Πώς λεγόταν η Αθήνα πριν ονομαστεί Αθήνα;


Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Είναι από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει ως το 3.200 π.Χ.
Η Αρχαία Αθήνα, μια περιτοιχισμένη πόλη, ήταν μία πανίσχυρη πόλη-κράτος, που αναπτύχθηκε παράλληλα με το λιμάνι της, το οποίο αρχικά ήταν το Φάληρο και αργότερα ο Πειραιάς. Κέντρο των τεχνών, της γνώσης και της φιλοσοφίας, έδρα της Ακαδημίας του Πλάτωνα και το Λυκείου του Αριστοτέλη, αναφέρεται ευρέως ως λίκνο του Δυτικού πολιτισμού και γενέτειρα της δημοκρατίας, κυρίως λόγω της επίδρασης των πολιτιστικών και πολιτικών επιτευγμάτων της κατά τους 5ο και 4ο αιώνες π.Χ. στο υπόλοιπο της τότε γνωστής Ευρωπαϊκής ηπείρου.
Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά, Ακταίο. Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία, είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα.
Ο Κέκρωψ δέχεται το δώρο της θεάς Αθηνάς, το ιερό δένδρο της ελαίας, κρατήρας 410 π.Χ., ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού παντρεύτηκε την κόρη του.

Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματος του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα. Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα. Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό. Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον..) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς.

Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομα της. Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό: Αφίδναι, Βραυρώνα, Δεκέλεια, Επάκρια, Ελευσίνα, Κεκροπία, Κηφισία, Κυθαιρός, Φάληρο, Σφαιττός, Τετράπολις, Θορικό Περισσότερα…

Η ίδρυση της Αθήνας χάνεται στην αχλύ του μύθου, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι προϋπήρχε της Μυκηναϊκής εποχής. Στα πανάρχαια χρόνια της νεολιθικής εποχής,όλη η περιοχή της Αττικής λεγόταν “Κραναά”. Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο “κραναός” που σημαίνει τραχύς, πετρώδης, όπως δηλαδή ήταν όλη η βραχώδης Αττική χερσόνησος.
Κέκροπας
Πρώτοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται οι Πελασγοί και μετέπειτα,μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα,οι Ίωνες (ο γενάρχης Ίων ήταν υιός του Απόλλωνα και της Κρέουσας). Πρώτος βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ο Πελασγός Ακταίος και το αρχικό της όνομα ήταν “Ακτή” ή “Ακτική”. Τον Ακταίο διαδέχθηκε ο γαμπρός του,”Κέκροπας”,από τον οποίο ονομάστηκε “Κεκροπία”.
Ακταίος
-Σύμφωνα με τον Φερεκύδη, ήταν πατέρας του Τελαμώνα και φίλος του Πηλέα. -Σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής. Η κόρη του Άγραυλος παντρεύτηκε τον Κέκροπα, τον οποίο διαδέχτηκε στον θρόνο της Αττικής ο Κραναός. 3. Γιος του Ίστρου, ποτάμιου θεού των Σκυθών, και σύμμαχος των Τρώων.

e-istoria.com μέσω dinfo.gr

Το διαβάσαμε από το: Αφιέρωμα: Πως λεγόταν η Αθήνα πριν ονομαστεί Αθήνα; http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/06/blog-post_724.html#ixzz4jc1fz1GW

Κάποτε υπήρχαν στην Αθήνα


1-%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bf%ce%bd
. 9.5 χιλ. χρυσός αιώνας της Αθήνας ήταν ο 19ος. Μέσα σε 50 χρόνια ένα μικρό χωριό στους πρόποδες της Ακρόπολης μετατράπηκε σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με ανάκτορα, νεοκλασικά μέγαρα, βουλεβάρτα και μερικά από τα ομορφότερα δείγματα νεοκλασικισμού στον κόσμο – που τότε ήταν και απολύτως της μόδας. Όμως η ανάπτυξη, η ανοικοδόμηση, ο υπερβολικός εκμοντερνισμός, το οικονομικό συμφέρον, αλλά και ο πόλεμος και η έλλειψη χρημάτων συνετέλεσαν ώστε μερικά θαυμάσια κτίρια να χαθούν για πάντα. Κτίρια που αν είχαν διατηρηθεί η εικόνα της Αθήνας θα ήταν διαφορετική, σίγουρα ομορφότερη.
Ξενοδοχείο Ακταίον
1-%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bf%ce%bd
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εμβληματικού χαμένου κτιρίου. Βρισκόταν στο Νέο Φάληρο -στη θέση όπου σήμερα υπάρχει ιδιωτικό νοσοκομείο- και είχε χτιστεί σε σχέδια του Πάνου Καραθανασόπουλου (μαθητή του Τσίλερ) στα πρότυπα των παραλιακών palace ξενοδοχείων που ανθούσαν στις ευρωπαϊκές λουτροπόλεις. Εγκαινιάστηκε το 1903 και για δεκαετίες ήταν το κέντρο της αναψυχής για την ελίτ της Αθήνας, αλλά και των υψηλών επισκεπτών -εστεμμένων, επιχειρηματιών, ζάπλουτων της εποχής- από όλη την Ευρώπη. Είχε 160 δωμάτια, μεγάλες αίθουσες δεξιώσεων, κήπους και παραλία. Η παρακμή του ξεκίνησε λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου έπαθε εκτεταμένες ζημιές από βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο η κατεστραμμένη και πάμφτωχη Ελλάδα δεν μπορούσε να συντηρήσει ένα τέτοιο οικοδόμημα και έτσι το ξενοδοχείο εγκαταλείφθηκε, για να κατεδαφιστεί τελικά επί Αριστείδη Σκυλίτση, του αλήστου μνήμης διορισμένου από τη χούντα δημάρχου Πειραιά.
Μέγαρο Νεγρεπόντη
2-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%ce%b3%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b7
Η μεγαλύτερη απώλεια στην Πλατεία Συντάγματος είναι το μέγαρο αυτό που χτίστηκε το 1880 και κατεδαφίστηκε το 1956. Ανήκε στην εποχή που η λεωφόρος Αμαλίας ήταν η επίσημη «βόλτα» των Αθηναίων που περπατούσαν έχοντας στη μία πλευρά τον Βασιλικό Κήπο και στην άλλη πολυτελείς κατοικίες. Εδώ κατοικούσαν προτού χτιστεί το ανάκτορο Διαδόχου (το 1897) ο μετέπειτα Κωνσταντίνος Α’ και η σύζυγός του Σοφία. Στη συνέχεια, και μέχρι το 1940, στέγασε το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Στη θέση του χτίστηκε πολυκατοικία το 1959.
3-%ce%b2%ce%b9%ce%bb%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%b1
Βίλα Μαργαρίτα
4-2
Χτίστηκε στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα και ανήκε σε Αρμένιο έμπορο. Βρισκόταν στη συμβολή των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Μεσογείων. Απολύτως ασυνήθιστη εικόνα για την Αθήνα, θύμιζε κάστρο, είχε πύργους και πολεμίστρες, και ήταν -φυσικά- χτισμένο από πέτρα. Πέρασε στην ιδιοκτησία του επιχειρηματία Ευστάθιου Λάμψα (ιδρυτή του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία) και στη συνέχεια στις κόρες του. Κατά τη δεκαετία του ’60 μεγάλο μέρος των κήπων του απαλλοτριώνεται για τη διαπλάτυνση των λεωφόρων. Οι κληρονόμοι πωλούν τον πύργο το 1970 και οι νέοι ιδιοκτήτες (η Κτηματική Τράπεζα) αποφασίζουν αμέσως την κατεδάφισή του. Άλλωστε, όπως ήταν η άποψη της κυβέρνησης της χούντας, το κτίσμα δεν είχε τίποτα από ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση και δεν υπήρχε λόγος να διατηρηθεί. Στη θέση του στέκει σήμερα το 9όροφο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας.
5-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%cf%89%ce%bd
Δημοτικό Θέατρο Αθηνών
Στο σημείο που σήμερα υπάρχει η πλατεία Κοτζιά, η ανοιχτή ανασκαφή και το υπόγειο πάρκινγκ, βρισκόταν το Δημοτικό Θέατρο. Σε σχέδια του Τσίλερ και χρηματοδότηση από τον Ανδρέα Συγγρό (λέγεται ότι ο τραπεζίτης θυσίασε πολλούς εσωτερικούς χώρους, μίκρυνε τη σκηνή και σχεδόν εξαφάνισε τα καμαρίνια των ηθοποιών προκειμένου να δημιουργηθούν καταστήματα και γραφεία που τα εκμεταλλευόταν ο ίδιος), εγκαινιάστηκε το 1888 και η τύχη του ήταν από την αρχή… στραβή. Εκτός από τις παρεμβάσεις του Συγγρού, το θέατρο υπέφερε εξαρχής από έλλειψη χρημάτων -που καθυστέρησαν σημαντικά την ανέγερσή του-, η λιτή του διακόσμηση του στερούσε κάθε μεγαλοπρέπεια με αποτέλεσμα να μην αποκτήσει ποτέ την αίγλη που του άξιζε, ενώ στην επίσημη πρεμιέρα του 1888 ο βασιλιάς Γεώργιος κοιμήθηκε και ενοχλούσε με το ροχαλητό τους θεατές. Το 1901 εγκαινιάζεται το Βασιλικό (σήμερα Εθνικό) Θέατρο και το Δημοτικό αποκτά και επισήμως δεύτερο ρόλο. Το 1922 φιλοξένησε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία οι οποίοι, μέσα στην ταλαιπωρία τους και λόγω του σκληρού χειμώνα, άναβαν φωτιές στο εσωτερικό προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Για να συμπληρωθεί η κακοτυχία, η θέα ενοχλούσε τον τότε δήμαρχο Κωνσταντίνο Κοτζιά (το γραφείο του έβλεπε στο πίσω μέρος του θεάτρου), αλλά και τον τότε διοικητή της Εθνικής Τράπεζας Ιωάννη Δροσόπουλο που είχε το γραφείο του ακριβώς απέναντι, στην οδό Αιόλου. Έτσι, το 1940 το θέατρο κατεδαφίστηκε και, κατά παράξενα ειρωνικό τρόπο, η πλατεία πήρε το όνομα του ανθρώπου που το εξαφάνισε.
6-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%bf-%cf%80%ce%b5%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85
7
Μέγαρο Πεσμαζόγλου Βρισκόταν στη γωνία της Βασιλίσσης Σοφίας με την Ηρώδου Αττικού και χτίστηκε το 1900 σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ από τον επιχειρηματία Ι. Πεσμαζόγλου.
Σκοπός ήταν η ενοικίαση πολυτελών διαμερισμάτων σε ξένους. Από τα πρώτα τέτοια κτίρια μεγάλης κλίμακας στην πόλη και με χαρακτηριστικό τον πυργοειδή τρούλο στη γωνία του, «τεμαχίστηκε» κατά τη δεκαετία του 1960 και στο γωνιακό του τμήμα, που κατεδαφίστηκε, χτίστηκε κτίριο γραφείων. Το άλλο τμήμα, που κατά την κατοχή στέγασε τη γερμανική πρεσβεία (φωτ.) διατηρείται μέχρι σήμερα.
8
Βίλα Θων Ο Νικόλαος Θων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850 και ήταν γιος του Βαυαρού λογιστή Καρλ Θων, μέλος της ακολουθίας του βασιλιά Όθωνα, και ο ίδιος ανώτερος αυλικός του βασιλιά Γεωργίου του Α’. Η έπαυλή του -σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ- βρισκόταν στην συμβολή των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, και σε όλο το τετράγωνο με τις οδούς Αιτωλίας και Θεοφάνους, και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1880. Ήταν ένα θαυμάσιο κτίσμα τόσο στο σχεδιασμό του όσο και στο διάκοσμό του (γλυπτά, τζάμια με βιτρό, υπέροχος κήπος). Το 1921 το κτήμα πουλήθηκε και στη συνέχεια λειτούργησε κατά καιρούς ως κλινική, σχολείο, μπυραρία, στρατώνας, φυλακή, αλλά και κατοικία. Το 1944 η έπαυλη ανατινάχθηκε στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Μεταπολεμικά χτίστηκε στην πρόσοψη του κτήματος ένα ακαλαίσθητο συγκρότημα καταστημάτων και σήμερα στη θέση τους βρίσκεται κτίριο γραφείων. Από ολόκληρο το παλαιό κτήμα σώζεται σήμερα μόνο ο μοναδικός κυκλικός ναός στην Ελλάδα, ο Άγιος Νικόλαος.
9-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%80%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85
Οικία Σαριπόλου Από τα ελάχιστα δείγματα νεογοτθικού ρυθμού στην Αθήνα, η οικία Σαριπόλου βρισκόταν στη βορειοδυτική γωνία Πατησίων και Χαλκοκονδύλη. Ανήκε στον νομικό Ιωάννη Σαρίπολο και χτίστηκε περίπου το 1870. Πέρασε στις κόρες του και το 1908 έφυγε από την ιδιοκτησία της οικογένειας. Άντεξε σχεδόν 90 χρόνια προτού κατεδαφιστεί το 1956 για να δώσει τη θέση του σε ένα ακόμα απρόσωπο και κακοσυντηρημένο κτίριο γραφείων, από αυτά που γέμισαν την Πατησίων μετά το 1960. H Αθηνά Σαρίπολου-Λίβα, μία από τις κόρες του Ιωάννη, απαθανάτισε σε υδατογραφίες το εσωτερικό και το εξωτερικό του πατρικού της σπιτιού.
10-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%85
Οικία Τσοποτού Ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ξεχωριστά σπίτια βρισκόταν στη γωνία Πειραιώς και Μενάνδρου. Ο άγνωστος αρχιτέκτονας είχε αντιγράψει το Μνημείο του Λυσικράτη στην Πλάκα. Το οίκημα άντεξε ακριβώς 100 χρόνια, από το 1870 μέχρι το 1970 που κατεδαφίστηκε. Στη θέση του, άλλο ένα απρόσωπο πολυώροφο κτίριο. [news247]

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/8-katedafismena-ktiria-pou-kapote-ipirchan-stin-athina/

Κατά μήκος της Πατησίων


plateia-amerikis-ethnos-1949 Πλατεία Αμερικής 1949
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Κυπριάδη

Περιδιαβαίονοντας την οδό Πατησίων και φτάνοντας στο τέρμα της, στη συμβολή με το Γαλάτσι ξεκινά η «Κηπούπολη Κυπριάδη» που συνιστά την βορειότερη συνοικία του Δήμου Αθηναίων. Ο οικισμός δημιουργήθηκε το 1920 απο τον επιχειρηματία Μίνωα Κυπριάδη και αναγνωρίστηκε απο την πολιτεία με διάταγμα του 1933. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε ένας πολυφρόντιστος αισθητικά οικισμός με επιμελημένα και καλωπισμένα σπίτια, που μυροβολούσαν το μεράκι και την αγάπη των κατοίκων της περιοχής. Με την οικιστική της ποιότητα η Κυπριάδη αποτέλεσε πόλο έλξης πολλών διανοουμένων και καλλιτεχνών, που έσπευδαν να εγκατασθούν σ΄αυτήν. Πολύ σύντομα έτσι επώνυμοι εικαστικοί της γενιάς του ΄30 εγκαταστάθηκαν στην Κυπριάδου και έφτιαξαν τα εργαστηριά τους εκεί. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τους Φ. Κόντογλου, Σπ. Παπαλουκά, Γ. Βακαλό, Δ. Πικιώνη, ενώ και κορυφαίοι της ελληνικής διανόησης όπως ο μεγάλος μας ποιητής Γ. Δροσίνης, αλλά και ο κορυφαίος της εκπαιδευτικής μας μεταρρύθμισης Δ. Γληνός, είχαν επιλέξει την Κυπριάδου ως χώρο κατοικίας τους.

Περιοχή Λεβίδη

Η περιοχή Λεβίδη συνίσταται στο νοητό τετράγωνο που περικλείνεται μεταξύ των οδών Κεφαλληνίας και Αγίου Μελετίου. Το όνομά της προσέλαβε περί το 1900 απο την ευρισκόμενη εκεί παραθεριστική κατοικία της περίφημης οικογένειας Ν. Λεβίδη (Πατησίων 152), μέλη της οποίας αποτέλεσαν επιφανή στελέχη της επανάστασης του 1821, αλλά και Φιλικοί επίσης. Αρκετά εξ αυτών ακόμα υπήρξαν πολιτικοί και λόγιοι. Επιφανέστερος όλων ο Νικόλαος Λεβίδης, που αποτέλες πρωτεργάτης του περιοδικού «Ο Λόγιος Ερμής». Ο Ν. Λεβίδης απεβίωσε το 1852 στην Αθήνα.

Πλατεία Αμερικής – Αγάμων

Κεντρική πλατεία στον οδικό άξονα της Πατησίων, η Πλατεία Αμερικής – «Αγάμων».Το πρωθύστερο όνομά της ήταν «Ανθεστηρίων» δοθέντος ότι ως εξοχική περιοχή των Αθηνών, τα παλιά χρόνια προσέρχονταν οι Αθηναίοι για να εορτάσουν την Πρωτομαγιά. Το όνομα «Αγάμων» κυριάρχησε αργότερα απο την πολύφερνη κοινωνικά παρουσία μιας ομάδας ζωηρών νέων, που σύχναζαν σε καφενείο της περιοχής, οι οποίοι ήταν ορκσιμένοι εχθροί του γάμου και διέδιδαν προκλητικές για τα κοινωνία ήθη της εποχής θεωρίες κατά του γάμου. Η εκεντρική αυτή παρέα της εποχής των αγάμων νέων, δημιούργησε κοινωνικό κίνημα κατά του γάμου, ενώ μέσα απο τις στήλες της «Εφημερίδας των Κυριών» που που διηύθυνε η περίφημη σουφραζέτα Καλλιρόη Παρρέν, προετάθη η φορολόγηση των αγάμων. Χαρακτηριστικό εξάλλου της προσήλωσης των αγάμων στην θεωρία τους είναι και το εξής γεγονός. Κάποτε ένας εξ αυτών επο ονόματι Γεώργιος Περπινιάς επιπλοποιός, παρέβη τον όρκο του και παντρεύτηκε. Σύντομα ωστόσο διαπίστωσε ότι η γυναίκα του ήταν εριστική και δύστροπη. Οπότε παρήγγειλε ένα κάρο, φόρτωσε επάνω τα έπιπλα, την προίκα και τα υπάρχοντά της και ξαπόστειλε πίσω την νεόνυφη στον πατέρα της. Υπάρχει ακόμα και μια άλλη εκδοχή για το τοπωνύμιο «αγάμων», σύμφωνα με την οποία η ονομασία «αγάμων» δόθηκε ως χώρος μυστικών ερωτικών συναντήσεων. Απο το 1927 πάντως η Πλατεία πήρε με απόφαση του Δήμου Αθηναίων την ονομασία «Αμερικής». Επι της πλατείας υπάρχει μαρμάρινο καλαίσθητο συντριβάνι.

Πλατεία Κολιάτσου

Ακριβώς μετά την Πλατεία Αμερικής στον άξονα της Πατησίων υπάρχει η Πλατεία Κολιάτσου. Έλαβε το όνομά της απο το πλήθος των αγροτικών ιδιοκτησιών στην περιχή της περιώνυμης μεγαλοαστικής οικογένειας Κολιάτσου στα μέσα του 19-ου αιώνα. Η οικογένεια Κολιάτσου διαδραμάτισε μείζονες ρόλους στην ελληνική επανάσταση. Ο Στυλιανός Κολιάτσος (1830-1878) αποτέλεσε εξέχον στέλεχος της Εθνοφυλακής και πρωταγωνίστηκε στην εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα. Με την λήξη του μεγάλου- Β΄παγκοσμίου πολέμου η Πλατεία λαβε το όνομα «Αυστραλίας» εις ένδειξη ευγνωμοσύνης πρός το έθνος της Αυστραλίας, που συνέδραμε τον ελληνικό λαό στα χρόνια του εξοντωτικού για τους έλληνες Β΄παγκοσμίου πολέμου. Ωστόσο το όνομα αυτό δεν εμπεδώθηκε απο τους Αθηναίους και κατέστη με την πάροδο του χρόνου νεκρό.

Περιοχή Κλωναρίδου

Η περιοχή Κλωναρίδου οριοθετείται μεταξύ των παραλλήλων αφενός της οδού Πατησίων, αφετέρου της νοητής γραμμής του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Και εμφανίζεται με το όνομα «Κλωναρίδου» απο τις αρχές του 20-ου αιώνα. Το όνομα προσέλαβε απο την ύπαρξη του ομώνυμου εργοστασίου στην περιοχή Ζυθοποιίας «Κ. Κλωναρίδου» που υφίστατο στην περιοχή Πατησίων και Καυταντζόγλου. Η ζυθοποιία ιδρύθηκε γύρω στα 1900. Περιμετρικά της υπήρχαν μπυραρίες και κέντρα αναψυχής. Την δεκαετία του 1930 το εργοστάσιο εξαγοράστηκε απο τη αντίστοιχη εταιρεία Ζυθοποιίας του Καρόλου Φίξ, η οποία άλλαξε την χρήση του εργοστασίου, ως αποθήκης και παγοποιίας. Σήμερα διασώζεται ένα μικρό τμήμα του αρχικού οικοδομήματος.Παράλληλα με το εργοστασιοκό συγκρότημα, αρχικά ευρίσκετο εκεί και η έπαυλη Κλωναρίδη.

Αλυσίδα

Συνεχίζοντας την οδική μας διαδρομή στον άξονα της Πατησίων, θα συναντήσουμε στο τέρμα της Πατησίων την περιοχή της «Αλυσίδας». Την ονομασία της αυτή είχε προσλάβει η περιοχή απο το 1900, οπότε και είχε τοποθετηθεί μια μεγάλη σιδερένια αλυσίδα, για να σταματά την διέλευση των πεζών όταν περνούσε απο κεί το αρτιγένητο τραίνο σιδηροδρόμου Αθηνών-Κηφησιάς. Ειδικώτερα όταν κατέφθανε το τραίνο στην περιοχή, ένας υπάλληλος του σιδηροδρόμου άπλωνε μια αλυσίδα και διέκοπτε υποτυπωδώς την κίνηση. Απο το 1930 όμως για λόγους ασφαλέστερης διακοπής της κυκλοφορίας, δυο σιδερένιες μπάρες υπεκατέστησαν την αλυσίδα. Με την πάροδο του χρόνου η περιοχή της αλυσίδας απέκτησε προσπέλαση με το τράμ της εποχής και έτσι γνώρισε μεγάλη άνθηση με την λειτουργία εστιατορίων και κέντρων αναψυχής. Η περιοχή της αλυσίδας είναι ακόμα συνδεδεμένη με την εορτή της Πρωτομαγιάς.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
http://www.panosavramopoulos.blogspot.gr
olympia.gr