NYT η συνταγή για την Ελλάδα είναι εντελώς λανθασμένη

Οι New York Times αφιέρωσαν στην Ελλάδα το κεντρικό τους άρθρο, το οποίο συνυπογράφουν όλοι οι κορυφαίοι συντάκτες, 18 τον αριθμό, και στο οποίο αναλύεται το γιατί «η συνταγή για την Ελλάδα είναι εντελώς λανθασμένη».

Το δημοσίευμα τονίζει ότι…

η συμφωνία στο Eurogroup για την συνέχιση βοήθειας, υπό προϋποθέσεις, δεν είναι λόγος για πανηγυρισμούς. «Το αντίθετο, διότι η Ελλάδα πρέπει τελικά να πραγματοποιήσει επώδυνες μεταρρυθμίσεις», αναφέρει και συνεχίζει: «Η Ελλάδα είναι σε κρίσιμη κατάσταση και η συμφωνία αυτή θα κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα».

Γίνεται, φυσικά, αναφορά στα δυσθεώρητα ύψη ανεργίας, στο σχεδιασμό για χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και στη ζημιά που έχει υποστεί ο κοινωνικός ιστός. Οι New York Times επισημαίνουν ότι «υπάρχει μικρή πιθανότητα ότι οι περαιτέρω θυσίες θα αναζωογονήσουν την οικονομία στην Ελλάδα ή θα κάνουν το χρέος πιο βιώσιμο». «Ωστόσο, προς αυτή την κατεύθυνση επέμειναν ξανά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», γράφουν με νόημα.

«Διότι ναι μεν η δημόσια διοίκηση είναι …φουσκωμένη και χρήζει μεταρρύθμισης, αλλά πετώντας χιλιάδες εκτός δουλειάς, την ώρα που η ανεργία είναι στο 27%, δεν χαράσσεις ακριβώς μια πολλά υποσχόμενη πορεία προς την πραγματική μεταρρύθμιση. Ειδικά από τη στιγμή που αυτό γίνεται με εντολή ξένων τραπεζιτών», γράφει η εφημερίδα και καταλήγει:

«Εν συντομία, η πιο απίθανη λιτότητα παρουσιάζεται ως οικονομικό φάρμακο και η απουσία αμφισβήτησης γίνεται η μοναδική πολιτική γραμμή. Πιο συνεπής εκφραστής της αυτής της πολιτικής είναι η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και δεν θα αλλάξει τον τόνο – που είναι δημοφιλής στους Γερμανούς – πριν την επανεκλογή της, η ακόμα και αφού εκλεγεί. Το ΔΝΤ, ωστόσο, φαίνεται πιο προβληματισμένο. Ισως έχει συνειδητοποιήσει ότι η λιτότητα έκανε πραγματική ζημιά στην ελληνική οικονομία, αν και αυτό δεν φέρνει καμία ανακούφιση στον πόνο των Ελλήνων»

planet-greece.blogspot

Advertisements

Και τώρα? Τί λές?

krisiellada

Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής

Τι λες, στους νέους, στα παιδιά μας; Στα εγγόνια μας;

«Με την αρετή η Ελλάδα, και τη φτώχια και τη σκλαβιά αντιμάχεται: Αρετή διαχρωμένη η Ελλάς, την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην»

Αυτήν την επικίνδυνη ΑΡΕΤΗ του Έλληνα να ξαναβρούμε, λέω. Ας ξαναβρούμε την αρετή και την τόλμη, που θέλει η ελευθερία του να είσαι άνθρωπος και όχι μαζάνθρωπος. Μπορούμε! Να γίνουμε, αυτό που είμαστε: ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Γιατί δεν είμαστε, αυτό που μας έκαναν: Ύες, γουρούνια, στο γουρουνοστάσι της Κίρκης, να τρεφόμαστε με βαλανίδια.

ΤΟΛΜΗΣΟΝ ΦΡΟΝΕΙΝ! Τόλμησε να έχεις γνώμη. Τόλμησε να αρθρώσεις Λόγο όχι λόγια. Τόλμησε να είσαι Πολίτης ελεύθερος. Η ελευθερία σου, η υπαρξιακή σου ελευθερία, αυτό που λέμε: αισθάνομαι ελεύθερος, σήμερα, — στις μέρες του νέου παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτισμού, που ανεμίζει, άδειο πουκάμισο, την παντιέρα της ελευθερίας του ατόμου —, μόνο μέσα στην πολιτική ελευθερία, που χαρίζει η Δημοκρατία, μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Δεν είναι μια λέξη μοναχά η ελευθερία. Ούτε την έγραψαν στον τοίχο με μπογιά. Με αίμα έχει γραφεί στα σταυροδρόμια του κόσμου. Είναι η ύπαρξη μας η ίδια. Είναι η ελευθερία του λόγου. Η ελευθερία της αντίθετης γνώμης. Η ελευθερία της επιλογής και της κριτικής.

Η ελευθερία της σκέψης, σήμερα, με την τεχνολογικά εξελιγμένη προπαγάνδα, δεν είναι κάτι το αυτονόητο, πια. Κάποιοι σκέπτονται πριν από μας, για μας, ενώ μας δίνουν την ψευδαίσθηση, πως εμείς οι ίδιοι σκεφτόμαστε.

Τόλμησον φρονείν. Τόλμησε να διακινδυνεύσεις την ησυχία σου, φροντίζοντας για τα κοινά. «Όποιος αρνείται την ελευθερία του για την ασφάλειά του δεν είναι άξιος ούτε της ελευθερίας ούτε της ασφάλειας», βροντοφωνάζει ο Αβραάμ Λίνκολν.

Τόλμησε, να αντιπαρατεθείς με την εξουσία, με τους ανίκανους, μικρούς, σπουδαιογελοίους άρχοντες. Να διεκδικήσεις την ελευθερία σου. Διότι τότε μόνον υπάρχει. «Η πρόοδος δεν γίνεται από τους καθεστωτικούς, αλλά από αυτούς που τολμούν να θίγουν τα κακώς κείμενα: ου δια τους εμμένοντας τοις καθεστώσιν, αλλά δια τους επανορθούντας και τολμώντας αεί τι κινείν των μη καλώς εχόντων.» (Ισοκράτης).

Θίγετε τα κακώς κείμενα. Μπορεί να βρωμάνε, όταν τα θίγετε, αλλά μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα, κάποτε, να καθαρίσει η κόπρος του Αυγείου. Ας μην τους αφήσουμε, άλλο, να κλέβουν τα όνειρά μας. Να μας κάνουν ορθολογιστές του παγκοσμιοποιημένου τίποτα.

«Να ξεφτιλίζεις τους κακούς διόλου δεν είναι άπρεπο, ίσα-ίσα τιμά του καλούς, έτσι λεν οι μυαλωμένοι: Λοιδορήσαι τους πονηρούς ουδέν εστ επίφθονον, άλλα τιμή τοίσι χρηστοίς, όστις ευ λογίζεται.» (Αριστοφάνους, Ιππής»

«Την φωτιά της δημιουργίας τη συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και του πνεύματος». (Γ. Θεοτοκάς)

«Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.» Κ. Βάρναλης

spirospero.gr

Το κράτος των ρεζίλιδων

samaras_venizelos_kouvelhs_xasaphdes2
Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

(ΑΠΕΛΛΗΣ)

Πρέπει να το ομολογήσουμε, εκ του αποτελέσματος, ότι είμαστε ένα κράτος ρεζίληδων. Πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα, ποιοι είμαστε, για να δούμε την αλήθεια. Πως είμαστε ένα ασύντακτο ασκέρι διαφορετικών ιδεών, αντιλήψεων, προθέσεων και συμφερόντων, που αδυνατούν να συνεννοηθούν επί ζωτικών εθνικών θεμάτων. Χρησιμοποιώ το α πληθυντικό πρόσωπο, για να μην αφήσω το άλλοθι της αθωότητας σε κανένα. Ούτε σε αυτούς που θα σπεύσουν να μου αποδώσουν, την δια του ενός δεκατομμυριοστού, προσωπική ευθύνη, αλλά ούτε και σε εκείνους, που πιθανόν να συμφωνήσουν με τα γραφόμενα μου, θεωρώντας πως οι ίδιοι είναι ανεύθυνοι.

Οι κολακείες δεν μου ταιριάζουν, ούτε το λιβάνισμα των μεγάλων και ένδοξων αρετών μας, που θα με έκανε αρεστό. Στο χάλι όπου σήμερα βρισκόμαστε, μόνο η ψηλάφηση των παθών και των αμαρτιών μας, έχει μια θεραπευτική προοπτική και μια λυτρωτική αναγκαιότητα. Η παραδοχή του ηθικού ξεπεσμού, της πολιτικής αλλοτρίωσης, της κοινωνικής αποσύνθεσης, της οικονομικής εξάρτησης και του παρασιτισμού, του εθνικού εξανδραποδισμού και του ιδεολογικού και πολιτισμικού ετεροφωτισμού, δεν είναι παρά η αναγνώριση της συμπτωματολογίας μιας χρόνιας εθνικής παθογένειας. Είναι οι καρποί της φθοράς ενός δέντρου, που άπλωσε ρίζες εξαρχής σε μολυσμένο έδαφος. Στο χώμα της ξένης εξάρτησης και επιρροής και της εγχώριας πρόθυμης δουλοφροσύνης.

Όπως σε κάθε διαγνωσμένο πάθος, το πρώτο βήμα προς την θεραπεία είναι η παραδοχή, έτσι και εδώ. Αν, όμως, αντί της μεταμέλειας, εμείς προτάξουμε πλήθος δικαιολογιών και αντιρρήσεων, με σκοπό την ελάφρυνση της υπαιτιότητας μας και τη διασκέδαση της οδυνηρής αλήθειας, τότε ματαίως κοπιάζουμε. Τυφλοί, κουφοί και μοιραίοι, χορεύοντας καρσιλαμά, ελπίζουμε πως θα ξεγελάσουμε την νομοτέλεια της αιτιότητας, αλλά απλώς ξεγελούμε τους εαυτούς μας. Όσο και αν αργεί, αυτή έρχεται πάντα σαν δίστομος ρομφαία, ή σαν ουρανοκατέβατη καρπαζιά. Και από αυτές, έχουμε ήδη εισπράξει αρκετές.

Είναι εύκολο, αν και όχι αβάσιμο, το να αποδίδουμε στους ξένους τα δεινά μας. Όμως, πριν ακόμη αρχίσουμε να τους κατηγορούμε για τα χάλια μας, αναζητώντας σε αυτούς την αιτία της κακοδαιμονίας, καλό θα ήταν να εξετάσουμε το δικό μας κομμάτι ευθύνης. Η αλήθεια βρίσκεται συνήθως στη μέση. Δε μπορεί κάποιος να κατηγορεί τον λύκο ότι έφαγε το αρνί, αν το αρνί συμφώνησε να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον λύκο. Η ιστορικώς αποδεδειγμένη απληστία και κακοβουλία των ξένων, δεν μας απαλλάσσει από την αφελή ηλιθιότητα με την οποία εναποθέτουμε συνεχώς τις ευθύνες της ύπαρξης μας σε εκείνους. Με λίγα λόγια, εμείς ευθυνόμαστε για το είδος της συμπεριφοράς που εισπράττουμε από αυτούς, αφού όταν κάποιος δε σέβεται τον εαυτό του, είναι παράλογο και άδικο να απαιτεί το σεβασμό από τους άλλους. Μόνο από τα όχι μας, τρέφεται ο αυτοσεβασμός και σχεδόν ποτέ από τα ναι.

Όταν σέρνεσαι, θα σε πατήσουν. Όταν επαιτείς, θα σε περιφρονήσουν. Όταν αδυνατείς να αρθρώσεις λόγο, κάποιοι άλλοι θα μιλήσουν για σένα. Μπορεί αυτή η συμπεριφορά να μην αφορά όλους τους Έλληνες, και πιθανόν να αδικεί πολλούς. Όμως δεν έχει καμία σημασία, από τη στιγμή που η στάση αυτή έχει την επίσημη αιγίδα της εξωτερικής μας πολιτικής. Ακόμη και αν δεν ευθυνόμαστε όλοι στον ίδιο βαθμό και για τους ίδιους λόγους, ποιος επιτρέπει στο χολερικό στόμα του Σόιμπλε να ξερνάει τα πικρόχολα, ειρωνικά του σχόλια, αν όχι εμείς οι ίδιοι δια των εκλεγμένων πολιτικών μας; Και πως θα εμποδίσεις κάποιον να σε θεωρεί παλλακίδα του, από τη στιγμή που του προτείνεις τα οπίσθια σου; Ο ληστής και ο βιαστής θα ψάχνουν πάντα τα θύματα τους, είναι νόμος.

Μόνο σε ένα κράτος προσχημάτων, λοιπόν, θα παρήλαυνε για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, την ημέρα της εθνικής μας ελευθερίας, ένας στρατός με πεσμένα φτερά και με λυπημένα πρόσωπα. Μόνο σε ένα κράτος υποκρισίας, θα αποδίδονταν τιμές σε έναν εσμό ανδρείκελων, που στέκονται μπροστά από την βουλή, που ούτε την Ελληνική βούληση εκφράζει πια, αλλά ούτε μια αληθινή Δημοκρατία, αφού διοργανώνουν ιδιωτικές παρελάσεις και περιχαρακώνονται υψώνοντας κάγκελα φόβου.

Διότι, πάνω από την χώρα κυματίζει τώρα μια σημαία ευκαιρίας. Διότι, όντες οι εφευρέτες της ιστορίας, έχουμε γίνει τώρα οι έκπτωτοι της. Επειδή, αντί της αυτοκριτικής επιλέγουμε την οδό της ομφαλοσκόπησης και της μεταφοράς των ευθυνών. Επειδή, πριν από την σωτηρία της πατρίδας, προτάσσουμε την σωτηρία της τσέπης μας και πριν από την εθνική και συλλογική επιβίωση, το ατομικό μας συμφέρον. Για όλα αυτά, είμαστε εντέλει ένα κράτος ρεζίληδων.

http://peritexnisologos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_29.html#more
olympia.gr

Δικαιοσύνη

Ελευθέριος Ανευλαβής

«Σώπαινε ο λαός, και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε πως οι συνωμότες ήταν πολλοί. Ησυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός.» (Θουκυδίδης)

Μάζα σιωπηλή και φοβισμένη, θέλουν τον λαό οι χαλασμένοι «άρχοντές» του, για να γνωρίζει ποιος είναι ο Δυνάστης. Το Αφεντικό. « Ίνα γιγνώσκει τον τιθασευτήν» (Αριστοφάνης).

Φτωχό και άνευρο το κατήντησαν, τον λαό, γιατί, «Αυτόν, που η φτώχεια τσάκισε, αυτός δεν μπορεί να μιλήσει ούτε να κάνει τίποτα, του ‘ναι δεμένη η γλώσσα: ανήρ δεδμημένος ούτε τι ειπείν ούθ έρξαι δύναται, γλώσσα δε δέδεται» (Θεόγνις).

Κι εσύ, αλιτήριε (καταστροφέα) «άρχοντα», εσύ «ν’ αρπάζεις και να δωροδοκείσαι, ο δε λαός… σφιγμένος από την ανάγκη, τη μιζέρια και τον μισθό να κρέμεται από σένα με το στόμα ανοιχτό: Συ μεν αρπάζης και δωροδοκείς… ο δε δήμος … υπ ανάγκης άμα και χρείας και μισθού προς σε κεχήνη» (Αριστοφάνης.) Και κανείς να μην μιλά.

Μα, κι αν κάποιος μιλούσε, αμέσως, με τρόπο επιτήδειο του βούλωναν το στόμα «εί δε τις και αντείποι ευθύς εκ τρόπου τινός επιτηδείου…»

Και τους φταίχτες, ούτε τους αναζητούσαν, ούτε, και αν τους υποπτεύονταν, απέδιδαν δικαιοσύνη. «Και των δρασάντων ούτε ζήτησις ούτ’ ει υποπτεύοιντο δικαίωσις εγίγνετο» (Θουκυδίδης).

Και έτσι, «χάνονται οι πόλεις όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους έντιμους: Τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από των σπουδαίων διακρίνειν». (Αντισθένης).

Και επειδή, «Ου μόνον αρχή άνδρα δείκνυσι, αλλά και αρχήν ανήρ» (Επαμεινώνδας),

Εσείς οι «άρχοντες», οι σκανδαλοποιοί «Πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε: πολλά και αισχρά για το κέρδος κάνατε» (Ξενοφών).

Ο σκανδαλοποιός, «άρχων» «και με τα δυο χέρια σουφρώνει τα δημόσια έσοδα: Καμφοίν χέροιν μυστιλάται των δημοσίων». (Αριστοφάνης).

Δικαιοσύνη ζητάει ο Λαός. Διότι: «εν δικαιοσύνη συλλήβδην πάσα αρετή.» (Θεόγνις),

Δικαιοσύνη ζητάει ο Λαός, όπου οι άρχοντες θα είναι υπηρέτες και δούλοι του νόμου και ΟΧΙ υπεράνω του νόμου, αφέντες του. «Τους δ’ άρχοντας λεγομένους νυν υπηρέτας τοις νόμοις …. Οι δ’ άρχοντες δούλοι του νόμου.». (Πλάτων).

Δίκαιο Κράτος, ζητάει ο Λαός, όπου οι άρχοντες θα φροντίζουν το συμφέρον των πολλών, του λαού, και ΟΧΙ άρχοντες που θα υπηρετούν το ίδιον συμφέρον, ως διαπλεκόμενοι πολιτικατζήδες (τους γνωρίσαμε προσφάτως).

Γιατί ο αληθινός πολιτικός-άρχων «ου πέφυκε (δεν έγινε) το αυτώ (το δικό του) συμφέρον σκοπείσθαι (να φροντίζει), αλλά το τω αρχομένω.». (Πλάτων).

Δίκαιο Κράτος, ζητάει ο Λαός, που θα σέβεται τον μόχθο του απλού ανθρώπου και θα τιμά τον χρηστό πολίτη. Διότι: «Όσο τιμώνται στην πόλη τα πλούτη και οι πλούσιοι, τόσο περιφρονείται η αρετή και οι χρηστοί: Τιμωμένου δη πλούτου εν πόλει και των πλουσίων, ατιμοτέρα αρετή τε και οι αγαθοί.». (Πλάτων).

Δίκαιο Κράτος, ζητάει ο Λαός, που θα διασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών, αλλά, πρωτίστως, την ελευθερία τους.

«Μηδέν ελευθερίας προκρίνω». (Διογένης). Διότι:«Όσοι δέχονται να χάσουν την ελευθερία τους για την ασφάλειά τους δεν είναι άξιοι ούτε της ελευθερίας ούτε της ασφάλειας». (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Οι πολιτικοί-πολιτικατζήδες (αυτοί αντιποιούνται τους πραγματικούς πολιτικού) που βλέπει τα τελευταία χρόνια ο Έλληνας, είναι διαβρωμένοι από την διαπλοκή με τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, και λειτουργούν με την παγκοσμιοποιημένη και «σώφρονα» λογική, πως τα συμβαίνοντα, καλώς συμβαίνουν, διότι είναι αναπόφευκτο να συμβαίνουν. Για να επιβιώσετε μέσα στον παγκόσμιο ιστό πρέπει να αφήσετε να σας φάει η αράχνη της παγκοσμιοποίησης, σαν παγιδευμένες μύγες.

Σε αυτήν την «σώφρονα λογική» των «πραγματιστών» και των «σωφρόνων» σφουγγοκωλαρίων της παγκοσμιοποιημένης ηλιθιότητας και αδικίας, εμείς αντιτείνουμε το: «τόλμησον φρονείν».

Γιατί το ξέρουμε πως «η πρόοδος δεν έρχεται απ’ αυτούς που εμμένουν στην καθεστηκυία τάξη αλλά από αυτούς που τολμούν να κινούν πάντοτε κάτι από τα μη καλώς έχοντα: Τας επιδόσεις ορώμεν γινομένας ου δια τους εμμένοντας τοις καθεστώσιν, αλλά δια τους επανορθούντας και τολμώντας αεί τι κινείν των μη καλώς εχόντων.». (Ισοκράτης)

Θίγετε τα κακώς κείμενα. «Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα»

«Την φωτιά της δημιουργίας τη συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και του πνεύματος.». (Θεοτοκάς).

zougla.gr

Η Ελλάδα δεν πέθανε ακόμα

Δ. Ιατρόπουλος:

*Συνέλληνες, οφείλουμε Όλες και Όλοι, να αμυνθούμε! Ως μονάδες, ως μέλη της οικογένειάς μας, και ως κύτταρα της κοινωνικής ομάδας που ανήκουμε, εξοστρακίζοντας πρώτα-πρώτα από πάνω μας, τη στημένη φρίκη «Αυτών», με το καθεβραδινό τους τηλεπαραμύθιασμα.

*Πρέπει να μιλήσουμε επιτέλους με τη συνείδηση μας. Και να θυμηθούμε ότι σε καιρούς Εθνικής Συμφοράς, όπως αυτή που τώρα πάλι μας ετοιμάζουν οι Εσχατοπροδότες, γινόμαστε οι Έλληνες μια γροθιά, ανοίγουμε την αγκαλιά μας στο διπλανό μας, σε μια πρωτόγνωρη συνάθροιση Πολιτών, και όχι πια «πελατών», οποιουδήποτε Αλήτη.

*Κι αυτή η «βουβή» κουβέντα μεταξύ μας, η εξαγριωμένη, (και όχι μελοδραματικά «παραπονεμένη»), θα ακουστεί ως χθόνιο ρεύμα ενός τεράστιου κύματος που πλησιάζει τα τείχη της πόλης υπόγεια, συγκλονιστικά, ορατό στα σκοτεινιασμένα μάτια και το ατσάλινο πρόσωπο του Έλληνα Πολίτη, που βλέπει πως έρχεται η ώρα του να μετρηθεί με τη μοίρα του.. Θα γίνει χιονοστιβάδα.

*Και οι κρατούντες όλων των θώκων και των αποχρώσεων του Σαπισμένου πια Συστήματος, που σφετερίστηκαν την Πατρίδα και κερδοσκοπώντας ξεσαλωμένοι, ασύστολα απειλούν, όχι πλέον μόνο το εισόδημα ή τον πολιτισμό μας, αλλά κυριολεκτικά την ίδια τη ζωή μας, θα νιώσουν ότι «Κάτι» πολύ μεγάλο «έρχεται».

*Πολλοί απ αυτούς θα αντιδράσουν σπασμωδικά, καρφώνοντας ο ένας τον άλλο και ικετεύοντας το Κοινόν των Ελλήνων για επιείκεια, άλλοι θα συνεχίσουν την πλύση εγκεφάλου από τα συγκεκριμένα Μίντια που ελέγχουν η συνεργάζονται, ενώ κάποιοι θα πασχίσουν δραπετεύοντας πανικόβλητοι, να εξασφαλίσουν εαυτούς και συγγενείς και φίλους.

*Όμως η Ώρα της Κρίσης, δεν θα ανήκει πια στις Ερινύες, όπως μέχρι σήμερα, αλλά στη Νέμεσι. Κι όσα εμπόδια κι αν μαγειρέψουν «Αυτοί», με όση καταστολή κι αν απειλήσουν, όσες δημοσκοπήσεις κι αν στήσουν, όσες προβοκάτσιες κι αν κατασκευάσουν, όσες ψευτοειδήσεις κι αν περάσουν μπροστά για ξεκάρφωμα, όσες «αυτοκριτικές» περί την «Κάθαρση» κι αν εφεύρουν, το βουβό ποτάμι τελικά θα ξεσπάσει σε χείμαρρο που δεν γυρίζει ποτέ πια πίσω!

*Όπου νάναι, θυμηθείτε με, θα εμφανιστούν αυθόρμητα, και θα ενωθούν μεταξύ τους καταλυτικά, νέοι άνθρωποι, νέοι εκπρόσωποι του λαού αυτού, καινούριοι, εμπνευσμένοι, άφθαρτοι πατριώτες, με αίσθηση των δεδομένων και γνώση των συγκυριών.

*Και θα στήσουν το εντελώς καινούριο σκηνικό που χρειάζεται αυτή η χώρα. Και θα αναγκάσουν τους πάντες να ακολουθήσουν το ρεύμα.

*Συνέλληνες, η Ελλάδα δεν πέθανε ακόμη! Ας την πάρουμε στα χέρια μας, Εδώ και Τώρα, γιατί είναι μόνο Δική μας, και καθόλου όλων αυτών των καθικιών, που αποπειρώνται να μας πετάξουν, στην καλύτερη περίπτωση στην άκρη της Ιστορίας, και στη χειρότερη, στο βάθος ενός τεράστιου ομαδικού τάφου..

*Μια Νέα Φιλική Εταιρία, είναι μονόδρομος πια, για τη μοίρα μας…

 

newsbomb.gr

Τάδε έφη Χρυσοχοίδης

 

 

 

Αίσθηση προκαλεί αποκάλυψη του Wikileaks, σύμφωνα με την οποία ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη είχε χαρακτηρίσει την ΕΥΠ «ένα τίποτα και επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια».

Τηλεγράφημα από την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας, τον Ιανουάριο του 2010, αποκαλύπτει ότι σε συνάντησή του με τον πρέσβη ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη είχε πει στον Ν. Σπέκχαρντ: «Η ΕΥΠ, είναι ένα τίποτα. Είναι επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια. Οι περισσότεροι εκεί μέσα είναι ανεπαρκείς».

 

newsit.gr

Του νέου χρόνου

Γράφει ο Γιάννης Κακουλίδης

ΑΥΤΟΝΟΗΤΩΣ, καλή χρονιά! Ομως, ίσαμε εδώ και τίποτε παραπάνω, όπως «αίσιον και ευτυχές το νέον έτος», καθότι ούτε αίσιον ούτε ευτυχές θα είναι για κανέναν. Ασε που σε τρώει ο καημός που όπου να ’ναι, μετά τη γαλοπούλα, σε περιμένουν οι εφαρμογές των νέων μέτρων, οπότε… νάτην η Μεγάλη Παρασκευή εν μέσω του χειμώνος!

Δεν λέω, ρε παιδάκι μου, με τον σοσιαλισμό ανέκαθεν ήμασταν και σοσιαλιστές γεννηθήκαμε και σοσιαλιστές θα πεθάνουμε, αλλά να μην πεθάνουμε και πριν των ώρα μας επειδή τα δημόσια ταμεία είναι άδεια και επομένως «σφίξε, Γιάννη, το ζωνάρι…».

Εντάξει, σχόλια δεν κάνω μην και θεωρηθώ υπονομευτής του προγράμματος συμμαζέματος από το χάος που παραλάβαμε από την επάρατο, η οποία το παρέλαβε από τους πρασινόμιζους, οι οποίοι το παρέλαβαν από την επάρατο και ούτω καθεξής εις τους αιώνας και έτσι φτάσαμε στο Μνημόνιο, το οποίο παραλάβαμε εμείς οι μη σχετιζόμενοι με το χάος.

Απλώς, μια παρόλα πέταξα, καθότι άμα κάτσω και καταγράψω όσα πλακώνουνε το σώψυχό μου -χρονιάρες μέρες- θα μουσκέψει το χαρτί από το δάκρυ και θα μετατραπεί σε δράμα η οπερέτα. Πρωτοχρονιά, λοιπόν, και σύμπαντες οι εταίροι και φίλοι μας τυλίγουνε σε γιορταστική συσκευασία τις ιατρικές διαγνώσεις και τις νέες θεραπευτικές αγωγές του δρα Στρος – Καν, προκειμένου να αποφευχθεί το… κοινό μοιραίον, διότι ενδεχομένως το νόσημα να είναι και ανίατον.

Ετσι, με την καρδιά περιβόλι και το μυαλό στραμμένο στον νόμο -πλέον- για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και το… «εργασιακό δίκαιο κατεχόμενης χώρας», όπως ο καθηγητής του Εργατικού Δικαίου και πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Κουκιάδης ανέλυσε με άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία», με τόσα και τέτοια χαρούμενα, δηλαδή, μέσα σου, πώς να πιάσεις το μαχαίρι να κόψεις τη βασιλόπιτα;

Τις φλέβες σου θα κόψεις, τον λαιμό σου θα κόψεις, θα το βάλεις στα δόντια και θα βγεις στους δρόμους, αλλά βασιλόπιτα δεν θα κόψεις.

Κι άντε… έκοψες. Πού θα τη μοιράσεις; Μέχρι πέρυσι κόβαμε ένα του Χριστού, ένα του σπιτιού, ένα του φτωχού κι ύστερα όλων των άλλων. Σήμερα που ξημερώνουμε όλοι φτωχοί, μ’ ένα κομμάτι (αυτό του φτωχού) καθαρίσαμε! Τι δηλαδή; Θα μπω σ’ όλη αυτή τη διαδικασία για να μου φάει τα τέσσερα πέμπτα το ΔΝΤ; Δεν σφάξανε… (Δεν τη… σφάζω καλύτερα, λέω εγώ;).

 

 

real.gr

Οι άξιοι να βγούν μπροστά

Δημοσίευση 23/12/2010 07:15 Ανανέωση 23/12/2010 20:12

*Η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος. Δεν υπάρχει άλλος νόμος, δεν υπάρχει άλλο όραμα, δεν υπάρχει άλλη ιδέα, απ αυτήν της σωτηρίας της πατρίδας.
*Όχι της «Ελλάδας» ως μπουρδελονήσι των κοκαϊνάκηδων της τζετ σετ. Όχι της «Ελλάδας» του μυκονιάτικου πουταναριού και του κολωνακιώτικου λάιφ στάιλ.
΄Αλλά, αυτής της ίδιας της Πατρίδας μας. Αυτής της ΕΛΛΑΔΑΣ, που την πουλάνε τώρα που μιλάμε, με υπόγειες υπογραφές, που τη ναρκοθετούν τώρα που με διαβάζετε, με νομικίστικα παραθυράκια, οι κερδοσκόποι αρχιτοκογλύφοι και τα ντόπια τσιράκια τους.

*Στ αλήθεια όμως, Κάτι «πάει» να γίνει. Ο κόσμος κουράστηκε πια, δεν κάνει Καλές Γιορτές. Το «Καλές Γιορτές» είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών μας.. Ο κόσμος βιώνει στο πετσί του το κουτσούρεμα μισθών και συντάξεων. Ο κόσμος δεν χαίρεται, τα σπίτια δεν στολίζονται, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα μαραίνονται απούλητα, οι μανάδες κι οι πατεράδες ψάχνουν με μαγικούς συνδυασμούς να εξοικονομήσουν το αναγκαίο κάτι παραπάνω για να μη βουρκώσουν τα παιδικά μάτια, δίχως δώρο.

*Ανήκω σ εκείνη τη γενιά, σ εκείνη τη γειτονιά και σ εκείνες τις οικογένειες, που μεγάλωσα χωρίς δώρα τα Χριστούγεννα. Και δεν θα ήθελα με τίποτε στον κόσμο να δω τόσα χρόνια μετά τη γέννησή μου, να επαναλαμβάνεται αυτό στα σημερινά πιτσιρίκια.

*Το θεωρώ υψίστη ξευτίλα, απάνθρωπη κατάντια, το τελευταίο σκαλί της ανθρώπινης υποβάθμισης, να μη σκέφτονται οι αλήτες και οι αλήτισσες που ψηφίζουν αβασάνιστα ότι τους δίνουνε έτοιμο γραμμένο, απέξω, τα μάτια ενός παιδιού χωρίς δώρο τα Χριστούγεννα…

*Κι αν σας φαίνεται μελό, δεν με νοιάζει. ΄Όμως κάποιους άλλους, κάποια εκατομμύρια άλλων τους νοιάζει και τους παρανοιάζει..Και θα τους βρείτε μπροστά σας, οριστικά και αμετάκλητα.

*Αρκεί να μαζευτούν οι σωστοί και οι άξιοι και να βγούνε μπροστά. Αρκεί να πείσουμε πια αυτό το μαραμένο λαό, ότι με τα τραγουδάκια και τα σουτζουκάκια της τηλεμαστούρας δε γίνεται χωριό. Αρκεί να καταλάβουν όλες και όλοι που συναπαρτίζουν αυτή την χιλιοπροδομένη χώρα, ότι τίποτε δεν τέλειωσε, ότι θα περάσουμε μπροστά, ότι θα αλλάξουν όλα.

*Σας λέω, «κάτι» πάει να αρχίσει. Και δεν θα είναι αυτό που φοβούνται οι ΔουΝουΤάκηδες, τα πριόνια που θα κόβουν τα κεφάλια. Θα είναι κάτι πιο ελληνικό, υπεύθυνο, αντάξιο της φυλής αυτής. Ένα μεγάλο βουβό ποτάμι που απλά, κάθετα, θα διατάξει: «ΕΣΕΙΣ, ΟΛΟΙ ,ΤΕΛΟΣ. ΔΡΟΜΟ ΤΩΡΑ!» Και θα ορίσει και πάλι τους δικούς του εκπρόσωπους για να ξαναμπεί το νερό στο αυλάκι και να ξεκινήσει πάλι η μηχανή της πατρίδας..

Δημήτρης Ιατρόπουλος

Για ένα παντελόνι άδειο, για μιά μαγκιά χαμένη

Γράφει η Κέλλυ Σακάκου

«Εγώ τα παντελόνια δεν τα φοράω γιατί κρυώνω»! Δήλωσε πρόσφατα γνωστός αρχισυνδικαλιστής.
«Εγώ ξέρω πως οι άνδρες φοράνε παντελόνια», ανέφερε σύζυγος γνωστού πολιτικού στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής.

Φράσεις – κλισέ – σαν αυτές ή και άλλες, όπως «εγώ τιμώ τα παντελόνια που φοράω» ή «άντε ρε να βάλεις φουστάνια», που όλοι ακούμε κατά καιρούς κληροδοτημένες από γενιά σε γενιά, μυθοποιούν και φορτίζουν επικίνδυνα την υποτιθέμενη ανωτερότητα του αρσενικού απέναντι στο «υποδεέστερο» και αδύναμο θηλυκό.

Το δυστύχημα είναι ότι αυτή την «ανωτερότητα» ευχαρίστως αποδέχονται και γυναίκες, ανεξάρτητα από μόρφωση ή κοινωνική καταξίωση, που αν και οι ίδιες συχνά φορούν παντελόνια, ωστόσο αυτά δεν καλύπτουν το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο.

Γιατί το θέμα δεν είναι το ένδυμα-σύμβολο, αλλά το περιεχόμενό του….αυτό που ταυτίζεται δήθεν με τη λεβεντιά, την τιμιότητα, τη μαγκιά, τη δύναμη, τη μπέσα κ.λ.π. , σε αντίθεση με τη φούστα –μπούργκα, η οποία εξ ορισμού ακυρώνει όλα τα παραπάνω.

Η γελοιότητα αυτού του λανθάνοντος και ακούσιου ίσως ρατσισμού, είναι υπεράνω κάθε άλλης μορφής ιδεολογίας. Καλύπτει ανασφάλειες και φοβίες και παντελόνια αδειανά και μαγκιές χαμένες, αλλά υποστηρίζει το ρόλο που οι ίδιοι οι άντρες ανέθεσαν στον εαυτό τους με συνέπεια στις μέρες μας, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αι., να παραμένει ακόμα ισχυρός ο μύθος του «είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω».

Το παρήγορο είναι ότι ο αρχισυνδικαλιστής που είπαμε προηγούμενα, γιουχαΐστηκε άγρια από το ακροατήριό του και ζήτησε συγνώμη.
Το πιο παρήγορο είναι ότι οι νέοι άνθρωποι, όλο και περισσότερο φαίνεται να αποτινάσσουν τη μυθολογία που τους έχει επιβληθεί, ώστε να αισιοδοξούμε ότι στο μέλλον, αυτή θα έχει εκλείψει οριστικά.

Ας μη ξεχνάμε άλλωστε, ότι οι επαναστάτες του 1821 γνήσια και αυθεντικά αρσενικά, φορούσαν το κατ’ εξοχήν ηρωικό ένδυμα : τη φουστα-νέλα.

Ο ρόλος των Κ.Α.Π.Η. στην χρεωκοπία της χώρας

 

 

Κώστας Μαρδάς

Συγγνώμη, αλλά θα διαφωνήσω με όσους έσπευσαν -κατά τρόπο λαϊκίστικο- να ρίξουν τόσο εύκολα το ανάθεμα στον διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας κ. Προβόπουλο, επειδή τόλμησε να πει αλήθειες για τα ΚΑΠΗ! Ότι δηλαδή επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό με αδιαφανείς τρόπους διαχείρισης, ξοδεύοντας τα λεφτά του κράτους σε εκδρομές κ.λπ., κ.λπ.. Γι’ αυτό και πρέπει «να κοπούν με το μαχαίρι».

Και επειδή δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα των λεγόμενων… «προοδευτικών», που ομιλούν περί ανάγκης «κοινωνικού κράτους ακόμη και με δανεικά», έψαξα το θέμα. Και ιδού τι ανακάλυψα:

Πράγματι, τα Κ.Α.Π.Η., τα περιώνυμα Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων, όπου καταφεύγει ένας εσμός γερόντων και γεροντισσών, όχι μόνο ευθύνονται για το έλλειμμα των δήμων, αλλά αποτελούν το κύριο αίτιο δημοσιονομικής εκτροπής της εθνικής οικονομίας.

Οι ανεξέλεγκτες δαπάνες των γηρατειών για ταξιδάκια πριν τον θάνατο, αλλά και για γιαουρτάκια, αναψυκτικά, καφέ, κουλουράκια και υπερμεγέθη σάντουιτς, καθώς και για χορούς με ένα έστω ακορντεόν, εξόκειλαν τον κρατικό προϋπολογισμό επιφέροντας, βαθμηδόν, ανισορροπία στο εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Τα Κ.Α.Π.Η. οδήγησαν στην προβληματική λειτουργία του Χρηματιστηρίου Αθηνών, γεγονός το οποίο προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις στα Χρηματιστήρια του Τόκιο και της Νέας Υόρκης, οδηγώντας σε δραματική καθοδική πορεία τους δείκτες DOWΝ JONΕS και NASDAQ.

Τα Κ.Α.Π.Η. και η ασωτία των γερόντων ευθύνονται για τη νομισματική αστάθεια του ευρώ έναντι του δολαρίου, τον κλυδωνισμό του τραπεζικού τομέα, τη δυσχέρεια αποπληρωμής των δανείων της τρόικας, τη διατάραξη του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, του εμπορικού ισοζυγίου και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Τα Κ.Α.Π.Η. φταίνε για την πτώση των διαθεσίμων στη διατραπεζική αγορά, την έλλειψη ρευστότητας, την ισχνή απόδοση των αμοιβαίων κεφαλαίων, τη συρρίκνωση της εσωτερικής ζήτησης, την κατρακύλα της οικοδομικής δραστηριότητας η οποία –μη ξεχνάμε-αποτελεί την ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας.
Τα Κ.Α.Π.Η. φταίνε για τις δυσμενείς μακροοικονομικές εξελίξεις, την εκτός ορίων του Συμφώνου Σταθερότητας υπέρβαση του ελλείμματος κατά 15% (και βλέπουμε) και του χρέους κατά 115 % ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (και ο Θεός βοηθός).

Τα Κ.Α.Π.Η. φταίνε για τη διαφθορά πολιτικών ηγετών μας, το λάδωμα κρατικών λειτουργών, την ανακολουθία (δημοσίων) έργων και (δημοσίων) λόγων, ακόμη και για τον κιτρινισμό των εκπομπών (ρύπων) και των εφημερίδων, καθώς και τον περιορισμό της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας μέσω του Μνημονίου, των Βάσεων και του ΝΑΤΟ.

Ας μη γελιόμαστε: Τα Κ.Α.Π.Η. με τα κονδύλια για γεροντικά ξενύχτια μέχρι τις… 9 το βράδυ, με τις ανελαστικές δαπάνες για πάμπερς και με τα εξοντωτικά έξοδα πληρωμής ενός κοινωνικού λειτουργού για να ασχοληθεί με τη μελαγχολία του παππού και της γιαγιάς, μας έφεραν στα σημερινά χάλια της οικονομίας!

Καιρός να σοβαρευτούμε. Καιρός να αναθεωρήσουμε παρωχημένες αντιλήψεις. Καιρός να απαλλαγούμε από ιδεοληπτικά στερεότυπα και ανεδαφικά σλόγκαν. Οι περικοπές αποτελούν όρο επιβίωσης για το έθνος. Γι΄ αυτό, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας στην επόμενη έκθεση, που ήδη ετοιμάζει, θα ζητήσει την ένταξη των Κ.Α.Π.Η. σε πρωτοποριακά προγράμματα ευθανασίας. Τα προγράμματα αυτά, όπως συμβαίνει στις προηγμένες χώρες της Δύσης, θα είναι project ευέλικτα, κυλιόμενα και θα χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ…

zougla.gr