Μου τη σπάνε.. οι Έλληνες….

<strong>Γράφει ο Θείος Άκης

«Τη λεβεντιά να ΄χα λιγάκι, του Γιώργη του Καραισκάκη». Ξενοφών Φιλέρης

Θυμάστε τον γκρινιάρη από τα θρυλικά Στρουμφάκια που όλα «του την σπάγανε»; Έτσι απλά μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πνευματική ελίτ-αλήτ της χώρας και τα παρακλάδια της που δυστυχώς διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Δεν λειτουργεί με κάποια θέση αλλά μόνο με την αντίθεση σε ότι ο λαός τιμά και συγκινείται. Προσπαθεί να παρουσιάσει ως εκσυγχρονιστικό και καινοτόμο ό,τι « τι σπάει στο λαικό σώμα». Πράγμα το οποίο δεν παύει να το διαλαλεί σαν άλλος γκρινιάρης: Μου την σπάει η ομοιογένεια του λαού σας, η ορθόδοξη παράδοσή του! Μου την σπάει το πάθος σας για ελευθερία, που γεμίζετε τις εκκλησιές το Πάσχα! Μου την σπάει που διατηρείται τα έθιμα σας σε πείσμα των καιρών! Μου την σπάτε γενικά ρε Έλληνες..Σιγά σιγά πρέπει να την κάνετε,αφού διαλύσουμε πρώτα την χώρα θα σας θεωρήσουμε μετά περιττό βάρος και θα σας στείλουμε στον αγύριστο…

Έτσι γίνεται και στο θεατρικό έργο της Λένα Κιτσοπούλου με τίτλο «Αθανάσιος Διάκος, η Επιστροφή». Εκεί ο Αθανάσιος Διάκος γυρίζει στο 2012 και βρίσκεται ως σουβλατζής! στο Ψυρρή.Το μόνο που κάνει είναι να είναι ένας αδιόρθωτος Ελληνάρας που να βρίζει και να βαρά τη γυναίκα του. Φυσικά ο απαραίτητος μετανάστης κάνει την εμφάνιση του που σεξουαλικά συνδέεται με την γυναίκα του και την αφήνει έγκυο. Τι άλλο μπορούσε να σκεφθεί η σκηνοθέτις για να δείξει την πλήρη απέχθεια προς το λαικό σώμα που για μια άλλη φορά παραμένει αδιόρθωτο και οπισθοδρομικό. Λες και οι ήρωες του ‘21 φταίνε που έχει διαλυθεί πλήρως η χώρα. Λες και η λειτουργία της Κυριακής μας έφταιξε που παίρνουμε 700 ευρώ και όχι αυτοί που διοικούσαν τη χώρα.

Αλλά ο καθένας ότι θέλει κάνει να είναι καλά η γυναίκα. Μην νομίζει όμως ότι παλεύει ενάντια σε σκοταδιστικά καθεστώτα. Ούτε την πυρίτιδα έχει ανακαλύψει ούτε την τυπογραφία. Την κυρίαρχη άποψη υπηρετεί που θέλει να ξεριζώσει ότι έχει μείνει ανέγγιχτο από την λαική μνήμη. Στην άρχουσα τάξη ανήκει,σε αυτούς που θα κριτίκαρε ο Μπονουέλ αν ζούσε. Αλλιώς δε θα έμπαινε στο Φεστιβάλ Αθηνών το έργο της επιδοτούμενο–να χαίρεται τις παραστάσεις του ο Κύριος Λούκος! Θα την ήθελα όμως να προκαλούσε παραπάνω !Να έβαζε τους ηθοποιούς να τρώνε στο σουβλατζίδικο Μ.Παρασκευή για να προσβάλλουν τον αδιόρθωτα θρησκόληπτο λαό. Μετά τα περιττώματα τους να τα καταθέτανε-αμάν πια με τα απαρχαιωμένα στεφάνια- στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Αυτό και αν ήταν σπάσιμο! Σίγουρα Θα είχε διπλή επιδότηση από το Φεστιβάλ Αθηνών!

Τα κατάφερε όμως έγινε διάσημη μέσω της κριτικής. Σαν το μουγγό του χωριού που έβαζε το βρακί του ανάποδα και τον προσέχαμε έστω και πρόσκαιρα. Τώρα ποιος είναι ο μουγγός που δέχεται ό,τι του πασσάρουν ας το ανακαλύψουμε κοιτώντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Πώς θα σας φαινόταν αν ο Τζόρτζ Ουάσινγκτον ερχόταν στο σήμερα και έκλεβε σοκολάτες από το περίπτερο; ή ο Σιμόν Μπολιβάρ να είναι ο μανάβης της γειτονιάς που κλέβει στο ζύγι; Γίνεται ωρέ εκσυγχροληστές σε κάποια χώρα να χλευάζεις τους ήρωες της Εθνεγερσίας και να ..επιδοτείσαι από το κράτος; Αν ναι, θα σας πω έχετε δίκιο και καλά κάνετε που φέρνετε «νέα ρεύματα»..

Ευτυχώς όμως που υπάρχει αναντιστοιχία λαικού σώματος και διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Το λαικό σώμα σε πείσμα των καιρών συνεχίζει να τηρεί τα ήθη και τα έθιμά του. Αυτό πρέπει να πράξουμε και εμείς..Βρείτε σημάδια αντίστασης!Κάτι άφθαρτο ανάμεσα στα φθαρτά. Τι πιο συμβολική πράξη αντίστασης την ώρα που παίζει η Τούρκικη υποκουλτούρα στην τηλεόραση κάποιος να διαβάζει Ελληνική λογοτεχνία.Αλλιώς στους καναπέδες μας! Ξεκινάει ο Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής(ε ρε που φτάσαμε)…

Αλήθεια όταν θα μας σφάζουν στην σειρά μπορούμε να φωνάζουμε ή θα μας μαλώσει η τρόικα;

olympia.gr

Advertisements
Aside


Αν ζούσε ο Ιονέσκο θα είχε άπειρο υλικό για τη συγγραφή θεατρικού έργου:

Ο ΓΑΠ παίζει με το παπάκι, σαν σε παιδική χαρά με όλους, με το ηλίθιο χαμόγελό του και έχει κάνει αυτόν τον έρμο τόπο μπαλάκι του τένις.
Παραιτείται για παραμείνει και παραμένει για να παραιτηθεί και να ξαναπαραμείνει αρχηγός της ομάδας, που έχει χάσει την μπάλα.
Συναντιέται με τον τραπεζίτη που έδιωξε ως ανεπαρκή, για να του δώσει πιστοποιητικό επάρκειας.
Ο πρωθυπουργός του μαλακού ζυμαριού Παπαδήμος παρουσιάζει τρικυμία εν κρανίω , κουρδίζεται και ξεκουρδίζεται σα χαλασμένο παιδικό παιχνίδι.
Η κυβέρνηση περνάει την 59η μέρα του βίου της και ζει βίον ανθόσπαρτον, με λάθη επί λαθών και συνεχόμενων εκβιασμών περί πτωχεύσεως και επιστροφής στη δραχμή, απολαμβάνοντας η ίδια το ταξίδι του μέλιτος.
Η αντιπολίτευση πήρε Βάλιουμ.
Οι αγανακτισμένοι υπνοστεντόν.
Ο Αβραμόπουλος παραμονές εκλογών αυξάνει τη στρατιωτική θητεία για να τονώσει το στράτευμα και να εξοντώσει τη ΝΔ.
Τα συγκροτήματα πλακώνονται μεταξύ τους.
Προφυλακίζεται ο ηγούμενος και μένουν απ΄έξω οι προηγούμενοι.
Τα αιρ μπας ξεπουλιούνται σαν παλιοσίδερα και απάντηση δε δίνει κανένας.
Ο αδερφός του ποδηλάτη και μαραθωνοδρόμου κουνάει το δάχτυλο και φοβερίζει.
Ο Κομανέτσος περιφέρεται ως κλόουν, από κανάλι σε κανάλι, με μπριλκρήμ και προσπαθεί να μας κάνει να γελάσουμε.
Ιδρύεται το κόμμα των πειρατών της Καραϊβικής.
Τα σχολεία ακόμα δεν έχουν βιβλία, οι δάσκαλοι χρησιμοποιούν τη νοηματική και η μετακίνηση των μαθητών γίνεται με κάρα.
Τα νοσοκομεία του Λοβέρδου Καΐλα λειτουργούν χωρίς προσωπικό και εξοπλισμό και στα φαρμακεία πάπαλα η πίστωση.
Ο Καλλικράτης μετατρέπεται σε Καλικάντζαρο, μέρες που είναι.
Αρχίζουν οι κοπές βασιλόπιτας στις ΜΚΟ και
Ο ΚΥΡ ΜΗΤΣΟΣ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΙΕΣΗ, ΖΑΧΑΡΟ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΑ, ΜΕ ΑΝΕΡΓΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗ , ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΕΙ ΜΕ 400€ ΣΥΝΤΑΞΗ!!!

Βοήθειά μας

Δαναός

ΥΓ: Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί και όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.

Το θέμα όμως παραμένει επιτακτικό και τυραννικό. Πώς ένας πολίτης που σκέφτεται και δεν εννοεί να συμβιβάζεται ή να βολεύεται στις ομαδικές πλάνες, μη συμμετέχοντας στα ομαδικά ή συντεχνιακά συμφέροντα, πώς ένας τέτοιος πολίτης είναι δυνατόν να διατηρήσει τη φωνή του και τη σημασία της, με το κύρος που του παρέχει η επιτυχής προσωπική του εργασία;

Και το κακό είναι πως οι πολίτες συνηθίζουν στην παρερμηνεία των λέξεων και στις κενές περιεχομένου σπουδαιοφανείς ορολογίες, που επικίνδυνα έχουν επικρατήσει στους νεοελληνικούς καιρούς μας. Κι όχι μόνο στον τόπο μας, αν και εδώ το κακό έχει παραγίνει. Έχουμε φτάσει σ’ εγκληματικά όρια και η αντίδρασή μας δεν πρέπει να χωράει αναστολή. Προφέρονται ανενδοίαστα λέξεις-φράσεις χωρίς ίχνος από το αρχικό τους περιεχόμενο. Και χαρακτηρίζεται ολόκληρη η κυβερνητική δραστηριότητα από μια τέτοια κενή περιεχομένου λεξιχρησία, χωρίς ενδοιασμό, ντροπή ή επιφύλαξη, που υποτιμά την στοιχειώδη νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη, τουλάχιστον στο ποσοστό των μ’ευαισθησία ανησυχούντων και σκεπτόμενων. Ζούμε την προετοιμασία νεοφασιστικών καιρών, στ’ όνομα του παντοδύναμου λαού και των ‘απλών’ ανθρώπων. Και φυσικά ήταν επόμενο να φανούν ‘δημοσιογραφικά’ όργανα για να υπηρετήσουν τον προετοιμαζόμενο νεοφασισμό, με εκχυδαϊσμένη γλώσσα, εσκεμμένος λεξινοθείες και ευτελείς κολακείες γερόντων και υποανάπτυκτων πολιτών.”

(απόσπασμα από το “Ο λόγος για τους Έλληνες νέους του ’88″ του βιβλίου “Ο καθρέφτης και το μαχαίρι” του Μάνου Χατζιδάκι)

kostasxan.blogspot

Πώς αντιδράς στο θέατρο του παράλογου

Το θέατρο του Ήλιου στο Σύνταγμα

Δικαιοσύνη, δικαιοσύνη, θέλουμε δικαιοσύνη για το λαό» με αυτή τη φράση η Γαλλίδα σκηνοθέτης και ιδρύτρια του θεάτρου του Ήλιου, Αριάν Μνουσκίν, πλημμύρισε μαζί με το θίασό της το μεσημέρι την πλατεία Συντάγματος.
Μία τεράστια μαριονέτα ντυμένη στα λευκά, με ένα σπαθί στο χέρι, που συμβόλιζε την Δικαιοσύνη, ήταν η πρωταγωνίστρια της αυτοσχέδιας παράστασης.
Πληγωμένη και γεμάτη αίματα προσπαθούσε να ξεφύγει από τεράστια μαύρα πουλιά που την καταδίωκαν.

«Τα συναισθήματά μας εξεγείρονται. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που συμβαίνει όλες αυτές τις ημέρες στην πλατεία Συντάγματος. Το αίτημα του κόσμου για Δικαιοσύνη. Όλα τα βλέμματα της ανθρωπότητας είναι στραμμένα σε αυτές τις πλατείες αυτήν τη στιγμή. Αυτές είναι που θ’ αλλάξουν τον κόσμο. Από εδώ θα γεννηθεί η ελπίδα και η δικαιοσύνη ξανά» είπε η 72-χρονη σκηνοθέτις Αριάν Μνουσκίν.

«Ήθελα να έρθω στο Σύνταγμα και να κάνω αυτό το δρώμενο στην Ελλάδα, όπου ο κόσμος «διψάει» για δικαιοσύνη. Το έκανα από αγάπη, για την Ελλάδα, για τη Δημοκρατία, για τη Δικαιοσύνη» συνέχισε.

Η αυτοσχέδια παράσταση σύμφωνα με την Γαλλίδα δημιουργό έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν και στην Γαλλία.

newsit.gr

Έκλεισε το θεατρικό μουσείο


«ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ»!!..
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Στον αριθμό 50 της οδού Ακαδημίας, στο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας υπάρχει εδώ και 35 χρόνια το «Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου» – «Θεατρικό Μουσείο».
Στα υγρά δωματιάκια του παλιού Δημοτικού [Λαϊκού] Νοσοκομείου της Αθήνας υπάρχει όλη η ιστορία του Ελληνικού θεάτρου από το καιρό του ξεσκλαβωμού και πιο πίσω ως το κρητικό θέατρο και το αρχαίο θέατρο. Βιβλία, μελέτες, προγράμματα, φωτογραφίες, κοστούμια, μακέτες σκηνικών και βέβαια τα καμαρίνια με τα προσωπικά αντικείμενα των μεγάλων του θεάτρου μας – που οι περισσότεροι σήμερα δεν θυμούνται και ας ήταν αυτοί που κάτω από συνθήκες δύσκολες έφιαξαν το θέατρο μας.
Το καμαρίνι της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης, του Αιμίλιου Βεάκη και του Βασίλη Λογοθετίδη, της Κατίνας Παξινού και του Αλέξη Μινωτή, της Ελλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χόρν, του Δημήτρη Μυράτ και του Μάνου Κατράκη αλλά και της Μελίνας Μερκούρη, της Τζένης Καρέζη της Αλίκης Βουγιουκλάκη…
Το «Θεατρικό Μουσείο» ήταν έργο του ιστορικού του θεάτρου μας Γιάννη Σιδέρη που από…

το 1938 ως το θάνατο του το 1975 ακούραστα συγκέντρωσε όλο αυτό το υλικό..
Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας ,μεταφραστής, καθηγητής σε σχολεία και δραματικές σχολές ήταν η «ψυχή» αυτού του μεγάλου έργου…
Γράφει το 1972 ο Μάνος Κατράκης για τον Γιάννη Σιδέρη…
«…Ηταν ό άνθρωπος που ανάλωσε την ζωή του υπηρετώντας αθόρυβα και δημιουργικά, με υπέρθεη αγάπη το θέατρο μας…Που τρέχει μαζί μας βήμα, βήμα σαράντα και χρόνια …Εμείς θα φύγουμε ο Σιδέρης θα μείνει. Θα μείνουμε και μεις αλλά σαν παρενθέσεις, σαν κόμματα ή σαν ερωτηματικά, σπάνια κάποιοι σαν θαυμαστικά..
Όμως το μεγάλο θαυμαστικό είναι ο Σιδέρης που κατάφερε να καρφώσει τρυπώντας με τα δάκτυλα του σ ένα τσιμεντένιο τοίχο την ταμπέλα της ιστορίας όλων μας. Την ταμπέλα του «Θεατρικού Μουσείου». Με τόση πίστη, με τόση αγάπη…»
2011 Απρίλης. Για οικονομικούς λόγους το «Θεατρικό Μουσείο» έκλεισε.. Οι εργαζόμενοι είχαν να πληρωθούν μήνες.. Ο Πρόεδρος του ο Κώστας Γεωργουσόπουλος δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να παρακαλά να δεί τους «αρμόδιους» Υπουργούς , τον Δήμαρχο, όποιον θα μπορούσε να βοηθήσει…
Κρίση…Δέν υπάρχουν χρήματα… Για κάποιους όμως υπάρχουν χρήματα …Ας πούμε για το «Ελληνικό Φεστιβάλ» με τις δεκάδες ξένες παραγωγές. Λές και δεν θα μπορούσαν με αυτά τα χρήματα να ενισχύσουν τουλάχιστον για φέτος μόνο την ντόπια θεατρική και μουσική παραγωγή…Να δουλέψουν κάποιοι Ελληνες ηθοποιοί, μουσικοί κλπ…Όχι θα πρέπει να κάνουμε την «φιγούρα» μας και ας πεινάνε οι άλλοι !!…
ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;
Το «Θεατρικό Μουσείο» έκλεισε τις πόρτες του, ιστορικά θέατρα, όπως το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου κλείνουν, πολιτιστικές παραγωγές δεν γίνονται παρά ελάχιστες και αυτές σε διάφορα… «ιδρύματα» και «μέγαρα»…
Και το αρμόδιο Υπουργείο τι κάνει;
Υπουργείο Πολιτισμού υπάρχει ή είναι μόνο Τουρισμού ;
Ο Υπουργος «Πολιτισμού» μιλάει μόνο για Τουρισμό…Τον ακούσατε τόσους μήνες να μιλά για Πολιτισμό; Τον είδατε να βλέπει κάποιο άνθρωπο του Πολιτισμού;
Ο τόσο σημαντικός δάσκαλος και σκηνοθέτης Σπύρος Ευαγγελάτος δήλωσε ότι προσπαθούσε να δεί τον Υπουργό μήνες και δέν τον δέχτηκε…Ποιός ο κ.Γερουλάνος δεν δέχτηκε τον Σπύρο Ευαγγελάτο !!!
Σε μια επιστολή τριακόσιοι τόσοι σημαντικοί άνθρωποι του πολιτισμού τα ίδια έλεγαν πιο..μαλακά γιατί ελπίζουν…
Εγώ σαν παραγωγός πολιτιστικών εκδηλώσεων τριάντα και χρόνια, πέρσυ και για έξι μήνες προσπαθούσα να δώ όχι τον υπουργό αλλά την διευθύντρια του γραφείου του, σαν εκπρόσωπος ένος μικρού νησιού 800 κατοίκων όπου θέλαμε να οργανώσουμε κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις κυρίως για την τουριστική τόνωση του …
Ούτε η Διευθύντρια δεν με δέχτηκε και ας έβαλα… «μέσον» γραφείο άλλου Υπουργού!!!! Αναγκάστηκα και έστειλα επιστολή στον Πρωθυπουργό …Και τι έγινε;;; Τα παράτησα όπως τα παρατάνε και τόσοι άλλοι που βλέπουν την αδιαφορία της Πολιτείας, που δεν αντέχουν την κακή συμπεριφορά κάποιων που μέχρι χθές δεν τους ήξερε ούτε ο…θυρωρός τους και που απέκτησαν μια καρέκλα και ξαφνικά ένιωσαν ότι έγιναν κάτι…
Πρίν 15 χρόνια ανεβάσαμε στο «Ηρώδειο» το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Δόνα Ροζίτα» με την Κατερίνα Βασιλάκου που δυστυχώς μας «έφυγε» νωρίς…
Με αφορμή το προσωρινό – θέλω να ελπίζω – κλείσιμο του «Θεατρικού Μουσείου» θέλω να στείλω ένα μήνυμα στο Υπουργό μόνο… Τουρισμού.. Μια σκέψη και μια φράση που συχνά έλεγε ο Λόρκα. Θεωρούσε το θέατρο – και γενικά τις τέχνες- σαν βαρόμετρο που δείχνει την ακμή ή την παρακμή ενός κράτους..
«Ενας λαός», έλεγε «που δεν βοηθά και δεν υποστηρίζει το θέατρο του άν δέν είναι νεκρός είναι ετοιμοθάνατος…!!»
Ένα Κράτος θα έλεγα εγώ…
Σημ. Αντιγράφω την ανακοίνωση των εργαζομένων στο «Θεατρικό Μουσείο», την φωνή απελπισίας τους….Ελπίζω κάποιος να τους ακούσει….Έκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο
«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού
τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»
«Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).
Το Θεατρικό Μουσείο δεν αποτελεί ένα μεγάλο φορέα που απαιτεί υψηλές επιδοτήσεις και μεγάλα κονδύλια. Με 3 αιώνων θεατρικό μουσειακό υλικό εκτεθειμένο στο υγρό και ακατάλληλο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας και χιλιάδες τόμους θεατρικών βιβλίων στοιβαγμένων σε μισθωμένο οίκημα στα Πατήσια, προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από την αναλγησία και την αδιαφορία της «πολιτισμικής» πολιτικής που στόχευε στην προβολή του πολιτισμού μας, υπό το πρίσμα μιας εμπορικής ιλουστρασιόν εκδοχής, ακριβών διεθνών διαγωνισμών και διοργανώσεων, τα υπέρογκα έξοδα των οποίων είχαν από καιρό οδηγήσει στην χρεοκοπία πολλούς σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς. Η νέα οικονομική κατάσταση απλώς ολοκλήρωσε την διαδρομή ενός τέλματος που χρόνια τώρα φαινόταν ως η κατάληξη μιας αλόγιστης και ανύπαρκτης εθνικής πολιτισμικής πολιτικής. Το Θεατρικό Μουσείο αποτελεί το μοναδικό στο είδος του Μουσείο όχι μόνο στην χώρα, αλλά και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Τροφοδοτεί ερευνητές από όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών και Πολιτισμού ως διεθνής κόμβος θεατρικών πληροφοριών. Αποτελεί το μεγαλύτερο θεατρικό αρχείο, απολύτως απαραίτητο για την μελέτη, έρευνα και καλλιτεχνική παραγωγή των παραστατικών τεχνών γενικότερα. Το υπουργείο αδυνατεί να επιδοτήσει ένα φορέα που απασχολεί μόνον 14 υπαλλήλους (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας) που προσπαθούν να διαχειριστούν 3 αιώνων θεατρικό υλικό το οποίο κινδυνεύει να πεταχτεί στα σκουπίδια. Αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή που διακυβεύεται η οικονομική εξαθλίωση, η εθνική μας αυθυπαρξία, η κοινωνική πρόνοια, η παιδεία, η πολιτισμική μας εξαφάνιση μπορεί να φαντάζει ως το «μικρότερο» από τα μύρια δεινά. Όμως αυτό που πάντα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα μεγάλα οικονομικά λόμπυ που διαχειρίζονταν την τύχη μας, ήταν η μοναδική «βαριά» βιομηχανία που έχουμε: ο Πολιτισμόςμας.
Διαμαρτυρόμαστε για την οικονομική και πολιτισμική εξαθλίωση που βιώνουμε και ζητούμε συμπαράσταση σε αυτό τον άνισο αγώνα.»

tsantiri.gr

Θέατρο Αρχαίας Μεσσήνης

 

Από τις στάχτες του θα αναγεννηθεί ένα από τα µεγαλύτερα θέατρα του αρχαίου ελληνικού κόσµου, εκείνο της αρχαίας Μεσσήνης

Της Μαίρης Αδαµοπούλου Ζωή ετοιµάζεται να αποκτήσει και πάλι –23 αιώνες µετά τη γέννησή του – ένα από τα µεγαλύτερα θέατρα του αρχαίου ελληνικού κόσµου, εκείνο της αρχαίας Μεσσήνης. Περισσότεροι από 1.400 λίθοι αυθεντικού υλικού θα πάρουν τη θέση τους στο κοίλο και θα δώσουν στο θέατρο έως το τέλος του 2011 περίπου 3.000 θέσεις. Στην αρχική του µορφή το µνηµείο που είχε 11 κερκίδες – όπως και τοθέατρο της αρχαίας Επιδαύρου – µπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 12.000 θεατές.

Σήµερα στο θέατρο, που βρίσκεται σε απόσταση µόλις 50 µ. από την Αγορά της πόλης που έχτισε ο Επαµεινώνδας το 369 π.Χ., σώζονται στην αρχική τους θέση µόλις τέσσερις σειρές εδωλίων από ασβεστόλιθο. Οταν ολοκληρωθούν τα έργα στο τέλος του έτους, τα οποία θα αρχίσουν την άνοιξη µε χρηµατοδότηση του Ιδρύµατος Σταύρος Νιάρχος, το θέατρο θα έχει αποκτήσει συνολικά 24 σειρές, σύµφωνα µε τη µελέτη που υπογράφει ο αρχιτέκτονας Ηλίας Μουτόπουλος, ενώ το νέο υλικό που θα χρησιµοποιηθεί δεν θα υπερβαίνει το 30%.

Η επέµβαση στο θέατρο της αρχαίας Μεσσήνης δεν θα αλλάξει µόνο την εικόνα του θεάτρου, αλλά και ολόκληρου του αρχαιολογικού χώρου – της µεγαλύτερης και καλύτερα διατηρηµένης ελληνιστικής πόλης στην Ελλάδα που ανασκάπτει εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες ο καθηγητής Πέτρος Θέµελης. Πριν από µία δεκαετία µόνο να φανταστεί µπορούσε κάποιος τη θέση του θεάτρου µε την εντυπωσιακή σκηνή µήκους 33 µ. και πλάτους 4 µ. και την πλακόστρωτη από πολύχρωµες λίθινες πλάκες ορχήστρα που λειτούργησε από τον 3ο αι. π.Χ. έως και τον 5ο αι. µ.Χ. Και αυτό διότι ήδη από τον 4ο αι. µ.Χ. είχε αρχίσει η λιθολόγησή του, ενώ όταν σταµάτησε να χρησιµοποιείται µετατράπηκε σε «λατοµείο» από τους κατοίκους της περιοχής. Εικόνα που δεν άλλαξε παρά µόνο όταν άρχισε η ανασκαφή του µνηµείου που είναι σηµαντικό όχι µόνο λόγω της όψης του – ήταν κοσµηµένο µε ανδριάντες γύρω από την ορχήστρα και διέθετε καµαροσκέπαστη είσοδο – αλλά και λόγω της ιστορικής του σηµασίας καθώς εκεί πραγµατοποιήθηκε η κρίσιµη συνάντηση του Φιλίππου E’ της Mακεδονίας και του στρατηγού της Συµπολιτείας Αράτου το 214 π.X., µια µέρα µετά τη λαϊκή εξέγερση και τη σφαγή των αξιωµατούχων της πόλης και διακοσίων εύπορων πολιτών.

Στο µεταξύ παύει πλέον να είναι ελεύθερη η είσοδος στον µείζονος σηµασίας αρχαιολογικό χώρο, καθώς καθορίστηκε ενιαίο εισιτήριο για τον χώρο και το µουσείο που θα κοστίζει 5 ευρώ και θα αντικαταστήσει το υπάρχον, το οποίο επέτρεπε πρόσβαση στο µουσείο και µόνο και κόστιζε 2 ευρώ. Το µειωµένο εισιτήριο θα στοιχίζει 3 ευρώ.

 

tanea.gr

Αυλαία για την Τασσώ Καββαδία

 

Η πιο διάσημη «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, η Τασσώ Καββαδία, απεβίωσε το Σάββατο σε ηλικία 89 ετών.
Η Τασσώ Καββαδία γεννήθηκε στην Πάτρα το 1921.
Σπούδασε στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης όπου και πρωτοεμφανίστηκε στο έργο του Θόρντον Ουάιλντερ «η μικρή μας πόλη».
Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε έως και το 1958 παίζοντας σε έργα των Πιραντέλλο, Τέννεσι Ουίλλιαμς, Μπρεχτ, Λόρκα κ.α
Έλαβε μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σειρές, ενώ ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και μετέφρασε πληθώρα λογοτεχνικών και θεατρικών έργων.
Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη στις 11 το πρωί από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών

i-diadromi.blogspot