Οι αναπτυξιακοί στόχοι προηγούνται


sporoisporoi
Η εκ των υστέρων κριτική είναι χρήσιμη, αλλά η εκ των προτέρων ορθή επισήμανση και η συμβουλή για όποιον έχει τα αυτιά του ανοιχτά είναι πιο χρήσιμη. Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε αφομοιώσει τα παθήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, δεν θα έκανε ακριβώς τα ίδια λάθη και δεν θα έδινε μια εύκολη νίκη στον Σόϊμπλε ο οποίος είναι πλέον πεπειραμένος σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις.

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΚΟΡΙΚΟΥ

Κι επειδή είναι δεδομένο ότι αυτός είναι που κινεί τα νήματα από την άκρη του τραπεζιού, θα έπρεπε να τον είχαν μελετήσει καλά. Αυτός κινεί τα πιόνια στη σκακιέρα και μπορεί να κινητοποιήσει εφεδρείες αν χρειαστεί γιατί υπάρχουν πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες που του χρωστούν χάρες ή που θέλουν να του κάνουν χάρες.

Αναπτυξιακό πρότυπο για τη χώρα

Πριν καθίσεις στο τραπέζι πρέπει να έχεις χαράξει μια στρατηγική για τους μακροπρόθεσμους στόχους. Πού θέλεις να οδηγήσεις τη χώρα. Αν δεν το έχεις αφιερώνεις ένα Σαββατοκύριακο από τη ζωή σου και με βάση όσα έμαθες μια ζωή που προετοιμαζόσουν για να αναλάβεις τη διακυβέρνηση της χώρας, τα γράφεις σε ένα κομμάτι χαρτί και με αυτό πορεύεσαι κάνοντας διορθώσεις όπου χρειάζεται και ενσωματώνοντας διάφορες ιδέες που σου προσκομίζουν άλλοι άνθρωποι.
Το τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν είναι ο χώρος όπου θα υλοποιήσεις το σχέδιό σου. Μπορείς όμως να καθορίσεις πλέον τους στόχους της διαπραγμάτευσης. Το 2015 έχουμε μπροστά μας δύο διαπραγματεύσεις καθώς τελειώνει η ισχύς της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου. Η μεγάλη διαπραγμάτευση αφορά το αναπτυξιακό πρόγραμμα των επόμενων δέκα χρόνων, ώστε η χώρα να βγει οριστικά από την κρίση και να γυρίσει σελίδα. Ας υποθέσουμε ότι αυτό το δεκαετές πρόγραμμα έχει στόχο την αύξηση του ΑΕΠ κατά 50% σε σύγκριση με το 2014, την καταπολέμηση της ανεργίας ώστε να πέσει κάτω από 10% (από 30%) και την καταπολέμηση των ανισοτήτων ώστε το πλουσιότερο 10% να μην νέμεται περισσότερο από το 50% του πλούτου της χώρας. Αν θέσεις τέτοιους στόχους δεν είναι έντιμη δημοκρατική κυβέρνηση, πόσο μάλλον προοδευτική, ή κεντροαριστερή, ή Αριστερή και όποιο άλλο επίθετο βάλετε μπροστά από το ουσιαστικό που παραμένει ένα: κυβέρνηση.

Η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από την ανάπτυξη

Αν το ΑΕΠ μετά δέκα χρόνια είναι 50% μεγαλύτερο δηλαδή 170+85= 255 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, τότε το δημόσιο χρέος για να παραμένει βιώσιμο δεν πρέπει να ξεπερνά το 80% δηλαδή σχεδόν 185 δισεκατομμύρια ευρώ σε βάθος χρόνου. Αν δεχθούμε επίσης ότι θέλουμε να μειωθεί περαιτέρω, τότε πρέπει να υπολογίσουμε πέραν των τόκων και μια μείωση σχεδόν 2% το χρόνο δηλαδή σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Από εδώ και πέρα αρχίζει η διαπραγμάτευση. Ζητάς κούρεμα (διαγραφή ή αναδιάρθρωση ή ελάφρυνση με ισοδύναμο αποτέλεσμα) του 50% του δημόσιου χρέους και μηδενικά επιτόκια για το υπόλοιπο για 50 χρόνια. Δεν σημαίνει ότι θα το πάρεις. Αλλά έτσι παρουσιάζεις μια πρόταση σύμφωνα με την οποία επί δέκα χρόνια θα έχουν παγώσει οι οφειλές και όλες οι προσπάθειες θα είναι ενταγμένες στην ανάπτυξη ώστε να πετύχεις αύξηση 50% στο ΑΕΠ και το χρέος να γίνει βιώσιμο. Σε αυτή την προσπάθεια θα εντάξεις όλες τις προσπάθειες των Ελλήνων. Και θα ρωτήσεις τους ξένους δανειστές και εταίρους αν προτίθενται να βοηθήσουν στο πλαίσιο της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών μελών ή όχι. Αν απαντήσουν καταφατικά τότε διαπραγματεύεσαι το ύψος της βοήθειας και τους όρους παροχής. Αλλιώς ξεκινάς να υλοποιείς το δικό σου σχέδιο με δικούς σου πόρους και χωρίς καμία παρέμβαση. Ξεκαθαρίζεις όμως ότι έτσι θα χρειαστείς τουλάχιστον το διπλάσιο χρονικό διάστημα και συνεχίζεις τις διαπραγματεύσεις. Δεν χάνεις το στόχο σου που είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σύμφωνα με το πρόγραμμά σου.

Όταν υπάρξει συμφωνία για το αναπτυξιακό πρόγραμμα, τότε είναι η στιγμή για να αρχίσει η συζήτηση για το ύψος του κουρέματος του χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο. Οίκοθεν νοείται ότι και οι δύο συζητήσεις μπορούν να γίνονται παράλληλα, αλλά θα ισχύσουν μόνον αν υπάρχει συμφωνία πακέτο και για τα δύο σκέλη. Αν το αναπτυξιακό πρόγραμμα προβλέπει αύξηση 100% του ΑΕΠ σε δέκα χρόνια, ενδεχομένως να μην χρειάζεται κανένα κούρεμα του χρέους. Αν προβλέπεται αύξηση του ΑΕΠ (και των δημοσίων εσόδων) σχεδόν 25% τότε το κούρεμα πρέπει να είναι πιο βαθύ ώστε να έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα.

Η συμφωνία γέφυρα χωρίς πολιτικά ανταλλάγματα

Πριν αρχίσουν αυτές οι διαπραγματεύσεις υπάρχει ανάγκη για μια ενδιάμεση τετράμηνη συμφωνία – γέφυρα ώστε να εξασφαλιστεί η ρευστότητα της οικονομίας ως την οριστική συμφωνία ανάπτυξης και διαγραφής του χρέους. Από την αρχή έπρεπε να έχει ξεκαθαριστεί ότι η κυβέρνηση έχει λαϊκή εντολή όχι να εφαρμόσει αλλά να καταργήσει την πολιτική των μνημονίων τα οποία συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση του 2010 και του 2012. Η ευθύνη της υπογραφής των δύο αυτών δανειακών συμβάσεων βαρύνει και τις δύο πλευρές και μάλιστα των δανειστών γιατί οι συμφωνίες είναι λεόντειες υπέρ των δανειστών. Πάντως η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει την πολιτική των μνημονίων και να δώσει πολιτικά ανταλλάγματα για την παροχή ρευστότητας για τέσσερις μήνες μόνον, δηλαδή ως τις 30 Ιουνίου 2015.
Οι δανειστές προφανώς δεν θα ήθελαν να κάνουν τη ζωή της κυβέρνησης εύκολη, αλλά να την πιέσουν ενόψει της μεγάλης διαπραγμάτευσης για την ανάπτυξη και για τη διαγραφή του χρέους. Όπως έκαναν το 2010 και το 2012 (εδώ έρχονται τα παθήματα που γίνονται μαθήματα) θα ήθελαν να στραγγαλίσουν την Ελλάδα ώστε να υποκύψει, για τον πρόσθετο λόγο ότι θέλουν να δώσουν το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη (κυρίως Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ιρλανδία κλπ) ότι πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και να μην διανοηθούν να αντισταθούν και να συμμαχήσουν για να ανατρέψουν την γερμανική ηγεμονία η οποία είναι ημινόμιμη με την ανοχή των ΗΠΑ.

Εισαγωγή παράλληλου νομίσματος

Συνεπώς η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να είναι προετοιμασμένη να προχωρήσει χωρίς τη ρευστότητα της ΕΚΤ στην υλοποίηση του προγράμματός της σύμφωνα με τη λαϊκή εντολή. Να προχωρήσει τις διαπραγματεύσεις για την μεγάλη συμφωνία (ανάπτυξη και διαγραφή χρέους) χωρίς κανένα αντάλλαγμα για ρευστότητα. Προκειμένου να συνεχίσει να κάνει τις πληρωμές της για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί, θα προχωρούσε στην εισαγωγή παράλληλου νομίσματος όπως η Καλιφόρνια όταν χρεοκόπησε.
Ταυτόχρονα θα σταματούσε τις πληρωμές στους θεσμούς (ΔΝΤ – ΕΚΤ και διμερή δάνεια) γιατί αυτή η καθυστέρηση δεν συνιστά πιστωτικό γεγονός και να συνεχίσει τις πληρωμές μόνον προς ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων που προέρχονται από το κούρεμα του 2012 και η μη πληρωμή τους θα συνιστούσε πιστωτικό γεγονός.
Με το παράλληλο νόμισμα με τη μορφή ομολόγων (ελεύθερων χρέους) θα έκανε τις πληρωμές μισθών και συντάξεων και τα ομόλογα αυτά θα ήταν δεκτά για την πληρωμή φόρων, για την αγορά περιουσίας του ΤΑΙΠΕΔ και θα ήταν ανταλλάξιμα με ευρώ οποιαδήποτε στιγμή. Το μόνο που χρειάζονται όλα αυτά είναι σοβαρότητα και επαγγελματισμό.

Στόχοι της διαπραγμάτευσης

Έτσι η μεγάλη διαπραγμάτευση θα εξελισσόταν κανονικά και χωρίς πρόσθετη πίεση στην Ελλάδα όπως έγινε στο παρελθόν στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Πρόκειται για διαπραγμάτευση από την οποία η Ελλάδα δικαιούται να ζητήσει βοήθεια στη βάση της αλληλεγγύης και δικαιούται να απαιτήσει τα δικαιώματά της σύμφωνα με τις συνθήκες, αλλά και επανόρθωση για τη ζημιά που υπέστη από την εφαρμογή λαθεμένων πολιτικών από τις λεόντειες συμφωνίες. Όλα τα δικαιώματα είναι στο τραπέζι και ασκούνται από τις δύο πλευρές σύμφωνα με τις συνθήκες. Η άσκηση της πολιτικής για ανόρθωση του ΑΕΠ, για καταπολέμηση της φτώχειας και των ανισοτήτων είναι όχι μόνον συμβατές με την πολιτική της ΕΕ αλλά και υποχρεωτικές.

Σε γενικές γραμμές στο πλαίσιο ενός άρθρου, η αναπτυξιακή πολιτική πρέπει να είναι συνδεδεμένη με την πολιτική καταπολέμησης της φτώχειας και των ανισοτήτων και να έχει ύψος τουλάχιστον 2 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, ώστε με πολλαπλασιαστή ισοδύναμο με τις δημόσιες επενδύσεις να παράγει ΑΕΠ 10 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο και συνεπώς σε δέκα χρόνια να έχει επιτευχθεί ο στόχος αύξησης του ΑΕΠ κατά 50%, ώστε με κούρεμα 50% να γίνει και το χρέος βιώσιμο. Παράλληλα με αυτό το πρόγραμμα διάσωσης μπορεί όμως να τρέχει ένα παράλληλο αναπτυξιακό πρόγραμμα με επενδύσεις σε καινοτόμους τομείς της οικονομίας όπου υπάρχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα (πράσινη ενέργεια, φωτοβολταϊκά, αιολική ενέργεια, τεχνολογίες και υπηρεσίες πληροφορικής και προϊόντων για χρήση του ιντερνετ με εξαγωγές, χαλυβουργία, θεματικός τουρισμός, ιατρική έρευνα και ανάπτυξη κλπ) Αυτό το πρόγραμμα πρέπει να χρηματοδοτείται με σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, (και αυτά πρέπει να υπολογιστούν στο μελλοντικό χρέος) ώστε να παράγεται ΑΕΠ σχεδόν 10 δις ευρώ το χρόνο ώστε σε βάθος δεκαετίας να πετύχουμε μεγαλύτερη αύξηση του ΑΕΠ και να πλησιάσει το 100% σε σύγκριση με το 2014, οπότε στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζεται κούρεμα παρά σε ένα πολύ μικρό ποσοστό και αρκούν μηδενικά επιτόκια για όλη τη διάρκεια του δανεισμού. Το ποσό της ετήσιας μείωσης του χρέους (χωρίς τόκους) θα συνδεθεί με την αύξηση του ΑΕΠ δηλαδή με την ρήτρα ανάπτυξης και μάλιστα του ΑΕΠ που προέρχεται από εξαγωγές οι οποίες πρέπει να αυξηθούν ώστε να φτάσουν το μέσο όρο της ΕΕ και να τον ξεπεράσουν.

news4people

Advertisements

Επιστροφή 105 εκ. ευρώ στην Ελλάδα

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να καταβληθούν στην Ελλάδα 104,8 εκατομμύρια ευρώ για αγροτικές δαπάνες που δεν είχαν καταβληθεί σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες.Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να καταβληθούν στην Ελλάδα 104,8 εκατομμύρια ευρώ για αγροτικές δαπάνες που δεν είχαν καταβληθεί σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες.Αυτό έγινε στο πλαίσιο της εκκαθάρισης των λογαριασμών που προβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Συνολικά θα ανακτηθούν 426 εκατ. ευρώ από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ειδικότερα για την Ελλάδα, προβλέπεται η ανάκτηση 11, 5 εκατ. ευρώ για διορθώσεις που αφορούν την έλλειψη συστήματος ελέγχου για την παραγωγή και αποθήκευση ζάχαρης και η ανάκτηση 0,5 εκατ. ευρώ για ανεπαρκείς ελέγχους στον τομέα των φρούτων και λαχανικών. Παράλληλα, ζητείται η επιστροφή 71, 5 εκατ. ευρώ για διορθώσεις σε ελλείψεις που αφορούν τον τομέα της σταφίδας και 21,3 εκατ. ευρώ για παρατυπίες στον τομέα του οίνου.

spirospero.gr
olympia.gr

Σχόλιο. Το καρότο είναι τα 105 εκ ευρώ. Το μαστίγιο όμως, είναι οτι δεν μπορούμε πια να φυτεύουμε αυτά τα φυσικά εξαγώγιμα προιόντα της φύσης μας. Είναι η κοινή αγροτική πολιτική που μας έφτασε στην κατάντια του δόλιου δανεισμού και επιτρέπει σε χώρες που δεν παράγουν τα εν λόγω προιόντα να τα εξάγουν στις διάφορες χώρες και δή στην ίδια την χώρα που τα παράγει. Αυτή είναι η αλήθεια. Και άν δεν αλλάξει αυτό δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψουμε. Τί θα πεί ανάπτυξη??? Όχι μόνο το μνημόνιο είναι εκτός νόμου αλλά και η κοινή αγροτική πολιτική. Φ.

Επιστροφή στην γή μας

Εἶναι! Τό γνωρίζουμε ὅλοι!

Μᾶς θέλουν ἐξαρτημένους, πεινασμένους, ἐξαθλιωμένους.

Ὅμως ἐμεῖς μποροῦμε νὰ πράξουμε διαφορετικά! Τὸ ξέρουμε!

Ἔχουμε ἀκόμη πρωτογενεῖς σπόρους!

Ἔχουμε ἀκόμη τὴν Γῆ μας!

Μποροῦμε νὰ ἀνατρέψουμε τὰ πάντα!

Μόνοι μας!

Φιλονόη.
Επιστροφή στο χωριό. Ο απόλυτος τρόμος του κράτους και των καπιταλιστών.
Ο κόσμος έχει παγιδευτεί μέσα στις πόλεις και απελπισμένα ψάχνει διέξοδο απο την οικονομική κρίση . Δεν μπορεί όμως να δεί την πόρτα που οδηγεί έξω απο τον λαβύρινθο.Η πόρτα αυτή υπάρχει και δείχνει προς την ΥΠΑΙΘΡΟ.Μας απέκοψαν απο την γή μας.
Μας φυλάκισαν στις πόλεις.Υπήρξαν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ( κάποτε ! ) που έσπαγαν το κρεμμύδι με τη γροθιά και το έτρωγαν με τα φασόλια που οι ΙΔΙΟΙ είχαν καλλιεργήσει.

Ανθρωποι που χτυπούσαν σκορδαλιά με τα ΔΙΚΑ τους σκόρδα , απο τον κήπο τους , και αλάτι που είχαν μαζέψει απο τη θάλασσα.
Άνθρωποι που έψηναν στον φούρνο τους το ΔΙΚΟ τους ψωμί απο το ΔΙΚΟ τους σιτάρι.
Πόσοι απο εμάς έχουν φάει σκορδαλιά απο ΔΙΚΑ τους σκόρδα , πρασσόπιτα απο δικά τους πράσσα και κρεμμύδια απο τον κήπο τους ;

Ίσως ο ομιλών είναι απο τους λίγους τυχερούς που το 1973 έφαγε για τελευταία φορά σκορδαλιά απο τα δικά του σκόρδα.

Μετά , δυστυχώς , ΕΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕΝ ( με δανεικά ) !

Δείτε τους πολίτες αυτής της χώρας , την γενιά της πολυκατοικίας . Του άσπρου ψωμιού . Του σούπερ μάρκετ .

Φοβάται το σκόρδο και το κρεμμύδι . Μυρίζουν !
Φοβάται το χωράφι και παρακαλά τον βουλευτή για θεσούλα στο Δημόσιο .
Φοβάται τον ιδρώτα ! Δεν μπορεί να ζήσει δίχως κλιματιστικό και αποσμητικό !

“Οι γενναίοι γεννιούνται στην ύπαιθρο . Στις πόλεις γεννιούνται οι δειλοί” ( αυτό το είπε Χάϊνριχ Χίμλερ – διοικητής των SS – αλλά φαντάζομαι το αντιλαμβάνεστε και μόνοι σας όταν βλέπετε αυτή τη νεολαία που μεγάλωσε στην πολυκατοικία και στην καφετέρια . δεν χρειαζόταν ο Χίμλερ να σας το πεί ) ) . Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι καπιταλιστές αλλά δεν το λένε στον κόσμο . Γι’ αυτό φροντίζουν να στοιβάξουν όσο το δυνατόν περισσότερους στις πόλεις.

Η αγάπη για την πατρίδα χαλκεύεται σε μικρή ηλικία όταν δένεσαι συναισθηματικά με τα ρυάκια , τα δέντρα , τις ράχες , το χωράφι σου . Ολοι αυτοί που σήμερα πουλιούνται στο τουρκικό προξενείο ή στην αμερικάνικη πρεσβεία πού μεγάλωσαν άραγε ;

Ζούμε στην κοινωνία των “μεσαζόντων” .Για να φθάσει το φαγητό απο τα χωράφια στις πόλεις χρειάζεται κάποιος μεσάζων ( χονδρέμπορος ). Για να φθάσει ο άνεργος της πόλης σε κάποια δουλειά χρειάζεται κάποιος μεσάζων (βουλευτής ) . Ούτε κάν οι θρησκευόμενοι δεν μπορούν πια να επικοινωνήσουν με τον Θεό τους απ’ ευθείας : Και εκεί χρειάζεται ένα ιερατείο να μεσολαβήσει !

Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός οτι όλοι αυτοί οι “μεσάζοντες” ήταν και είναι πάντοτε συνεργάτες και φίλοι καρδιακοί . Δεν θέλουν να ξαναγυρίσουμε στην ύπαιθρο διότι τότε κανείς δεν θα τους χρειάζεται . Ο καθένας θα παράγει και θα καταναλώνει το φαγητό του χωρίς να χρειάζεται τη βοήθεια κανενός . Η ανεργία θα είναι στο ναδίρ ( στο χαμηλότερο σημείο ) και η αξιοπρέπεια ζενίθ .

Πάνω απο το κεφάλι μας θα έχουμε μόνο τον ήλιο , τον άνεμο και τη βροχή . Απο αυτά τα τρία μόνο θα εξαρτάται η τροφή μας . Μόνο αν δεν φυσήξει άνεμος και δεν βρέξει μια χρονιά θα πεινάσουμε .

Τώρα στις πόλεις η τροφή μας εξαρτάται ΚΑΙ απο τον ήλιο ΚΑΙ απο την βροχή αλλά ΚΑΙ απο τις τιμές του πετρελαίου ΚΑΙ απο τα κέφια του εργοδότη μας .

“ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ” . Αυτό το είπε ο Όττο Στράσσερ, αλλά υποθέτω οτι και να μην το είχε πεί, ο καθένας σας το έχει αντιληφθεί ήδη.

Φαντασθείτε οτι με τις πρόσφατες βροχές άρχισαν να φυτρώνουν τα σιτάρια στα χωράφια . Με τον ανοιξιάτικο ήλιο θα μεγαλώσουν και θα δέσουν καρπό . Η γή μας θα βγάλει τροφή . Εμείς όμως στις πόλεις θα πεινάμε ! Γιατί ; Διότι η τροφή θα πουληθεί έξω για να πληρωθούν οι σπόροι της Μονσάντο , τα φυτοφάρμακα της Μπάγιερ και το πετρέλαιο των Αράβων ! Με έναν πρόχειρο υπολογισμό εκτιμώ ότι μόνο 4 εκατομμύρια κατοίκων της Ελλάδας τρέφονται απο την αγροτική παραγωγή μας . Οι υπόλοιποι ζούν με δανική τροφή ! Αυτή είναι η ουσία της οικονομικής κρίσης . Και κανείς δεν μας τα είπε αυτά έως τώρα . (ὑπάλληλος δικηγορικοῦ συλλόγου)

Φιλονόη

olympia.gr

Spiegel. Η Ελληνική κυβέρνηση όργανο των τραπεζών

Η κυβερνητική προπαγάνδα επισείει διαρκώς το φόβητρο της παύσης πληρωμών ώστε να χειραγωγήσει μια γενικευμένη εξέγερση των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων. Στο εσωτερικό του κόμματος, οι αντιφρονούντες ως προς την κομματική ορθοδοξία βουλευτές, εκβιάζονται με τον ισχυρισμό ότι κάθε ενέργεια που θα εκφράζει αντίθεση στην κομματική γραμμή, θα σημαίνει αποστασία και προδοσία ως προς το εθνοσωτήριο έργο που ανέλαβε αυτοβούλως η κομματική ελίτ. Στο ίδιο μήκος κύματος οι ευρωπαίοι εταίροι εκβιάζουν την αντιπολίτευση να υπερψηφίσει το μεσοπρόθεσμο, ως προϋπόθεση για την καταβολή των δανείων και την αποφυγή χρεοκοπίας.

Ακολούθως, τα δημοσιογραφικά και οικονομολογικά εξαπτέρυγα της καθεστωτικής ενημέρωσης, από κανάλι σε κανάλι επιδίδονται σε συνεχή τρομοκρατία για την επερχόμενη παύση πληρωμών και την μη καταβολή μισθών και συντάξεων.
Φυσικά το επιχείρημα των οικονομικών τρομοκρατών πόρρω απέχει από την αλήθεια. Στο άρθρο, «ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!», ο αναπληρωτής καθηγητής Εφηρμοσμένης Οικονομικής, στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Δημήτρης Σερεμέτης, (http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3462:2011-05-25-12-49-04&catid=55:an-oikonomia&Itemid=283), έχει καταρρίψει με στοιχεία τον καθεστωτικό μύθο.
Ποιο είναι το επίμαχο της όλης προπαγάνδας; Μας το αποκαλύπτει με τραγελαφικό τρόπο η ανακοίνωση στήριξη της Ελλάδας από «70 επιχειρήσεις κολοσσούς», ανακοίνωση που προανήγγειλε το περιοδικό Spiegel.
To άρθρο του Spiegel: «How the Euro Became Europe’s Greatest Threat», 20/6/2011, αναφέρει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας θα ήταν ένα μεμονωμένο αντιμετωπίσιμο γεγονός αν η χώρα δεν βρισκόταν στη ζώνη του ευρώ. Αντίθετα, το πρόβλημα είναι του ίδιου του ευρώ και γι αυτό λαμβάνει αυτή τη διάσταση. Οι αγορές κεφαλαίου φοβούμενες για ένα ενδεχόμενο ντόμινο στην ευρωζώνη ανεβάζουν τα ασφάλιστρα κινδύνου, με αποτέλεσμα να απειλείται το σύνολο της ευρωζώνης. Κατά το Spiegel, η συνύπαρξη χωρών του κέντρου και της περιφέρειας στο κοινό νόμισμα είναι η αιτία του προβλήματος, λόγω της άνισης ανάπτυξης, γεγονός που δεν είχε προβλεφθεί από την Ένωση και που τελικά οδηγεί σε ναυάγιο το πολιτικό σχέδιο για μια ενοποιημένη Ευρώπη, την συνοχή και το μέλλον της.
Επιπλέον, οι κυβερνήσεις του χωρών του νότου που ανέλαβαν να εφαρμόσουν τα προγράμματα λιτότητας στερούνται κάθε έννοιας νομιμοποίησης, δεδομένου ότι οι αποφάσεις παίρνονται από τις μυστικές συναντήσεις των πολιτικών ελίτ. Στη πραγματικότητα οι αποφάσεις παίρνονται από τους ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας σε συνεργασία με τους τραπεζίτες, αποφάσεις που επιβάλλονται στις κυβερνήσεις του νότου. Οι πολίτες πρέπει να ανησυχούν όχι μόνο για τις περικοπές μισθών και την μείωση της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και για τα ίδια τα περιουσιακά τους στοιχεία. Ταυτόχρονα είναι φανερό ότι η λιτότητα που επιβάλλεται αφορά τις χρηματοπιστωτικές αγορές και όχι τις ίδιες τις χώρες.
Το άρθρο αναφέρεται ακόμη στον αποκλεισμό της ελληνικής βουλής από τους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος με το σύνθημα «κλέφτες, κέφτες», ενώ διερωτάται έως πότε οι πολίτες θα ανέχονται τις κυβερνήσεις τους, που παίρνουν όλο και σκληρότερα μέτρα για τη διάσωση του ευρώ. Το ευρώ έχει καταστεί στη μεγαλύτερη απειλή για τις χώρες της Ευρώπης απειλώντας τις με κατάρρευση. Εντούτοις, ο φόβος της αδυναμίας ανταγωνισμού των αναδυόμενων αγορών της ανατολής από μια κατακερματισμένη Ευρώπη, εξαναγκάζει τους πολιτικούς με την συνεπικουρία των πολυεθνικών και των τραπεζών να εγκρίνουν πακέτα διάσωσης με σκοπό να κερδηθεί χρόνος. Το Spiegel προαναγγέλλει την καμπάνια των πολυεθνικών ευρωπαϊκών εταιριών με το λανσάρισμα του συνθήματος «το ευρώ είναι αναγκαίο και αξίζει τη δέσμευσή μας».
Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι το Spiegel επιχειρεί να υπερασπίσει τα γερμανικά συμφέροντα, εντούτοις διατυπώνει με σαφήνεια την αλήθεια για το τι συμβαίνει. Τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ευνοούνται με το ευρώ, έτσι ώστε να διαθέτει ένα ισχυρό νόμισμα στα πλαίσια του παγκόσμιου καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Πολυεθνικές και τραπεζίτες επιβάλλουν τα συμφέροντά τους εκβιάζοντας τους πολιτικούς που με τη σειρά τους εκβιάζουν τις χώρες τους. Τα μέτρα λιτότητας και τα πακέτα της μνημονιακής διάσωσης, αφορούν αποκλειστικά την διάσωση των τραπεζών και των επιχειρήσεων, αφού μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας (ή κρατών του νότου) θα επέβαλλε μια τέτοια μεγέθους πληρωμή ασφαλίστρων κινδύνου που θα κατέστρεφε τους Ευρωπαίους τραπεζίτες, όσο και χασούρα από τα ελληνικά ομόλογα, ώστε η ευρωζώνη θα βυθιζόταν στην χρεοκοπία. Η εσωτερική πτώχευση της Ελλάδας, τα πακέτα διάσωσης που ουσιαστικά ανακατευθύνονται προς τους δανειστές, το ξεπούλημα της χώρας αντί πινακίου φακής, γίνονται με σκοπό να κερδηθεί χρόνος ώστε να συντελεστεί ένα θαύμα σε σχέση με το ευρώ.
Συνεπώς, οι κυβερνήσεις του νότου-και κυρίως της Ελλάδας-είναι όργανο των τραπεζών και εξαπατούν τους πολίτες οδηγώντας τη χώρα τους στο χάος. Όχι μόνο δεν θα υπάρξει ανάκαμψη, αλλά και με την αποψίλωση από κάθε εθνικό ενεργειακό πλούτο ,που θα δοθεί για τον εξευμενισμό των αγορών, θα καταστραφεί ολοσχερώς κάθε έννοια μελλοντικής οικονομικής ανάκαμψης.
Kritik

olympia.gr

«Αναπτυξιακό έργο» Ρίου-Αντιρίου



Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές.

Από αυτά:

· Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η…
κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.

· Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.· Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)…

Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.

Δεν είναι κι άσχημα!

Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.

Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.

(σ.σ.ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)

Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μ@λ@@@ς; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.

Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:

· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και

· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»). Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες. Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.

Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της. Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.

Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό). Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ. ¨Όλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

netakias
enimerwsi.com