Πόσοι άνεργοι;;;

Εικόνα Χουντα Σαμαρας1
Οχι πως ηταν ολα τέλεια, με την συμμορία του Σημιτη εκτος φυλακής, αλλα ΠΟΙΟΥΣ ακριβως πλήγωνε η Ελλάδα προ μνημονίου κύριε πρωθυπουργέ;
Το 1,1 εκ. Ανέργους σημερα που τότε είχαν δουλειά;
Τον οδηγό που πλήρωνε την βενζίνη 0.9 λεπτά το λίτρο;
Τον οικογενειάρχη που έβαζε πετρέλαιο θέρμανσης με 0,45 το λίτρο;
Τον επαγγελματία που μπορούσε να χρηματοδοτηθεί απο την τραπεζα για να επενδύσει;
Ή μηπως εννοείτε αυτους που δεν κονόμησαν αρκετά προ μνημονίου και θησαύρισαν ελέω μνημονίου;
-τον Μπομπολα και τον Ψυχαρη που θα είχαν χρεοκοπήσει εαν δεν ερχόταν το μνημονιο για να παίρνουν εκατοντάδες εκ. Δανεια χωρις εγγυήσεις;
-τους τραπεζίτες που θα ηταν φυλακη αν δεν ερχόταν το μνημονιο για να πάρουν δώρο τις κρατικές τραπεζες;
-τους γριβεες, παπανδρέηδες, μαργελους, σορους, ρουμπινηδες, γαμπρούς της Κλιντον και άλλους που θησαύρισαν ελέω μνημονίου;
Ποιων πληγωμένων τις πληγές επουλωσατε κύριε;

olympia.gr

Advertisements

Μιά ακαμάτρα ελίτ ανίκανων και αμαθών πουλάν υπεροψία…

acropolis_meta
Είσαι 25 – 26 χρονών, είσαι άνεργος. Τι κάνεις;

Ψάχνεις για δουλειά, ρωτάς δώθε – κείθε, φίλους και συγγενείς τους έχει εξαντλήσει προ πολλού, δεν βρίσκεις τίποτα, τι κάνεις;

Τη νύχτα η αγωνία σου τρώει τα σπλάχνα. Βλέπεις ξανά, ξεχασμένους παιδικούς εφιάλτες. Αν πας 30 και είσαι ακόμα έτσι, τι κάνεις;

Είσαι 28 – 30 χρονών, σπουδαγμένος. Το «Βήμα» της Κυριακής πανηγυρίζει: «50.000 διδακτορικά και μεταπτυχιακά από το 2009 ως το 2013! Ο νέος πλούτος της Ελλάδας». Εσένα το διδακτορικό μνέσκει αργό «Οι πολυεθνικές διαλέγουν ήδη υπερεξειδικευμένους νέους για δουλειές του εξωτερικού» θαυμάζει η καλή εφημερίδα. Εμπα στο χορό, διάλεξε την ξενιτιά που σου ταιριάζει,

ήδη 200.000 νέοι έλληνες την έχουν κάνει.

Θα είσαι τυχερός να δουλέψεις για τους Ολλανδούς, τους Γερμανούς, θα πας γκασταρμπάιτερ κανονικός, περιωπής και μορφωμένος, δεν θα πας λαθρομετανάστης,

κι αν σε λένε κλέφτη Ελληνα, μην το παίρνεις κατάκαρδα σε 100 χρόνια δεν θα σε λένε.

Είσαι παιδί και πας σχολείο. Στη μέση της ημέρας πεινάς. Σφίγγεται το στομάχι σου κόμπος. Σφίξε κόμπο και την καρδιά σου κι άντεξε. Κι όταν γυρίσεις σπίτι το μεσημέρι, πες ότι όλα στο σχολείο πήγαν καλά, μη δει η Σπάρτη τη μάνα σου να κλαίει, μην ακούσεις τον γέρο σου απελπισμένον να μουγκρίζει.

Είσαι 58 χρονών, καλός εργάτης και άνεργος από καιρό. Δεν ψάχνεις πια, δεν ρωτάς. Κανείς δεν θα σε πάρει για δουλειά. Δεν μιλάς. Μόνον μετράς. Τους συντρόφους που χάνουν κι αυτοί ένας – ένας τη δουλειά τους. Στην αρχή δανεικά. Μετά, τι κάνεις;

Είσαι το ένα απ’ τα δύο νοικοκυριά που πια βασίζονται στη σύνταξη του παππού ή της γιαγιάς. Κολοβωμένη σύνταξη, ντροπιασμένος εσύ, όλο και θολώνει μέσα σου η ψυχή σου, από ένα δάκρυ κώνειο. Τι κάνεις;

Τρέμεις – εκατομμύρια έλληνες τρέμουν, έρχεται το τέλος του μηνός και δεν έχουν πληρώσει τους λογαριασμούς, οι δόσεις του στεγαστικού τρέχουν, ο άλλος χρωστάει τρία νοίκια, ο άλλος τα ‘χει παρατήσει, ας το πάρει η τράπεζα. ΄Η η εφορία, ας πέσει φωτιά να το κάψει – εκατομμύρια έλληνες τρέμουν – τι ντροπή για έναν ολόκληρο λαό.

Εναν λαό ταπεινωμένον απ’ τους ταγούς του, «διαφθαρμένον» και «τεμπέλη», έναν λαό που φτύνουν κατάμουτρα καθημερινώς οι ευρωλιγούρηδες για «λαϊκιστή» – οι ευρωλιγούρηδες, μια ακαμάτρα ελίτ ανίκανων και αμαθών που πουλάει υπεροψία κι αλαζονεία, χρυσοπληρωμένη κι εκ του ασφαλούς. Τσιράκια των Δυνατών που σου κουνάνε το δάχτυλο και σε ενοχοποιούν για τα δικά τους εγκλήματα.

Είσαι όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα. Και δεν έχεις μέλλον. Τι κάνεις; Ο πατέρας σου και η μάνα σου, είτε δυσπραγούσαν είτε όχι, πίστευαν ότι έχουν μέλλον. Πίστευαν στο μέλλον. Πίστευαν σε αυτήν την έννοια. Σε καλύτερες μέρες. Εσύ δεν πιστεύεις πια. Ξέρεις ότι δεν έχεις μέλλον. Ξέρεις ότι τα παιδιά σου δεν έχουν μέλλον. Τι κάνεις; «Ανεργος

με τα χέρια στις τσέπες, σαν χειροβομβίδες», καθώς έγραφε στο παρελθόν ο Καρούζος χωρίς να ξέρει (;) ότι περιέγραφε το μέλλον.

Ακούω τα λόγια τα παχιά που λέει ο κ. Σαμαράς, που λέει ο κ.Βενιζέλος, λόγια παχιά σαν τις μίζες που έπαιρναν οι άνθρωποι των κομμάτων τους από ιδρύσεως τους, ακούω και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που τρέμουν, άλλοι από φόβο κι άλλοι από οργή, τρέμουν – μεγάλος σεισμός γίνεται μέσα στα σπλάχνα της Ελλάδας.

Ή ίσως και να ‘ναι αυτός ο υποχθόνιος βρυχηθμός μια ψευδαίσθηση. Ισως ήδη η τέφρα της χώρας να αναπαύεται εις ωραίαν λύκηθο λευκή, με την Αρτέμιδα ζωγραφισμένη πάνω της να τοξεύει ένα ζαρκαδάκι – ωραία λύκηθος ελληνική, να μη μας σπάσει, έχει μεγάλη αξία.

Αλλωστε, τέφρα περιέχει. Και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου σκαρώσει αυτό το μυστήριο υλικό της ιστορίας. Ξέρεις;…

email: stathis@enikos.gr
olympia.gr

Διακοπές στην Ελλάδα χωρίς Έλληνες

sklavoi

«Η νεαρή γκαρσόνα στο ξενοδοχείο μου ζήτησε συγγνώμη, ήταν Ουγγαρέζα και τα αγγλικά της δεν ήταν καλά. Φώναξε έναν συνάδελφό της, Πολωνό, για να καταλάβει ποιο κρασί ζητούσα. Στο μπαρ, άλλοι δύο Πολωνοί υπάλληλοι, ένας Ούγγρος και ένας Λετονός συμπλήρωναν την ομάδα. Για την διασκέδαση των παιδιών υπήρχαν επίσης κάποια άτομα από την Ιταλία, την Πολωνία, την Τσεχία και ένας πιτσιρικάς από την Βραζιλία.

Στην Βρετανία έχουμε συνηθίσει σε τέτοιο εθνικό κατακερματισμό στις υπηρεσίες, ειδικά σε μπαρ και εστιατόρια – στο Σίτι του Λονδίνου είναι μάλλον πρωτότυπο να σε σερβίρει άτομο βρετανικής καταγωγής – αλλά εδώ δεν είναι Βρετανία.

Εκανα διακοπές στην Ελλάδα, όπου η ανεργία στις ηλικίες 15-24 φτάνει το 57,5%, ενώ συνολικά το 26,9%, πάνω από διπλάσια σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Από τους Ελληνες ανέργους, σχεδόν δύο στους τρεις είναι άνεργοι πάνω από 12 μήνες. Από το 2009 όταν εξεράγη η κρίση στην χώρα, έχουν απολυθεί εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ καθημερινά χάνονται 700 ως 1.000 θέσεις εργασίας.

Κι όμως ορίστε που βρέθηκα σε ένα ελληνικό νησί να με εξυπηρετούν άτομα που δεν είναι Ελληνες. Μάλιστα, γυρίζοντας στο θέρετρο, όλοι φαίνεται να ήταν από οπουδήποτε αλλού πλην της Ελλάδας. Μόνο καθαρίστριες και κηπουροί ανήκουν αναμφίβολα στον ντόπιο πληθυσμό, ενώ οι υπόλοιποι κατάγονται από κάθε γωνιά της Γης, αλλά κυρίως από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Ρωτώντας την διεύθυνση του ξενοδοχείου, πήρα απαντήσεις που θα ακούγαμε και στη Βρετανία: το προσωπικό δουλεύει τόσο πολλές ώρες που οι ντόπιοι δεν πρόκειται να πειστούν να δουλέψουν και σίγουρα όχι για αυτές τις αμοιβές. Είναι καλύτερα τα επιδόματα από την εργασία, ενώ οι ντόπιοι χρειάζονται μόνιμες και όχι εποχικές εργασίες.

Γνωρίζοντας ότι η κρίση χτύπησε σκληρότερα την ηπειρωτική Ελλάδα από ότι τα νησιά, όπου βρέθηκα, η εικόνα προκαλεί έκπληξη: οι τιμές ήταν αυξημένες σε σχέση με πέρυσι, ενώ όταν ρώτησα έναν καταστηματάρχη μου είπε ότι όλα ακρίβυναν και δεν ήταν δική του επιλογή.

Υπάρχει ωστόσο μία σταθερά, σε σχέση με τις προηγούμενες επισκέψεις μου στην Ελλάδα. Οι φόροι, ή καλύτερα η απουσία της επιβολής τους. Στο διπλανό λιμάνι υπήρχαν πάντα τα λαμπερά γιωτ με τις ελληνικής σημαίες. Οι ιδιοκτήτες τους φαίνονται τόσο περιποιημένοι και επιτυχημένοι όσο ποτέ. Και συνηθίζουν να πληρώνουν με μετρητά αντί κάρτας, κάτι που γίνεται δεκτό με ένα χαμογελαστό νεύμα.

Η ελληνική κοινωνία παραμένει αλλεργική στην πληρωμή φόρων. Οτιδήποτε εισαγόμενο είναι ακριβό, με τη δικαιολογία ότι φορολογείται πολύ. Αλλά οι έμποροι και οι υπάλληλοί τους πληρώνουν φόρο εισοδήματος; Αυτή η ερώτηση προκαλεί γέλια όλο νόημα.

Υπάρχουν αυτοί που επιμένουν ότι η κρίση στην Ευρωζώνη τελείωσε, η Ελλάδα εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις και εξυγιαίνει τα δημοσιονομικά της. Ισως, αλλά όχι με βάση την βιαστική πράγματι δική μου παρατήρηση.

Από πού θα έρθει η ανάπτυξη; Η απουσία πόρων για την μελλοντική ευμάρεια είναι ανησυχητική. Αυτό που αντελήφθην εγώ είναι ένα Εθνος που ελίσσεται, παριστάνοντας ότι εκτελεί οδηγίες, ενώ συνεχίζει να λειτουργεί ως συνήθως.

Αυτό δεν μπορεί να αποδώσει κάτι καλό. Αν και δεν με εμπόδισε να κάνω εξαιρετικές διακοπές». πηγη

national-pride.org

Χορτάσαμε αισιοδοξία

ΦΤΩΧΕΙΑ+ΜΕΤΡΑ+ΦΟΡΟΙ+ΒΙΤΡΙΝΑ

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου
Τις τελευταίες ημέρες έχει φουντώσει στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της πολιτικής μας ζωής η συζήτηση για το αν και κατά πόσον η αισιοδοξία που καλλιεργεί η κυβέρνηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας είναι αληθινή ή επίπλαστη. Και αυτό γιατί τα σημάδια που τα στελέχη της επικαλούνται ότι έχουν εμφανισθεί στον ορίζοντα δεν είναι «ορατά» από τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, που εξακολουθούν να αναμετρώνται καθημερινά είτε με την ανεργία, είτε με τη φτώχεια, καθώς ακόμη και όσοι εξακολουθούν σήμερα να εργάζονται έχουν υποστεί δραματική μείωση της αγοραστικής τους δύναμης. Οι τεράστιες μισθολογικές απώλειες των εργαζομένων, από τη μια πλευρά και οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης στα ράφια των σούπερ μάρκετ, που παραμένουν εξαιρετικά υψηλές, από την άλλη, δεν αφήνουν στην ελληνική κοινωνία ιδιαίτερα
περιθώρια για θεωρητικές αναλύσεις και προσεγγίσεις. Και η αγωνία των νοικοκυριών για την καθημερινή επιβίωση άλλοτε «θολώνει» και άλλοτε «ακυρώνει» πλήρως τα όποια θετικά μηνύματα εκπέμπονται εντός ή εκτός συνόρων για την πορεία της χώρας μας.

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ αυτά δεν «αγγίζουν» μέχρι σήμερα την καθημερινότητα του Ελληνα. Και παραμένει άγνωστο αν και πότε θα την επηρεάσουν. Είναι, όμως, υπαρκτά. Ας σημειώσουμε ενδεικτικά μερικά από αυτά:

• Η αναβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας από τον οίκο Fitch κατά 3 βαθμίδες, από CCC σε Β- , αναγνωρίζοντας την πρόοδο που έχει συντελεστεί σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή.

• Η μεγάλη αύξηση των τουριστικών κρατήσεων για την καλοκαιρινή περίοδο και οι εκτιμήσεις των αρμοδίων φορέων και παραγόντων για ρεκόρ αφίξεων φέτος. Προβλέπουν 17 εκατομμύρια τουρίστες.

• Η πολιτική απόφαση του Eurogroup για έγκριση διπλής δόσης συνολικού ύψους 7,5 δισ. ευρώ για τη χώρα μας, μετά τη θετική αξιολόγηση της τρόικας για την εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος, που κινείται εντός στόχων.

• Το γεγονός ότι κατά το πρώτο τετράμηνο του έτους τα βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού κινήθηκαν σε επίπεδα καλύτερα των στόχων. Αν και προβληματίζει η υστέρηση στα έσοδα, το υπουργείο Οικονομικών εκτιμά ότι η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος το 2013 παραμένει εφικτή.

• Η εκδήλωση επενδυτικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, από πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως η Hewlett Packard, η Νokia, η Unilever και αρκετές άλλες. Και βέβαια η αναθέρμανση του επενδυτικού ενδιαφέροντος πολλών hedge funds του εξωτερικού για τα ελληνικά ομόλογα και για τις μετοχές, ιδίως των τραπεζών, ενόψει ανακεφαλαιοποίησης.

• Η μεγάλη αποκλιμάκωση των spreads. Την εβδομάδα που πέρασε τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων υποχώρησαν στις 684 μονάδες βάσης. Αν η χώρα έβγαινε σήμερα στις αγορές, θα δανειζόταν με επιτόκιο 8,2%. Πριν από ένα χρόνο το επιτόκιο θα πλησίαζε το 30%!

• Το σταδιακό άνοιγμα των ξένων αγορών για μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις που δανείστηκαν τον τελευταίο καιρό με επιτυχημένες ομολογιακές εκδόσεις, όπως ο ΟΤΕ, ο ΤΙΤΑΝ, τα ΕΛΠΕ κ.λπ.

• Το ενδιαφέρον, τέλος, που εκφράζεται τον τελευταίο καιρό από ισχυρές εταιρείες στην Κίνα, στη Ρωσία, στο Αζερμπαϊτζάν και που σε ορισμένες περιπτώσεις «επισημοποιήθηκε» στα ταξίδια του πρωθυπουργού.

ΠΑΡΑ ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ αυτά σημάδια, η ανάκαμψη της οικονομίας μας παραμένει αμφίβολη. Η επιστροφή της χώρας στις αγορές το πρώτο εξάμηνο του 2014, που προσδοκά η κυβέρνηση, φαντάζει ακόμη εξαιρετικά δύσκολη. Το δημόσιο χρέος μας δεν είναι «βιώσιμο». Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν δεν υπάρξει ένα νέο, γενναίο κούρεμά του, σύντομα θα υπερβεί, παρά το τριετές «ξεζούμισμα» των Ελλήνων, το… εφιαλτικό 180% του ΑΕΠ. Και αυτά δεν τα λέμε εμείς. Τα δηλώνει σήμερα στην «R» ο επικεφαλής των αναλυτών της Fitch, που μόλις προχθές μας αναβάθμισε. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι η αισιοδοξία που εκφράζεται τον τελευταίο καιρό από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους είναι υπερβολική. Πρέπει να χαμηλώσουν τους τόνους. Και κυρίως πρέπει επιτέλους να προχωρήσουν σε σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές, για τη λήψη μέτρων που θα φέρουν ανακούφιση και αισιοδοξία στην κοινωνία. Απαιτούνται άμεσες δράσεις για την ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά, για τον εξορθολογισμό της εξοντωτικής σήμερα για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα φορολογικής πολιτικής, με τη μείωση των υπερβολικά υψηλών συντελεστών, ιδίως στους έμμεσους φόρους. Και βέβαια απαιτείται εθνικό σχέδιο για την αποτελεσματική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των μεγάλων επιχειρήσεων, ιδίως των πολυεθνικών, που εξάγουν ανενόχλητες τα υπερκέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους. Τέλος, απαιτείται γιγάντια προσπάθεια για να μειωθεί η τεράστια σήμερα ανεργία και σκληρή μάχη για να πέσουν οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Εξω πάμε καλύτερα… Μέσα, όμως, όλα τα μέτωπα είναι ακόμη ανοικτά! Η κυβέρνηση πρέπει επειγόντως να συνειδητοποιήσει ότι εκτός από τους αριθμούς υπάρχουν και οι άνθρωποι…

πηγή
RAMNOUSIA
oxafies.com