Ο γηραιότερος πλάτανος της ΅Ελλάδας


Κομμάτι της ιστορίας που χάνεται στο βάθος του χρόνου είναι ο υπεραιωνόβιος πλάτανος της Τσαγκαράδας, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία, την Αγία Παρασκευή και θεωρείται από τα γηραιότερα πλατάνια όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Η ηλικία του, σύμφωνα με τους δασολόγους, υπολογίζεται ότι φτάνει τα 1.000 χρόνια και αποτελεί το στολίδι του χωριού, σύμφωνα με τους ντόπιους και τους επισκέπτες.

Η περίμετρος του κορμού του ανέρχεται στα 15 μέτρα, ενώ η κώμη του είναι τόσο μεγάλη ώστε είναι δυσχερής η μέτρησή της. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι ρίζες του φτάνουν τα τέσσερα μέτρα κάτω από το πλακόστρωτο της πλατείας. Λέγεται μάλιστα ότι η μακροζωία του οφείλεται στις πηγές πάνω στις οποίες έχει απλωθεί.

Η θέα του δέντρου, που ορθώνει το ανάστημά του στους αιώνες, εντυπωσιάζει, ενώ τα κλαδιά του, που απλώνονται παντού, συνθέτουν μια εικόνα που καθηλώνει. Πλήθος αφιερωμάτων έχουν καταγραφεί για τον υπεραιωνόβιο πλάτανο του Πηλίου και την Τσαγκαράδα, με τους φίλους των ταξιδιών και τους επισκέπτες της περιοχής, να υπογραμμίζουν ότι ανήκει στην κατηγορία των ρομαντικών χωριών με τα αιωνόβια πλατάνια, τα τρεχούμενα νερά και τα παραδοσιακά αρχοντικά να πρωταγωνιστούν στο μοναδικό σκηνικό.

teleyteaexodos.blogspot

Advertisements

Μύθοι για τα ποτάμια της Ελλάδας


«…… Αλλά κατόπιν (η γη) με τον Ουρανό επλάγιασε και γέννησε τον βαθυστρόβιλο ᾽Ωκεανόν και την γλυκόθωρη Τηθύα˙και η Τηθύς εγέννησε στον ᾽Ωκεανόν, τους Ποταμούς με τα νερά τα γοργοστρόβιλα…»
(Ησιόδου Θεογονία, μετάφρ. Π. Λεκατσά).
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι κάθε ποταμός είναι αέναος, αλλά και είναι θείος. Είναι και θεός που λατρευόταν με ιερά και βωμούς. Επίσης, θεωρούνταν οι πρωταρχικοί βασιλιάδες των περιοχών που διαβρέχουν. Αλλά, και πατέρες των ανθρώπινων φυλών που μεγάλωσαν κι απλωθήκανε στις όχθες τους. Μ’ αυτήν ακριβώς την έννοια απέδιδαν τιμές στον Ίναχο στο Άργος, στον Ασωπό και στον Κηφισό στη ΑττικοΒοιωτία, στον Πηνειό στη Θεσσαλία και σε αλλού.
Θεωρούσαν τους ποταμούς σαν τους ‘’τροφοδότες πατέρες της νιότης’’ και στα νερά τους βρίσκανε μια δύναμη κάθαρσης, ανάλογης με εκείνη που αναζητήσουν επισκεπτόμενοι τα ιερά του Απόλλωνα. Ο Ησίοδος αναφέρει χαρακτηριστικά:
‘’Μη διασχίζετε ποτέ τα νερά των ποταμών με το αιώνιό τους ρέμα, πριν να πείτε μια προσευχή, με τα μάτια προσηλωμένα στα εξαίσιά τους νάματα, πριν να βρέξετε τα χέρια σας στο ευχάριστό τους και καθάριο νερό’’.
Οι ποταμοί της χώρας μας αποτελούν όμως και θέμα των λαϊκών μας παραδόσεων. Θρύλοι θέλουν αλλόκοτα, μυστηριώδη πλάσματα να ζωντανεύουν στα καθαρά νερά τους.
Μια μικρή γεύση αυτών, αποτελούν τα ποτάμια θα σας παρουσιάσουμε στη συνέχεια.

Πηνειός Θεσσαλίας

Ο Πηνειός κατά την αρχαιοελληνική θρησκεία ήταν θεός του ποταμού συνδεδεμένος κυρίως με τη γονιμότητα.
Διασχίζει τον θεσσαλικό κάμπο, συναντάει τη Λάρισα και περνώντας τους πρόποδες του Κάτω Ολύμπου στρέφεται ανατολικά και περνά αγριεύοντας το Βερνέζι. Μετά από μια μαγική διαδρομή στην κοιλάδα των Τεμπών, καταλήγει στη θάλασσα μέσα από το ήρεμο Δέλτα του.
Ο υδροβιότοπος του Δέλτα προστατεύεται από τη συνθήκη RAMSAR και αποτελεί μόνιμο ενδιαφέρον ερευνητών. Στο Δέλτα φωλιάζουν ή ξεχειμωνιάζουν σπάνια είδη πουλιών, ενώ συχνά τα φλαμίγκος, ο ερωδιοί και οι κορμοράνοι κάνουν με την παρουσία τους μαγευτικό το τοπίο. Υπάρχει πλούτος μύθων για την περιοχή των Τεμπών.
Ο Ποσειδώνας ο Πετραίος, χτυπά με την τρίαινά του τα βράχια και ανοίγει δίοδο για να χυθούν τα νερά της Θεσσαλίας στη θάλασσα. Ο θεός Απόλλωνας κυνηγά την νύμφη Δάφνη.
Η Αφροδίτη έρχεται κάθε φορά που θέλει να ανακτήσει την αγνότητά της.
Ο Λύκειος Απόλλωνας νικά στον ποταμό το Σκοτάδι, ενώ οι Μούσες επιλέγουν τον Πηνειό για κατοικία τους.

Αλιάκμονας

Στη μυθολογία ο Αλιάκμονας ήταν ποτάμια θεότητα προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού της Μακεδονίας και κατά τον Ησίοδο ήταν γιός του Ωκεανού και της Πύθιας. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ήταν γιός του Παλαιστίνου και εγγονός του Ποσειδώνα.

Όταν έμαθε ο Παλαιστίνος ότι ο Αλιάκμονας σκοτώθηκε σε κάποια μάχη, έπεσε στον τότε ποταμό Καρμάνορα, ο οποίος από τότε ονομάστηκε Αλιάκμονας. Κατά μία άλλη παράδοση ο Πλούταρχος στο έργο του «περί ποταμών» αναφέρει ότι ένας βοσκός από την Τίρυνθα, ενώ έβοσκε το κοπάδι του στο Κοκκύγιο όρος είδε τυχαία το Δία.
Τότε ο βοσκός κυριεύτηκε από μανία και έπεσε στο ποταμό Καρμάνορα, ο οποίος μετονομάστηκε σε Αλιάκμονα.

Αλφειός

Ο σημαντικότερος ποταμός της Πελοποννήσου. Το όνομά του ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα «αλφάνω», που σημαίνει πλουτοδοτώ, προσφέρω πλούτο, εξ ου και η λέξη «τιμαλφή». Λατρευόταν κυρίως στην Ηλεία, Μεσσηνία και Αρκαδία. Κάποτε σκότωσε τον αδελφό του Κέρκαφο και τον καταδίωκαν οι Ερινύες. Φτάνοντας στον ποταμό Νίκτυμο, έπεσε μέσα κι από τότε πήρε το όνομά του.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός που αγάπησε την Αρεθούσα-νύμφη των πηγών και των δασών, αλλά εκείνη δεν τον ήθελε. Για να τον αποφύγει πήγε στην Ορτυγία, νησί κοντά στις Συρακούσες και μεταμορφώθηκε από την Άρτεμη σε πηγή πλούσια σε γάργαρο νερό.
Ο Αλφειός από τον μεγάλο του έρωτα μεταμορφώθηκε σε ισχυρό υποθαλάσσιο ποταμό, την ορμητικότητα του οποίου δεν μπόρεσε να εμποδίσει ούτε ο Αδρίας (Αδριατικό Πέλαγος) και μέσω των νερών της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, κοντά στην αγαπημένη του. Ο Όμηρος τον αποκαλεί «ΙΕΡΟΝ ΡΟΟΝ ΑΛΦΕΙΟΙΟ».

Αξιός ή Βαρδάρης

Οι αναφορές για τον Αξιό ξεκινούν από τα αρχαία χρόνια, ενώ πολλά είναι τα ονόματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για τις περιγραφές του. Στα ομηρικά έπη, ο Όμηρος τον αποκαλεί ‘’βαθυδίνην και ευρυρρέοντα’’ και τον περιγράφει ως ‘’κάλλιστον ύδωρ έχοντα’’, ενώ ο Ευριπίδης στις Βάκχες τον αποκαλεί ‘’ωκυρόαν’’, που σημαίνει αυτός που ρέει ορμητικά. Ο ποταμός Αξιός αναφέρεται με αυτό το όνομα από τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο και πολλούς άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Η λέξη Αξιός έχει μακεδονική ρίζα από το ‘’Αξός’’(Λεξικό Ησύχιου του Αλεξανδρέα) που σημαίνει δάσος εξαιτίας των παραποτάμιων δασών του. Κατά καιρούς, ο Αξιός απαντάται και ως ‘’Άξιος’’, ‘’Νόξειος’’ ή ‘’Αξειός’’.

Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή ότι ο ποταμός που διαρρέει τη γη της αρχαίας Παιονίας πήρε το όνομά του από τον μυθικό Αξιό, γενάρχη των Παιόνων βασιλιάδων. Οι κάτοικοι της περιοχής τον ξέρουν και ως ‘’Βαρδάρη’’, ονομασία που προέρχεται από το σλαβικό Vardar ή από το περσικό Βαρ Ντάρ που σημαίνει μεγάλο ποτάμι. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ηρόδοτο, στις εκβολές του Αξιού ή Βαρδάρη και του Λουδία, στρατοπέδευσαν πάνω από ένα εκατομμύριο Πέρσες στρατιώτες κατά τη δεύτερη εκστρατεία κατά των Ελλήνων, το 480 π.Χ. με αρχηγό τον Ξέρξη.

Άραχθος

Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ίναχος. Το όνομα Άραχθος έχει τη ρίζα του στο ρήμα «αράττω», δηλαδή χτυπάω με δύναμη, συντρίβω. Ως ποτάμιος θεός, ήταν γεννημένος στην Πίνδο. Ξυπνώντας κάποια μέρα συνειδητοποίησε ότι τα αδέρφια του, ο Αχελώος, ο Αλιάκμονας και ο Αωός ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Αχελώος και ο Πηνειός, είχαν αρχίσει το ταξίδι τους χωρίς εκείνον. Πάνω στη βιασύνη του ο Άραχθος, για να προλάβει τα αδέρφια του, παράσερνε θυμωμένος ότι έβρισκε στο δρόμο του προς τον Αμβρακικό κόλπο, όπου και πνίγηκε.
Σε κάποια άλλη εκδοχή, στην κορυφή του όρους Περιστέρι της Πίνδου, ζούσαν τρία αγαπημένα αδέλφια. Ο σοβαρός Άραχθος, η όμορφη Σαλαβρία (Πηνειός) και ο ατίθασος Άσπρος (Αχελώος). Ένα βράδυ η Σαλαβρία, κρυφά από τα αδέρφια της που κοιμόνταν, κατηφόρισε προς τον κάμπο για να συναντήσει κρυφά κάποιον από τους θεούς του Ολύμπου. Μάταια όμως. Απογοητευμένη κατευθύνθηκε προς τη γειτονική θάλασσα όπου και πνίγηκε. Ο Άσπρος όταν κατάλαβε ότι έλειπε η Σαλαβρία, ανησύχησε και ορμητικός όπως ήταν κατρακύλησε χωρίς σκέψη τα βουνά, ψάχνοντας την αδελφή του. Ο Άραχθος στενοχωρημένος για τα αδέρφια του που χάθηκαν, άρχισε να τριγυρνά την Ήπειρο για να τα βρει. Όταν κατάλαβε ότι έχασε οριστικά τα αδέλφια του, έπεσε στο Ιόνιο πέλαγος και πνίγηκε.

Ασωπός

Για την αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ασωπός ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Πηρούς ή του Δία και της Ευρυνόμης ή του Ωκεανού και της Τηθύος. Από το γάμο του με τη Μετόπη, κόρη του ποταμού και θεού Λάδωνα, απέκτησε δυο γιους, τον Ισμηνό και τον Πελάγοντα και πολλές κόρες, όπως τη Νεμέα, Θήβη, Σαλαμίνα, Κλεώνη, Τανάγρα, Εύβοια, Σινώπη, Πλάταια, Αίγινα, που όλες έδωσαν τα ονόματα τους σε πόλεις.

Επίσης, η ονομασία Ασωπός απαντάται σε πολλούς ποταμούς στην Κορινθία, στην Αττική και Βοιωτία, Λακωνία και αλλού.

Αχελώος

Ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Ελλάδας. Πηγάζει από την Πίνδο και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, έχοντας σχηματίσει με τις προσχώσεις του τα νησιά Εχινάδες. Η λαϊκότερη ονομασία του ποταμού είναι «Ασπροπόταμος» ή «Άσπρος». Η ονομασία αυτή μάλλον συνδέεται με την αφρισμένη εικόνα του ποταμού, κατά τους ανοιξιάτικους μήνες, όταν λιώνουν τα χιόνια ή με τα λευκά χαλίκια στις όχθες του και την άσπρη λάσπη που κατεβάζει το ρεύμα του.

Ο Όμηρος τοποθετεί τον Αχελώο πριν τον Ωκεανό. Οι θάλασσες, οι πηγές και τα νερά που πηγάζουν από τη γη προέρχονται από αυτόν. Στην Ιλιάδα θεωρούσε ανώτερο του Αχελώου μόνο τον Δία. Αντίθετα ο Ησίοδος τον συγκαταλέγει στα παιδιά της Τηθύος και του Ωκεανού. Κόρες του Αχελώου ήταν οι Σειρήνες, οι Νύμφες και πολλές άλλες πηγές (Κασταλία, Καλλιρρόη κ.ά.)
Ο Αχελώος είχε αρκετές μορφές. Συνήθως απεικονίζεται από τη μέση και κάτω σαν ψάρι, γενειοφόρος με κέρατα στο κεφάλι του. Άλλες μορφές του ποτάμιου θεού ήταν σαν φίδι, σαν ταύρος και σαν ανθρωπόμορφο ον με κεφάλι ταύρου, που από τα γένια του έτρεχαν πολλά νερά. Στις περισσότερες μορφές του ήταν ένα άσχημο τέρας.
Γνωστός είναι ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο Ηρακλής πάλεψε με τον Αχελώο για χάρη της Δηιάνειρας. Μετά από μεγάλη γιγαντομαχία ο Ηρακλής νίκησε τον Αχελώο, αφού του έσπασε το ένα κέρατο και τον έριξε στο χώμα. Από το αίμα που έπεφτε γεννήθηκαν οι Σειρήνες. Ο Αχελώος για να πάρει πίσω το κέρατο έδωσε σαν αντάλλαγμα στον Ηρακλή το κέρας της Αμάλθειας, που ήταν πηγή αφθονίας και γονιμότητας. Υπάρχει κι ένας μύθος για τις Εχινάδες. Σύμφωνα με αυτόν, οι Εχινάδες ήταν κάποτε Νύμφες, που δυστυχώς ξέχασαν να τιμήσουν το θεό Αχελώο. Τότε αυτός θύμωσε και τις μεταμόρφωσε σε νησιά.

Εύηνος

Ποταμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ονομάζεται και Φίδαρης και αποτελεί ένα από τα «θρυλικά» ποτάμια της Αιτωλοακαρνανίας. Έχει μήκος 80 χλμ. και δέχεται νερά από πλήθος παραποτάμων. Στον Εύηνο σώζονται παλιά πέτρινα γεφύρια, όπως της Αρτοτίβας, της Δορβιτσάς κ.ά.

Στην μυθολογία ο Εύηνος ήταν ποτάμιος θεός, γιος του θεού Άρη και της Δημονίκης. Αρχικά ήταν βασιλιάς της Αιτωλίας. Κόρη του ήταν η Μάρπησσα, που ο Όμηρος την περιγράφει ως «καλλίσφυρο» (λιγναστράγαλη). Όταν η κόρη του μεγάλωσε, πολλοί την ζητούσαν σε γάμο. Ο Εύηνος τους έβαζε μια σκληρή δοκιμασία. Για να παντρευτεί κάποιος την Μάρπησσα έπρεπε να νικήσει τον βασιλιά σε αρματοδρομία. Όσοι έχαναν, αποκεφαλίζονταν και τα κεφάλια τους τοποθετούνταν ως στολίδι στο ναό του Ποσειδώνα. Ο Ίδας, δασκαλεμένος από τον Ποσειδώνα, απήγαγε την Μάρπησσα με ένα άρμα με φτεροπόδαρα άλογα. Ο Εύηνος τον κυνήγησε αλλά δεν κατάφερε να τον πιάσει. Απελπισμένος και οργισμένος, έσφαξε τα άλογα του κι έπεσε στα νερά του ποταμού, που από τότε ονομάστηκε Εύηνος.

Αχέροντας

Ο ποταμός της Ηπείρου, που λόγω της παράδοσης και της περιβαλλοντικής του αξίας προσελκύει πλήθος επισκεπτών, από τις πηγές του έως τις εκβολές του. Ο Αχέροντας ήταν γνωστός και ως Μαυροπόταμος, Φαναριώτικος ή Καμαριώτικο ποτάμι. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ήταν ο ποταμός, τον διάπλου του οποίου έκανε ο «ψυχοπομπός» Ερμής, παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στο Χάροντα, για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη.
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τα νερά του ποταμού ήταν πικρά, καθώς ένα στοιχειό που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την ελληνική μυθολογία, που μαρτυρά τη συνέχει αυτής στη σύγχρονη λαϊκή παράδοση, είναι το εξής: κατά την Τινανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία, ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.

Έβρος

Το ποτάμι ονομαζόταν στα αρχαία χρόνια Ρόμβος, ώσπου ο ‘Εβρος ο γιος του βασιλιά Κασσάνδρου και της Κροτωνίκης, πνίγηκε για να αποφύγει τις συκοφαντίες, της μητριάς του Δαμασίππης, για βιασμό. Την ερμηνεία αυτή μας δίνει ο Πλούταρχος στο έργο τον «Περί ποταμών και όρων».
Λέγεται ότι ο βασιλιάς της περιοχής Κάσσανδρος, αφού παντρεύτηκε την Κροτωνίκη, γέννησαν τον Έβρο. Ο Κάσσανδρος όμως απαρνήθηκε τη συμβίωση και έφερε μια μητρυιά στον Έβρο, την Δαμασίππη. Αυτή ερωτεύθηκε παθολογικά το γιό του συζύγου της, αλλά ο Έβρος απέφευγε τη μητρυιά του, και ασχολιόταν με το κυνήγι. Αφού η Δαμασίππη απέτυχε στο σκοπό της, διέδωσε ψευδείς κατηγορίες εις βάρος του Έβρου, ότι δήθεν θέλησε να τη βιάσει.
Τότε ο Κάσσανδρος, παρασυρθείς από το πάθος της ζηλοτυπίας, κατεδίωξε το γιό του και όταν τον πρόλαβε, έπεσε ο Έβρος στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε, και από τότε το ποτάμι ονομάζεται Έβρος. Με τον ποταμό Έβρο συνδέεται και η ιστορία του Ορφέα, αφού στις όχθες του, κατά μια άποψη, τον κατασπάραξαν οι Μαινάδες και πέταξαν το κεφάλι του στο ποτάμι.

Ευρώτας

Ετυμολογικά, το όνομα του Ευρώτα προέρχεται από τις λέξεις εύρως και ώτος και σημαίνει ευρύ, πλατύ, αλλά και μούχλα, υγρασία μετά σήψεως και φθορά. Ο Ευρώτας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία της αρχαίας Σπάρτης . Σύμφωνα με τον Παυσανία, το όνομα του ποταμού προήλθε από τον μυθικό βασιλιά Ευρώτα, πατέρα της Σπάρτης. Έως τότε η Λακωνική πεδιάδα ήταν καλυμμένη από μια λίμνη. Ο βασιλιάς Ευρώτας διέταξε τη δημιουργία μιας διώρυγας στο βουνό κοντά στο Βρονταμά, ώστε το νερό να διοχετευτεί σε ένα κανάλι με κατεύθυνση το Λακωνικό κόλπο.
Το τεχνητό ποτάμι λοιπόν που δημιουργήθηκε ονομάστηκε Ευρώτας προς τιμή του βασιλιά Ευρώτα. Η εικόνα του Ευρώτα κατά τους αρχαίους χρόνους σώζεται μέσα από τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων. Ο Ευριπίδης τον περιγράφει ως ‘’δονακόχλοα’’ και ο Θεόγνις ως ‘’δονακοτρόφο’’, γεγονός που μας πληροφορεί πως υπήρχε υγρότοπος με καλαμιώνες. Οιστορικός Πολύβιος (203-120 π.Χ. ) τον χαρακτηρίζει ‘’πολύκαρπότατο και καλλιδενδρότατο’’. Ο Βιργίλιος αναφέρει πως στις όχθες του ποταμού φύτρωναν δάφνες, ενώ ο Αινείας πως φύτρωναν και μυρτιές.

Καλαμάς

Θύαμις είναι το αρχαίο όνομά του, ενώ Καλαμάς αποκαλούνταν στο παρελθόν ο μεγαλύτερος παραπόταμός του, αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι δύο ονομασίες ταυτίστηκαν. Το αρχαίο όνομα Θύαμις προέρχεται από τη λέξη Θύω η οποία σημαίνει, κινούμαι άγρια. Στην ελληνική μυθολογία ο Κάλαμος ήταν γιος του ποτάμιου θεού Μαιάνδρου. Ο Κάλαμος συνδεόταν με θερμό έρωτα με τον Κάρπο, γιο του Ζέφυρου και μιας από τις Ώρες. Ο Κάρπος όμως πνίγηκε μια φορά που λουζόταν στον ποταμό Μαίανδρο, και τότε ο Κάλαμος καταράστηκε τον πατέρα του και ικέτευσε τον Δία να πεθάνει μαζί με τον Κάρπο.
Ο Δίας μεταμόρφωσε τον Κάλαμο στο ομώνυμο φυτό, την καλαμιά, και τον Κάρπο στον καρπό της. Από την αρχαιότητα ο Καλαμάς, συγκέντρωσε δίπλα στις όχθες του σπουδαίες πόλεις όπως τη Λυγιά, τη Γιτάνη, τη Φανωτή, την Οσδίνα, τη Ραβενή. Τα μυκηναϊκά ευρύματα κατά μήκος της κοίτης του, μαρτυρούν τη σπουδαιότητα που είχε ο ποταμός για το εμπόριο των μακρινών εκείνων χρόνων, εμπόριο που συνέχισαν αργότερα στους αρχαϊκούς χρόνους οι έλληνες άποικοι από την Πελοπόννησο.
Στην περιοχή των εκβολών του ποταμού Καλαμά υπάρχουν, στο λόφο της Μαστιλίτσας τμήματα του οχυρωμένου οικισμού της κλασικής και ελληνιστικής εποχής, το Καστρί Σαγιάδας-μικρό οχυρό και νεότερα λίθινα αλώνια, τον Πύργο Αγιολένης, βυζαντινό πύργο στο ομώνυμο νησάκι στην περιοχή των αλυκών, και πολλά άλλα. Μεγάλοι ιστορικοί και γεωγράφοι της αρχαιότητας έγραψαν για τον Καλαμά, όπως ο Στράβωνας, ο Πολύβιος και ο Θουκυδίδης.

Λουδίας

Το όνομα Λουδίας έχει ελληνική ρίζα, και σημαίνει μαύρο νερό, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα, Λυδίας ή Λοιδίας, με τα οποία αναφέρεται στην αρχαία βιβλιογραφία. Οι πληροφορίες των αρχαίων για το Λουδία ποταμό δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει να χωρίζει την Ημαθία από τη Βοττιαία, ο Σκύλακαςο Καρυανδεύς, (εξερευνητής του 6ου αιώνα π.Χ.), τον αναφέρει ως παραπόταμο των εκβολών, ενώ ο Στράβωνας τον υπολόγιζε σε μήκος 120 στάδια (περίπου 22 km).

Λούσιος

Κατά τον περιηγητή Παυσανία, πήρε το όνομα αυτό, επειδή στις πηγές του (Πηγές των Αθανάτων) έλουσαν οι νύμφες Νέδα, Αγνώ και Θεισόα, το νεογέννητο Δία κρυφά από τον Κρόνο. Ο Παυσανίας τον θεωρούσε ως τον πιο κρύο ποταμό του τότε γνωστού κόσμου.

Νέδα

Η Νέδα ήταν Νύφη, θεότητα των νερών, που κοντά της μεγάλωσε ο Δίας, προστατευόμενος από την οργή του πατέρα του Κρόνου. Σύμφωνα με το μύθο, όταν η Ρέα γέννησε το Δία, τον έδωσε στη νύμφη Νέδα, θεότητα των νερών, για να τον προστατέψει από τον άνδρα της Κρόνο. Εκείνη, θήλασε το βρέφος μαζί με τις νύμφες Θεισόα και Αγνώ, το έλουσε και το έπλυνε στο κεφαλάρι στο Λύκαιο, που αργότερα έγινε το θρυλικό ποτάμι που πήρε το όνομά της. Επίσης, σύμφωνα με η μυθολογία, με τη Νέδα συνδέονται η Δήμητρα, η Περσεφόνη και ο Πλούτωνας. Ο Παυσανίας το 2ο αιώνα. μ.Χ. περιέγραψε το ναό της Δήμητρας στις όχθες της Νέδας, ενώ, όπως υποστήριζε, η Νέδα ήταν η πρώτη σε ‘’μαιάνδρισμούς’’ μετά τον Μαίανδρο ποταμό στη Μ. Ασία.
Σε άλλο μύθο αναφέρεται, ότι, επειδή εκείνη την εποχή η περιοχή ήταν άνυδρη κι η Ρέα δεν έβρισκε νερό, χτύπησε με ένα ραβδί τη γη και έτσι δημιουργήθηκε το ποτάμι που ονομάστηκε Νέδα από τη νύμφη, ενός από τα δύο ελληνικά ποτάμια με γυναικείο όνομα (το άλλο ποτάμι είναι η Αραπίτσα στη Νάουσα). Σημαντικοί είναι και οι αρχαιολογικοί χώροι που υπάρχουν εκεί. Κοντά στις πηγές βρίσκεται ο Επικούρειος Απόλλων, δημιούργημα του Ικτίνου, που κατασκευάστηκε την ίδια εποχή με τον Παρθενώνα, καθώς και ο ναός του Πάνα..

Νέστος

Στις αρχαίες αναφορές ο ποταμός συναντάται με το όνομα Νέσσος και αργότερα, Μέστος. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος και σύμφωνα με το Στέφανο το Βυζάντιο (συγγραφέας που έζησε στα τέλη του 5ου αιώνα και συνέγραψε το σημαντικό γεωγραφικό λεξικό με τον τίτλο Εθνικά ), πατέρας της Καλλιρρόης. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο Νέστος απηύθυνε χαιρετισμό στο φιλόσοφο Πυθαγόρα, όταν ο τελευταίος περνούσε μπροστά από το ποτάμι.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ηρόδοτος, ο Νέστος και ο Αχελώος αποτελούσαν τα όρια της περιοχής, μέσα στην οποία ζούσαν τα λιοντάρια στον ελληνικό χώρο. Στην κοιλάδα του Νέστου κατοικούσαν οι Δίοι, οι οποίοι, κατά τον Ηρόδοτο, ήταν προφήτες σε διονυσιακό μαντείο της περιοχής. Νοτιότερα, από τα στενά μέχρι το πέλαγος και από τη δυτική όχθη του ποταμού μέχρι τον ποταμό Κόσινθο της Ξάνθης, κατοικούσαν οι Σαπαίοι, που λάτρευαν το θεό Διόνυσο και είχαν για πρωτεύουσα τους, την Τόπειρο.

Πηνειός Ηλείας

Ο Πηνειός ποταμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον πέμπτο άθλο του Ηρακλή, δηλαδή τον καθαρισμό των στάβλων του Αυγεία από την κόπρο. Κατά τη μυθολογία, ο Ηρακλής, αφού γκρέμισε το μαντρότοιχο των στάβλων, εξέτρεψε τα ποτάμια Πηνειό και Αλφειό και καθάρισε τους στάβλους.
Ο μύθος έχει συμβολικό χαρακτήρα και συνδέεται κυρίως με την τότε κατασκευή υδραυλικών έργων στην περιοχή, την αποξήρανση ελωδών εκτάσεων και την απαλλαγή της καλλιεργήσιμης γης από τις πλημμύρες με τα νερά των ποταμών.

Στρυμόνας

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το προηγούμενο όνομα του ποταμού ήταν Παλαιστίνος, από το όνομα του μυθικού βασιλιά της Θράκης Παλαιστίνου που πνίγηκε στον ποταμό που λεγόταν μέχρι τότε το όνομα Κόρναζος. Επίσης λέγεται, ότι ο Στρυμόνας ήταν βασιλιάς της Θράκης και γιος του Άρη. Όταν ο γιος του Ρήσος (μητέρα του ήταν η μούσα Ευτέρπη) σκοτώθηκε μπροστά στα τείχη της Τροίας, ο Στρυμόνας έπεσε στο ποτάμι που μέχρι τότε ονομαζόταν Παλαιστίνος και από τότε μετονομάστηκε σε Στρυμόνα.
Ο Ηρακλής στο 13ο άθλο, διατάχθηκε από τον Ευρυσθέα να οδηγήσει από την Ερυθεία, ένα απομονωμένο νησί στον Ωκεανό, τις αγελάδες του βασιλιά Γηρυόνη, γιου του Χρυσάορα και της Καλλιρρόης στις Μυκήνες. Μετά, από μακρά και περιπετειώδη πορεία στις χώρες της Μεσογείου, και αφού μονομάχησε με το Γηρυόνη, στις ακτές του ποταμού Ανθεμούντα, έφτασε στις Ιωνικές ακτές της Ελλάδας, όπου μια βοϊδόμυγα, σταλμένη από την Ήρα, τρέλανε το κοπάδι και το έκανε να διασκορπιστεί στα βουνά της Θράκης.

dinfo.gr

Το διαβάσαμε από το: Τα ποτάμια της Ελλάδας: Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις και σπάνια τοπία http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/10/blog-post_7520.html#ixzz4w3QFTx3j

Ελλάδα, Καλοκαίρι 1950, 1960, φωτογραφίες



Η επιτομή και η πραγματική ουσία του ελληνικού καλοκαιριού μέσα από 30 εξαιρετικές φωτογραφίες του Μουσείου Μπενάκη.
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες περασμένων δεκαετιών που αποτυπώνουν ιδανικά ανθρώπους συμφιλιωμένους με το «απλό», με το «λίγο». Εικόνες ελληνικών νησιών που αν και πολύ λίγο θυμίζουν την σημερινή πραγματικότητα, σε μαγεύουν και σου προκαλούν θλίψη και νοσταλγία..

1. Μύκονος, 1955. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

2. Κάλυμνος, 1950. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

3. Πάρος, 1958 Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

4. Λέσβος 1958. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

5. Πάρος, 1971. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

6. Λιτανεία, Πάτμος, 1950-55. Φωτογραφία της Βούλα Παπαϊωάννου.

7. Πάρος, 1971. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

8. Ακτή «Αστέρας», Βουλιαγμένη, 1957 και 1961. Φωτογραφίες του Δημήτρη Χαρισιάδη.

9. Ποδηλατάδα στη Ρόδο του ’55. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

10. Επίδαυρος 1956. Φωτογραφίες του Δημήτρη Χαρισιάδη.

11. Ύδρα, 1961. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

12. Σαντορίνη, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

13. Πάρος,1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

14. Πάρνηθα, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

15. Κάρυστος, 1950-55. Φωτογραφία της Βούλας Παπαιωάννου.

Μύκονος 1955. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη

Μήλος, 1970. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας

Πάρος. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας.

Η γνωστή αναμονή στο λιμάνι! Μύκονος. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας

Παστέλι του δεκαπενταύγουστου! Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Μύκονος. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Βουτιές με αυτοσχέδια «σωσίβια»! Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Πάρος, 1951. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου

Πάρος, Παροικιά, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου

Μύκονος, περ. 1905 – Φωτογραφία: Μαίρη Παρασκευά

Στο κατάστρωμα, 1967. Φωτογραφία: Ιωάννης Λάμπρου.

Μύκονος, 1935. Φωτογραφία: Βούλα Παπαιωάννου

dinfo.gr

Το διαβάσαμε από το: Πως ήταν το καλοκαίρι στη Μύκονο, την Πάρο και τη Σαντορίνη το 50 και το 60; Σπάνιες φωτογραφίες μιας άλλης εποχής http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/07/50-60.html#ixzz4moymPm9l

Τα αρχαία στάδια της Ελλάδας



Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η λέξη Στάδιο αναφέρεται σε μέτρηση της απόστασης. Στάδιο ήταν επίσης και το οικοδόμημα όπου οι θεατές παρακολούθησαν εκδηλώσεις αθλητικών κυρίως γεγονότων (Αγώνες) στενά συνδεδεμένες με τη θρησκεία .
Οι Αγώνες διοργανώνονταν κάθε δύο ή τέσσερα χρόνια προς τιμή μιας συγκεκριμένης θεότητας ή ημίθεου, όπως ο Δίας στην Ολυμπία , ο Απόλλων στους Δελφούς , ο Ποσειδώνας στα Ίσθμια και ο Οφέλτης στη Νεμέα . Αυτοί αποτελούσαν τους τέσσερις μεγάλους Πανελλήνιους Αγώνες. Ωστόσο, και σε άλλες περιοχές στην Ελλάδα φιλοξενούνταν επίσης τακτικά αθλητικοί αγώνες.Αρχικά, τα στάδια ήταν απλά ,μερικές φορές χτισμένα κοντά σε πρανή λόφων για να έχουν μια σαφή εικόνα των γεγονότων οι θεατές . Ωστόσο, από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. προστέθηκαν αρχικά τεχνητά αναχώματα (πρανή) και αργότερα προστίθεται εδώλια (καθίσματα) από πέτρα ή μάρμαρο . Σήμερα χάρη στην αρχαιολογική σκαπάνη μπορούμε να θαυμάσουμε ορισμένα από αυτά τα μεγαλόπρεπη Στάδια που συνέδεσαν την ύπαρξη τους με τα λαμπρά αθλητικά γεγονότα της αρχαιότητας :

Αρχαίο στάδιο Ολυμπίας

Το στάδιο της Ολυμπίας είναι ο χώρος όπου τελούνταν οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες αλλά και τα Ηραία, αγώνες γυναικών προς τιμήν της Ήρας.
Αν και οι αγώνες ιστορικά ξεκίνησαν το 776 π.Χ το στάδιο απέκτησε τις σημερινές του διαστάσεις κατά τον 4ο αιώνα π.Χ λόγω της αυξητικής τάσης της εμβέλειας των αγώνων που συνεχώς συγκέντρωναν περισσότερους αθλητές αλλά και θεατές. Έτσι έφτασε να διαθέτει ένα στίβο με μήκος 212,54 μ. και πλάτος 30 μ.
Η απόσταση ανάμεσα στις δύο λίθινες βαλβίδες, που σηματοδοτούν τις αφέσεις, είναι 192,27 μ., δηλαδή ένα ολυμπιακό στάδιο .
Υπολογίζεται ότι το στάδιο χωρούσε περίπου 45.000 θεατές, ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ λίθινα καθίσματα και οι θεατές κάθονταν κατά γης. Ελάχιστα λίθινα καθίσματα υπήρχαν μόνο για τους επισήμους

H μνημειακή είσοδος του σταδίου

Στα τέλη του 3ου αι. π.Χ. κατασκευάσθηκε η μνημειακή είσοδος του σταδίου, η λεγόμενη Κρυπτή, μία λίθινη καμαροσκεπής στοά μήκους 32 μ., από την οποία έμπαιναν στο στάδιο οι αθλητές.
Το στάδιο ήταν σε χρήση μέχρι και το 393 μ.Χ όποτε ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέδωσε απαγόρευση τέλεσης των αγώνων ως παγανιστικούς.
Η πλήρης αποκάλυψη του μνημείου από την αρχαιολογική σκαπάνη έγινε την περίοδο 1952-1966 .

Αρχαίο στάδιο Δελφών

Το στάδιο είναι στενά δεμένο με την ιστορία των πανελλήνιων Πυθικών αγώνων, αφού εδώ διεξάγονταν τα αθλητικά αγωνίσματα. Η αρχική διαμόρφωσή του χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ., όπως μαρτυρεί η επιγραφή που βρέθηκε εντοιχισμένη στο νότιο αναλημματικό τοίχο του. Στην πρώιμη μορφή του οι θεατές θα ήταν καθισμένοι στο έδαφος ή σε ξύλινα εδώλια . Μνημειώδη λίθινα εδώλια απέκτησε μόλις το 2ο αι. μ.Χ., χάρη σε δωρεά του πλούσιου Αθηναίου Ηρώδη Αττικού, ο οποίος παρήγγειλε για την κατασκευή τους ασβεστόλιθο Παρνασσού .Τότε διαμορφώθηκε και η μνημειώδης τοξωτή θριαμβική είσοδος, η μοναδική σε αρχαίο στάδιο στην Ελλάδα.

Τα ερείπια της τοξωτής εισόδου του Σταδίου.

Το μήκος του στίβου είναι 177,55 μ., ενώ το πλάτος του είναι 25,50 μ.
Το στάδιο είναι κατασκευασμένο στη φυσική πλαγιά. Η βόρεια πλευρά του είναι φυσικά διαμορφωμένη, ενώ η νότια σχηματιζόταν με τεχνητή επίχωση, την οποία συγκρατούσε αναλημματικός τοίχος.
Τα εδώλια της βόρειας πλευράς, εκτείνονται σε 12 σειρές, ενώ της νότιας πλευράς μόνο σε 6 σειρές, λόγω της μεγάλης κλίσης του εδάφους. Υπολογίζεται ότι σε αυτή τη μορφή του το στάδιο είχε χωρητικότητα 5.000 θεατών.

Αρχαίο στάδιο Νεμέας

Στο Στάδιο κάθε δύο χρόνια γίνονταν οι πανελλήνιοι αγώνες Νέμεα ή Νέμεια προς τιμήν του Οφέλτη , γιου του βασιλιά της Νεμέας Λυκούργου . Οι αγώνες αυτοί καθιερώθηκαν το 573 π.Χ.
Το Στάδιο κατασκευάσθηκε στην σημερινή του μορφή στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ
Υπολογίζεται δε ότι χωρούσε περίπου 35.000- 40.000 θεατές.
Ο στίβος του, συνολικού μήκους 178 μ., πλαισιωνόταν από λίθινο αγωγό με λίθινες λεκάνες κατά διαστήματα για συγκέντρωση πόσιμου νερού. Στη νότια πλευρά του υπάρχει η λίθινη αφετηρία. Οι αθλητές και οι κριτές εισέρχονταν στο Στάδιο από την μνημειώδη θολωτή στοά.

Η μνημειώδη θολωτή στοά του Σταδίου.

Οι θεατές κάθονταν σε πρόχειρα βαθμιδωτά επίπεδα, λαξευμένα στο μαλακό πέτρωμα, ενώ λίθινα καθίσματα βρίσκονται σε δύο ή τρεις σειρές μεταξύ αφετηρίας και στοάς.
Γύρω στο 270 π.Χ., οι αγώνες μεταφέρθηκαν στο Άργος, παρόλο που ο Άρατος ο Σικυώνιος το 235 π.Χ. επιχείρησε την επιστροφή των αγώνων στη Νεμέα. Μετά από ένα διάστημα, κατά το οποίο γίνονταν εναλλάξ στη Νεμέα και στο Άργος, οι αγώνες σύντομα μεταφέρθηκαν οριστικά στο Άργος.
Το Στάδιο ανεσκάφη κατά τα έτη 1974-81 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών.

Αρχαίο στάδιο Επιδαύρου

Στο Στάδιο του Ιερού του Ασκληπιείου της Επιδαύρου τελούνταν οι αθλητικοί αγώνες προς τιμήν του Ασκληπιού.
Η πρωιμότερη φάση κατασκευής του οικοδομήματος χρονολογείται στον πρώιμο 5ο αιώνα π. Χ. Το Στάδιο διαμορφώθηκε αρχικά σε μια φυσική κοιλότητα του εδάφους. Από αυτή τη φάση σώζονται καθίσματα από πηλό και μικρούς λίθους, τα οποία εντοπίστηκαν κάτω από τα μεταγενέστερα λίθινα εδώλια . Τα λίθινα εδώλια , που κάλυπταν μόνο το κεντρικό τμήμα των πρανών , άρχισαν να τοποθετούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ.

Κοντινή άποψη των αναστηλωμένων λίθινων εδωλίων του Σταδίου.

Ο στίβος για τους αγώνες δρόμου είχε 181.30 μήκος και 21,50 μ. πλάτος. Για τους αγώνες της πάλης, της πυγμαχίας και του άλματος προοριζόταν ο χώρος πίσω από τη γραμμή εκκίνησης / τερματισμού, μήκους περ. 15μ. Στη βόρεια πλευρά του Σταδίου υπήρχε υπόγεια θολωτή δίοδος, η οποία συνέδεε το στίβο με την παλαίστρα, όπου προπονούνταν οι αθλητές πριν τους αγώνες. Από τη θολωτή δίοδο εισέρχονταν εντυπωσιακά οι αθλητές στον στίβο.
Ο Πίνδαρος αναφέρει την τέλεση γυμνικών αγώνων στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου ήδη από τον πρώιμο 5ο αιώνα. Αθλητικοί αγώνες αλλά και αγώνες ραψωδίας, μουσικής και δράματος αποτελούσαν τμήμα του τελετουργικού που ελάμβανε χώρα κατά τη διάρκεια της γιορτής προς τιμήν του Ασκληπιού που διοργανωνόταν κάθε 4 χρόνια, των Μεγάλων Ασκληπιείων.

Αρχαίο στάδιο Μεσσήνης

Η αρχική κατασκευή του Σταδίου χρονολογείται από επιγραφικά ευρήματα στον 3ο αι. π.Χ. Στα χρόνια του Παυσανία (β΄ μισό του 2ου αι. μ.Χ.) διατηρούσε ακόμη στοιχεία της αρχιτεκτονικής μορφής του των Ελληνιστικών χρόνων, καθώς και τον γλυπτικό του διάκοσμο. Στο Στάδιο τελούνταν, πιθανότατα, γυμνικοί αγώνες (παίδων και εφήβων) προς τιμήν του Ασκληπιού (Ασκληπιεία) και του Διός Ιθωμάτα (Ιθωμαία), και αργότερα προς τιμήν του Αυγούστου και της Ρώμης (Ρωμαία ή Καισάρεια).
Το πεταλόσχημο βόρειο τμήμα του σταδίου (σφενδόνη), κατασκευασμένο από ντόπιο ασβεστόλιθο, καταλαμβάνεται από 19 σειρές λίθινων καθισμάτων (εδώλια) ,τα οποία έχουν χωρητικότητα 8000 έως 10000 θεατές , και περιβάλλεται από δωρικές στοές. Στο νότιο τμήμα του τα πρανή είναι διαμορφωμένα από απλό χώμα.

Οι κίονες από τις δωρικές στοές που περιβάλλουν το Στάδιο.

Ο στίβος του Σταδίου , έχει μήκος 180 μ.περίπου.
Την ύστερη Ρωμαίκη περίοδο προστέθηκε στο νότιο μέρος καμπύλος τοίχος. Τότε ο στίβος μετατράπηκε σε ελλειψοειδή αρένα για μονομαχίες και θηριομαχίες (τέλη 3ου και 4ος αι. μ. Χ.). Ενα χαμηλό στηθαίο και μεταλλικό κιγκλίδωμα έφραξαν το κάτω διάζωμα του πετάλου, για να προστατεύονται οι θεατές από τα όπλα των μονομάχων και από τα άγρια θηρία. Την εποχή αυτή δε χρησιμοποιούνταν πλέον τα χωμάτινα πρανή του Σταδίου.

Αρχαίο στάδιο Ρόδου

Στο Στάδιο τελούνταν τα «Μικρά Αλίεια» και τα «Μεγάλα Αλίεια» ,μεγάλοι αθλητικοί αγώνες προς τιμήν του θεού Ήλιου – Απόλλων, του πολιούχου του νησιού.
Τα «Μικρά Αλίεια» εορτάζονταν ετησίως ενώ τα «Μεγάλα Αλίεια» κάθε 4 χρόνια και τελούνταν συνεχώς από το 300 π.χ. ως το 300 μ.χ. Οι εορτές περιελάμβαναν αθλητικούς, μουσικούς και ιππικούς αγώνες με τη συμμετοχή και γυναικών. Το έπαθλο για τους νικητές των «Μεγάλων Αλιείων» ήταν ένα στεφάνι από φύλλα λεύκης.

Το αρχαίο Στάδιο περιτριγυρισμένο από δέντρα.

Η πρώτη οικοδομική φάση του Σταδίου της Ρόδου έγινε τον 4ο αι.π.Χ.. Η δεύτερη οικοδομική φάση έγινε το 227 π.Χ., έπειτα από τον μεγάλο σεισμό και η τρίτη τοποθετείται στον 2ο αι. μ.Χ., στην ρωμαϊκή περίοδο. Σήμερα το Στάδιο διατηρεί σχεδόν ακέραια τα λίθινα εδώλια του μετά από την ανακατασκευή που του έγινε.
Οι διαστάσεις του Στάδιου είναι 210 μ μήκος και 35 μ. πλάτος.

ΠΗΓΕΣ :
http://el.wikipedia.org/
http://www.golden-greece.gr
http://www.lhepka.gr/
odysseus.culture.gr

Επιμέλεια Διόνυσος.
http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/
ieroslochos

Το διαβάσαμε από το: Τα Αρχαία Στάδια της Ελλάδος. http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/03/blog-post_1887.html#ixzz4gOJVdFqO

Γιατί ο Ερτογάν τρέμει τα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ;


Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Είναι καθιερωμένο ο Σουλτάνος να κάνει προκλητικές δηλώσεις και ενέργειες κατά της Κυπριακής ΑΟΖ από τότε που την έφερε, κατά το κοινώς λεγόμενο, ο Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004. Η τελευταία όμως, ουσιαστικά, απειλή casus belli για το Οικόπεδο 6 ξεπερνά κάθε προηγούμενη πρόκληση.

Η Κυπριακή κυβέρνηση έχει παραχωρήσει τα δικαιώματα ερευνάς και εκμετάλλευσης tου Οικοπέδου 6 της ΑΟΖ της στην ιταλογαλλική κοινοπραξία ΕΝΙ/TOTAL. Είναι απορίας άξιο γιατί ο Ερντογάν θέλει το οικόπεδο αυτό που δεν συνορεύει με το Οικόπεδο Ζορ της Αιγύπτου, όπου, από ό,τι δείχνουν όλες οι μελέτες, βρίσκεται το μεγαλύτερο κοίτασμα υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτό το γεγονός άναψε τα λαμπάκια στην Άγκυρα και για να προλάβει το κακό, κατέθεσε κείμενο στον ΟΗΕ στις 12 Απρίλιου 2017, μέσω του μόνιμου αντιπροσώπου της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη Φ. Σινιρίογλου. Με το έγγραφο (Α/71/875-S/2017/321) η Άγκυρα δεν επαναφέρει απλώς την αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά διατυπώνει ρητή διεκδίκηση επί του Οικοπέδου 6, ως μέρος της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, απλώς συνεχίζει την παράνομη, βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), θέση της ότι τα νησιά δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας.

Με τον μονομερή αυτό ορισμό της τουρκικής υφαλοκρηπίδας ουσιαστικά αποστερείται η Κύπρος κάθε θαλάσσιας ζώνης πέραν των χωρικών υδάτων της και συγχρόνως όλη η ελληνική υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου πέραν των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. των ελληνικών νησιών, περιέρχεται στην Τουρκία.

Όπως έγραψα πρόσφατα:
«Τώρα τελευταία με τις τουρκικές απειλές ότι θα επέμβουν στην κυπριακή ΑΟΖ, διαφαίνεται το μίσος των Τούρκων για την έννοια της ΑΟΖ, γιατί δεν αναφέρουν ότι θα επέμβουν στην ΑΟΖ αλλά στην υφαλοκρηπίδα του νησιού. Από το 1973 μέχρι σήμερα η Τουρκία συνεχίζει να ομιλεί, μονότονα, για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι τα χερσαία εδάφη και όχι τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ. Έτσι όταν αποφάσισε, παράνομα, να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με το ψευδοκράτος, δεν έκανε οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά υφαλοκρηπίδας, δίνοντας υφαλοκρηπίδα στους Τουρκοκύπριους μόνο 12 ν.μ.»

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τις εταιρείες που έχουν αναλάβει την εξερεύνηση για υδρογονάνθρακες στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο Ερντογάν δηλώνει ότι το Οικόπεδο 6 ανήκει στην Τουρκική υφαλοκρηπίδα, αλλά τουρκικοί χάρτες δείχνουν ότι η τουρκική υφαλοκρηπίδα περιλαμβάνει και τα Οικόπεδα 4, 5 και 10. Γιατί ο Ερντογάν δεν αναφέρει και το Οικόπεδο 11; Το οικόπεδο αυτό είναι αυτό που συνορεύει με το κοίτασμα Ζορ της Αιγύπτου και αυτό θα έπρεπε ο Σουλτάνος να απαιτεί. Το Οικόπεδο 10 έχει παραχωρηθεί στην ΕxxonMobil.

Ο Ρεξ Τίλλερσον ήταν ο Πρόεδρος της ExxonMobil, πριν αναλάβει Υπουργός Εξωτερικών του Τραμπ και με προσωπική του παρέμβαση ζήτησε από την Κυπριακή κυβέρνηση το Οικόπεδο 10 και ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Λακκοτρύπης του το έδωσε και έτσι, για μια άλλη φορά, οι Κύπριοι εξουδετέρωσαν τον Ερντογάν.

Η ξεχασμένη οριοθέτηση Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου

Στην κρίσιμη αυτή περίοδο για τον ελληνισμό, επείγει να προχωρήσουμε, επιτέλους, στην οριοθέτηση των ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο. Εχει γίνει βέβαια η οριοθέτηση ανάμεσα στην Κύπρο και την Αίγυπτο, αλλά αυτή δεν είναι πλήρης, διότι με παρέμβαση της τότε ελληνικής κυβέρνησης, δεν έγινε η σωστή οριοθέτηση στο Οικόπεδο 4, δηλ στο κρίσιμο οικόπεδο, όπου συμπίπτουν οι ΑΟΖ της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Ελλάδας.

Πρέπει άμεσα να δρομολογηθεί μια πέμπτη και τελευταία Τριμερής Διάσκεψη ανάμεσα στα τρία κράτη. Οι τέσσερις πρώτες έφεραν παχυλά λόγια αλλά καμία ουσία. Στην πρώτη Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Αιγύπτου, Ελλάδας και Κύπρου που έλαβε χώρα στο Καϊρο, στις 8 Νοεμβρίου 2014, τα τρία κράτη εξέδωσαν ένα σημαντικό ανακοινωθέν που σ’ένα σημείο αναφέρει τα ακόλουθα:
«Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζουμε τον οικουμενικό χαρακτήρα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε το ταχύτερο στις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μας, όπου αυτό δεν έχει ακόμα γίνει.»

Πέρασαν από τότε σχεδόν τέσσερα χρόνια και πραγματοποιήθηκαν άλλες τρεις τέτοιες συναντήσεις, αλλά η απογοήτευση μας δεν κρύβεται. Οι Έλληνες φοβούνται την Τουρκία και δεν τολμούν να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ τους. Αλλά η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

(Πάνω) Τι ισχύει σήμερα και (κάτω) τι επιδιώκει η Τουρκία…

Οι δυο αυτοί χάρτες δείχνουν ξεκάθαρα τις οριοθετήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η Ελλάδα δείχνει την οριοθέτηση της ΑΟΖ της βασισμένη στην UNCLOS του 1982, ενώ η Τουρκία, με τον δικό της χάρτη παραβιάζει κάθε έννοια του Δίκαιου της Θάλασσας.

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Έκκληση προς τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου:
Ο οργανισμός seaaroundus που χαρτογραφεί όλες τις ΑΟΖ του πλανήτη μας δημοσιεύει μια ΑΟΖ της Ελλάδας, χωρίς την Κρήτη, και μια ξεχωριστή ΑΟΖ της Κρήτης. Επίσης δημοσιεύει ξεχωριστά μια ΑΟΖ της Νότιας Κύπρου και μια ΑΟΖ της Βόρειας Κύπρου.

Το πρόβλημα βρίσκεται στον επίσημο κατάλογο στο: http://www.seaaroundus.org/data/#/eez
Χρειάζεται άμεση επέμβαση των δυο κυβερνήσεων. Δυστυχώς, δεν έχω πρόσβαση στις πρεσβείες της Ελλάδας και Κύπρου στην Ουάσιγκτον, που επιδεικτικά με αγνοούν, και έτσι χρειάζεται άμεση επέμβαση της Αθήνας και της Λευκωσίας στο σοβαρό αυτό θέμα.

Πηγή «ΜIgnatiou»
kostasxan.blogspot.gr

Πρωτόκολλο Λονδίνου 1830


kapodistrias

(γιατί οι θυσίες των Ελλήνων έπιασαν τους 2-3 αυτούς αιώνες τόπο-εκεί που έπεσαν νεκροί-) Γράφει η Σοφία Τ.

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΛΟΝΔΙΝΟΥ(1830).

Η 1η διοικητική πράξη που αναγνωρίζει την Ελλάδα ως «κυρίαρχο» και «ανεξάρτητο» (τα εισαγωγικά για τους ιστορικούς, πολιτικούς και οικονομικούς λόγους που ξέρουμε όλοι) κράτος, το οποίο, τότε, θα εκτεινόταν στην γραμμή που ορίζουν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός.

Μερικοί άλλοι όροι του Πρωτοκόλλου:

1. Στο νέο κράτος(όχι σχέση με την ετυμολογία της λέξης «κράτος», δύναμη δηλ.) θα περιλαμβάνονταν Σποράδες, Κυκλάδες, Σάμος και πιθανόν η Κρήτη 2. Το καθεστώς του κράτους θα είναι κληρονομική μοναρχία(σχόλιο: κληρονομικώ δικαίω είναι η εξουσία από τότε, με ή χωρίς κορώνες) 3. Ο ετήσιος φόρος υποτέλειας στον Σουλτάνο θα είναι 1,5 εκ. γρόσια

Η διπλωματική αυτή πράξη υπεγράφη στο Λονδίνο από τις Μ. Δυνάμεις Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία(οι 3 μεγάλες χριστιανικές αυτοκρατορίες της Ευρώπης ως τον Α’ ΠΠ) και την Βαυαρία(οι πρόγονοι και πρότυπα διοικητών-αντιβασιλέων της γερμανικής κυβέρνησης Merkel). Η Ελλάδα, και πριν από αυτό το Πρωτόκολλο που όριζε, αρχικά την αυτονομία, και μετά την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν ένα έθνος ΠΛΗΡΩΣ ελεγχόμενο από τις «προστάτιδες» Δυνάμεις μέσω δανείων(ρόλος των Rothschild) με ληστρικούς τοκογλυφικούς όρους(το 1ο δάνειο είχε επιτόκιο 5% και ύψος 60 εκ. χρυσά φράγκα).

Να γιατί ήθελαν μια τέτοια «ανεξαρτησία»:

Το 1841 ο Βρετανός πρεσβευτής στην Ελλάδα sir Edmund Lyons δηλώνει: «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει είτε Ρωσική είτε Αγγλική. Και αφού δεν πρέπει να γίνει ρωσική είναι ανάγκη να γίνει Αγγλική».

Τα χρήματα αυτών των δανείων σπαταλιόντουσαν στα ίδια συμφέροντα των ομάδων «εξουσίας» της επαναστατημένης Ελλάδας του 1821-1830, οι οποίες ομάδες ήταν εξαρτημένες από τις Μ. Δυνάμεις(δάκτυλοί τους). Οι «προστάτες» μας, βρέξει χιονίσει, δεν έχαναν τα χρήματά τους (όροι δανείου-παρόμοιος «ειδικός λογαριασμός» με το 2012-).

Έτσι η Ελλάδα χρεοκόπησε ΠΡΙΝ καν ανεξαρτητοποιηθεί, αδυνατώντας να αποπληρώνει τα δάνεια που έπαιρνε για να αποπληρώνει δήθεν τα προηγούμενα(τα δάνεια του 1824-5, σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο, η Ελλάδα τα πλήρωσε πριν 12 χρόνια). Οι Μ. Δυνάμεις, έδωσαν την «ανεξαρτησία» της στην Ελλάδα, όχι όπως την ποθούσαν οι Έλληνες, και επέλεξαν ΚΑΙ το πολίτευμα(μοναρχία) ΚΑΙ τον μονάρχη, στα μέτρα τους, χωρίς την-περιττή διαχρονικά- άποψη του ελληνικού λαού.

Ο «εκλεκτός» τους ήταν ο Βέλγος πρίγκιπας Λεοπόλδος (μετέπειτα βασιλιάς του Βελγίου), ο οποίος, όμως, αρνήθηκε τον θρόνο. Πριν την επιλογή μονάρχη, ο 1ος κυβερνήτης της Ελλάδας, είχε οριστεί από την Συνέλευση της Τροιζήνας(1827), ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ Ιωάννης Καποδίστριας, ένας πολιτικός με διεθνές κύρος (Υπ. Εξ. του τσάρου 2 φορές), αλλά «ενοχλητικός», γιατί ΑΓΑΠΟΥΣΕ-και οι φιλέλληνες φίλοι του στο εξωτερικό (π.χ. Ελβετία), από την εποχή της Επανάστασης, στην Ιερά Συμμαχία του Clemens Metternich και τις «προστάτιδες» Δυνάμεις.

Ήταν τόσο «ενοχλητικός», που οι άνθρωποι των «προστατών» μας, τον δολοφόνησαν στο Ναύπλιο(πρωτεύουσα της Ελλάδας, μετά την προσωρινή στην Αίγινα), στις09/10/1831, για αντίποινα δήθεν στην φυλάκιση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Μετά την άρνηση του Λεοπόλδου, οι Μ. Δυνάμεις, έφεραν ως βασιλέα των Ελλήνων, τον ανήλικο τότε πρίγκιπα της Βαυαρίας, Όθωνα, δευτερότοκο γιο του βασιλιά της χώρας, και επέλεξαν ως σύζυγό του την Αμαλία, η οποία ΠΟΤΕ δεν μπόρεσε να αγαπήσει και συνηθίσει την… βάρβαρη Ελλάδα. Μαζί με τον βασιλιά… μας, καθότι ανήλικος, μας φόρτωσαν οι «προστάτες» μας και Αντιβασιλείς Βαυαρούς, που αμέσως έπιασαν δουλειά στην Ελλάδα. Ο ένας είπε το 1835 για τον πλούτο και την οργάνωση του κράτους(σαν να μιλάει σήμερα είναι ο Αντιβασιλέας Mauer, που έκανε παραπάνω έργο σε σχέση με τους «Έλληνες» πολιτικούς).

Πόσο Ανεξάρτητη είναι η Ελλάδα – Πρωτόκολλο Λονδίνου (1830) –

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ το έργο του «Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ» («DASGRIECHISCHE VOLK»)!

«Η Ελλάδα είχε απομείνει ακυβέρνητη και είχε πέσει σε άθλια οικονομική κατάσταση. Δεν υπήρχαν εξάλλου ούτε σχολεία, ούτε δικαστήρια, ούτε στρατός που να πειθαρχεί σε κανέναν, ούτε ναυτικό. Ο λαός, μοιρασμένος σε κόμματα, τρεφόταν μονάχα με το μίσος για τον διπλανό του και ολόκληρη η χώρα βάδιζε γοργά προς την πλήρη αποσύνθεση.

»Έτσι, μόλις αποβιβαστήκαμε, κυκλοφορήσαμε μια προκήρυξη με την οποία ζητούσαμε να μας χαρίσει ο ελληνικός λαός πρώτα απ’ όλα την εμπιστοσύνη του. Κι εμείς έπρεπε να βάλουμε μια τάξη σ’ αυτό το χάος. Να συμφιλιώσουμε τους εχθρούς, να χωρίσουμε όσα στοιχεία ήσαν ασυμβίβαστα μεταξύ τους και να επιβληθούμε σ’ όλο αυτό τον κόσμο με πυγμή και δικαιοσύνη. Ακόμη, να πάρουμε έστω και σκληρά μέτρα, προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο σκοπός μας. (σχόλιο: γερμανικό σύστημα). Να οργανώσουμε τα Οικονομικά του τόπου, τη Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, την Εκκλησία, την Εκπαίδευση, το Στρατό, το Ναυτικό, και να βάλουμε θεμέλια γερά πάνω στα οποία να στηριχθεί ο λαμπρός νεαρός Βασιλιάς για να σηκώσει, μόνος του πια, από την 1η Ιουνίου του 1835, το οικοδόμημα της νέας Ελλάδας.

»Ό,τι κι αν κάναμε, ή τουλάχιστον ό,τι κι αν προσπαθήσαμε να κάνουμε, στο σύντομο χρονικό διάστημα που μας δόθηκε, ήταν για το καλό της Ελλάδας. Φυσικά, δεν παραβλέψαμε ποτέ τις τοπικές συνήθειες γιατί μόνο πάνω σ’ αυτές μπορεί να στηριχθεί ένα μελλοντικό οικοδόμημα αλλά και ποτέ μας δεν θελήσαμε να φανταστούμε την Ελλάδα περιορισμένη στα σημερινά της όρια. Και για να την κάνουμε μια μέρα μεγάλη, ξέραμε ότι έπρεπε να στηριχθούμε στο Ελληνικό Έθνος, γιατί χωρίς αυτό, ήταν σα να χτίζαμε χωρίς θεμέλια.

»Η Ελλάδα διαθέτει μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές (σχόλιο: δεν υπάρχει πετρέλαιο έλεγε ο ΓΑΠ το 2009, αλλά από το 1952 υπήρχε και μόνο οι Έλληνες δεν ήξεραν τον ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ πλούτο 200 χρόνια τώρα), που αν γίνει η κατάλληλη εκμετάλλευσή τους θα μπορεί να εξασφαλίσει μια σημαντική οικονομική άνοδο. […]

»Για την εκμετάλλευση όμως όλου αυτού του πλούτου, τίποτα δεν έχει γίνει.[…]. Όλη γενικά η οργάνωση έμεινε ελαττωματική, έτσι που όχι μονάχα καμιά οικονομική πράξη δεν μπορεί να ελεγχθεί, αλλά ούτε και προϋπολογισμός να καταστρωθεί».

Οι Αντιβασιλείς πάντως δεν ήταν τόσο φιλέλληνες, παρά το παραπάνω, και λειτουργούσαν αυταρχικά και σπάταλα(όλη η βαυαρική κουστωδία). Έτσι, φθάσαμε σε ένα ακόμα τέλμα και ξεφύγαμε(;) με ένα ανατριχιαστικά παρόμοιο «μνημόνιο», το 1843. Ο λαός, μην αντέχοντας την εξαθλίωση, συγκεντρώνεται, στην νέα πρωτεύουσα του κράτους, την Αθήνα(επελέγη λόγω του παρελθόντος της) και πιο συγκεκριμένα στην πλατεία Ανακτόρων(η σημερινή πλατεία Συντάγματος) και απαιτούσε Σύνταγμα, που θα τιμωρεί καταστάσεις όπως εκείνη που ζούσαν(Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843).

Όμως, στην Ελλάδα, οι συμφεροντολόγοι δοσίλογοι δεν έπαψαν ποτέ, γι’ αυτό όλη η υπόλοιπη πορεία της χώρας ως και την σημερινή κρίση είναι γεμάτη χρέη, άδικο σύρσιμο ουσιαστικά σε 2 Παγκοσμίους Πολέμους, που μπορούσαμε να αποφύγουμε, πολεμικές περιπέτειες με δυτική ανάμειξη, χρέη, σκάνδαλα(από τα Λαυρεωτικά στο Χρηματιστήριο του 1999), δάνεια, δικτατορίες, εξορίες, εγκλήματα κατά του Ελληνισμού απλήρωτα και απαρατήρητα σκόπιμα από τους Ευρωπαίους «εταίρους» και καθόλου εκτιμημένα(μάλλον ζηλεύουν), εκμετάλλευση πλούτου και ασυδοσία «τζακιών»(η οικογενειοκρατία δεν ήταν μόνο με κορώνα στολισμένη στην Ελλάδα)… Γενικά, όλη η ιστορία των τελευταίων 200 ετών, είναι μια Ιστορία όπου ο λαός μόνος ξεπερνά δυσκολίες, ανυπέρβλητες φαινομενικά, προερχόμενες από ηγέτες που θέλουν την εξαφάνισή μας(δεν μας σόκαρε, το περιμέναμε, η νυν καγκελάριος Merkel να θέλει την εξαφάνισή μας).

Ιδού συνοπτικά πώς ρυθμίστηκε το θέμα της «τύχης» της Ελλάδας μετά την Επανάσταση

Μετά την αναγνώριση της Ελλάδας ως κράτους ανεξάρτητου και κυρίαρχου, όπως ορίστηκε με το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας (22-01/03-02/1830), 2 βασικά ζητήματα παρέμεναν σε εκκρεμότητα: ο καθορισμός των συνόρων και το πρόσωπο του ηγεμόνα.

Σε ό,τι αφορά το 2ο ζήτημα, το οποίο ανέκυψε ξανά μετά την παραίτηση του Λεοπόλδου του Saxe-Coburg από τον ελληνικό θρόνο(09/21-05-1830), οι 3 Δυνάμεις κατέληξαν στον Όθωνα, δευτερότοκο γιο του Λουδοβίκου A’ της Βαυαρίας. Η επίσημη αναγόρευση του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας, ενός κράτους ανεξάρτητου που τέθηκε σε καθεστώς εγγύησης από τις 3 Δυνάμεις, οριστικοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Λονδίνου(25/04-07/05/1832). Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία θα εγγυόνταν δάνειο 60 εκ φράγκων.

H επιλογή του Όθωνα επικυρώθηκε τυπικά από την ελληνική πλευρά (Iούλιος 1832). Ανοιχτό έμενε το θέμα του συντάγματος στο οποίο αντιτίθεντο ιδίως Pωσία, Γαλλία και ο Λουδοβίκος Α’. Σύνταγμα δε δόθηκε και το θέμα αυτό έμελλε να αποτελέσει βασικό σημείο τριβής ανάμεσα στο Παλάτι και τις πολιτικές δυνάμεις, ιδίως την 1η δεκαετία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους(1833-43). Σε ό,τι αφορά τα σύνορα, ο τελικός διακανονισμός επιτεύχθηκε ύστερα από αρκετές παλινωδίες, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου(Αύγουστος 1832).

Οι 3 εγγυήτριες Δυνάμεις και η Οθωμανική Αυτοκρατορίας είχαν υπογράψει(09/21-07-1832) τη Συνθήκη της Kωνσταντινουπόλεως(Caleder Köşk). Μ’ αυτή οριζόταν ότι τα ΒΔ σύνορα του ελληνικού κράτους θα βρίσκονταν στον Αμβρακικό κόλπο.

Σε ό,τι αφορά τα ΒΑ σύνορα, δηλ. την περιοχή Β του ποταμού Σπερχειού όπου η πόλη της Λαμίας, δεν πάρθηκε καμιά απόφαση και το θέμα παραπέμφθηκε σε νέα διάσκεψη στο Λονδίνο. Αποτέλεσμα αυτής: το Πρωτόκολλο (18/30-08/1832).

Με αυτό επιδικαζόταν στο ελληνικό κράτος η περιοχή της Λαμίας και έτσι τα ελληνο-οθωμανικά σύνορα ορίζονταν μεταξύ των κόλπων Αμβρακικού και Παγασητικού. Επιδικάστηκε το ποσό των 40 εκ γροσίων ως αποζημίωση προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ απορρίφθηκε το αίτημα Σαμιωτών και Κρητικών να ενταχθούν στο ελληνικό κράτος. Η επακριβής χάραξη των συνόρων ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο και έγινε αποδεκτή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία(μέσα Δεκεμβρίου 1832). Ένα περίπου μήνα αργότερα (τέλη Ιανουαρίου 1833) ο Όθωνας και η συνοδεία του έφταναν στο λιμάνι του Ναυπλίου, της πρωτεύουσας του πρώτου ελληνικού κράτους.

diadrastika.com

katohika.gr

Το διαβάσαμε από το: Πόσο Ανεξάρτητη είναι η Ελλάδα – Πρωτόκολλο Λονδίνου (1830) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/09/1830.html#ixzz4KuHSmsAR

Παραδοσιακές βρύσες της Ελλάδας

Κάποτε ήταν ο μόνος τρόπος υδροδότησης… παλιές βρύσες… στα κανάτια το νερό για το σπίτι… χρόνια κι εκείνα… στους παλιότερους έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά…

Καλλιόπη

1%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%b1
1. Βαρβάρα Χαλκιδικής («Πέντε Βρύσες»)

2%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%86%cf%89%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%82
2. Ποτιδάνεια Φωκίδας («Μαγγάνι»)

3%cf%83%ce%ba%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82
3. Σκιαδάδες Άρτας («Κασταλία»)

4%cf%83%cf%80%ce%ae%ce%bb%ce%b9
4. Σπήλι Ρεθύμνου

5krania-15
5. Κρανιά Τρικάλων
(Ασπροπόταμος)
(φωτ. http://www.aspropotamos.org)

6vargiani-vryses-01
6. Βάργιανη Φωκίδας («Πηγές Μπουρμπούλας»)

7%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%bf%ce%bd%cf%84%cf%89-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b9
7. Βουργαρέλι Άρτας
(Τζουμέρκα)
(«Αρχόντω»)

8%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%bd%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b1
8. Μακρυνίτσα Μαγνησίας
(Πήλιο)
(«Αθάνατο Νερό»)

9%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%cf%86%cf%89
9. Σόλος Αχαΐας («Η Βρύση της Γκόλφως»)

10%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%86%cf%89%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%82
10. Καλοσκοπή Φωκίδας

11%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c
11. Ροεινό Αρκαδίας (πηγή Αη Γιώργη)

12%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%b9-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82-2
12. Βελούχι Ευρυτανίας
(φωτ. Ηλίας Τσέλος)

13%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b9-%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b1%cf%82
13. Ορεινό Κορακοβούνι Αρκαδίας

14%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1
14. Γουμένισσα Κιλκίς
(φωτ. Θοδωρής Λιμιτσιός)

15%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%ae
15. Αμπελιώνα Μεσσηνίας («Τρανή Βρύση»)
(φωτ. Βασίλης Νικολόπουλος)

16%cf%83%cf%85%cf%81%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%bf
16. Συρράκο Ιωαννίνων
(Τζουμέρκα)
(«Γκούρα»)

17%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b9
17. Στεφάνι Τρικάλων
(Ασπροπόταμος)

18%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%85
18. Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας
(Πήλιο)
(φωτ. Κώστας Τζαγκαράκης)

19%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b7-1
19. Επτάλοφος (Αγόριανη) Φωκίδας
(Παρνασσός)
(φωτ. Χαράλαμπος Παπανδρινόπουλος)

20%cf%81%ce%ad%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%bd%ce%bf
20. Ρέθυμνο Ρεθύμνου («Κρήνη Rimondi»)

21%ce%ba%cf%81%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%bb%cf%89-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b9
21. Βουργαρέλι Άρτας
(Τζουμέρκα)
(«Κρυστάλλω»)
(φωτ. Στάθης Κουτσιαύτης)

22%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%82-%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b1%cf%82
22. Τσαγκαράδα Μαγνησίας (πλατεία Ταξιαρχών)
(Πήλιο)

23%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf
23. Παλιό Μικρό Χωριό Ευρυτανίας
(φωτ. Ηλίας Τσέλος)

24%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bd%cf%8c-%ce%b3%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1%cf%82
24. Στενό Κορινθίας

25%ce%b2%cf%81%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b9-%ce%b6%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b9%ce%b1
25. Βρυσοχώρι Ιωαννίνων
(Ζαγοροχώρια)

26%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ac%cf%82
26. Κοσμάς Αρκαδίας
(Πάρνωνας)
(φωτ. Παναγιώτης Φασόης)

27%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b5%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b7%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82
27. Πηγές Μεσσηνίας

28%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b1
28. Πολύδροσο (Σουβάλα) Φωκίδας
(Παρνασσός)
(φωτ. Χαράλαμπος Παπανδρινόπουλος)

29%ce%b7%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf
29. Ηράκλειο Ηρακλείου («Κρήνη Morosini» ή «Λιοντάρια»)

30%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%87%cf%89%ce%b2%ce%b1-%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%80%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%af%ce%b1%cf%82
30. Αράχωβα («Τρεις Βρύσες»)

31%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%81%cf%81%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%82
31. Καλαρρύτες Ιωαννίνων
(Τζουμέρκα)

32%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b1%cf%82
32. Άγιος Βασίλειος Αρκαδίας
(φωτ. Σωτήρης Μαρτσούκος)

33%ce%b1%ce%bd%cf%89-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1
33. Άνω Πορρόια Σερρών

34%cf%81%cf%8c%ce%b4%ce%bf%cf%82
34. Ρόδος Δωδεκανήσου (πλατεία Ιπποκράτους)
(φωτ. Magda Więckowska)

35%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae-%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ba%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d-%cf%84%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%bf
35. Τσεπέλοβο Ιωαννίνων
(Ζαγοροχώρια)
(Μονή Ρογκοβού)

36%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b9-%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b1
36. Πλατανάκι Αρκαδίας
(Πάρνωνας)
(φωτ. Μιχάλης Λειμονίτης)

37%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b7-2
37. Επτάλοφος (Αγόριανη) Φωκίδας
(Παρνασσός)
(φωτ. Χαράλαμπος Παπανδρινόπουλος)

38%ce%b4%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%bf-%ce%b6%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%85
38. Δίκορφο Ιωαννίνων
(Ζαγοροχώρια)

39
39. Νυμφαίο Φλώρινας

40%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%b1
40. Στεφάνι Τρικάλων
(Ασπροπόταμος)

41%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%80%ce%b5%ce%bd%ce%ae%cf%83%ce%b9
41. Καρπενήσι Ευρυτανίας
(φωτ. Χρήστος Ζαχαράκης)

42%cf%80%cf%85%cf%81%cf%83%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7
42. Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων
(Μαστοροχώρια)

43%ce%b1%ce%bc%cf%86%ce%af%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1
43. Αμφίκλεια Φθιώτιδας
(Παρνασσός)
(Μονή Δαδίου)
(φωτ. Γιάννης Πανταζής)

44haliki-vrisi-filou4
44. Χαλίκι Τρικάλων
(Ασπροπόταμος)
(«Η Βρύση του Φίλου»)
(φωτ. http://www.aspropotamos.org)

45%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%82-2
45. Πινακάτες Μαγνησίας
(Πήλιο)
(«Παζαρίσια Βρύση»)

46%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b6%ce%ad%cf%81%ce%b6%ce%bf%ce%b2%ce%b1-%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%82
46. Παναγία (Ζέρζοβα) Αρκαδίας

47%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b1%cf%82
47. Καταρράκτης Άρτας
(Τζουμέρκα)

48%ce%ba%ce%bf%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%cf%86%ce%b8%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%b1%cf%82
48. Κομποτάδες Φθιώτιδας

49%cf%80%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bd
49. Πάδες Ιωαννίνων

50%ce%ac%ce%bd%cf%89-%cf%84%ce%b9%ce%b8%ce%bf%cf%81%ce%ad%ce%b1-%cf%86%ce%b8%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%b1%cf%82
50. Άνω Τιθορέα Φθιώτιδας
(Παρνασσός)
(φωτ. Αργύρης Δαγκίλας)

Αν σας άρεσαν και θέλετε να δείτε περισσότερες βρύσες πατήστε εδώ.

attikanea.blogspot

Παγκόσμια γεωπάρκα της UNESCO στην Ελλάδα


1
Πέντε ελληνικές περιοχές ανακηρύχθηκαν «Παγκόσμια Γεωπάρκα της UNESCO» σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα του οργανισμού, το οποίο εγκρίθηκε στο Παρίσι, στην επέτειο των 70 χρόνων από την ίδρυση της UNESCO.
Η Γενική Διάσκεψη της UNESCO αποδέχθηκε ομόφωνα τη δημιουργία του νέου προγράμματος του οργανισμού για τις Γεωεπιστήμες και τα Γεωπάρκα, (International Geoscience and Geoparks Program) σύμφωνα με το οποίο καθιερώνεται η αναγνώριση περιοχών με τον τίτλο «Παγκόσμια Γεωπάρκα UNESCO».

Το νέο πρόγραμμα καθιερώνει την αναγνώριση περιοχών που διαθέτουν περιοχές με ιδιαίτερη γεωλογική κληρονομιά που απολαμβάνει διεθνή αναγνώριση. Σε αυτό εντάσσονται όλες οι περιοχές που ανήκουν σήμερα στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων, που αντιστοιχούν σε 120 γεωπάρκα από 33 χώρες.

Οι πέντε περιοχές της Ελλάδας που χαρακτηρίζονται πια «Παγκόσμια Γεωπάρκα της UNESCO», και είναι οι εξής:

-Η Νήσος Λέσβος
lesvos

-Η περιοχή του Εθνικού δρυμού Βίκου – Αώου
vikos aoos

-Το Εθνικό Πάρκο Χελμού – Βουραϊκού
xelmos vouraikos

-Η περιοχή του Ψηλορείτη
psiloritis

-Η περιοχή Σητείας
shteia

enlefko.fm

Το διαβάσαμε από το: Πέντε περιοχές της Ελλάδας ανακηρύχθηκαν Παγκόσμια Γεωπάρκα της UNESCO http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/11/unesco_27.html#ixzz3shLtI7wH

6 εκατομμύρια «πρόσφυγες» θα εγκατασταθούν ημιμόνιμα στην Ελλάδα

oristiki-apofasi-exi-ekatommiria-prosfiges-tha-egkatastathoun-imimonima-stin-ellada-apodechthike-ipiresiaki-kivernisi-700x360

Του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Είναι οριστικό: Η Ελλάδα θα δεχθεί έξι εκατομμύρια «πρόσφυγες» (αληθινούς και μη) καθώς το αποδέχθηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση κατά τη χθεσινή σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτερο «θύμα» θα είναι και η Ιταλία η οποία δέχτηκε και αυτή να δημιουργήσει πρόβλημα στον εθνικό και κοινωνικό της ιστό αποδεχόμενη ακριβώς τους ίδιους όρους προς ευχαρίστηη των Γερμανών και των υπόλοιπων Ευρωπάιων.

Η Ελλάδα και η Ιταλία συμφώνησαν στη δημιουργία ενός ή περισσότερων κέντρων πρώτης υποδοχής και καταγραφής προσφύγων στο έδαφός τους κατά τη χθεσινή σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως ανακοίνωσε χθες Δευτέρα (15/09/2015) ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τομας ντε Μεζιέρ, λίγο πριν από την επίσημη ολοκλήρωση της συνόδου, εκτός από την παροχή οικονομικής βοήθειας στις χώρες που βρίσκονται κοντά στην περιοχή όπου συνεχίζεται η κρίση και την Τουρκία, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Εσωτερικών συμφώνησαν στη δημιουργία κέντρων υποδοχής προσφύγων (hot spots) στην Ελλάδα και την Ιταλία.

«Σήμερα η Ελλάδα ανακοίνωσε για πρώτη φορά ότι είναι έτοιμη να δημιουργήσει έναν ή περισσότερους καταυλισμούς υποδοχής προσφύγων. Η Ελλάδα ξεκαθάρισε επίσης ότι θα συνεργαστεί με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ (UNHCR), κάτι το οποίο ζητούσαμε εδώ και καιρό. Η Ελλάδα ζήτησε να λάβει οικονομική βοήθεια για τη δημιουργία τoυ hot spot, κάτι που περιλαμβάνεται στην απόφασή μας», εξήγησε ο ντε Μεζιέρ.

Ταυτόχρονα, οι υπουργοί Εσωτερικών αποφάσισαν την οριστικοποίηση του καταλόγου των χωρών της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης που θεωρούνται «ασφαλείς» και κατά συνέπεια οι προερχόμενοι από αυτές δεν δικαιούνται ασύλου!

Δηλαδή θα μένουν σε εμάς για πάντα. Αφού δεν κινδυνεύουν, ποιος ο λόγος να συνεχίσουν να κατευθύνονται στην Γερμανία; Και εμείς θυσιάσαμε το εθνικό μας συμφέρον προς χάρην του εθνικού συμφέροντος της Γερμανίας και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Έχει όμως και συνέχεια:

Η Τουρκία δεν περιλαμβάνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, στον κατάλογο αυτόν, γεγονός που καθιστά αδύνατη την επαναπροώθηση ατόμων που έχουν φθάσει στο έδαφος της ΕΕ προερχόμενα από την Τουρκία.

Δηλαδή η Τουρκία μπορεί βάσει σχεδιασμού να μας στέλνει χιλιάδες προσφύγων και λαθρομεταναστών, για να προκαλέσει οικονομική,κοινωνική κατάρρευση και εθνική,φυλετική και θρησκευτική αλλοίωση, και να το κάνει αυτό ανενόχλητα χωρίς την παραμικρή πίεση από την ΕΕ.

Ωραία «αλληλεγγύη» από τους υποτιθέμενους συμμάχους Ευρωπαίους.

Όσο περισσότερο χρόνο καθυστερήσουν οι πολιτικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, «τόσο περισσότερο χάος θα προκληθεί, τόσο μεγαλύτερο βάρος θα δημιουργηθεί για την Ελλάδα και τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να διαφύγουν από τη Συρία», προειδοποιεί από την πλευρά του ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM).

«Φοβόμαστε ότι η αναποφασιστικότητα στην Ευρώπη θα οδηγήσει σε περισσότερους θανάτους στο Αιγαίο», δήλωσε ο εκπρόσωπος του IOM Λέοναρντ Λόιντ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη προσθέτοντας ότι η απόφαση ευρωπαϊκών χωρών για την επιβολή συνοριακών ελέγχων θα έχει πολύ αρνητικές συνέπειες.

Παράλληλα, ο Υπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκφράζει «βαθιά απογοήτευση» από την αποτυχία των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να φθάσουν σε οριστική συμβιβαστική λύση για το σχέδιο κατανομής των 120.000 προσφύγων.

«Χρειάζεται αποφασιστική συμφωνία χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις για την αντιμετώπιση των αναγκών, καθώς και αποφασιστικές ενέργειες με βάση την αλληλεγγύη από όλες τις χώρες μέλη», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Αντόνιο Γκουτέρες που εκδόθηκε στη Γενεύη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του IOM, 464.876 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν διασχίσει από τις αρχές του έτους τη Μεσόγειο, από 432.000 που έδειχναν τα στοιχεία μόλις της περασμένης Παρασκευής, αριθμός διπλάσιος ήδη του συνολικού αριθμού προσφύγων και μεταναστών που έκαναν το 2014 την ίδια θαλάσσια διαδρομή.

Σύμφωνα με τον IOM, 72 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τις προηγούμενες ημέρες προσπαθώντας να διασχίσουν τη θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στα τουρκικά παράλια και τα ελληνικά νησιά.

Τα πράγματα είναι απλά: Τέσσερα εκατομμύρια πρόσφυγες περιμένουν να περάσουν από την Συρία στην Ελλάδα ανακατεμένοι με χιλιάδες λάθρο. Άλλα δυο θα λάβουν το «πράσινο φως» ότι μπορούν να έρθουν και αυτοί. Εάν αυτά τα πλήθη φτάσουν στην χώρα μας δεν θα χωράμε ούτε εμείς οι γηγενείς.

Αναμένονται λαθρομεταναστευτικές και προσφυγικές ροές στην Ελλάδα των 100-200.000 το μήνα για τα επόμενα δύο χρόνια!

Υπάρχουν σκέψεις για κατοίκηση των ακατοίκητων νησιών και για μεταφορά ανθρώπων στην Θράκη και στην Ήπειρο σε ακατοίκητα πλέον χωριά. Κάποιοι εκ των προσφύγων είναι σαφώς αφομοιώσιμοι με πρώτους απ΄ όλους τους Σύρους Ελληνορθόδοξους οι οποίοι κατάγονται από τους Βυζαντινούς και επί της ουσίας θα επέστρεφαν σε πάτριο έδαφος,αλλά και οι Αλαουϊτες που θεωρούνται κρυπτοχριστιανοί και εν πάσει περιπτώσει είναι φίλα προσκείμενοι στον Χριστιανισμό και ιδιαίτερα στον Ορθόδξο.

Με τους υπόλοιπους που είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι τι θα γίνει; Το Έθνος κινδυνεύει και τίθεται υπό αμφισβήτηση η ύπαρξή του, για να υπερασπιστεί το συμφέρον των Γερμανών και των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Πηγή: defencenet.gr

Read more http://apocalypsejohn.com/2015/09/oristiki-apofasi-exi-ekatommiria-prosfiges-tha-egkatastathoun-imimonima-stin-ellada-apodechthike-ipiresiaki-kivernisi.html

Η Γερμανία να διδαχθεί από το παρελθόν της….


διαπλοκη
«Στην ελληνική κρίση, η Γερμανία θα πρέπει να διδαχθεί από το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν» τονίζεται σε άρθρο του Χάρολντ Μέιρσον στην εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ.

Όπως αναφέρεται, «τόσο για λόγους στρατηγικής, όσο και οικονομικούς, θα αποτελούσε καταστροφή για τη Γερμανία εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην αποκήρυξη των χρεών της και στην έξοδό της από την Ευρωζώνη, καθώς μία τέτοια κίνηση θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης».

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει, το λιγότερο, τη ρήξη με την πρότερη κακοδιαχείριση της Ελλάδας, όπως είχε πράξει και η κυβέρνηση του Αντενάουερ ως προς εκείνη του Χίτλερ. Οι πρώτοι διορισμοί σηματοδοτούν μία καινοφανή εξέλιξη στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, τη μάχη κατά της διαφθοράς και του ευνοιοκρατικού καπιταλισμού που διαβρώνουν εδώ και χρόνια την οικονομία της χώρας» προστίθεται.

Σύμφωνα με το άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας, «η Γερμανία, μολονότι έχει κατανοήσει τα διδάγματα από τα λάθη που διέπραξε τον 20ο αιώνα, δεν φαίνεται να διδάσκεται από το κόστος που ενέχει η προσκόλληση στη δημοσιονομική ορθοδοξία, παρά το γεγονός ότι η ευημερία της οφείλεται στην απόφαση των αντιπάλων της κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που επέτρεψε στη μεταπολεμική Δ. Γερμανία να διαγράψει το ήμισυ των χρεών της.

Μετά την κατάρρευση του 2008, η Γερμανία, ως η κυρίαρχη οικονομία της Ευρώπης και η σημαντικότερη πιστώτρια χώρα, υποχρέωσε τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης και κυρίως την Ελλάδα να λεηλατήσουν τις ίδιες τις οικονομίες τους για να αποπληρώσουν τα χρέη τους».

Στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «η επιμονή της Γερμανίας οδήγησε στη συρρίκνωση της Ελλάδας στο επίπεδο της Μεγάλης Ύφεσης των ΗΠΑ. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ η νεανική ανεργία ξεπέρασε το 50%, η οικονομία βυθίστηκε κατά 26% και η κατανάλωση κατά 40%.

Το χρέος ανήλθε στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα κεφάλαια από τα δάνεια που παραχώρησαν η Γερμανία και τα άλλα κράτη στην Ελλάδα, δόθηκαν, είτε για την κάλυψη των επιτοκίων, είτε για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Μόλις το 11% εξ΄αυτών δόθηκε πραγματικά στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν μία νέα κυβέρνηση, η οποία διεκδικεί την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Οι αξιωματούχοι της Γερμανίας και της ΕΕ αντέδρασαν σθεναρά στις όποιες αλλαγές. Ευτυχώς για τη Γερμανία, οι δικοί της πιστωτές είχαν υιοθετήσει διαφορετική στάση μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Δ. Γερμανίας κατά το ήμισυ.

Επιπλέον, συμφώνησαν ότι η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές. Με τη συγκατάθεση όλων των μερών, η συμφωνία του Λονδίνου και οι διαδοχικές τροποποιήσεις της, κατέστησαν τη Γερμανία ισότιμη με τους πιστωτές της, διαθέτοντας τη δυνατότητα, την οποία χρησιμοποίησε κατά καιρούς, να απορρίπτει τους όρους των πιστωτών και να εμμένει σε νέες διαπραγματεύσεις».

Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, αν οι Γερμανοί γνωρίζαν την ιστορία τους».

http://topontiki.gr/article/94597
olympia.gr