Η ελληνική γκοφρέτα ΜΕΛΟ


Η ελληνική γκοφρέτα που κυριάρχησε στην αγορά και χάθηκε ξαφνικά.

Με δυο παλιές ελληνικές δραχμές και μια γκοφρέτα στις αλάνες μεγάλωσαν τα παιδιά των δεκαετιών του 1960 και του 1970.

Μια γκοφρέτα που χάθηκε ξαφνικά από την αγορά και σήμερα πλέον δεν υπάρχει. Οι δε νεότεροι δεν έχουν ακούσει ποτέ για τη «γκοφρέτα ΜΕΛΟ». Μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά, έγινε μεγάλη μόδα και γνώρισε τεράστια επιτυχία μέχρι να σβηστεί πλήρως από το χάρτη.

Άλλωστε οι γκοφρέτες αποτελούσαν πάντα ένα αγαπημένο γλυκό σνακ, σε χαμηλή τιμή, χαμηλότερη από τη σοκολάτα και μέχρι σήμερα σημειώνουν καλές επιδόσεις στην αγορά. Η περιβόητη «ΜΕΛΟ» έκανε την εμφάνισή της στη δεκαετία του 1960.

Την έφτιαχνε η ομώνυμη εταιρεία – σοκολατοποιία με έδρα τον Πειραιά. Γρήγορα σάρωσε την αγορά της εποχής. Η «ΜΕΛΟ» βέβαια δεν «έπαιζε» μόνη της, όμως η γκοφρέτα της είχε αναμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία, για όσο άντεξε.

«Είναι ΜΕΛΟ. Τι άλλο θέλω;». Αυτό ακριβώς ήταν το κεντρικό σύνθημα για τη γκοφρέτα που κυριάρχησε στα τέλη του 1960 και τη δεκαετία του 1970 με τιμή δύο δραχμές και μπορεί κάποιος να πει ότι αποτέλεσε προπομπό της διάσημης σοκοφρέτας που κυκλοφορεί και σήμερα.

Η γκοφρέτα της «ΜΕΛΟ» διαφημίστηκε έντονα για την εποχή, καθώς ήταν αυτή που συνδύαζε τη σοκολάτα με τη γκοφρέτα, μέσα σε μια συσκευασία που έκρυβε εκπαιδευτικά δώρα.

«Μια καινούργια λιχουδιά για μεγάλους και παιδιά» έγραφε η εταιρεία. «Η άριστη βιομηχανοποίσις, η τέλεια επεξεργασία εξασφαλίζουν τον θαυμασμόν σας. Σας προσφέρουν ό,τι ακριβώς έλειπε. Είναι ΜΕΛΟ. Τι άλλο θέλω;» έλεγε η εταιρεία στις διαφημίσεις της.

Το πρωτοποριακό στοιχείο που είχε μεταξύ άλλων η γκοφρέτα «ΜΕΛΟ» ήταν οι εκπλήξεις που έκρυβε.

Αυτό που τότε τα παιδιά αποκαλούσαν «τύχη».

Ήταν η πρώτη γκοφρέτα που μέσα στη συσκευασία είχε και χαρτάκια, τα οποία έπρεπε να συγκεντρώσεις σε άλμπουμ. Τα πρώτα χαρτάκια είχαν τις σημαίες και τις εθνικές ενδυμασίες όλων των κρατών της γης.

Μάλιστα έπρεπε να συγκεντρώσεις 120 χαρτάκια! Το δε άλμπουμ το αγόραζες για 3 δραχμές! Μετά την επιτυχία με τα χαρτάκια που έκαναν διάσημη τη γκοφρέτα η εταιρεία έβγαλε και άλλες σειρές. Ωστόσο η πιο διάσημη σειρά ήταν αυτή με τις εθνικές ενδυμασίες όλων των κρατών της εποχής.

Εξίσου γνωστοί και πετυχημένοι ήταν και οι «Σταθμοί στην Ιστορία».

Όποιος κατάφερνε να μαζέψει όλα τα χαρτάκια έστελνε το άλμπουμ στην εταιρεία και έπαιρνε πίσω για δώρο μια δερμάτινη μπάλα ή μια κούκλα… Ειδικά η δερμάτινη μπάλα ήταν αυτό που ποθούσαν όλα τα αγόρια της εποχής στις αλάνες.

Η εξαφάνιση της γκοφρέτας «ΜΕΛΟ»

Η γκοφρέτα «ΜΕΛΟ» όπως έκανε μεγάλη επιτυχία και κυριάρχησε για πολλά χρόνια στην αγορά έτσι και εξαφανίστηκε.

Εξίσου παλιά ήταν και η γκοφρέτα της ΙΟΝ «Σαφάρι» με εικόνες μέσα στη συσκευασία άγριων ζώων, αλλά δεν έμελλε να μακροημερεύσει καθώς λύγισε από τη «σοκοφρέτα» που βγήκε στην αγορά το 1977.

Μάλιστα μέχρι το 1993 έβγαινε μόνο η κλασική με την κόκκινη και χρυσή συσκευασία.

Τη «σοκοφρέτα» την έβγαλε η ΙΟΝ. Η εταιρεία που ιδρύθηκε το 1930 από μια παρέα φίλων που φιλοδοξούσαν να γίνουν διάσημοι σοκολατοποιοί. Τότε δημιουργούν και το πρώτο εργοστάσιο στην οδό Πειραιώς.

Λίγα χρόνια μετά η ΙΟΝ εξαγοράζει την εταιρεία ζαχαρωδών προϊόντων Νasko και αργότερα άλλες εταιρείες του χώρου. Από τη δεκαετία του ΄60 επενδύει στη διαφήμιση, αρχικά σε έντυπα και αργότερα στην τηλεόραση. Το 1977 λανσάρει τη «σοκοφρέτα»,το πρώτο σε προτίμηση γλυκό σνακ στην ελληνική αγορά μέχρι και σήμερα.

Μεγάλος ανταγωνιστής που μπαίνει στην αγορά και κυκλοφορεί από τη δεκαετία του ’70 είναι η «Κουκουρούκου» που πάντα είχε μεγάλο μερίδιο στην αγορά, αλλά και η διαχρονική, Serenata στην κατακόκκινη συσκευασία της.

Γνώρισε επιτυχία πολλά χρόνια και γνωρίζει ακόμη ενώ όλοι θυμούνται τις ξεχωριστές διαφημίσεις.

Η ιστορία και των δύο προϊόντων ξεκινάει το 1971 σε μια μικρή βιοτεχνία που κάνει δειλά τα πρώτα της βήματα στην Κυψέλη. Πέντε χρόνια αργότερα μετακομίζει στον Γέρακα και μετεξελίσσεται σε βιομηχανία. Τα πρώτα προϊόντα της (Κουκουρούκου, Αmaretti και Serenata) πωλούνταν μόνο στην Αθήνα, σύντομα όμως εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα και σήμερα εξάγονται σε πολλές χώρες.

Η «κουκουρούκου» κυκλοφόρησε το 1978 και ήταν ένα από τα παιδικά προϊόντα που συνδύαζαν την γκοφρέτα με το παιχνίδι καθώς τα παιδιά έβρισκαν μέσα σε κάθε συσκευασία αυτοκόλλητα και κέρδιζαν δώρα. Η Αmaretti βγήκε στα περίπτερα έναν χρόνο μετά , ενώ η Serenata ταυτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με το σλόγκαν «Serenata και πάσης Ελλάδος».

Πηγή : newsbeast
trelokouneli.gr

Advertisements

Η ιστορία του ναργιλέ στην Αθήνα



Πηγή: Μικρός Ρωμιός, του Ελευθέριου Σκιαδά

Μετά την Κωνσταντινούπολη έκαναν την επανεμφάνισή τους και στην Αθήνα, κυρίως στα δρομάκια του Ψυρρή, οι βλαβεροί ανατολίτικοι ναργιλέδες. Ο διαβάτης βλέπει τα απομεινάρια της νωχέλειας παλαιότερων χρόνων, ακουμπισμένα στα πεζοδρόμια ή στα τραπεζάκια και πολλούς νέους να αρέσκονται στη χρήση τους. Θλιβερά αντίγραφα μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί. Της εποχής την οποία το σπινθηροβόλο πνεύμα του Σουρή απεικόνιζε στον τίτλο της εφημερίδας του με το αραλίκι στον καφενέ, το ναργιλέ έμβλημα της ανατολίτικης απραξίας και του ραχατιού και τον μικρό λούστρο να αγωνίζεται για τα προς το ζην. Αλλά πότε εξαφανίστηκαν από την Αθήνα οι ναργιλέδες; Ο πρώτος που έδιωξε τους ναργιλέδες από τα καφενεία του, στις αρχές ακόμη του 20ού αιώνα, ήταν ο περίφημος Ζαχαράτος. Εξάλλου, στην πραγματικότητα ελάχιστοι ήταν εκείνοι που γνώριζαν την τέχνη του. Όπως παραδεχόταν ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, η χρήση του ναργιλέ ήταν μία «μικρά επιστήμη», μια περίπλοκη τέχνη και διαδικασία ολόκληρη με τσιμπίδια, κάρβουνα, επιστόμια, ανάμματα, γουργουρητά. Η χρήση τους στην Αθήνα ήταν μια παρωδία. Ακόμη και το πολυτελές κάρβουνο που χρησιμοποιούσαν στις χώρες της ανατολής και στην επαρχία και προερχόταν από τους κόμπους του κλήματος της αμπέλου, στην ελληνική πρωτεύουσα είχε αντικατασταθεί από το κοινό και κακής ποιότητας κάρβουνο. Τα κομψοτεχνήματα των καφενείων της Σμύρνης, με τα κουδουνάκια, τα λιλιά, τα φιρφιριά και τα αστραφτερά μέταλλα, στην Αθήνα είχαν μεταβληθεί σε γυμνούς, ευτελείς και κακομοίρηδες ναργιλέδες!

Το ινδοκάρυον και η δικτατορία του Μεταξά
Παρά τις διώξεις και τις αστυνομικές διατάξεις που απαγόρευαν τη χρήση του ναργιλέ, από τις αρχές της δεκαετίας 1930, το ινδοκάρυον (=ινδική καρύδα), όπως ήταν η λόγια ονομασία του ανατολικής προέλευσης ναργιλέ (περσ. nargila, τουρκ. nargele), κατόρθωσε να επιβιώσει για πολλά χρόνια ακόμη. Ένα από τα πιο καίρια πλήγματα δέχθηκε από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου όταν… εκτοπίστηκε από το κέντρο της πρωτεύουσας. Απαγορεύθηκε η χρήση του στο κέντρο των Αθηνών και οι θιασώτες του αποτραβήχτηκαν σε χώρους που ευνοούσαν περισσότερο την έκσταση που τους χάριζε ο ναργιλές. Αλλά δεν εξαφανίστηκε. Συνέχισε την πορεία του έως και τη δεκαετία του 1960. Στα τέλη εκείνης της δεκαετίας, στις αρχές της λεωφόρου Συγγρού, είχε απομείνει ένας καφενές όπου μπορούσαν να απολαύσουν τον ναργιλέ τους οι θεριακλήδες τουρίστες από την ανατολή που επισκέπτονταν την ελληνική πρωτεύουσα. Ήταν όμως μια εξαίρεση. Στην πραγματικότητα, τα τελευταία στέκια των θεριακλήδων «ναργιλεδοφουμαδόρων» εξαφανίστηκαν μαζί με τα ιστορικά καφενεία, τα οποία έκλεισαν ή κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους ανεγέρθηκαν σύγχρονα μεγαθήρια με σνακ μπαρ και ουζερί.

Ο ναργιλές στην Ομόνοια και στο Κολωνάκι
Πάντως, στα μέσα της δεκαετίας 1950 δύο κεντρικά στέκια με την ονομασία «Βυζάντιον» διέθεταν ακόμη ναργιλέδες. Το ένα στην Ομόνοια, δίπλα στο φαρμακείο του Μπακάκου και το άλλο στην πλατεία Κολωνακίου. Το άντρο των θεριακλήδων στην Ομόνοια διέθετε και ιδιαίτερη αίθουσα για τους ναργιλετζήδες. Οι περισσότεροι ήταν απόμαχοι ναυτικοί και κάποιοι απόστρατοι αξιωματικοί. Συγκεντρώνονταν εκεί για να απολαύσουν νωχελικά τον καπνό από το αναμμένο τουμπεκί, να κουβεντιάσουν τις εξελίξεις και ικανοποιημένοι να πάνε στα σπιτικά τους να συνεχίσουν την ξεκούραση. Τα ίδια και στο «Βυζάντιον» του Κολωνακίου, όπου οι ελάχιστοι πλέον θεριακλήδες αραίωσαν δραματικά αποχωρώντας από τη ζωή και αφήνοντας άδειες τις καρέκλες του καφενείου. Ήταν οι ελάχιστοι οπαδοί μιας ξεχασμένης αίρεσης, όπως αποκλήθηκε κάποτε. Οι χρήστες του ναργιλέ προτιμούσαν τον ρυθμικό θόρυβο και το γουργούρισμά του από το άκουσμα μιας δυσάρεστης είδησης. Άκουγαν τους ρογχασμούς της συσκευής και βυθίζονταν στις σκέψεις τους. Το επιστόμιο (πίπα) που κουβαλούσαν συνήθως στην τσέπη τους ήταν δείγμα της ευπορίας ή της φτώχειας τους, αφού κατασκευαζόταν από κεχριμπάρι, χρυσό, ασήμι ή απλό σίδερο. Γι’ αυτό η επανεμφάνιση ναργιλέδων στους δρόμους των Αθηνών και στα στέκια που συχνάζουν νέα παιδιά μοιάζει για κάποιους, απλώς, με κακόγουστη φάρσα….

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-istoria-tou-nargile-stin-athina-pos-ton-xrisimopoiousan-kai-pote-eksafanistike-apo-ta-kafeneia/

Ελλάδα, Καλοκαίρι 1950, 1960, φωτογραφίες



Η επιτομή και η πραγματική ουσία του ελληνικού καλοκαιριού μέσα από 30 εξαιρετικές φωτογραφίες του Μουσείου Μπενάκη.
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες περασμένων δεκαετιών που αποτυπώνουν ιδανικά ανθρώπους συμφιλιωμένους με το «απλό», με το «λίγο». Εικόνες ελληνικών νησιών που αν και πολύ λίγο θυμίζουν την σημερινή πραγματικότητα, σε μαγεύουν και σου προκαλούν θλίψη και νοσταλγία..

1. Μύκονος, 1955. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

2. Κάλυμνος, 1950. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

3. Πάρος, 1958 Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

4. Λέσβος 1958. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

5. Πάρος, 1971. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

6. Λιτανεία, Πάτμος, 1950-55. Φωτογραφία της Βούλα Παπαϊωάννου.

7. Πάρος, 1971. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

8. Ακτή «Αστέρας», Βουλιαγμένη, 1957 και 1961. Φωτογραφίες του Δημήτρη Χαρισιάδη.

9. Ποδηλατάδα στη Ρόδο του ’55. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη.

10. Επίδαυρος 1956. Φωτογραφίες του Δημήτρη Χαρισιάδη.

11. Ύδρα, 1961. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

12. Σαντορίνη, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

13. Πάρος,1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

14. Πάρνηθα, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου.

15. Κάρυστος, 1950-55. Φωτογραφία της Βούλας Παπαιωάννου.

Μύκονος 1955. Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη

Μήλος, 1970. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας

Πάρος. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας.

Η γνωστή αναμονή στο λιμάνι! Μύκονος. Φωτ. Ζαχαρίας Στέλλας

Παστέλι του δεκαπενταύγουστου! Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Μύκονος. Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Βουτιές με αυτοσχέδια «σωσίβια»! Φωτογραφία του Ζαχαρία Στέλλα.

Πάρος, 1951. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου

Πάρος, Παροικιά, 1962. Φωτογραφία του Ιωάννη Λάμπρου

Μύκονος, περ. 1905 – Φωτογραφία: Μαίρη Παρασκευά

Στο κατάστρωμα, 1967. Φωτογραφία: Ιωάννης Λάμπρου.

Μύκονος, 1935. Φωτογραφία: Βούλα Παπαιωάννου

dinfo.gr

Το διαβάσαμε από το: Πως ήταν το καλοκαίρι στη Μύκονο, την Πάρο και τη Σαντορίνη το 50 και το 60; Σπάνιες φωτογραφίες μιας άλλης εποχής http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/07/50-60.html#ixzz4moymPm9l

Η ιστορία της δίαιτας



Η δίαιτα για την απώλεια βάρους, όπως την ξέρουμε σήμερα, έχει τις ρίζες της στη βικτωριανή εποχή, καθώς στην αρχαιότητα, ο περιορισμός της τροφής είχε την έννοια της βελτίωσης της πνευματικής και σωματικής υγείας.
Η δίαιτα για λόγους αισθητικής, με στόχο την απώλεια βάρους κάνει την εμφάνισή της στο 19ο αιώνα και αποκτά άμεσα πολλούς οπαδούς στα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα (τα χαμηλότερα πεινούσαν ούτως ή άλλως). Ας δούμε λοιπόν μερικούς από τους πιο ασυνήθιστες και ανθυγιεινές πρακτικές που ακολουθούσαν.

Φτου… ξελευθερία
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αμερικανός Χόρας Φλέτσερ καθιέρωσε τη δίαιτα δια του… πτύειν. Ο Φλετσερισμός, όπως αποκαλούταν, προωθούσε την ιδέα του να γεμίζει κανείς το στόμα του με τροφή, να μασάει έως ότου απορροφηθούν τα «καλά στοιχεία». Όπως έλεγε, κάθε μπουκιά έπρεπε να μασηθεί τουλάχιστον 700 (!) φορές οπότε μάλλον το γεύμα ήταν μια full time απασχόληση. Παραδόξως, η μέθοδος ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη και είχε διάσημους οπαδούς, όπως ο Φράντς Κάφκα και ο Χένρι Τζέιμς. Ποιος ξέρει, πιθανόν ο Κάφκα να τη χρησιμοποιούσε ως έμπνευση για κάποια από τα εφιαλτικά του διηγήματα…

Ταινία έχεις παιδάκι μου;
Η γνωστή έκφραση για όποιον τρώει ασταμάτητα αναφέρεται σε συγκεκριμένο παράσιτο, την ταινία, το οποίο αναπτύσσεται συνήθως στα βοοειδή. Ωστόσο, στις αρχές του 20ού αιώνα, μια ολόκληρη δίαιτα είχε βασιστεί επάνω του. Πιο διάσημη οπαδός της, η μεγάλη υψίφωνος Μαρία Κάλλας.
Η διαδικασία αφορούσε την κατάποση του παρασίτου σε μορφή… χαπιού. Όταν η ταινία φτάνει στα έντερα, αρχίζει να απορροφά τροφή και να ωριμάζει, με αποτέλεσμα ο φορέας να χάνει βάρος, σε συνδυασμό με ανεπιθύμητες παρενέργειες, όπως η διάρροια, αλλά και σοβαρές αρρώστιες.
Από τη στιγμή που ο φορέας έφτανε στο επιθυμητό βάρος, έπαιρνε αντιπαρασιτοκτόνο, με την ελπίδα να θανατωθεί η ταινία. Μετά, έπρεπε να την αποβάλλει δια της… φυσικής οδού, πράγμα εξόχως δύσκολο δεδομένου ότι σε πλήρη ανάπτυξη, το σκουλήκι φτάνει τα 9 μέτρα. Από την άλλη, τι είναι ο πόνος μπρος στα κάλλη, ε, Μαρία Κάλλας;

Αρσενικό και στρυχνίνη!
Τα φάρμακα και τα χάπια για την απώλεια βάρους έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή στα τέλη του 19ου αιώνα. Ωστόσο, οι «συνταγές – θαύματα» της εποχής περιείχαν συχνά επικίνδυνα συστατικά, όπως το αρσενικό και η στρυχνίνη.
Τα εν λόγω σκευάσματα διαφημιζόταν ότι επιταχύνουν το μεταβολισμό, όπως οι αμφεταμίνες. Η ποσότητα αρσενικού στα χάπια, αν και μικρή, ήταν σχετικά επικίνδυνη ενώ πολλοί λάμβαναν μεγαλύτερη, σε σχέση με τη συνιστώμενη, δόση, κινδυνεύοντας να δηλητηριαστούν. Επίσης, πολλές φορές το αρσενικό δεν αναγραφόταν καν στα συστατικά, λόγω και του χαλαρού πλαισίου της εποχής…

Ξίδι για το… χρωματάκι
Ένας από τους «πρωτεργάτες» της δίαιτας, με την μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, δεν είναι άλλος από το Λόρδο Βύρωνα. Στις αρχές του 1800, ο φιλέλληνας ποιητής «λανσάρισε» τη δίαιτα του ξιδιού, που περιλάμβανε καταπόσεις μεγάλων ποσοτήτων αλλά και γεύματα με πατάτες -βουτηγμένες φυσικά στο ξίδι. Η εν λόγω διατροφή είχε παρενέργειες, όπως διάρροια και στομαχικές διαταραχές, αλλά ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στους ρομαντικούς ποιητές που ζήλευαν το αδύνατο κορμί και την χλωμάδα του.

του Γιώργου Φλώκα
in 2 life
i-diadromi.gr

Τα παρατσούκλια των Ελλήνων

φωτογραφία 2

Ξέρατε ότι υπάρχουν παρατσούκλια για τους κατοίκους σχεδόν κάθε ελληνικής πόλης;
Και φυσικά δεν εννοούμε τα ονόματα που βγαίνουν από την πόλη σας όπως για παράδειγμα Αθήνα-Αθηναίοι, αλλά κάποιες άλλες ονομασίες. Δείτε τώρα ποια είναι τα «συνθηματικά»…

• Κως – Μπόχαλοι
Προέρχεται από την τοπική διάλεκτο στην οποία το μπουκάλι το λένε μποχάλι.

• Ρόδος – Τσαμπίκοι
Από το γνωστό τοπικό όνομα.

• Θεσσαλονίκη – Καρντάσια
Καρντάσι είναι ο αδερφός στα τουρκικά. Παλιά έπεφτε αρκετό δούλεμα από τους Αθηναίους επί του θέματος. Σαλονίκη δε, γνωστή και ως Καρντασούπολη! Οι θεσσαλονικείς είναι επίσης γνωστοί ως μπαγιάτηδες και ως παυλοκαταραμένοι.

• Έβρος – Γκάτζοι ή Γκάτζολοι
Στο Σουφλί του νομού Έβρου παλαιότερα υπήρχαν πολλά γαϊδούρια, τα οποία τα έλεγαν αλλιώς και γκάτζους. Έτσι οι φαντάροι έβγαλαν κοροϊδευτικά την περιοχή Γκατζολία και έμεινε να φωνάζουν τους κατοίκους Γκάτζολους. Η ιστορική αμαξοστοιχία 604 ΕΒΡΟΣ ΕΞΠΡΕΣ λέγεται και Γκάτζος Εξπρές.

• Πτολεμαΐδα – Καϊλαριώτες

Αυτό συμβαίνει γιατί η Πτολεμαΐδα λέγεται αλλιώς και Καϊλάρια. Επίσης λέγεται και λασποχώρι γιατί παλιά όταν έβρεχε ήταν ένα χωριό γεμάτο λάσπες.

• Κοζάνη – Σούρδοι
Λέγονται έτσι διότι προσποιούνταν ότι δεν άκουσαν κάτι, όταν φυσικά δεν τους συνέφερε. Και ενώ οι μεν υπόλοιποι Έλληνες τους δέχτηκαν με αυτήν τους τη νοοτροπία, οι δε Εβραίοι δεν κατάφεραν να στεριώσουν ούτε στιγμή στην περιοχή. Στα βλάχικα Σούρδος σημαίνει κουφός, βλάκας.

• Κέρκυρα – Παγανέλια ή Φρανκολαντσέρηδες
Ονομάστηκαν έτσι γιατί παγανέλι στην κερκυραϊκή διάλεκτο σημαίνει περιστέρι και η Κέρκυρα (κυρίως οι πλατείες, αλλά γενικά όλη η πόλη της) είναι γεμάτη περιστέρια. Το φρανκολαντσέρηδες είναι άγνωστο από που βγαίνει.

• Ιωάννινα – Παγουράδες
Αποκαλούνται έτσι γιατί παλιά λέγανε ότι στη λίμνη στα Γιάννενα καθρεπτιζόταν το φεγγάρι και οι Γιαννιώτες έτρεχαν με τα παγούρια για να μαζέψουν το μαγικό νερό!

• Λάρισα – Πλατυποδαράδες ή Πλατύποδες ή Τυρόγαλα
Οι Λαρισαίοι λέγονται έτσι λόγω του κάμπου που είναι επίπεδος και δεν βοηθάει στο σχηματισμό καμάρας στο πόδι. Το τυρόγαλα βγαίνει απ’ το τοπικό προϊόν.

• Βόλος – Αυστριακοί
Κυκλοφορούν διάφορες εκδοχές όπως διότι οι Βολιώτες είναι τσιγκούνηδες – σαν τους Αυστριακούς, διότι είναι ψυχροί άνθρωποι – σαν τους Αυστριακούς, διότι είναι μοχθηροί – επί Τουρκοκρατίας, οι Αυστριακοί είχαν χειρότερη φήμη κι απ’ τους Τούρκους. Ακόμη, επειδή στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν μπήκε στον Παγασητικό ένα αυστριακό πολεμικό, αν και εχθρικό, οι Βολιώτες το υποδέχθηκαν με μπάντες και αυστριακές σημαίες.
Αυτά τα λένε οι Λαρισαίοι. Οι εξηγήσεις που δίνουν οι ίδιοι οι Βολιώτες είναι ότι επί Τουρκοκρατίας, η πόλη είχε διάφορα εμπορικά προνόμια, ένα από τα οποία ήταν και η ύπαρξη αυστριακού προξενείου και η δυνατότητα που είχαν οι Βολιώτες να εμπορεύονται υπό αυστριακή προστασία.
Μετά το 1881, που ο Βόλος ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος, η νέα διοίκηση φορολόγησε βαριά τη Θεσσαλία. Μπήκε ένας ιδιότυπος νέος κεφαλικός φόρος σε όλους τους «Έλληνες το γένος» (κατά κύριο λόγο εμπόρους), κάτι το οποίο οδήγησε τους μαγαζάτορες να βάλουν ξένες, αυστριακές σημαίες στα μαγαζιά τους για να αποφύγουν να φορολογηθούν.

• Πρέβεζα – Σαρδέλες
Διότι λέγεται ότι βάζουν τις σαρδέλες στο κλουβί.

• Αθήνα – Γκάγκαροι
Γκάγκαρο ήταν το βαρύ ξύλο που ήταν κρεμασμένο με σκοινί πίσω από τις αυλόπορτες, τις οποίες έκλεινε με το βάρος του (gaga στα τούρκικα το ράμφος).

Γκάγκαρος λεγόταν επί τουρκοκρατίας ο Αθηναίος της ανώτερης κοινωνικής τάξης, ο οποίος στην πόρτα του είχε γκάγκαρο. Σημαίνει σήμερα ο γνήσιος Αθηναίος.

• Φλώρινα – Απόγονοι της Γιουργίας
Γιατί η γιούργα ήταν η Γεωργία στα φλωρινιώτικα. Ήταν η μεγαλύτερη πόρνη της περιοχής. Απ’ τις μεγαλύτερες βρισιές για τους Φλωρινιώτες.

Πόντος – Ντουντούμια, Τουρκούλια

Η προέλευση παραμένει άγνωστη.

Λέσβος – Γκαζμάδες
Τη Μυτιλήνη τη λένε Γκασμαδία ή Κασμαδία οι φαντάροι που υπηρετούν εκεί, επειδή η στρατιωτική ζωή εκεί έχει πολύ σκάψιμο. Σκάβουν ορύγματα. Επίσης, υπάρχει και ο παλιός μύθος που λέει ότι (σύμφωνα με την παράδοση από στόμα σε στόμα των φαντάρων) όταν ήταν να φτιαχτεί το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης, όλοι οι κάτοικοι πήγαν να συνδράμουν κρατώντας από έναν κασμά (και κανένας δεν κρατούσε φτυάρι ή σκαπέτι).

• Σέρρες – Ακανέδες
Αποκαλούνται έτσι γιατί στην πόλη των Σερρών φτιάχνονται ακανέδες (ένα είδος γλυκού σαν λουκούμι).

• Πάτρα – Μινάρες
Λίγο υποτιμητική λέξη για τους Πατρινούς.

Ηράκλειο – Σουμπερίτες ή Καστρινούς
Σουμπερίτες, διότι στην κατοχή ο Σούμπερ είχε την έδρα του στο Hράκλειο και Καστρινούς επειδή το Ηράκλειο ονομαζόταν και Κάστρο.

• Αγρίνιο – Βλάχοι
Έτσι τους αποκαλούν οι Μεσολογγίτες, οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό τους πολύ διακεκριμένο.

• Άργος – Πρασάδες
Ως αντίποινα τους έβγαλαν έτσι, διότι έτρωγαν το πράσο με το οποίο χτυπούσαν το γαϊδούρι τους.

• Καβάλα-Ψαροκασέλες
Έτσι τους αποκαλούν οι Ξανθιώτες.

• Αρκαδία-Σκορδάς ή Αβγοζύγης
Σκορδάς λόγω των τοπικών προϊόντων και αβγοζύγης γιατί πρώτοι οι Αρκάδες πουλούσαν αυγά βάσει του μεγέθους.

• Κόρινθος – Λαΐδες
Γιατί Λαΐδα ήταν μια εταίρα της αρχαιότητας από την Κόρινθο.

• Κρήτη – Πέτσακες ή Σβούρους
Σβούροι είναι οι «κάγκουρες» στην τοπική διάλεκτο.

• Σαλαμίνα – Μπακαούκες
Για το «Μπακαούκας» υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο ότι στη Σαλαμίνα επικρατεί «εμφύλιος» μεταξύ των Μπάκις και των Ούκας.

• Xαλκίδα – Τρελονερίτες
Από το φαινόμενο της παλίρροιας. Τα τρελά νερά του Ευρίπου λένε ότι έχουν πειράξει και τα μυαλά των Χαλκιδέων.

• Τρίκαλα – Κασέρια ή Σακαφλιάδες
Κασέρια λόγω τοπικού τυριού και Σακαφλιάδες λόγω του Σακαφλιά, ο οποίος έζησε την εποχή του Μεσοπολέμου, λίγο μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ήταν ο Δον Ζουάν της εποχής. Ήταν ένας ωραίος άντρας που είχε αναστατώσει την τρικαλινή κοινωνία με τα καμώματά του, ώσπου κάποιοι του στήσανε καρτέρι στα στενά σοκάκια του Βαρουσίου και τον μαχαίρωσαν. Το σακαφλιάς κατά λέξη σημαίνει ο φίλος της σάρκας.

press-gr.blogspot

Επτά σημαντικά λάθη στην γλώσσα του σώματος


Student-Body-Language-600x473

Μπορεί να έχουμε μάθει να ελέγχουμε τα λόγια μας και τις πράξεις μας, αλλά πολλοί από εμάς δεν αντιλαμβανόμαστε καν τα λάθη που κάνουμε με τη στάση του σώματος και τις κινήσεις μας.

Είτε γίνονται λοιπόν ασυνείδητα, είτε ηθελημένα καλό είναι μερικά από αυτά, αν όχι όλα, να τα αποφεύγουμε καθώς συχνά το μήνυμα που μεταφέρουν είναι εκ διαμέτρου αντίθετο από τις αληθινές μας προθέσεις. Ανακαλύψτε, αν στέλνετε εν αγνοία σας διπλά μηνύματα στους άλλους ή αν τελικά, άλλα σας λέει το μυαλό και άλλα η καρδιά σας.

1. Δεν έρχεστε σε επαφή με τα μάτια
Ένα από τα συνηθέστερα λάθη στη γλώσσα του σώματος είναι να αποφεύγετε να έρχεστε σε επαφή με τα μάτια με τον άλλο. Όταν δεν κοιτάτε τον άλλο στα μάτια, δείχνετε νευρικοί και κλειστοί απέναντί τους. Πολλές φορές μάλιστα, αυτό γίνεται αντιληπτό και σαν φόβος που μπορεί μεν να μην είναι αλήθεια, αλλά αυτή είναι η εντύπωση που δίνετε. Δεν είναι εύκολο αλλά προσπαθήστε να εκπαιδεύσετε τον εαυτό σας να κοιτάει τους άλλους στα μάτια και θα αντιληφθείτε μεγάλες διαφορές στη συμπεριφορά τους.

2. Καμπουριάζετε
Το να καμπουριάζετε είναι πολύ πιθανό να οφείλεται σε κακή στάση του σώματος που –ευτυχώς- είναι κάτι που διορθώνεται. Το μήνυμα όμως που στέλνετε όταν κάθεστε έτσι, είναι ότι μάλλον δεν σας αρέσει εκεί που βρίσκεστε και ιδανικά θα θέλατε απλά να εξαφανιστείτε. Είτε νιώθετε έτσι, είτε πρόκειται απλά για κακή στάση σώματος, δεν κάνει καλό ούτε στην εικόνα σας ούτε στην πλάτη σας και ένας τρόπος για να στέκεστε όρθιοι και καμαρωτοί είναι να θυμάστε πως μια αόρατη κλωστή σας τραβάει πάντα προς τα πάνω.

3. Γέρνετε προς τα πίσω
Εάν κάθε φορά που μιλάτε με κάποιον έχετε την τάση να γέρνετε προς τα πίσω ή ακόμα και να κάνετε βήμα προς τα πίσω, τότε είναι οφθαλμοφανής μια έλλειψη διάθεσής σας να συνεχίσετε την κουβέντα μαζί του. Αν λοιπόν δεν είναι αυτή η πραγματική σας επιθυμία φροντίστε να γέρνετε προς το άτομο με το οποίο μιλάτε και όχι να απομακρύνεστε από αυτό. Θα νιώσει ο άλλος πως πραγματικά ενδιαφέρεστε και θα πάρει έτσι το ΟΚ να συνεχίσει την κουβέντα μαζί σας.

4. Γυρνάτε στον άλλον την πλάτη σας
Κάθε φορά που στρέφετε το σώμα σας στην αντίθετη πλευρά από εκείνη που είναι ο συνομιλητής σας, δίνετε την εντύπωση ότι δεν έχετε κάτι άλλο να πείτε μαζί του και πως δεν ενδιαφέρεστε και να λύσετε τις τυχόν διαφορές σας, καθώς αυτή είναι μια κίνηση που παρατηρείται περισσότερο στα ζευγάρια που τσακώνονται. Σε κάθε περίπτωση προσπαθείτε να διατηρείτε το σώμα σας σε γωνία, ώστε να δείχνετε ότι είστε ακόμα ανοιχτοί για διαπραγμάτευση και δεκτικοί στις εξηγήσεις.

5. Δείχνετε με το δάχτυλο
Όλοι γνωρίζουμε πως το να δείχνουμε κάποιον με το δάχτυλο είναι αγένεια, αλλά δεν μένει μόνο εκεί η ερμηνεία αυτής της κίνησης. Όταν μιλάτε και πιο συγκεκριμένα διαφωνείτε με κάποιον, καλό είναι να αποφεύγετε να κουνάτε εντόνως τον δείκτη σας μπροστά του καθώς μοιάζει περισσότερο να τον κατηγορείτε ή να τον κατσαδιάζετε, ακόμα και όταν δεν είναι αυτή η πρόθεσή σας.

6. Κινείστε νευρικά
Είτε κάνετε νευρικές κινήσεις, είτε κουνάτε μόνο το πόδι σας νευρικά, θα πρέπει να γνωρίζετε πως δείχνετε αγχωμένοι, ακόμα και αν δεν είστε και δίνετε την εικόνα ότι βαριέστε και έχετε νευρικότητα, που συνήθως δεν συνδέεται με κάτι καλό. Συνήθως τα πιο δραστήρια άτομα, κινούνται τοιουτοτρόπως, αλλά και αυτό με λίγη υπομονή και πειθαρχία, μπορεί να περιοριστεί.

7. Μοιάζετε «δύσκαμπτοι»
Όταν κάθεστε μαγκωμένοι και μοιάζετε σα να έχετε δυσκαμψία, από τον τρόπο που κάθεστε, τότε θα πρέπει να αντιλαμβάνεστε πως δίνετε την εντύπωση ότι δεν νιώθετε άνετα. Και είναι πολύ πιθανό να μη νιώθετε, γι’ αυτό προσπαθήστε να κάτσετε πιο άνετα, να χαλαρώσετε και να δείχνετε προς τα έξω, πως νιώθετε χαλαροί και ξέγνοιαστοι. Δεν είναι εύκολο αυτό πάντα και ανάλογα με τις συνθήκες που βρίσκεστε δεν είναι καν εφικτό, αλλά είναι σαφώς προτιμότερο και για εσάς και για τους άλλους που σας βλέπουν. Πηγή:clickatlife.gr

crashonline.gr

Τα ζάρια στην αρχαιότητα


1736e-zariaathensmuseum

Oi “κύβοι» ήταν και είναι τα γνωστά σε όλους «ζάρια». ΄Ηταν μια εφεύρεση του Παλαμήδη, «του επινοητικού με τα μεγάλα μάτια, αλλά άτυχου ήρωα» όπως αναφέρει ο Φιλόστρατος, όταν στην Αυλίδα προετοιμάζονταν οι ΄Ελληνες να πλεύσουν εναντίον της Τροίας. Ο Παυσανίας ανέφερε, ότι τους αφιέρωναν στο ναό της Τύχης.
Οι κύβοι λέγονταν και «πεσσοί και ήταν -όπως μας λέει ο Σοφοκλής- «μια τερπνή γιατριά της απραγίας».
Λεξικό Ησύχιου ,Διογεν.παροιμ. 5,41 και Σχολιαστή του Πλάτωνα στο Βυζάντιο τομ. 7 σελ. 820 « και πεσσοί δε εισίν κύβοι
παρά το πίπτειν αυτούς ούτως λεγόμενοι»( Γκαζιάνης χ.χρ 18-19 ).
Υπάρχουν στοιχεία που αποδίδουν την πατρότητα του παιχνιδιού στους Αιγυπτίους ή τους Ασιάτες, όμως το πότε πρωτοεμφανίστηκε παραμένει αδιευκρίνιστο. Κανείς ερευνητής δεν τεκμηριώνει την άποψη πως η Ανατολή γνώριζε το παιχνίδι αυτό πολύ πιο πριν την εποχή του Ομήρου.
Ο Πλάτων στον Φαίδρο αναφέρει ότι το παιχνίδι το είχαν επινοήσει οι Αιγύπτιοι, όμως οι μελετητές σημειώνουν πως δεν αναφέρεται στην κυβεία ή στην πεσσεία, αλλά στο πετευτήριο, δηλαδή έναν άβακα ίδιον με αυτόν της πεσσείας στον οποίο οι Αιγύπτιοι, παρακολουθούσαν και σημείωναν αστρονομικά σημεία, όπως τις κινήσεις ηλίου, σελήνης κλπ.

Έργο του Εξεκία, λεπτομέρεια από έναν Αθηναϊκό μελανόμορφο αμφορέα, από το Vulci της Ιταλίας, γύρω στο 540-530 π.Χ. Μουσείο Βατικανού, Ρώμη. Αχιλλέας και Αίας.
Υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από ζωγραφιστά αγγεία, όπου απεικονίζεται ένα ζευγάρι πολεμιστές, όχι πάντα το ίδιο, να παίζουν κάποιο παιχνίδι , καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Πιθανότατα παίζουν ζάρια, κάποια μορφή πεσσείας ή κάτι παρόμοιο. Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τι ακριβώς παίζουν, επειδή τα αντικείμενα που απεικονίζονται είναι πολύ μικρά και δεν διακρίνονται. Υπάρχουν όμως κάποια άλλα στοιχεία στις απεικονίσεις αυτές, που είναι δηλωτικά του είδους του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, σε μία από αυτές, ανάμεσα στους δύο παίκτες παρεμβάλλεται σε όρθια στάση η Αθηνά, που ως θεά της γνώσης ποτέ δεν θα επόπτευε ένα παιχνίδι με χαρακτηριστικό την τύχη, όπως η κυβεία. ΄Αρα εδώ οι παίκτες παίζουν κάποιο πνευματικό παιχνίδι, μια μορφή πεσσείας με πιόνια. Σ΄ένα άλλο αγγείο όμως απεικονίζεται ο Αχιλλέας να παίζει με τον Αίαντα. Δίπλα τους υπάρχει η φράση «τέσσερα Αχιλλέως, τρία Αίαντος», έκφραση που αναφέρεται σαφώς σε ζαριές, άρα έπαιζαν κάποιο τυχερό παιχνίδι και όχι κάποιο παιχνίδι με πεσσούς.
Σύντομα η κυβεία και το κυβεύειν έγιναν αγαπητό παιχνίδι που παιζόταν με πάθος από τους μεγάλους και μόνον από άνδρες. Οι Αθηναίοι και οι Σικελοί έγιναν γνωστοί για το πάθος τους παίκτες ζαριών, που ονομάζονταν κυβευταί, για τους οποίους ο Αντιφάνης είχε γράψει σχετικό έργο με τον ίδιο τίτλο. Στην Αθήνα υπήρχε ένα μέρος που το προτιμούσαν ιδιαίτερα οι κυβευτές, το Ιερό της Αθηνάς Σκιράδος, στην Ιερά Οδό προς την Ελευσίνα, όπου συνήθιζαν να μαζεύονται οι παίκτες, και από το γεγονός αυτό τα κυβεία ονομάζονταν και σκιραφεία, ενώ οι παίκτες σκιρευταί.

Προστάτες όλων των κυβευτών ήταν οι θεοί Ερμής και Παν,
Οι κύβοι είχαν έξι πλευρές. Σε καθεμιά υπήρχαν κάποιος αριθμός από το 1 έως το 6, έτσι ώστε το άθροισμα των δύο απέναντι πλευρών, να είναι πάντα επτά. Ο άσσος ήταν η πιο κακή ζαριά, «δυσβολώτατος» και μερικές φορές και «κύβος» όπως ολόκληρο το ζάρι. Η καλύτερη ζαριά ήταν φυσικά το έξι , η εξάς που ονομαζόταν και «ευβολώτατος». Ανάμεσα σ’ αυτές τις δυό ζαριές υπήρχε , η δυάς, τριάς, τετράς και πεντάς.
Συνήθως έπαιζαν με τρία ζάρια και το χειρότερο άθροισμα ήταν το τρία, ενώ το καλύτερο το 18, δηλαδή τρία εξάρια, απ΄όπου επικράτησε η έκφραση «τρις εξ» που σημαίνει αναπάντεχη εύνοια της τύχης. Η συνήθεια να παίζουν με δύο ζάρια δεν ήταν ελληνική , αλλά ρωμαϊκή και επικράτησε την περίοδο της αυτοκρατορίας, κυρίως στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, οπόταν διαδόθηκε και στο Βυζάντιο και έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Ποτέ δεν έριχναν τα ζάρια με το χέρι , γιατί φοβόντουσαν κάποια ατασθαλία από τον παίχτη. Στην αρχαία Ελλάδα τα έριχναν , αφού πρώτα τα κουνούσαν , σ΄ένα μικρό δοχείο το κήθιον. Το οποίο στη συνέχεια άλλαξε μορφή και καθιερώθηκε ως πυργίον ή πύργος. Αφού τα κουνούσαν στον κήθιον (διασείειν) , τά έριχναν ( βάλλειν) πάνω σ΄έναν πίνακα, μια τάβλα, αν και το αντικείμενο αυτό δεν ήταν απαραίτητο στην κυβεία, αφού μπορούσαν να παίξουν σε οποιαδήποτε επίπεδη επιφάνεια.
Υπήρχαν και διάφορες ονομασίες για τις ζαριές , τις οποίες παραθέτει ο Πολυδεύκης, οι καλές ζαριές (ευκυβείν) και οι κακές (δυσκυβείν).Ονομασίες τέτοιες ξεχωρίζουμε αρκετές. Για παράδειγμα η καλύτερη ζαριά 3Χ6, ονομοαζόταν «μίδας» ή «Αφροδίτη» , άλλες ονομάζονταν «ευδαίμων», «αντίτευχος» (εχθρός) , «δάκνων», «Λάκωνες», «Αργείος» κλπ. Μερικές άλλες ονομασίες ταυτίζονται με τις καλές ριξιές των αστραγάλων, όπως «κύων» ή «χίος» για την μονάδα , «κώος» για το έξι κλπ.
Η κυβεία λόγω της μορφής της και δεδομένου ότι όλοι μπορούσαν να παίξουν ζάρια οπουδήποτε και όποτε ήθελαν, εξελίχθηκε στο πιο διαδεδομένο παιχνίδι. Οι κανόνες ήταν πολλοί και μπορούσαν να ορισθούν επιτόπου. Κανόνιζαν την ώρα, το ύψος του ποσού, τον αριθμό των ζαριών κλπ. Αυτό που ενδιέφερε κυρίως ήταν το ύψος του ποσού. Ως εκ τούτου έκαναν μεγάλο θόρυβο στους δημόσιους χώρους, όπου στον θόρυβο των ζαριών προστίθενταν οι κραυγές και οι επικλήσεις των παικτών, καθώς και όσων παρακολουθούσαν μαζεμένοι γύρω- γύρω. Τα επιφωνήματα σε θεούς και δαίμονες, ήταν χαρκτηριστικά, αλλά τα πιο ευτράπελα ήταν όσα επικαλούνταν την προστασία κάποιας ερωμένης τους, συνήθως κάποιας γνωστής εταίρας.

Παίκτες ζαριών, τοιχογραφία Πομπηίας.
Από τον ελλαδικό χώρο δεν έχουμε κάποια αρχαιολογική αναφορά, αντίθετα με τον ρωμαϊκό. Μια διασκεδαστική τοιχογραφία της Πομπηίας εικονίζει δύο παίκτες να φιλονικούν. Ανάμεσά τους βρίσκεται μια τάβλα παιχνιδιού, πάνω στην οποία είναι πεταγμένα τα πιόνια. Ο ένας παίκτης, κρατώντας το χωνί στο χέρι, φωνάζει στον αντίπαλό του «κάνε πέρα, κέρδισα» . Ο αντίπαλος απαντά «δεν είναι τρία , αλλά δύο». Σε μια άλλη σκηνή, που έρχεται σαν συνέχεια της προηγούμενης, δύο άντρες είναι όρθιοι και φιλονικούν, ενώ ο ταβερνιάρης τους ζητά να φύγουν.
H χρήση των ζαριών , κάποια στιγμή αξιοποιήθηκε ως μια μορφή μαντείας. ΄Ετσι τα ζάρια, όπως και οι αστράγαλοι (κότσια), χρησιμοποιούνταν στους ναούς για εξαγωγή χρησμών (κληρομαντική μέθοδος) και η κυβομαντεία εξελίχθηκε σε σημαντικό είδος μαντικής τέχνης. ΄Όλα αυτά δεν συνεπάγονταν ότι τα παιχνίδια με τα ζάρια είχαν κάποιο θρησκευτικό χαρακτήρα ή κάποια σχέση με ιερό σκοπό. Μπορούσαν όμως να επηρεάσουν την κρίση των προληπτικών , οι οποίοι κρεμούσαν τα ζάρια στον λαιμό τους σαν φυλαχτό, όπως φαίνεται καθαρά σε έκθεμα του Μουσείου της Σάιντ όπου φυλάσσονται κάποια ζάρια σε σχήμα σφήνας.
Τα περισσότερα αρχαιολογικά ευρήματα προέρχονται από την ρωμαϊκή περίοδο και από από περιοχές καθαρά ρωμαϊκές, όπως π.χ από την σημερινή Ιταλία, είτε από κτήσεις της Ρώμης, όπως τη Γαλατία και την Ιβηρική. Την σημαντική θέση της κυβείας και των ζαριών επί Ρώμης, την δείχνει η περίφημη φράση του Καίσαρα « ο κύβος ερρίφθη» ενώ πολλοί λατίνοι συγγραφείς έγραψαν διδακτικά ποιήματα για τα ζάρια. Υπήρχε μάλιστα και μια πραγματεία σε πεζό , του αυτοκράτορα Κλάυδιου, που ήταν και ο ίδιος μανιώδης παίχτης. Και για τους Ρωμαίους η κυβεία ήταν συνδεδεμένη με τις έννοιες της τύχης και της μοίρας. ΄Αλλωστε η λατινική λέξη για το ζάρι είναι alea όπως και η τύχη. Η ίδια λέξη αναφέρεται σε όλα τα τυχερά παιχνίδια, ειδικότερα όμως στο παιχνίδι των ζαριών. Ορισμένοι παχκτς είτε έπαιζαν υπέρογκα ποσά όπως αναφέρει ο Σουητώνιος «έπαιξε στα ζάρια τετρακόσιες χιλιάδες σεστέρσια τον πόντο» , είτε έκλεβαν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. ΄Όπως μας πληροφορεί και πάλι ο Σουητώνιος, «χωρίς να περιφρονεί το κέρδος που αποκόμιζε από το παιχνίδι των ζαριών ο Καλλιγούλας, κέρδιζε ακόμα περισσότερα κλέβοντας και επιορκώντας».
Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες προσπάθησαν με διάφορους νόμους να περιορίσουν το πάθος των πολιτών τους για την κυβεία ή ακόμα και να την απαγορεύσουν. Οι νόμοι με τους οποίος απογορεύτηκε η κυβεία ήταν οι Lex Titia, Lex Publicia και Lex Cornelia.
Παρά ταύτα το παιχνίδι εξακολούθησε να παίζεται σε χώρους που προσπαθούσαν να τους κρατήσουν μυστικούς. Μάλιστα οι διευθύνοντες, τα παράνομα αυτά στέκια, έδιναν στους πελάτες τους ειδικές σφραγίδες (από πηλό) ώστε να τους αναγνωρίζουν.

Ανθρωπόμορφο ζάρι, Βρετανικό Μουσείο
Τον καιρό της Δημοκρατίας θεσπίστηκε ένας άλλος νόμος, ο Lex Talaria, που τον ανφέρει και ο Πλαύτος, γιατί αφορούσε ειδικά το παιχνίδι της κυβείας. Σύμφωνα με αυτόν, απαγορεύονταν όλα τα τυχερά παιχνίδια και οι παραβάτες τιμωρούνταν με χρηματικές ποινές, τετραπλάσιες του ποσού που στοιχημάτιζαν.΄Ηταν σημαντικός νόμος γιατί τον επικαλούνται και οι Κικέρων και Οράτιος, όμως η κυβεία δεν ανακόπηκε.
Στην εποχή του Βυζαντίου, δεν βρίσκουμε την αφθονία των αρχαιοελληνικών παιχνιδιών. Ο χριστιανισμός που κατέστρεψε τεράστιο αριθμό μνημείων των Ελλήνων, στιγματιζόμενος για πάντα με το στίγμα του καταστροφέα του Ελληνικού πολιτισμού, συμπαρέσυρε στην ορμή του και τα παιχνίδια των αρχαίων χρόνων.
Και εάν το Βυζάντιο δεν αποτελούσε συνέχεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τότε τίποτα το ελληνικό δεν θα είχε διασωθεί.
Πολλά από τα αρχαιοελληνικά πιχνίδια μεταδόθηκαν στους Ρωμαίους και έτσι παραδόθηκαν στους Βυζαντινούς, με τη διαφορά ότι επέζησαν μόνο δύο τύποι παιχνιδιών, τελείως διαφορετικών μεταξύ τους. Κάποια εντελώς παιδικά και κάποια παιχνίδια μόνο για άνδρες. Για τις γυναίκες ούτε λόγος να γίνεται. Τα ανδρικά παιχνίδια ήταν ή αγωνιστικά ή τυχερά, δηλάδή της κυβείας, που παίζονταν μόνο με ζάρια.
Τα κυβευτικά παιχνίδια πρωταγωνιστούσαν στο Βυζάντιο, και κυριαρχούσαν στην καθημερινή ζωή των Βυζαντινών, από τον κοιτώνα του αυτοκράτορα , ως τα στενοσόκακα των λαϊκών συνοικιών ή τα σκοτεινά καταγώγια. Το πάθος είχε καταλάβει όλες τις κοινωνικές τάξεις , από τους δούλους που έχαναν ακόμα και την ελευθερίας τους στα ζάρια και στο τάβλι, τους επαίτες που έχαναν λεφτά και ρούχα, τους διανοούμενους , τους ποιητές, τους στρατιωτικούς, μέχρι και τους αυτοκράτορες. Είναι γνωστή στην ιστορία του ταβλιού η παρτίδα που έχασε ο αυτοκράτωρ Ζήνων τον 5ο αι., ενώ είναι το ίδιο γνωστά τα ονόματα πολλών αυτοκρατόρων που έπαιζαν ζάρια μετά μανίας.
Φυσικά η εκκλησία είχε αντιπαρατεθεί άμεσα κατά της κυβείας, με κανόνες των ιερών συνόδων και ρητορικούς λόγους από άμβωνος, ενώ παράλληλα οι αυτοκράτορες με διάφορα διατάγματα και νόμους κατά της κυβείας,προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να εξαλείψουν το φαινόμενο.
Πηγές:
Χρήστος Λάζος, “Παιχνίδια των αρχαίων ελλήνων” εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ
Βασιλοπούλου, Ειρήνη (2003, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)),”Το παιδί και το παιχνίδι στην αρχαία ελληνική τέχνη”.

http://stinkoiladatonmouson.blogspot.gr/
olympia.gr

Ευχές 2014

Ευχές για ένα νέο ξεκίνημα, μια πιο όμορφη και γλυκιά ζωή και μια καρδιά πλημμυρισμένη από ευτυχία.

images (2)

Τί ημέρα γεννήθηκες? Δες τί σημαίνει


ημερολογιο
Δηλώνει πολλά περισσότερα από όσα πιστεύεις!
Ποια μέρα γεννήθηκες; Γεννήθηκες Σάββατο, Κυριακή, άλλη μέρα; Πως σε επηρεάζει η ημέρα που γεννήθηκες.
Είναι γνωστή η αντίληψη ότι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν το Σάββατο έχουν την ιδιότητα οι ευχές ή οι …κατάρες τους να «πιάνουν» περισσότερο από των άλλων. Πέρα από αυτό όμως, που μπορεί να είναι και καθαρή πρόληψη ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπει κανείς, η κάθε μέρα της εβδομάδας επηρεάζει με κάποιο τρόπο όσους γεννήθηκαν σε αυτήν. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η καθεμιά από τις εφτά μέρες έχει από έναν πλανήτη για κυβερνήτη, που προκαλεί μια συγκεκριμένη επιρροή. Φυσικά η επιρροή αυτή δεν είναι με κανένα τρόπο τόσο σημαντική όσο η επίδραση της ημερομηνίας γέννησης που καθορίζει τον αστρολογικό χάρτη, αλλά δίνει κι εκείνη ορισμένα χαρακτηριστικά.
Οι πλανήτες που κυβερνούν τις μέρες είναι κληρονομιά από τις αρχαίες παραδόσεις, που έδιναν στην κάθε μέρα από ένα όνομα θεού. Το έκαναν οι Χαλδαίοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, η Κυριακή στις περισσότερες γλώσσες πήρε την ονομασία της από τον Κύριο (Dominus), αλλά τα ονόματα των υπόλοιπων ημερών που προήλθαν από τα λατινικά έχουν συνθετικά που παραπέμπουν στα ονόματα των πλανητών και των θεών. Έτσι λοιπόν, Δευτέρα σημαίνει η μέρα της Σελήνης, Τρίτη η μέρα του Άρη, Τετάρτη του Ερμή, Πέμπτη του Δία, Παρασκευή της Αφροδίτης, Σαββάτο του Κρόνου και Κυριακή του Ήλιου.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
Η Δευτέρα έχει κυβερνήτη τη Σελήνη. Λένε πως τα άτομα που γεννιούνται αυτή η μέρα έχουν ιδιαίτερα γλυκό πρόσωπο, χάρη στην ευαισθησία και τη νεανικότητα που τους χαρίζει το φεγγάρι, έτσι καθώς ξαναγεννιέται κάθε μήνα. Είναι άνθρωποι ρομαντικοί και ονειροπόλοι, με ζωηρή φαντασία και πολλά ενδιαφέροντα. Έχουν τάση να μελαγχολούν και είναι πολύ εύκολο μια άστοχη κουβέντα ή πράξη από κάποιον άλλο να τους… πάρει από κάτω. Ωστόσο αυτό δεν κρατά πολύ. Σύντομα ξαναβρίσκουν την ενεργητικότητά τους. Μια ενεργητικότητα που είναι ιδιαίτερα αυξημένη ακριβώς στη μέρα τους, τη Δευτέρα. Τότε είναι γεμάτοι ιδέες, ενθουσιασμό και διαθέσεις να καταπιαστούν με πράγματα, σε τέτοιο βαθμό που να μοιάζουν… σαν σεληνιασμένοι, τουλάχιστον στα μάτια των άλλων.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΤΡΙΤΗ
Η Τρίτη είναι η μέρα του Άρη, και όποιος γεννιέται τότε έχει μια αστείρευτη ενεργητικότητα και κινητικότητα. Ο Άρης είναι ως γνωστόν ο θεός του πολέμου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους κάνει επιθετικούς. Εκείνο που τους χαρίζει είναι μαχητικότητα και επιμονή, που μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για καλό σκοπό, και όχι μόνο για προσωπικά οφέλη. Ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το καλό των άλλων, γιατί είναι καλοπροαίρετοι και γενναιόδωροι χαρακτήρες.
Αυτό όμως ισχύει μόνο αν έχουν και από τους γύρω την αντίστοιχη αντιμετώπιση. Αλίμονο σε όποιον δεν τους φερθεί καλά. Του το φυλάνε για πάντα. Συναισθηματικά, είναι το είδος των ανθρώπων που δεν θα δείξουν στους άλλους πόσο πληγώθηκαν από κάτι. Είναι πολύ περήφανοι για κάτι τέτοιο.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΤΕΤΑΡΤΗ
Η Τετάρτη είναι η μέρα του Ερμή και τα άτομα που γεννιούνται τότε, έχουν τάση να ζουν περισσότερο μέσα από την εκλογίκευση, παρά μέσα από το συναίσθημα. Ο ομώνυμος μυθολογικός θεός ήταν ο προστάτης των γραμμάτων, του εμπορίου αλλά και των …απατεωνιών.

Εκπροσωπούσε την εξυπνάδα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για καλό και για κακό. Όσοι λοιπόν γεννήθηκαν αυτή τη μέρα, έχουν ένα εξαιρετικά γόνιμο μυαλό που κατεβάζει ιδέες με ασύλληπτο ρυθμό.
Ωστόσο βασίζονται τόσο πολύ στη λογική τους, που πολλές φορές μπορεί να δίνουν στους άλλους την αίσθηση ότι παίρνουν τις αποφάσεις τους με κυνικό και υπολογιστικό τρόπο. Οι ίδιοι πάλι, έχοντας τάση να σκέφτονται υπερβολικά, χάνουν την ανεμελιά και την απόλαυση της ζωής.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΠΕΜΠΤΗ
Η Πέμπτη έχει κυβερνήτη τον Δία, που μπορεί να χαρίσει σε όσους γεννήθηκαν στη μέρα του μια ζωή καλότυχη και πλούσια σε εμπειρίες, γνώσεις και ταξίδια. Όσοι δέχονται αυτή την επιρροή, είναι συνήθως γεμάτοι θέληση και ενεργητικότητα. Βάζουν στόχους και ξέρουν πώς να τους καταφέρουν, με σταθερότητα και υπευθυνότητα. Δεν εγκαταλείπουν μέχρι να πετύχουν το ζητούμενο, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Είναι ευχάριστοι χαρακτήρες και γίνονται αγαπητοί στους άλλους για την ευθύτητα και την ειλικρίνειά τους. Τοποθετούν τις ανθρώπινες σχέσεις, και ιδίως στους δεσμούς της φιλίας, ψηλά στην κλίμακα των αξιών τους. Αγαπούν τα ζώα και τα σπορ. Και μάλιστα, πολλοί διάσημοι αθλητές έχουν γεννηθεί αυτή τη μέρα.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Η Παρασκευή κυβερνάται από την Αφροδίτη, και όσοι γεννιούνται τη μέρα αυτή είναι προικισμένοι με ευαισθησία, τρυφερότητα και δοτικότητα. Επίσης, με εξαιρετικές διπλωματικές ικανότητες.
Όλα αυτά τα χαρίσματα τους κάνουν ιδιαίτερα αγαπητούς στους άλλους. Πέρα από αυτό όμως, είναι οι κατ’ εξοχήν «καλλιτεχνικοί» τύποι, με έντονη αγάπη ή και ταλέντο στις καλές τέχνες και τη μουσική. Συχνά ο υπερβολικός συναισθηματισμός τους καταλήγει σε μελαγχολία, αλλά ακόμα και τότε είναι σε θέση να δώσουν μια δημιουργική διέξοδο, γράφοντας, ζωγραφίζοντας ή συνθέτοντας.
Σαν μέρα της γέννησής τους, η Παρασκευή είναι για εκείνους η πιο τυχερή. Ό,τι κάνουν ή ξεκινούν τότε θα έχει επιτυχία, ιδίως αν πρόκειται για κάτι σχετικό με ανθρώπινες σχέσεις ή με καλλιτεχνικές εμπνεύσεις.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΣΑΒΒΑΤΟ
Το Σάββατο είναι η μέρα του Κρόνου, του πλανήτη της υπευθυνότητας, που τη μεταδίδει σε όσους γεννήθηκαν με την επιρροή του. Παρόλο που έχουν μια συνήθως συγκαλυμμένη αλλά πολύ παθιάρικη πλευρά, οι «Σαββατογεννημένοι» τείνουν να παραμελούν την ευχάριστη και ανέμελη πλευρά της ζωής για χάρη των καθηκόντων και των υποχρεώσεών τους.
Είναι άτομα που δουλεύουν σκληρά, και στις σπουδές και στην καριέρα. Με την εξυπνάδα, τη συσσώρευση των γνώσεων και το οργανωτικό μυαλό τους, είναι επόμενο να οδηγηθούν στην επιτυχία. Παρόλα αυτά, η ζωή τους δεν μένει άδεια συναισθηματικά.
Ό,τι δεν κυνηγούν εκείνοι έρχεται μόνο του στον δρόμο τους και η καλοτυχία τους στα ερωτικά, σε συνδυασμό με τη γοητεία τους, τους χαρίζει πλούσιες εμπειρίες.
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΚΥΡΙΑΚΗ
Η Κυριακή έχει κυβερνήτη τον Ήλιο και όσοι είναι γεννημένοι κάτω από την επίδρασή του ακτινοβολούν καλοσύνη, μεγαλοψυχία και ήρεμη δύναμη. Είναι το είδος των ανθρώπων που θα χαρακτήριζε κανείς «ωραίους τύπους»: ευθείς και ειλικρινείς, έχουν την απαίτηση να συμπεριφέρονται και οι άλλοι γύρω τους με τον ίδιο τρόπο.
Έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη νοημοσύνη, και πολύ ξεκάθαρες ιδέες, πράγμα που μπορεί μερικές φορές να δημιουργεί την αίσθηση ότι αντιμετωπίζουν τα πράγματα αποστασιοποιημένα και υπολογιστικά. Παρόλο που οι γαλήνιοι ρυθμοί τους μοιάζουν εκτός τόπου στη φρενίτιδα της σύγχρονης ζωής, τα άτομα αυτά καταφέρνουν να ολοκληρώνουν έγκαιρα αυτό που κάνουν.
Φτάνουν εκεί που θέλουν όταν το θέλουν, με μια ήρεμη εσωτερική ορμή και δίνοντας την εντύπωση ότι δεν βιάζονται ποτέ.(tsantiri.gr)

Το διαβάσαμε από το: Ποια μέρα γεννήθηκες; Δες τι σημαίνει… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2013/08/blog-post_2819.html#ixzz2b0NbCFcR