθησιογόνα μανιτάρια και ιδιαίτερα με το ινδοευρωπαϊκό μανιτάρι amanita muscaria. Υπάρχουν συγγραφείς που βλέπουν στο Διόνυσο έναν εξελληνισμό του Θρακο-φρυγικού Σαβάζιου, του οποίου η λατρεία παρουσιάζει σημαντικούς παραλληλισμούς με τις λατρείες του Haoma και του Soma.

Αρκετές απεικονίσεις διονυσιακών θεμάτων στην ελληνική αγγειογραφία εικονίζουν αμπέλια και τσαμπιά από σταφύλια. Σε μερικές περιπτώσεις το σχήμα των τσαμπιών ομοιάζει περισσότερο με σχήμα μανιταριού, παρά σε τσαμπί σταφυλιού.

Υπάρχει η υπόθεση ότι από ένα σημείο και μετά στον ελληνικό πολιτισμό, από τη στιγμή που το ενθεόγενο αρχέγονο του Διονύσου γίνεται θρησκευτικό ταμπού και κρύβεται κάτω από ένα στρώμα εσωτερικού συμβολισμού, επέρχεται μια ένωση των δύο συμβόλων, του μανιταριού και του τσαμπιού. Και τα δύο σύμβολα του Διονύσου, που οι συνοδοί του θεού, κάποιοι από τους οποίους ήταν μυημένοι στα Διονυσιακά μυστήρια, προσπαθούσαν ηθελημένα να κρύψουν τις απόκρυφες γνώσεις και ιδιαίτερα αυτή του μανιταριού, πίσω από ερμηνευτικά σχήματα ήδη σ’ εκείνους τους καιρούς πλατιά αναγνωρίσιμα δημιουργώντας εικόνες διπλής ανάγνωσης – ερμηνείας. Η μία ιερή (μανιτάρι) και η άλλη κοσμική-μη θρησκευτική (τσαμπί σταφυλιού).( SAMORINI – CAMILLA 1995, 307-326).

Απέναντι από την θρακική ακτή στην οποία εντοπίσθηκαν τα ως άνω υπαίθρια ιερά βρίσκεται η Σαμοθράκη και το γνωστό Ιερό των Καβείρων στο οποίο μαρτυριέται θρησκευτική δραστηριότητα από τον 7ο π.Χ. αι.

Τα Μυστήρια της Σαμοθράκης εθεωρείτο ότι επιτύγχαναν σωτηρία από τους κινδύνους της θάλασσας και αποτελεσματικά ταξίδια, όπου η αντιμετώπιση του κινδύνου του θανάτου και η συνάντηση με τους θεούς του θανάτου αποσκοπούσε κυρίως στην προστασία από τον πραγματικό θάνατο. Μήπως στις μυητικές τους τελετές χρησιμοποιούσαν ιερά ποτά με ενθεογενές περιεχόμενο ώστε να μπορούν να φέρουν την ανθρώπινη ύπαρξη στο κατώφλι του θανάτου και τον κόσμο των οραμάτων;

Την απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα δίνει το εικονογραφικό μήνυμα του αγγείου που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και βρέθηκε στο Καβείριο της Θήβας. και εικονίζει μορφές πλαισιωμένες με κλίματα από τα οποία κρέμονται αντί τσαμπιών σταφυλιού υπερμεγέθη μανιτάρια.

Στο Νομό Ροδόπης και Έβρου μέχρι σήμερα έχει εντοπισθεί ένα μόνο ιερό του Διονύσου στη Μαρώνεια, και αυτό των ιστορικών χρόνων (4ος αιώνας π.Χ). Είναι δυνατόν στην κατ’ εξοχήν διονυσιακή Θράκη να λείπουν τα ιερά του Διονύσου;

ΠΗΓΕΣ:.elthraki.gr/

/ekataios.blogspot.gr

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟΝ/visaltis.net
olympia.gr

Χιλιάδες στρέμματα μεταβιβάστηκαν σε άγνωστη εταιρεία για 99 χρόνια

Τεράστια έκταση στρατηγικής σημασίας, η οποία διαθέτει ένα επίσης τεράστιο πλέγμα υπόγειων εγκαταστάσεων

Υπήρξε μεταβίβαση της έκτασης της «Φωνής της Αμερικής» χωρίς να το μάθει κανείς; Αυτό το ερώτημα πλανάται στους θεσμικούς φορείς της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Και το ερώτημα γίνεται πολύ ισχυρό, αφού η διαδικασία μεταβίβασης της τεράστιας έκτασης γης έγινε εν κρυπτώ, με απόλυτες αδιαφανείς διαδικασίες, με άγνωστο αντίτιμο, σε αγνώστων συμφερόντων και αντικειμένου εταιρεία. Επιπλέον, η μεταβιβασθείσα έκταση βρίσκεται δίπλα στο Δέλτα του Νέστου, ενώ καλύπτεται ολόκληρη από την συνθήκη Ραμσάρ (διεθνής συνθήκη που υπέγραψε η Ελλάδα και αφορά την προστασία του περιβάλλοντος), βάσει της οποίας απαγορεύεται οποιαδήποτε δόμηση ή δραστηριοποίηση βιομηχανίας… Ποιός, λοιπόν, και με τι σκοπούς ενοικίασε για 99 χρόνια μία έκταση, την οποία δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί λόγω της διεθνούς συνθήκης Ραμσάρ;

Δεδομένης της εθνικής ευαισθησίας της συγκεκριμένης περιοχής, διερωτόμαστε πως είναι δυνατόν να «ενοικιάζεται» για διάστημα 99 χρόνων και μάλιστα η όλη διαδικασία να γίνεται στο πλήρες σκοτάδι, με απόλυτη αδιαφάνεια, με άγνωστα εμπλεκόμενα σε αυτήν πρόσωπα. Ποιος και γιατί «νοίκιασε» την συγκεκριμένη περιοχή, έκτασης πολλών χιλιάδων στρεμμάτων; Η πολιτεία και τα όργανά της γνωρίζουν πως στη συγκεκριμένη περιοχή λειτουργούσε παράρτημα της «Φωνής της Αμερικής» με υπέργειες και υπόγειες εγκαταστάσεις. Σε ποιόν έδωσε η Ελληνική κυβέρνηση (ή μήπως ο πρόθυμος για «ανάπτυξη» περιφερειάρχης Αν. Μακεδονίας και Θράκης κ. Γιαννακίδης;) μία περιοχή η οποία είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί μέχρι και για στρατιωτικούς σκοπούς, λόγω κυρίως των έτοιμων υπογείων εγκαταστάσεων που διαθέτει; Είναι δυνατόν να μην γνωρίζουν όχι μόνο οι κάτοικοι, αλλά και οι αιρετοί της περιοχής το ακριβές περιεχόμενο του συγκεκριμένου ενοικιαστηρίου και, φυσικά, τον ενοικιαστή;

Άγνωστες μεταβιβάσεις περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, των Ελλήνων πολιτών, που τη χάνουν για 99 χρόνια, χωρίς να κερδίζουν τίποτα το ουσιαστικό, εξελίσσονται με τα καλύτερα ακίνητα της χώρας. Διαβάζουμε ότι ισχύει και για την Περιφέρειά μας, αφού μετά όσα ακούσαμε και γράφτηκαν για την επί 30ετία επιχειρούμενη μεταβίβαση των βασικών γεωθερμικών πεδίων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, φαίνεται ότι …προηγήθηκε άλλο «φιλέτο» του Δημοσίου. Πρόκειται για την έκταση επί του Δέλτα του Νέστου, χιλιάδων στρεμμάτων, όπου λειτουργούσε έως το 2006 η «Φωνή της Αμερικής».

Αναφέρεται μεταβίβαση προς την εταιρία IBC (ποιά εταιρεία είναι αυτή;) για 99 χρόνια!!! Δυστυχώς δεν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα απολύτως τίποτε, με το θεσμικό μας ρόλο, ούτε ως πολίτες και -με δεδομένο- ότι η γνώση-δημοσιοποίηση αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της διαφάνειας και του ανταγωνισμού για περισσότερα οφέλη, ερωτούμε δημόσια:

Μεταβιβάσθηκε και σε όφελος ποίου η παραπάνω τεράστιας αξίας έκταση;
Ποιές ήσαν οι διαδικασίες δημοσιοποίησης πριν αυτήν, ώστε κανείς μας δεν έμαθε τίποτε;
Ποιοί συμμετείχαν στο «διαγωνισμό»; Γιατί 99 χρόνια; Έχει σχέση με το αγγλικό δίκαιο;
Ποιός ρωτήθηκε από την κοινωνία μας;
Η Περιφέρεια και ο κ. Γιαννακίδης γιατί δεν πληροφόρησαν κανένα σχετικά;
Είναι δυνατόν, ως ο κορυφαίος θεσμός να μην γνωρίζουν τι γίνεται στον τόπο μας ή να αποκρύπτουν μείζονος ενδιαφέροντος δραστηριότητες που αναπτύσσονται στην Θράκη;

Κατά τα «φαινόμενα», κάποιοι έχουν αποφασίσει να περάσουν σε εκποιήσεις ή μακρόχρονες ενοικιάσεις μεγάλων εκτάσεων της Θράκης. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη «ενοικίαση» αφορά την πρόταση του περιφερειάρχη κ. Γιαννακίδη, για μετατροπή της Θράκης σε Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ), αλλά γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά πως όταν γίνονται συμφωνίες κρυφά, τότε κάτι άσχημο κρύβεται πίσω από αυτές.

Ο Επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης ΠΑΜΘ, πρώην Νομάρχης Ξάνθης, κ. Γιώργος Παυλίδης σχολίασε σχετικά:

«Τρομάζουμε όταν πληροφορούμαστε ότι η γη γύρω μας, το φιλέτο με χιλιάδες στρέμματα της πρώην Φωνής της Αμερικής, τεράστιας αξίας, μεταβιβάστηκε για 99 χρόνια, χωρίς να το πάρουμε είδηση!
Εάν αληθεύει ζητούμε δημόσιες απαντήσεις από τους εμπλεκομένους στην Αθήνα, τον κ. Γιαννακίδη τοπικά, πως έγιναν όλα αυτά, που δημοσιοποιήθηκαν, ποιοι έλαβαν γνώση, ποιοί συμμετείχαν, σε ποιόν έγινε η μεταβίβαση και με ποιούς όρους.
Την διαφάνεια δεν μπορεί κανείς στο όνομα οποιουδήποτε σκοπού ή σκοπιμότητας να την παραβλέψει.
Περιμένουμε απαντήσεις.
Ούτε απαθείς, ούτε σιωπηλοί θα μείνουμε».

Κωνσταντίνος

kostasxan.blogspot

Θράκη, υποψία προδοσίας

Ο φόβος χαμού της Ελληνικής Θράκης είναι μεγάλος και δικαιολογημένος
Η αστοργία των Κυβερνήσεων της Ελλάδος, διευκολύνει για να γλιστρήσει αυτός ο τόπος, στην αγκαλιά της Τουρκίας ανετώτερα
Ήδη η Θράκη βρίσκεται από το έτος 2000 σε πειραματικό στάδιο, ως μια Ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή περιοχή”

Είναι διάχυτη η εντύπωση, ότι ή εξωτερική πολιτική πού ακολουθεί ή χώρα μας προς τα γειτονικά κράτη καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου, παρά τις εκάστοτε και κατά περίσταση διαβεβαιώσεις πού δίδουν τα κυβερνητικά στελέχη περί του αντίθετα.

Στους ανυποψίαστους Έλληνες δημιουργούν έντονη ανησυχία δυσεξήγητες δηλώσεις αξιωματούχων τού κράτους όπως: Της πρώην Προέδρου της Βουλής κ. Άννας Μπενάκη-Ψαρούδα κατά την προσφώνησή της στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2005 Κ. Παπούλια, η οποία είπε:

“Τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν τής ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στην διευρυμένη Ευρώπη».

Του πρώην Υπουργού Εθνικής Αμύνης κ. Μπεγλίτη που υποστήριξε: «Το θέμα των συνόρων δεν είναι θέμα ταμπού. Έχει χρέος η Ε.Ε. να διαμορφώσει μια κοινή στάση στην οποία και η ελληνική κυβέρνηση να συμβάλλει ώστε συντεταγμένα να δούμε τις εξελίξεις στα Βαλκάνια!».

Για τα σύνορα όμως της χώρας έπεσαν κορμιά Ελλήνων και έχει χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα.

Ύστερα από αυτά η ανησυχία εντείνεται. Ο φόβος του χαμού της ελληνικής Θράκης είναι μεγάλος και δικαιολογημένος.

Η αστοργία των Κυβερνήσεων της Ελλάδος διευκολύνει για να γλιστρήσει αυτός ο τόπος στην αγκαλιά της Τουρκίας, ανετότερα. Και ας δούμε τι δεν κάνουμε για να κρατηθεί η Θράκη Ελληνική και πόσο θετικά συνεργούμε στις επιδιώξεις της Τουρκίας.

Η παλαιότερα επιστολή προς την “Εστία” του Αντιστρατήγου ε.α. Ιωάννη |Αντωνακέα με το ερώτημα «τι πράγματι συμβαίνει;» αναφέρεται στην απόφαση της Ελληνικής Κυβερνήσεως να καθιέρωση στα Ελληνικά Γυμνάσια την διδασκαλία της Τουρκικής γλώσσας.

Με το άρθρο του: «Η Θρακική γη περνά σε Τουρκικά χέρια», ο αρθρογράφος Κ. Κωνσταντίνου στο «Ελληνόραμα», στο τεύχος Μαρτίου του 2010, επισημαίνει ότι οι Μουσουλμάνοι αγοράζουν γη από Χριστιανούς σε οποιαδήποτε τιμή.

Ο αρθρογράφος επισημαίνει περαιτέρω σημαντικά προβλήματα και διαπιστώσεις για την Θράκη, όπως: Την γνωστή Συνθήκη της Λωζάννης παραβίασε (και μάλιστα εις βάρος της) πρώτη η Ελλάδα, με την μειοδοτική πολιτική των ετών 1955-1959, η οποία αναγνώρισε ξαφνικά τουρκική μειονότητα, υποκαθιστώντας τον όρο «μουσουλμανική» που σαφώς αναγραφόταν στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Ο πληθυσμός της Θράκης, μειώνεται δραστικά από την πλευρά των χριστιανών, ενώ εδώ και πολλά χρόνια ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξάνεται ραγδαία με ρυθμούς πού τείνουν να ανατρέψουν τον ένα από τους βασικούς παράγοντες της Συνθήκης της Λωζάννης, αυτόν του δημογραφικού, με βάση το θρήσκευμα.

Ο δεύτερος παράγοντας, το ιδιοκτησιακό καθεστώς επίσης απειλείται επί των ήμερων μας, εντονότερα όσο ποτέ άλλοτε, λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος της Άγκυρας, η οποία μέσω του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής αλλά και μέσω της Ziraat Bank, ενισχύουν την διάθεση αγορών εδαφών των μουσουλμάνων.

Η Θράκη παραδίδεται στην Άγκυρα χωρίς καμία αντίδραση.

Δυστυχώς, πολύ σύντομα, η ίδια η Τουρκία θα ζητήσει την πλήρη εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης για να πάρει την Θράκη από την Ελλάδα…

Η αντιπρόεδρος της Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων κ. Αιμιλία Λαδοπούλου, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου 2010 στην Παλαιά Βουλή, δια ομιλίας της με τίτλο: «Θράκη και προβληματισμοί πολλαπλών εξελίξεων», εξέθεσε το όλο θέμα της Θράκης, από ιστορικής, διπλωματικής, εθνικής, κοινωνικής, θρησκευτικής και οικονομικής πλευράς, όπως φαίνεται σήμερα.

Από την ομιλία της θα σταχυολογήσουμε τα ελάχιστα, όπως:

“Το 1930 ο Βενιζέλος υπογράφει την Ελληνοτουρκική Συνθήκη φιλίας, ουδετερότητος και διαιτησίας. Έκτοτε αρχίζουν τα τερατώδη λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων με συνεχείς παραχωρήσεις.

Κατ’ εντολή της Τουρκίας εκδιώκονται οι παλαιομουσουλμάνοι από την Ελληνική Θράκη και αντικαθίστανται από τους κεμαλιστάς και τα όργανα της Άγκυρας.

Χωρίς αντάλλαγμα συναινεί η ελληνική κυβέρνηση το 1935 στην δημιουργία διπλωματικού τουρκικού γραφείου στην Κομοτηνή.

Εξελίσσεται ατύπως και άνευ προξενικής συμβάσεως σε Προξενείο και από το 1950 είναι το “Γενικό Προξενείο στην Κομοτηνή”. Είναι η πηγή των δεινών, το καρκίνωμα στην Θράκη.

Το 1951 και το 1968 εφαρμόζονται οι περίφημες μορφωτικές συμφωνίες, οι όποιες καθιερώνουν την Τουρκική ως την μόνη γλώσσα εκπαιδεύσεως.

Έτσι οι Πομάκοι και Ρομά διδάσκονται μέχρι σήμερα την Τουρκική. Εισάγονται τουρκικά διδακτικά βιβλία από την Τουρκία μαζί και μετακλητούς εκπαιδευτικούς».

«Η άτυπη συμβουλευτική επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης (είναι η άτυπη βουλή) με πρόεδρο εναλλάξ τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ενεργεί με το Τουρκικό Προξενείο κατ’ εντολήν της Άγκυρας. Κλιμακώνουν την προπαγάνδα υπέρ της ανεξαρτησίας της Δυτ. Θράκης.

Τι ζητά και ποιος είναι ο ρόλος του Έλληνος Προξένου στην Θράκη, στην Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων του «Υπουργείου Εξωτερικών, που δημιουργήθηκε με προεδρικό διάταγμα (αριθ. 334/24-9-1999);

Τι κάνει η υπεύθυνη Πολιτεία, όταν εγκάθετοι κατεβάζουν την Ελληνική Σημαία από το Δημοτικό Σχολείο Πομακικού χωριού Κένταυρος την 25η Μαρτίου, την ποδοπατούν και την καίνε για να τρομοκρατήσουν τους Πομάκους, πού αγωνίζονται να κρατήσουν την Ελληνικότητά τους;

Κρίσιμη περιοχή δεν είναι πλέον το Αιγαίο αλλά η Θράκη.

Ήδη η Θράκη από το 2000 βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο ως μια ξεχωριστή ευρωπαϊκή περιοχή. Έχει ιδιαίτερη συνεργασία με την Βουλγαρία και Τουρκία.

Έρχονται ημέρες δοκιμασίας, η αγάπη προς την Πατρίδα χρειάζεται αγώνα, είναι κρίσιμη η περίοδος του 21ου αιώνα».

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος πού μπορεί και θέλει να μας απαντήσει, «τι πράγματι συμβαίνει;».

kostasxan.blogspot

Πρόσληψη «ιεροδιδάσκαλων» Κορανίου στην Θράκη

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΓΩΣΕΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΝΕΩΝ ΙΕΡΕΩΝ-ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ!

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τό ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 2/8243/0020/1.3.2011 (σχετ. 2/10033/31.1.2011, 2/8955/25.1.2011) ἔγγραφο τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν καί τῆς Γεν. Γραμματείας Δημοσιονομικῆς Πολιτικῆς, πού ὑπογράφεται ἀπό τόν…
Ὑφυπουργό κ. Φίλιππο Σαχινίδη μέ θέμα: «Ἔγκριση πρόσληψης προσωπικοῦ» φέρει στό φῶς τά ὑπ’ ἀριθμ. Φ. 908 / 3936 / Φ. 908 / 3836ο / Η ἔγγραφα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, διά βίου μαθήσεως καί Θρησκευμάτων μέ τά ὁποῖα ὑπεβλήθη ὁ προγραμματισμός τῶν προσλήψεων προσωπικοῦ τοῦ Ὑπουργείου, γιά τό οἰκονομικό ἔτος 2011. Στόν προγραμματισμό αὐτόν προβλέπεται ἡ πρόσληψις 44.045 νέων ὑπαλλήλων ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ πρόσληψις 250 ἱεροδιδασκάλων στίς Μουφτεῖες τῆς Θράκης γιά τήν διδασκαλία τοῦ Κορανίου.

Σέ αὐτόν τόν προγραμματισμό πού περιβάλλει μέ τόση «ἁβρότητα» τίς Μουφτεῖες τῆς Θράκης δέν εὑρέθη οὔτε μία θέσις γιά τήν τροφό καί κιβωτό τοῦ Γένους Ὀρθόδοξο Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παρά τίς κίβδηλες καί ψευδεῖς δεσμεύσεις καί ὑποσχέσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Κυβερνήσεως καί τοῦ μέχρι πρό τινος ἁρμοδίου ἐπί τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ σέ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Τίθεται λοιπόν τό ἐρώτημα οἱ Μουφτεῖς τῶν Μουσουλμάνων συμπολιτῶν μας τῆς Θράκης εἶναι στήν κρίση καί τήν ἀντίληψη τῶν κυβερνώντων μείζονος σημασίας θεσμοί ἀπό τήν διασώσασα τήν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπεία καί μέ ποταμούς αἵματος ποτίσασα τό δένδρο τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας Ἁγιωτάτη μας Ἐκκλησία;

Οἱ Μουφτεῖες τῆς Θράκης, καί οἱ «ἱεροδιδάσκαλοι» τοῦ Κορανίου μᾶς χάρισαν τήν ἐθνική μας ἐλευθερία, ὥστε νά μήν ἀποτελοῦμε σήμερα τό ὑπόλοιπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας;

Τόσον πολύ ἀμβλύθηκε ἡ ἐθνική μας μνήμη καί σέ τέτοιο βαθμό ἐθνικῆς ὑποθερμίας ἔχουμε φτάσει, ὥστε νά λησμονοῦμε ὅτι ὅποιος στά τέσσερα μαῦρα ἀτέλειωτα ἑκατόχρονα τῆς σκλαβιᾶς ἐξισλαμίζετο ταυτόχρονα καί ἐκτουρκίζετο;

Ἤ μήπως τό χάπι τῆς δῆθεν πολυπολιτισμικότητας πού «πλασάρουν» οἱ διεθνεῖς ἔμποροι τῆς ἀλλοτρίωσης στό club τῶν ὁποίων τακτική θαμών εἶναι ἡ κ. Ὑπουργός ἐπί τῆς Παιδείας, πού μέ τήν ἀπάλειψη τοῦ προσδιορισμοῦ «ἐθνική» σηματοδότησε καί τήν νέα τάξη πραγμάτων, ἔχει καί ἰδιότητες «νηδύμου ὕπνου» πέραν τῶν ἄλλων δολίων ἐπιπλοκῶν;

Τά δημοκρατικά ἀνακλαστικά τῆς κ. Ὑπουργοῦ Παιδείας καί τῆς Κυβερνήσεως ἐξαντλοῦνται μόνο στήν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τοῦ Κορανίου καί ἐπιχειροῦν νά θέσουν στό περιθώριο τῆς ἱστορίας καί τῆς ζωῆς τήν Ἐκκλησία τοῦ Γένους καί τίς οὐσιώδεις ποιμαντικές ἀνάγκες τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πού ὅσο καί ἄν «ἀλυχτοῦν» οἱ γλοιώδεις ἰνστρούκτορες τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος καί οἱ διατάκτες τους στά Μ.Μ.Ε. ὁ ὀντολογικός καί ἰδεολογικός χωρισμός Ἐκκλησίας καί Ἔθνους δέν θά ἐπισυμβεῖ ποτέ διότι στόν πνευματικό γενετικό κώδικα τῶν Ἑλλήνων ἐνυπάρχει διϊστορικά ἡ ἀκατάλυτη κοινωνία Ῥωμηοσύνης καί Εὐαγγελίου.

Εἶναι βέβαια γιά τούς σχεδιασμούς τῆς νέας ἐποχῆς πού ἀγωνίζεται νά σαπροποιήσει τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί νά χωματοποιήσει τήν ψυχή του καί νά τό μεταβάλλει σέ ἄθυρμα τῶν σχεδιασμῶν της μέ τόν ἀτομοκεντρισμό καί τήν καταναλωτική μανία, δύσχρηστος ὁ ἀληθής χριστιανός διότι εἶναι ἀδύνατος ἡ καταδολίευσις τῆς ἐλευθερίας του κατά τόν μεγαλειώδη λόγο τοῦ Εὐαγγελίου: «Μή φοβεῖσθε ἀπό τῶν ἀποκτεινόντων τό σῶμα τήν δέ ψυχήν ὑμῶν μή δυναμένων ἀποκτενεῖν» (Ματθ. 10:28).

Καταλείοντες μέ ὀδύνη, ὑπενθυμίζομε ὅτι σήμερα τιμᾶται ἡ μνήμη ἑνός ἀπό τίς χιλιάδες τῶν παλικαριῶν καί κοριτσιῶν τοῦ Γένους καί τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως τοῦ 18χρονου ἁγίου Νεομάρτυρος Μιχαήλ Πακνανᾶ τοῦ Κηπουροῦ, πού στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1770, στήν Ἀθήνα, δυό βήματα ἀπό τήν πλατεῖα Συντάγματος (παρά τίς στῆλες τοῦ Ὁλυμπίου Διός), ὑπερασπίζοντας τήν ἀδούλωτη ψυχή του καί τήν ἀδιαπραγμάτευτη κοινωνία του μέ τό Χριστό μέ μόνο ὅπλο του τήν ἀκατάλυτη πίστη του στόν Ἀναστάντα Κύριο τῆς ζωῆς, ἀπεκεφαλίσθη ἀπό τούς ὁμοπίστους τῶν νεοδιορισθησομένων «ἱεροδιδασκάλων» τοῦ Κορανίου τῶν ὁποίων τήν δαιμονική θρησκεῖα, πού ἀναγνωρίζει μέν τήν ὑπερφυσική εἴσοδο στήν ἀνθρώπινη ἱστορία τοῦ ἐνσαρκωθέντος ἀληθοῦς Μεσσίου καί αἰωνίου Λόγου-Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ Πατρός ἀλλά ἀπομειώνει τό θεανδρικό Του πρόσωπο καί τό ἄφθιτο εὐαγγελικό Του μήνυμα κηρύττουσα μεταφυσικές «γενετησίους ἱκανοποιήσεις» μεσούσης τῆς διασαλπιζομένης οἰκονομικῆς κρίσεως «ἀβαντάρει» ἡ κ. Διαμαντοπούλου.

Καί τό κρίσιμο ἐρώτημα πού τελικά τίθεται εἶναι: Ἡ κ. Διαμαντοπούλου εὐθύνεται γι’ αὐτό ἤ ἐκεῖνοι πού μέ τήν ψῆφο τους τῆς ἔδωσαν αὐτή τήν δυνατότητα;

ksipnistere.blogspot

Ο δήμαρχος που διαγράφει την Ιστορία


Της Θράκης οι άθλιοι, θα έπρεπε να ονομαστούν όλοι εκείνοι οι εμετικοί πρασινο-μπλε (και όχι μόνο) που ελέω του εγκεφαλικού τους κενού ασκούν πολιτική εις βάρος των εθνικών και εν γένει Ελληνικών συμφερόντων.

Η “πάστα” αυτή των ανθρώπων, όμως, φαίνεται πως επεκτείνεται τώρα και προς την αρχαιότητα, αφού ο σκοπούμενος ρόλος τους και η λατρεία που τρέφουν προς τον εθνομηδενισμό, ξεπερνά τα όρια και τους κατατάσσει στα υποχείρια των παγκοσμοιοποιητών που ορμώμενα από την κενότητά τους επιθυμούν να ισοπεδώσουν αξίες, ιδανικά και προσωπικότητες του σύγχρονου αλλά και του αρχαίου Ελληνισμού.

Έτσι, ο προφανώς ανοήτως φερόμενος δήμαρχος Γενισέας, δρυμίτατα ανακάμψας στον δημαρχιακό του θώκο μετά από παύση 4 ετών, αποφάσισε να καταργήσει την χρήση του συμβόλου και του ονόματος του Δημόκριτου, επειδή -όπως ο ίδιος δηλωσε- έχει χρησιμοποιηθεί πολύ και υπάρχουν και πολλοί σύλλογοι με το όνομα “Δημόκριτος”!!! Ο -αν μη τι άλλο- μη έχων σώας τας φρένας πρασινο-δημαρχίσκος μάλλον σκέφτεται να ανακοινώσει κάποιον διαγωνισμό για την επιλογή νέου σήματος, φερόμενος ως επιχειρηματίας που αποφασίζει να αλλάξει το λογότυπο – σήμα κατατεθέν της εταιρείας του…

Ο συγκεκριμένος δήμαρχος αποτελεί καμάρι της τοπικής κοινωνίας, γεννηθείς στα Πηγάδια Ξάνθης και δεν είναι κάποιος νεο-έλληνας προερχόμενος από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία ή ό,που αλλού. Επιπλέον, δεν είναι άρτι αφιχθείς κάτοικος κάποιου άλλου πλανήτη, για να μπορέσει να ισχυρισθεί ότι δεν γνωρίζει τι ήταν ο Δημόκριτος…! Δάσκαλος στο επάγγελμα, προφανώς ποτέ του δεν μπόρεσε να αποστηθίσει τα περί της προσωπικότητας του Δημόκριτου, κι έτσι αποφάσισε να τον… αλλάξει…

Εμείς, από την πλευρά μας, προτείνουμε να χρησιμοποιήσει το λογότυπο “τσουτσού-μπερντέ” με την σχετική απεικόνιση…, αφού κατά το παρελθόν δεν δίστασε στον προεκλογικό του αγώνα να φωτογραφηθεί σε μουσουλμανικό χωριό με τουρκόφρονες ανθυπο-πρακτορίσκους…

Δεν θα μείνουμε σε αυτά και λίαν συντόμως θα ακολουθήσουν σειρά δημοσιευμάτων γύρω από την σοσιαληστική δράση του συγκεκριμένου αυτοδιοικητικού πράσινου δημάρχου… το όνομα του οποίου είχε εμπλακεί και στην περίφημη υπόθεση Βατοπεδίου…

olympia.gr