Η ιστορία των μαγεμένων της Θεσσαλονίκης


1
Κείμενο: Βισάλτης

Ένας θρύλος των βυζαντινών χρόνων θέλει τον Μέγα Αλέξανδρο να φιλοξενεί στην Θεσσαλονίκη τον βασιλιά της Θράκης με την σύζυγο και την οικογένεια του για να του ζητήσει ενισχύσεις για την μεγάλη εκστρατεία που ετοίμαζε.Από τις πρώτες όμως ημέρες θα γεννηθεί ένας παράνομος έρωτας μεταξύ του Αλεξάνδρου και της γυναίκας του βασιλιά της Θράκης.
Ο Θράκας βασιλιάς όμως θα αντιληφθεί το γεγονός,και θα βάλει να κάνουν μάγια στον Αλέξανδρο την ώρα που θα διασχίζει με την συνοδεία του την στοά για να συναντήσει την Βασίλισσα στο δωμάτιο της.Ο Αλέξανδρος που θα το πληροφορηθεί, εκείνο το βράδυ δεν θα βγει από το δωμάτιο του.Έτσι η βασίλισσα θα αποφασίσει να τον επισκεφθεί η ίδια …Τα μάγια όμως την χτυπούν και αυτή και την συνοδεία της,άλλα και τον ίδιο τον βασιλιά της Θράκης που την παρακολουθούσε,με αποτέλεσμα να «μαρμαρώσουν»…

Οι «Μαγεμένες» μας παραπέμπουν στη λατρεία του Διονύσου και ήταν τοποθετημένες κατά τον 2ο αιώνα στο ύψος περίπου της Αρχαίας Αγοράς και δίπλα από τα Λουτρά Παράδεισος.

Πρόκειται για ανάγλυφες μυθολογικές μορφές, 8 στο σύνολο τους, όπου διακοσμούσαν μια κορινθιακή κιονοστοιχία και αναπαριστούσαν,

το νεαρό Θεό Διόνυσο δίπλα σε έναν πάνθηρα,την Αριάδνη στεφανωμένη με τα φύλλα μιας κληματαριάς,την Αύρα με το πέπλο της,Λήδα μαζί με τον κύκνο,μια Μαινάδα που παίζει διπλό φλάουτο,το Γανυμήδη μαζί με το Δία μεταμορφωμένο σε αετό,έναν Διόσκουρο με μια αναπαράσταση αλόγου στα πόδια του και μια Νίκη.
2

Οι αιώνες θα περάσουν και στα μέσα του 17ου αιώνα στην Θεσσαλονίκη θα αναπτυχθεί η εβραϊκή συνοικία Rogos..Ότι έχει απομείνει από την «Στοά των ειδώλων με τις»Μαγεμένες» τα πανέμορφα αυτά αγάλματα, διασώζετε από την εποχή εκείνη σε ένα σοκάκι της συνοικίας και συγκεκριμένα ενσωματωμένα στην αυλή του σπιτιού ενός πλουσίου Εβραίου υφασματέμπορα, του Λιάτσι Αρδίτη.

Αυτές οι μορφές ονoμαζόταν τα “Είδωλα” από τους Χριστιανούς,ενώ για τους Σεφαραδίτες γείτονες ήταν οι “Incantadas”, οι Μαγεμένες, ενώ για τους Τούρκους,οι «φιγούρες των Αγγέλων».Την εποχή εκείνη αποτελούσαν ένα από τα βασικά αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης και δίκαια είχαν αποκτήσει τον τίτλο,»Καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης» …

Παρόλο που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την πόλη και θαυμασμού για πολλούς ξένους επισκέπτες,οι ..»ιδιοκτήτες» του μνημείου δεν φαίνεται να ‘δείχναν τον ανάλογο σεβασμό προς αυτό.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε μια επιστολή προς την γυναίκα του , ο Emmanuel Miller -ο άνθρωπος που τελικά θα τα αρπάξει και θα τα μεταφέρει στην Γαλλία-:»Ο ιδιοκτήτης κυρίως, που βρίσκεται μέσα στην αυλή του το μνημείο, διασκεδάζει με τη σειρά του να σπάει από καιρού εις καιρόν κομματάκια και να τα πουλάει στους τουρίστες».

Ο Emmanuel Miller ήταν ένας Γάλλος παλαιογράφος που το διάστημα εκείνο με την άδεια των Γαλλικών αρχών,εξέταζε χειρόγραφα από τις συλλογές των βιβλιοθηκών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κυρίως του Αγίου Όρους ενώ παράλληλα διενεργούσε και παράνομες ανασκαφές καθώς και κλοπές αρχαιοτήτων από την Θάσο.

Η καρδιά του όμως ήταν στην Θεσσαλονίκη…

Είχε γητευτεί και αυτός από την ομορφιά των «Μαγεμένων» και έβαλε στόχο πλέον την αρπαγή και την μεταφορά τους στην Γαλλία.Έτσι αφού θα ζητήσει και θα πάρει και την έγκριση των Οθωμανικών αρχών θα ξεκινήσει για την Θεσσαλονίκη….

Στὶς 10 Ὀκτωβρίου θα γράψει χαρούμενος στὴ γυναίκα του που βρίσκεται στὸ Παρίσι ὃτι: ὁ μεγάλος βεζίρης Φουᾶτ πασσᾶς τοῦ ἀνακοίνωσε μὲ τηλεγράφημα ὃτι ὁ σουλτάνος τοῦ ἐπιτρέπει ν΄ ἀφαιρέσῃ καὶ νὰ μεταφέρει μαζί του στὸ Παρίσι τα αγάλματα τῶν Incantadas των ‘Μαγεμένων» δηλαδή τῆς Θεσσαλονίκης,, ποὺ τόσο πολὺ ἐπιθυμοῦσε.

-«O σουλτάνος, μέσω του μεγάλου βεζύρη Φουάντ Πασά, μου έδωσε την άδεια να αφαιρέσω και να μεταφέρω στη Γαλλία τα οκτώ αγάλματα της Θεσσαλονίκης που τόσο επιθυμούσα» .

-«Θα έχω λοιπόν τα αγάλματα μου, λέω θα έχω, γιατί υπάρχουν ακόμη μεγάλες δυσκολίες. Ο εβραϊκός και ελληνικός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης θα εκμανεί όταν μάθει ότι θα πάρουν αυτά τα αγάλματα…. Θα χρειαστεί ο πασάς να στείλει ένοπλη δύναμη και όσο διακριτικοί κι αν είμαστε το νέο θα κυκλοφορήσει πολύ γρήγορα. Τώρα που η τουρκική κυβέρνηση έδωσε το λόγο της, δεν θα επανέλθει και πρέπει οπωσδήποτε να δράσουμε».
3
Ὁ Miller προερχόμενος ἀπὸ τὴ Θάσο θα φτάσει στὴ Θεσσαλονίκη στὶς 30 Ὀκτωβρίου 1864 μὲ το γαλλικὸ πολεμικὸ . Δὲν θα κατευθυνθεί όμως στο λιμάνι της, ἀλλὰ στὴν περιοχὴ τῶν Μύλων τοῦ Ἀλλατίνι.Ἒτσι τοὺς εἶχε συμβουλεύσει νὰ κάνουν ὁ Pontcharra πρόξενος τῆς Γαλλίας γιατὶ ἐκεῖ σκόπευαν νὰ μεταφέρουν κρυφὰ τὰ αγάλματα, ὣστε νὰ μὴν γίνουν αντιληπτοι και μάθει ὁ λαὸς ὃτι σκόπευαν νὰ τὰ μεταφέρουν στὸ ἐξωτερικό.

Φτάνοντας θα ζητήσει εκ νέου την βοήθεια των Γαλλικών αρχών οι οποίες στην απαντητική επιστολή που θα στείλουν,ζητούν όχι μόνο την μεταφορά των Καρυάτιδων άλλα και όλου του μνημείου στο σύνολο του.Κάτι που όμως δεν θα ήταν καθόλου εύκολο, μιας και το καράβι που είχε σταλεί για αυτό τον σκοπό ήταν πολύ μικρό.

Ο Μίλλερ είχε όμως να αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα.Εκτός από την άρνηση αρχικά του ιδιοκτήτη του σπιτιού ,κυρίως τις διαμαρτυρίες μεγάλου μέρους του πληθυσμού της πόλης.

Θα αναγκαστεί να ζητήσει ακόμη μια φορά την βοήθεια του Σουλτάνου,και με μια γενναία δωροδοκία θα καταφέρει τελικά να πάρει την άδεια για να μεταφέρει τα αγάλματα καθώς και να κάμψει τις αντιδράσεις του Εβραίου ιδιοκτήτη, καθώς ο Σουλτάνος με φιρμάνι τον διαβεβαιώνει τον ιδιοκτήτη ότι θα τον αποζημιώσει για ότι ζημιές υποστεί η αυλή του.

Εν τω μεταξύ τα άσχημα νέα μαθεύονται απ΄άκρη σ’ άκρη σε όλη την πόλη.Πλήθος κόσμου,που μέρα με την μέρα μεγαλώνει, αρχίζει να συγκεντρώνεται γύρω από το σπίτι και να παρακολουθεί με οργή την αποκόλληση των αγαλμάτων.Ακόμα και οι ξένοι πρόξενοι τηλεγραφούν στην Κωνσταντινούπολη για να ματαιώσουν την μεταφορά του μνημείου,έστω και με ανταλλαγή άλλων αρχαιοτήτων!

Ο Μίλλερ όμως αποφασισμένος, συνέχιζε την αποκαθήλωση των «Μαγεμένων».Οι έντονες διαμαρτυρίες του πλήθους που μερικές φορές έφτανε μέχρι και να επιτίθεται στους εργάτες που δούλευαν, άλλα και στον ίδιο,έκαναν το Μίλλερ να επισπεύσει το έργο του,με αποτέλεσμα να σημειωθούν σημαντικές ζημιές στο μνημείο στην προσπάθεια να τεμαχιστεί…

Σε μια άλλη επιστολή προς την σύζυγο του,αναφέρει:

-«θα δω αν υπάρχει τρόπος να πριονίσω το θριγκό, επάνω στον οποίο τοποθετούν τα αγάλματα και ο οποίος αποτελείται από φοβερούς όγκους. Αφού όμως έκανα τόσες θυσίες θα προχωρήσω ως τα άκρα… Υπάρχει στη Θεσσαλονίκη ένα μεγάλο θριαμβικό τόξο του Κωνσταντίνου με περίεργα ανάγλυφα. Όλος ο κόσμος φαντάζεται ότι θα αρπάξω και αυτό το θριαμβικό τόξο. Ο πασάς είναι πράγματι θαυμάσιος για την αφοσίωση που μου δείχνει. Δεν έχω παρά να του πω μια λέξη και αμέσως μου στέλνει βοιδάμαξες»

Αυτό που συντελέστηκε την εποχή εκείνη από τον Μίλλερ, ήταν μια πραγματική λεηλασία,όμοια με αυτή του Παρθενώνα!

Τα προβλήματα όμως δεν τελείωσαν με την αποκαθήλωση του μνημείου.Ο Μίλλερ τώρα είχε να αντιμετωπίσει και το πρόβλημα της μεταφοράς .Τα στενά και πολύπλοκα σοκάκια καθώς και ο βούρκος μέχρι το λιμάνι δυσκόλευε τα υπερφορτωμένα κάρα με τα βουβάλια στο έργο τους.

Ο χειμώνας είχε φτάσει και οι βροχές δυσκόλευαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.Ο Μίλλερ άρχισε να απελπίζεται και τότε κατάλαβε ότι θα ήταν αδύνατο να μεταφέρει όλο το μνημείο στο Παρίσι.Έτσι αποφάσισε μόνο την μεταφορά των αγαλμάτων.
4

Τελικά εγκατέλειψε στην άκρη του δρόμου τα μεγαλύτερα κομμάτια και τα περισσότερα μέλη και κολώνες του μνημείου και προς τα τέλη του Δεκέμβρη, και κουρασμένος από την περιπέτεια του, επιβιβάστηκε στο καράβι για την πατρίδα του,παίρνοντας μαζί του μόνο τα αγάλματα.

Αν και πάνω από 100 χρόνια γινόταν προσπάθεια για την αρπαγή των αγαλμάτων από τους εκάστοτε πρόξενους,τελικά ο Miller το 1864 είναι αυτός που θα καταφέρει να τα αρπάξει και να γίνει ο Έλγιν της Θεσσαλονίκης.

Τι απέγιναν τα υπόλοιπα κομμάτια κανείς δεν θα μάθει..

Η τελευταία μαρτυρία θέλει το σπίτι αυτό και ότι έχει απομείνει απο την «Στοά των Ειδώλων»να περνάει στην κατοχή ενός άλλου Εβραίου υφασματέμπορα, του Μωύς Μπενβενίστε που κι αυτός με την σειρά του θα τα πουλήσει λίγο πριν το 1917 σε Άγγλους.

Το σπίτι του πλούσιου εμπόρου και οι τελευταίες μνήμες από τις “Μαγεμένες” θα χαθούν….

Ό,τι και αν ,έχει απομείνει από αυτό,θα έρθει να καταστρέψει και να το διαγράψει από τον χώρο και την μνήμη της πόλης η μεγάλη πυρκαγιά του 1917.
Οι «Καρυάτιδες» ή και «Μαγεμένες» της Θεσσαλονίκης ,σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου.

Στην Θεσσαλονίκη θα παραμείνουν μόνο οι θρύλοι…

ΕΡΕΥΝΑ-ΚΕΙΜΕΝΟ:Βισάλτης – ©www.visaltis.net
olympia.gr

Advertisements

Άρχισαν οι εορτασμοί για τα 100 χρόνια απελευθέρωσης της Θεσσαλινίκης

Με ομαδική προσευχή μουσουλμάνων, διάρκειας 24 ωρών στο φουαγιέ και την αίθουσα τελετών του ΑΠΘ φαίνεται ότι αρχίζουν οι εκδηλώσεις του 2012 στη Θεσσαλονίκη, για τα «100 χρόνια ελεύθερη πόλη»!
Το θέμα αποκαλύπτει ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΛΑΟΣ Άγγελος Κολοκοτρώνης, που ως έμπειρος δημοσιογράφος φαίνεται ότι έκανε πολύ καλό ρεπορτάζ!
Σύμφωνα λοιπόν με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή…
το ΑΠΘ έχει διαθέσει κεντρικούς του χώρους σε οργανώσεις μουσουλμάνων που διοργανώνουν για σήμερα 24ωρο ομαδικό προσκύνημα. Ο βουλευτής ζητά να πληροφορηθεί με ποιες διαδικασίες και μέσα σε ποιο νομικό πλαίσιο έγινε αυτή η παραχώρηση. Θεωρεί μάλιστα εντελώς ακατάλληλη την επιλογή να παραχωρούνται για θρησκευτικές τελετές χώροι πνευματικών ιδρυμάτων στα οποία υποτίθεται ότι παρέχεται μόρφωση χωρίς φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Η παραχώρηση αυτή σίγουρα αποτελεί διακριτή μεταχείριση των μουσουλμάνων έναντι των φοιτητών άλλων θρησκειών.

Για κάποιον άγνωστο όσο και περίεργο λόγο ο πρύτανης του ΑΠΘ Γιάννης Μυλόπουλος δηλώνει άγνοια για την εκδήλωση, ισχυριζόμενος ότι η εκμετάλλευση των χώρων αυτών έχει δοθεί σε εταιρία του ΑΠΘ, η οποία δεν ενημερώνει τη Σύγκλητο για το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων της. Πρόκειται φυσικά για μία δικαιολογία με σκοπό ο πρύτανης να ξεφύγει και να μην δώσει απάντηση εάν ο ίδιος έδωσε την άδεια ή συμφωνεί με την παραχώρηση…
Είναι περίπου βέβαιο ότι εάν η εν λόγω εταιρία αποφάσισε την παραχώρηση του φουαγιέ σε μία εταιρία παραγωγής πορνοταινιών ο κ. πρύτανης θα έδινε ακριβώς την ίδια απάντηση…

taxalia.blogspot

Ο Μπουτάρης και η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Μπράβο στον Γιάννη Μπουτάρη που αφήνει στην άκρη τις ντροπές, προκειμένου να κάνει την δουλειά του…

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Ο κόσμος του Επενδυτή», ο δήμαρχος της πόλης, Γ. Μπουτάρης, αναφέρει τα εξής:

«Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο εορτασμός του 2012 πρέπει να ξεφύγει από το κλασικό μοτίβο των εθνικοαπελευθερωτικών ιαχών και να κάνει την πόλη γνωστή ανά τον κόσμο»

Γιασπασπάν ρε Γιάνναρε μοντερνομαχαλόμαγκα, έτσι σε γουστάρω να πούμε, κόντρα στην καθυστερημένη πλεμπάγια που πήρε πατριωτικά τον αμανέ και πάει να μας τη βγει στην κούρμπα, με σημαιάκια και άσματα…εθνικοαπελευθερωτικά, «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάντρου η χώρα» και άλλες μπιρμπιλωτές κοτσάνες.

Ποιανού Αλεξάντρου ρε, εκεί μείνατε;
Του Μπουτάρη ρε, του Παπάρη, του Σέσκουλα, του Μέσκουλα, του Βλήτα και του Μαρούλια…
Αρκετό πατριδοκατιμά φάγαμε στη μούρη!

Τι είναι αυτά εθνικοχαζοχαρούμενα που πάτε να μας ξεφουρνίσετε και να μας κάνετε το κεφάλι γκάιντα, λόγοι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, Δοξολογίες, σημαιοστολισμοί, πανηγυρικοί, παρελάσεις και ταρατατζούμ- ταρατατζούμ…

Που ζείτε ρεεε…
100 χρόνια πίσω μείνατε και αμέτι μουχαμέτι θέλετε να κρατάτε την Πατρίδα του Κεμάλ στο μεσαίωνα και την καθυστέρηση.

Εκσυγχρονιστείτε ρε σαρακοστιανά σκαλτσούνια… Gay Parade ρε, πασαρέλα, γυμνή ποδηλατοδρομία, φρου-φρου και αρώματα και όρθια μ@%@&#@

Σα δε ντρέπεσαι λέω εγώ, Δήμαρχε (;) της Θεσσαλονίκης, που σου έκανε η άγια πόλη την τιμή κι εσύ την γράφεις κανονικά και περνά την ιστορία της από τη μηχανή του κιμά…

Μετά απ’ αυτό, τι άλλο τι άλλο σου μένει να εξευτελίσεις;

kostasxan.blogspot

Θεσσαλονίκη τώρα

Ο λαός της Θεσσαλονίκης είπε το μεγάλο ΟΧΙ στα σκύβαλα που μαζεύτηκαν να παρακολουθήσουν την παρέλαση. Η στρατιωτική παρέλαση αναβλήθηκε και ο πρόεδρος της «δημοκρατίας» έφυγε μαζί με την ακολουθία του.

Μπράβο μάνα Σαλονίκη.

Φ.

ΔΕΘ πένθος αντί γιορτή

Άλλες χρονιές αυτή τη μέρα η Θεσσαλονίκη έσφυζε από ζωή, από νωρίς το πρωί. Οι δρόμοι πήχτρα στην κίνηση, το μποτιλιάρισμα ήταν μεγαλύτερο από το σύνηθες,οι καταστηματάρχες είχαν μια χρυσή ευκαιρία να πουλήσουν στους πάσης φύσεως επισκέπτες…

Σήμερα, η Θεσσαλονίκη που βλέπω είναι μια άδεια πόλη! Ελάχιστος κόσμος στους δρόμους, ακόμη λιγότερα αυτοκίνητα, καθώς οι απαγορευτικές κορδέλες υπάρχουν παντού, κλειστές καφετέριες και εστιατόρια, που διαμαρτύρονται για τον ΦΠΑ που πήγε από το 13% στο 23%.

Ησυχία, ερημιά, ελάχιστος κόσμος, η ίδια εικόνα παντού, Μητροπόλεως, Τσιμισκή, Νίκης, Εγνατία. Ακόμη και στην Πλατεία Αριστοτέλους! Εκεί όπου άλλες χρονιές γινόταν το έλα να δεις από τους πολιτικούς και τις συνοδείες τους με την παρέλαση για χειραψίες από το ένα στέκι στο άλλο.

Τώρα τίποτε… Ή, μάλλον, κλούβες παντού! Αστυνομία παντού, μηχανές της ΔΙ.ΑΣ. παντού – ήδη από χτες το βράδυ με τους αναμμένους φάρους τους διέσχιζαν με θόρυβο την συμπρωτεύουσα, δείχνοντας οι «κυρίαρχοι του παιχνιδιού».

tsantiri.gr

Γελάει όλη η Θεσσαλονίκη

(η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν από λίγη ώρα)

Τί να πει κανείς… Οι άνθρωποι θέλουν να ασκήσουν πολιτική με όρους δεκαετίας του ’60!

Ήρθε ο ηγεμόνας στην συμπρωτεύουσα! Επιτέλους κάτι θα κινηθεί στην καημένη την πόλη!

Αυτήν την στιγμή, τα εργοτάξια του ΜΕΤΡΟ σε όλο το μήκος της Εγνατίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, βρίσκονται σε μεγάλο αναβρασμό! Τα μέχρι εχθές ανενεργά έργα είναι τώρα γεμάτα δεκάδες εργάτες στο κάθε ένα, όλη έχουν στα χέρια τους κάποιο εργαλείο και σκαλίζουν το χώμα (μου θύμισε όταν υπηρετούσα την θητεία μου που θέλαμε να φαίνεται ότι ασχολούμαστε με κάτι για να μην μας “χώσουν” σε καμιά αγγαρία), όλα φωταγωγημένα, όλα άψογα! Όσοι περνάνε και τους βλέπουν γελάνε και κουνάνε το κεφάλι για την κατάντια της φτωχομάνας που έγινε ζητιάνα!

Η Θεσσαλονίκη καθαρή. Οι αφισοκολλητές στην φυλακή, όσοι λαθρομετανάστες άπλωναν κουβέρτες στην Τσιμισκή και στην παραλία εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας!

Όλα για την εικόνα, για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα! Ο κόσμος υποφέρει, πεινάει, είναι απελπισμένος κι αυτοί νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν, ότι μοιράζουν καθρεφτάκια σε ιθαγενείς για να τους ξαναπάρουν την ψήφο!

Άθλιοι και γελοίοι άνθρωποι, άχρηστοι που δεν μπορούν να δημιουργήσουν τίποτα! Απλά να μας ξεπουλάνε!

Πόσο ακόμη θα το ανεχόμαστε;

olympia.gr

Μόνος με τα μνημόνια στο Βελλίδειο

Γράφει ο Δημήτρης Ματσικούδης

Το Πανελλήνιο περιμένει εκρηκτική κατάσταση στην επίσκεψη του ΓΑΠ στη ΔΕΘ σε λίγες μέρες. Η καθυστερημένη απόφαση του, τελικά να πάει, στηρίχθηκε στις διαβεβαιώσεις του πρώην αγωνιστή της Νομικής Παπουτσή ότι δεν θα διστάσει να ξαναπάρει «γενναίες» αποφάσεις, σαν κι αυτές που πήρε κατά την ψήφιση του, καταστροφικού για τη χώρα, μεσοπρόθεσμου: να ψεκάσει με τόνους χημικών ειρηνικούς διαδηλωτές αντί να συλλάβει μερικές δεκάδες κουκουλοφόρους, να διασύρει τις ομάδες Δέλτα και Δίας βάζοντάς τες να τους ξυλοκοπούν ανελέητα, να δίνει καταφύγιο στους ακροδεξιούς «συνεργάτες» της ΕΛΑΣ. Στα επιχειρήματά του μπορεί να προστέθηκαν οι αντλίες νερού του «Αίαντα», ή/και λαστιχένιες σφαίρες, που θα είναι ευκαιρία να δοκιμασθούν τώρα με τη ΔΕΘ!

Τι λέτε αδέλφια; Θα παίξουμε το παιχνίδι τους γύρω από το Βελλίδειο, όπου η οργή μας μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη με κίνδυνο να έχουμε ανθρώπινα θύματα, ή θα τους δώσουμε ένα δημοκρατικό μάθημα περιφρόνησης, με μιά λαοθάλασσα που θα ενώνει στην πλατεία Αριστοτέλους Συνδικάτα, Παμίτες και Αγανακτισμένους; Μια λαοθάλασσα που θα περιφρουρεί την όμορφη πόλη υποδοχής, θα σεβαστεί τις περιουσίες των βιοπαλαιστών της και θα στείλει μήνυμα στην Μέρκελ και στον Σαρκοζί (που έχει ρίζες στην Θεσσαλονίκη), ότι: Φθάνει πια!

Ας δούμε τι συνηγορεί προς την δεύτερη επιλογή:

1. Τους στερούμε την ευκαιρία να στείλουν ακόμη ένα μήνυμα φόβου στις ευπαθείς ομάδες του Ελληνικού λαού. Οι βαρβαρότητες της πλατείας Συντάγματος είχαν άμεσο αντίκτυπο στην προσέλευση στις επόμενες συγκεντρώσεις των ηλικιωμένων, των ατόμων με υποκείμενα νοσήματα (αναπνευστικά, καρδιαγγειακά) καθώς και στον οικογενειακό χαρακτήρα των συγκεντρώσεων με συμμετοχή παιδιών και υπερηλίκων, δηλαδή των τμημάτων αυτών της κοινωνίας που πλήττονται περισσότερο από την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, από τον μεταλλαγμένο σε νεοφιλελεύθερο, Πρόεδρο της Διεθνούς Σοσιαλιστικής!

2. Αναδεικνύουμε την ελάχιστη κοινωνική στήριξη που έχει πια ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του. Ο Ελληνικός λαός έχει πληγεί βάναυσα σε επίπεδο δικαίου, από τις εικονικές «εξεταστικές», από την χειραγώγηση ή/και την ανικανότητα της Δικαιοσύνης να αποτρέψει την διαφυγή στο εξωτερικό ουσιωδών μαρτύρων του σκανδάλου SIEMENS έως την άρνηση να δεί την αντισυνταγματικότητα των δανειακών συμβάσεων και των κοινοβουλευτικών διαδικασιών που κυριολεκτικά ευτελίζουν το πολίτευμα. Με συνέπεια να υποβάλλεται σε άδικες, αντισυνταγματικές και τελικά ηλίθιες θυσίες, σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Όσα έξοδα κι αν κάνουν, δεν θα καταφέρουν να μαζέψουν έξω από το Βελλίδειο περισσότερες από μερικές εκατοντάδες γραφικών ζηλωτών της Οικογενειοκρατίας του ΠΑΣΟΚ.

3. Χωρίς πρόκληση επεισοδίων επιτρέπουμε στον Ελληνικό λαό να συνειδητοποιήσει με ηρεμία πόσο σαθρή είναι η παρούσα κυβέρνηση. Όλοι οι σοβαροί στενοί συνεργάτες του ΓΑΠ έχουν απομακρυνθεί για διάφορους λόγους από κοντά του. Από τους δύο βασικούς συνεργάτες του, που του χάρισαν την εκλογική νίκη, ο Ν. Κοτζιάς μόλις διαπίστωσε τις πρώτες πολιτικές παλινωδίες του, επέλεξε τον δρόμο της αξιοπρέπειας και απομακρύνθηκε από κοντά του. Ο άλλος, ο Χ. Παμπούκης, χρειάστηκε δυό χρόνια για να ανακαλύψει αυτό τον δρόμο. Τον είχαμε προειδοποιήσει για την κατάληξη που θα είχε η επιλογή του να ασχοληθεί με τις μεγάλες επενδύσεις σε άρθρο μας με τίτλο «Ένας Παμπούκης μπορεί να φέρει την άνοιξη;». Όπου του επισημαίναμε ότι όσο καλός νομοθέτης κι αν ήταν, η εφαρμογή fast track νομοθεσίας με εχθρική τη Δ.Δ., έλλειψη πολιτικών στελεχών που να την ελέγχει, έλλειψη εθνικών πόρων για έργα Σ.Δ.Ι.Τ, έλλειψη εθνικού επιχειρησιακού σχεδίου, απλά, θα αποτύγχανε! Ε, αν σε όλες αυτές τις δυσκολίες, που αλίμονο δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ο ΓΑΠ, προσθέσει κανείς και την μη συνετή εμπλοκή προσώπων του οικογενειακού περιβάλλοντος του στις διαπραγματεύσεις με μεγάλους επενδυτές, δεν είναι να απορεί κανείς πώς από άτυπος συντονιστής της κυβέρνησης ο Χ. Παμπούκης, Νο2 ισχυρός άνδρας της, βαθμιαία υποβαθμιζόμενος, κατέληξε να πάρει κι αυτός τον δρόμο της αξιοπρέπειας.. Η περιπέτεια του Χ.Παμπούκη, είναι ενδεικτική της σαθρότητας αυτής της Κυβέρνησης και της ανικανότητητάς της για Ανάπτυξη που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βρισκόμαστε. Ακόμα, η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας των προσωπικών του φίλων, Παπακωνσταντίνου, Δρούτσα, Μπιρμπίλη, τον ανάγκασε να τους απομακρύνει από κοντά του. Η αδυναμία του να συντονίζει και να ελέγχει την κυβέρνησή του τον οδήγησε μετά τον Χ.Παμπούκη να ορίσει μια σειρά συντονιστές: Πάγκαλο, Ραγκούση, Βενιζέλο χωρίς ορατό αποτέλεσμα στην εύρυθμη λειτουργία της. Έτσι έφθασε στο σημείο να ζητήσει συγκυβέρνηση συνενοχής από την… επάρατο!

Ας τον αφήσουμε να πάει να διαβάσει μόνος το λόγο του περιστοιχισμένος από τους ολιγάριθμους γραφικούς ζηλωτές του νεοφιλελεύθερου-σοσιαλιστικού φονταμενταλισμού του και τους 4.500 αστυνομικούς της ΕΛΑΣ, αρκετοί από τους οποίους, μετά τις αθλιότητες που διατάχθηκαν να διαπράξουν εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος, ταλαιπωρούνται ακόμα από ψυχολογικές διαταραχές! Η κοινωνική απομόνωση του επίορκου Προέδρου της Διεθνούς Σοσιαλιστικής, από τους προδομένους συμπολίτες του, είναι ένα μήνυμα Δημοκρατίας που οφείλουμε να στείλουμε στους τοκογλύφους εταίρους μας! Από κει και πέρα, ασκώντας διαρκή πίεση στα θεσμικά όργανα: από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα Συνδικάτα, τα Κόμματα (του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου), με διαρκή αγώνα στις πλατείες, ενωμένοι, θα τον εξαναγκάσουμε σε παραίτηση και προκήρυξη εκλογών. Γιατί όλο και περισσότεροι, εδώ και στο εξωτερικό, συνειδητοποιούν πως μόνο με πολυκομματική κυβέρνηση, μετά από εκλογές, η χώρα μας θα ανακτήσει την, χαμένη από τα δύο κόμματα εξουσίας, αξιοπιστία και δυναμισμό της!

kostasxan.blogspot

‘Εχουν φωνή οι πλατείες?

ΑΠΟΨΗ
του Σεραφείμ Π. Κοτρώτσου
(από το : anatropi2020)
Το τελευταίο 48ωρο ο Γιάννης Μπουτάρης δέχεται διασταυρούμενα πυρά επειδή αρνήθηκε στο Μίκη και τους «Σπίθες» του να πραγματοποιήσουν…
συγκέντρωση (ανάλογη με εκείνη των Προπυλαίων) στην Αριστοτέλους, υπό το επιχείρημα πως ο δήμος επιχειρεί να αναβαθμίσει την ιστορική πλατεία. Πέραν του ότι ο κοσμοπολίτης και συμπαθής οικονοποιός- δήμαρχος αυτοδιαψεύσθηκε όταν ομολόγησε πως υπαναχώρησε σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις (συγκέντρωση εξαγριωμένων οπαδών του Ηρακλή και Εργατικό Κέντρο της πόλης), εκείνο που έχει σημασία είναι πως προσδιορίζει κανείς την έννοια της αναβάθμισης μιας πλατείας. Η Αριστοτέλους είναι συνυφασμένη με την Ιστορία. Είναι, όμως, όχι γιατί υπήρξε κάποτε μία «τακτοποιημένη» πλατεία. Ούτε γιατί οι παλιοί Θεσσαλονικείς ή οι τουρίστες Αθηναίοι του Σεπτεμβρίου (ΔΕΘ) απολάμβαναν ουζάκια στου Τόττη. Η Αριστοτέλους κέρδισε τη διαχρονικότητα και τη σχέση της με την Ιστορία, κυρίως, εξαιτίας των συγκεντρώσεων. Από το Μάη του ‘ 36, μέχρι τη δολοφονία του Λαμπράκη και από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το Μακεδονικό, η πλατεία συνδέθηκε με τις χιλιάδες λαού που συνωστίστηκαν εκεί για να συμμετάσχουν σε ιστορικά γεγονότα. Είναι αλήθεια πως επί Παπαγεωργόπουλου η πλατεία ευτελίστηκε. Γέμισε τέντες από τα καφέ που ξεφύτρωναν το ένα μετά το άλλο και γνώρισε πιένες (;) με το Ρέμο, το Ρουβά, τον Πασχάλη Τερζή που φιλοξενήθηκαν εκεί στο πλαίσιο των λαϊκών γλεντιών του πρώην δημάρχου. Καλώς, λοιπόν, ο Μπουτάρης θέλει να την εξωραϊσει, να την αναβαθμίσει, να την επανεντάξει στον ιστό της πόλης. Ο ιστός, όμως, της Θεσσαλονίκης είναι η ιστορία της. Το κοινωνικό και εθνοτικό μωσαϊκό της. Οι συγκρούσεις. Οι ξεσηκωμοί. Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Οι πολιτικές συγκεντρώσεις. Και στις μέρες μας, ακόμα περισσότερο. Διότι η Αριστοτέλους (όπως και το Σύνταγμα) εκπέμπουν συμβολισμούς. Εάν ο συμπαθής δήμαρχος οραματίζεται μία πλατεία αντισηπτική, μία πλατεία ευνουχισμένη από ότι ήταν, η μία πλατεία- παιδική χαρά για βολτίτσες το απόγευμα της Κυριακής με μαλί της γριάς και λούνα παρκ, κακώς. Στην πλατεία Αριστοτέλους χωράει κι ο Μίκης, κι ο Χριστιανόπουλος να απαγγέλει Αναγνωστάκη, κι ο Σαββόπουλος, και τα τραγούδια του Ρασούλη και του Παπάζογλου, και πολλοί άλλοι. Αλλιώς ξίνισε το κρασί, δήμαρχε…

fimotro.blogspot

Αυτή είναι αλήθεια της γενοκτονίας

 

 

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την συνέντευξη του νέου δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στην «Ελευθεροτυπία» και στον Άρη Χατζηγεωργίου. Πρόκειται αναμφίβολα για μεγάλη επιτυχία του συναδέλφου.
Παραβλέπω την υποτιμητική και αλαζονική χρήση των ονομάτων συνανθρώπων του (Ψωμιάδηδες, Παπαγεωργόπουλοι). Παραβλέπω την μαγκιά του τύπου «παπά, ξύρισε τα γένια και κάνε κόμμα αγόρι μου», όταν μιλά για τον Μητροπολίτη Άνθιμο, ο οποίος έχει δικαίωμα ως Έλλην πολίτης να λέει την γνώμη του.
Παραβλέπω την άγνοιά του σε θέματα ορκωμοσίας, καθώς αυτά είναι λυμένα – οι χριστιανοί δίνουν τον χριστιανικό όρκο, οι μουσουλμάνοι τον μουσουλμανικό, οι εβραίοι τον εβραϊκό – από το ίδιο το Σύνταγμα, που κατοχυρώνει τις αναγνωρισμένες θρησκείες.
Παραβλέπω τις αγοραίες εκφράσεις του τύπου «χώνουμε τα ωραία μας λεφτά» και «φάε τον Παπαγεωργόπουλο στην μάπα».
Αυτά αφορούν τον ίδιο, την αγωγή του και τους ψηφοφόρους του.
Δεν μπορώ, όμως, να παραβλέψω την σαφή πρόθεσή του να διαγράψει την Ιστορία και να προσβάλει την μνήμη των νεκρών της γενοκτονίας. Στη συνέντευξή του ο κ. Μπουτάρης υποστηρίζει ότι σκοπεύει να τοποθετήσει μνημείο για την «Επανάσταση των Νεοτούρκων» στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης!
Κατηγορεί μάλιστα όλους τους υπολοίπους ότι δεν διαβάζουν Ιστορία! Μάλλον ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή σχέση με την Ιστορία. Ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι Νεότουρκοί του υπήρξαν οι σφαγείς του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού.
Καμία σχέση δεν έχει το γεγονός ότι «αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν εδώ» και καλό είναι «να έρχονται να προσκυνάνε τα πατρογονικά τους και να μας τα χώνουν».
Δεν πρόκειται – να το βάλει καλά στο μυαλό του ο κ. Μπουτάρης – να δεχθούμε ξεπούλημα του αίματος των προγόνων μας. Να βρει άλλους τρόπους «να του τα χώνουν».
Πριν από δύο χρόνια, με αφορμή την υπόθεση του βιβλίου της έκτης Δημοτικού, είχα γράψει το ακόλουθο άρθρο. Το αφιερώνω σε όσους με ελαφρότητα αντιμετωπίζουν όσα λέει σήμερα ο κ. Μπουτάρης – και σε όσους τον βοήθησαν και τον έφεραν στη θέση να τα λέει:
Η ιστορία της γιαγιάς από τον Πόντο
Αν είναι να στοιχειώσει το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, καλύτερα να στοιχειώσουν οι – αληθινές – ιστορίες της γιαγιάς μου. Ήταν κάποτε μια αρχοντοπούλα του Πόντου. Σαν έβγαινε βόλτα στα παρχάρια πάνω στο άσπρο της άλογο, το κεφάλι της βάραινε από τα χρυσά φλουριά που φορούσε στεφάνι. Παντρεύτηκε, γέννησε τέσσερα παιδιά, έζησε λίγα ευτυχισμένα χρόνια. Μετά ήλθε η καταστροφή. Ο πρώτος της άντρας σκοτώθηκε στο μέτωπο. Πέταξε τα φλουριά από το κεφάλι, μπήκε μπροστά για να σώσει ό,τι της απέμεινε.
Δεν τα κατάφερε. Είδε να εκτελούνται μπροστά στα μάτια της τα τρία της αδέλφια. Σπάραξε, αλλά προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της. Και πάλι δεν τα κατάφερε. Τα έχανε ένα- ένα στην μακριά πορεία ως το λιμάνι του «συνωστισμού» – ελάτε τώρα μια λέξη είναι, τόσο πολύ σας πείραξε; Το πιο μικρό δάγκωσε το βυζί της και άφησε την τελευταία του πνοή. Το πιο μεγάλο, ένα κοριτσάκι δώδεκα χρονών, κατόρθωσε να μπει μαζί της στο καράβι της σωτηρίας. Το τύλιξε με το πανωφόρι της σε μια γωνιά του πλοίου και πήγε να βρει λίγη σούπα από το συσσίτιο. Όταν γύρισε, ούρλιαξε. Ψέκαζαν για πανούκλα, δεν το είδαν το παιδί έτσι όπως ήταν κουκουλωμένο και ζαρωμένο. Το κοριτσάκι πέθανε από ασφυξία. Η θάλασσα έγινε ο υγρός του τάφος.
Βρέθηκε ολομόναχη στον Πειραιά. Ταξίδεψε ως την Κέρκυρα για να βρει την αδελφή της. Αργότερα ξαναπαντρεύτηκε – έναν πρόσφυγα, παλιό εργάτη στα κτήματά της. Έφερε στον κόσμο δυο κόρες, τις ανάστησε σε μια παράγκα στο Κερατσίνι. Δούλεψαν όλοι μαζί σκληρά, άντεξαν στις κακουχίες της Κατοχής, αποταμίευσαν, απέκτησαν ένα οικόπεδο και έχτισαν ένα σπίτι στα σύνορα Ν. Σμύρνης και Π. Φαλήρου.
Άντεξαν, γιατί έμειναν ενωμένοι. Άντεξαν επειδή δεν ξέχασαν. Η οικογένεια μεγάλωσε με τις ιστορίες του παππού και τις προσευχές της γιαγιάς. Είχε το δικό της δωμάτιο με τους τοίχους γεμάτους εικόνες. Δεν ξανάφαγε κρέας από το 1922. Ήταν το τάμα της, μια από τις πολλές δοκιμασίες που επέβαλε στο ταλαιπωρημένο σαρκίο της για να ξορκίσει την καταστροφή.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου η Σοφία. Αυτήν την Ιστορία δίδαξε στις κόρες και στα εγγόνια της. Αυτήν διδάξαμε αργότερα κι’ εμείς στα δισέγγονά της. Προχωράμε μπροστά, αλλά δεν ξεχνάμε. Μας κρατά ενωμένους η αλήθεια της Γενοκτονίας.
Από «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ»

ellinikiafipnisis.blogspot

Κε Μπουτάρη διαβάστε

 

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ! Ο ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Καταρρίπτουμε τον τουρκικό μύθο

Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει σήμερα μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο …σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!

Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το …σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε μαϊμού μέρος…

Ο Κεμάλ, δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο Τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά σε καμιά τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την αλήθεια.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Ζαγάλισα εδώ και πολλούς μήνες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη επιτόπια (και βιβλιογραφική) έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας (ένα τμήμα μόνο) παρουσιάζονται σε αυτό το φύλλο και οι αναγνώστες μας, θα μάθουν αλήθειες που θα αλλάξουν την εικόνα που είχαν για τα πράγματα και για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί το πόσο εύκολα οι Τούρκοι, χρησιμοποιούν το ψέμα για να πετύχουν τους στόχους τους. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται και για να χρησιμοποιήσουμε μια δική τους παροιμία «Ο ήλιος δεν κρύβεται με την λάσπη»!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ

Όταν οι χριστιανοί ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού έμαθαν οι Έλληνες ότι, ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει ναδημιουργήσει το μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ» ! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διώροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλούσιων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στηΘεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Τα σπίτι του όπως και τα υπόλοιπα του χωριού τα είχαν γκρεμίσει οι Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάσει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος αγελαδάρης ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο χωριό αυτό. Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν εάν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτιτης Θεσσαλονίκης»

Η … ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ

Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημ. Θεσσαλονίκης ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαίου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο. Ο ίδιος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους …εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε οΚεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κλπ)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ

Αλλά, ακόμα και αν ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, τότε σύμφωνα με μαρτυρία που διασώθηκε από την ίδια την αδερφή του, την Μακμπουλέ «ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα άλλο, σε κοντινή γειτονιά» (βλ. Μουσταφά Κεμάλ, Χ. Χριστοδούλου, Θεσσαλονίκη 2007, σ. 28). Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μουσείο έχει στηθεί σε ΛΑΘΟΣ σπίτι.

Γιατί, λοιπόν, το Ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου, δίπλα στο Τουρκικό προξενείο;

Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και Τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός-με την ανοχή του ιδίου του Κεμάλ-είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.

Το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, σε μία συμβολική κίνηση προς την …φίλη Τουρκία, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το μαϊμού-σπίτι από τον Ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει προφανώς από εθνική ευαισθησία, τότε το κράτος προχώρησε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωσή του… Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε επίσημα με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος.

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την …πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πουν, ότι δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να τους χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας.

Προφανώς και η Ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση του σπιτιού από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα. Όμως πέρα από την επίσημη ιστορία που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σ κ ο π ι μ ό τ η τ ε ς υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή καταγράφουμε, όπως διασώθηκε αρχικά από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Σαρίγερ και στη συνέχεια μεταδόθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η Ζαγάλισα διαθέτει άφθονο υλικό από βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις κατοίκων, όπου αποδεικνύονται με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω.

Οι Τούρκοι χαρούμενοι για την ανέλπιστη Ελληνική δωρεά, πήραν το μαϊμού–σπίτι και στη συνέχεια έφεραν μαϊμού έπιπλα και άλλες απομιμήσεις από το ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και …ρούχα του Κεμάλ και τα εκθέτουν πλέον στο μουσείο δίνοντας την εντύπωση στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου, ότι τα μαϊμού έπιπλα και οι φορεσιές χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι, από τον ίδιο τον Κεμάλ. Το χέρι του Κεμάλ ποτέ δεν ακούμπησε αυτά τα ιμιτασιόν έπιπλα…

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σπίτι είχε κατοικηθεί από Ελληνικές οικογένειες για πολλά χρόνια. Έτσι, η όλη υπόθεση θυμίζει μ ά λ λ ο ν θεατρικό σκηνικό σε κωμωδία…στην οποία συνέβαλε και το Ελληνικό κράτος. Όμως, η ιδεολογική λειτουργία του βαμμένου με ροζ χρώμα μαϊμού-σπιτιού είναι έντονη και εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολεία και σύλλογοι από την Θράκη, προκειμένου να βαθαίνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων.

Οι Πομάκοι, όταν επισκεπτόμαστε τη Θεσσαλονίκη πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο! Είναι προτιμότερη μια βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης!

(τεύχος 35, Νοέμβριος 2009)

zougla.gr