Ο γεροτζιαφιάς το συριζα

Από την επίθεση στην... άμυνα

0

Ο καθηγητής Αιματολογίας στη Σορβόννη Γρηγόρης Γεροτζιάφας απάντησε με ανάρτησή του στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και στο προ δύο εικοσιτετραώρων σχόλιό του. Το σχόλιο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αφορούσε τους επιθετικούς και σφόδρα απορριπτικούς χαρακτηρισμούς στους οποίους κατέφυγε ο κ. καθηγητής για να περιγράψει τη συμπεριφορά των αποκαλούμενων αντιεμβολιαστών από την κυρίαρχη άποψη της πολιτικής ελίτ.

Τότε, δηλαδή στις 12 Δεκεμβρίου, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος έγραψε στο Twitter:Remaining Time-0:00FullscreenMute

makistriantafyllopoulos ΟΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΤΕΣ! Καμαρώστε τον σύμβουλο του Τσίπρα καθηγητή Αιματολογίας Γρηγόρη Γεροτζιάφα να αποκαλεί τους ανεμβολίαστους ηλίθιους και αλήτες. Εσείς λοιπόν το 35% του ελληνικού λαού που για οποιονδήποτε λόγο δεν έχετε εμβολιαστεί οφείλετε να επανεξετάσετε τη στάση σας εφ’ όσον η ερμαφρόδιτη Αριστερά συμφωνεί με την αφώτιστη Δεξιά. Ο ευήθης Βασιλακόπουλος παραλληλίζει τουλάχιστον μια ιατρική πράξη με τη χρήση κράνους και ζώνης ασφαλείας, επικαλούμενος το δικαίωμα του κράτους να προστατεύει τη ζωή του πολίτη. Ο καθηγητής Αιματολογίας, όμως, ενώ θα περίμενε κανείς να τον επαναφέρει στην τάξη, εγκρίνει και επαυξάνει… Μεταξύ μας, καλύτερα να τρως στη μάπα έναν Μητσοτάκη παρά να ακούς τέτοιες αθλιότητες από έναν δήθεν προοδευτικό εν ονόματι της επιστήμης. Καλό είναι να θυμούνται ορισμένοι ότι επιφανείς ακαδημαϊκοί είχαν αποφανθεί κάποτε την αναγκαιότητα να συνταχθεί η Ελλάδα με τον χιτλερικό Άξονα… Πόσο χαμηλά έχουν πέσει τελικά…

Δείτε το βίντεο με τις χαρακτηριστικές δηλώσεις του Γρηγόρη Γεροτζιάφαdefault50%75%100%150%200%300%400%defaultmonospaced serifproportional serifmonospaced sans serifproportional sans serifcasualcursivesmall capitaldefaultwhiteblackredgreenbluecyanyellowmagentadefault100%75%50%25%defaultraiseddepresseduniformdrop shadoweddefaultwhiteblackredgreenbluecyanyellowmagentadefault100%75%50%25%0%defaultwhiteblackredgreenbluecyanyellowmagentadefault100%75%50%25%0%00:0000:53

Την Τρίτη 14 του μηνός ο κ. Γεροτζιάφας επανέρχεται με νέα ανάρτηση σε λεγόμενο κρυφό Twitter απευθυνόμενος στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο:

Αγαπητέ κ. Τριανταφυλλόπουλε, μόλις είδα το twitter σας και το σημείωμά σας στο site zougla. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν ακούσατε το video της συνέντευξής μου στο Open και δυστυχώς παρασυρθήκατε και αναπαράγετε fake news. Στη συνέντευξη λέω «δεν μπορούμε να ανεχτούμε να τιναχτούν στον αέρα οι κοινωνίες μας επειδή ένα 10%-20% αρνητών, αντιεμβολιαστών ή ανοήτων -όπως θέλετε πείτε το- έχουν αποφασίσει να κάνουν αυτό το πράγμα». Παρακαλώ ακούστε ξανά το video και διορθώστε το σημείωμά σας και το twitter σας. Βεβαίως κάθε αντεπιχείρημα ως προς τον υποχρεωτικό εμβολιασμό είναι καλοδεχούμενο, αλλά οι συκοφαντίες και οι διαστρεβλώσεις δεν βοηθούν κανέναν. Ας γίνει η συζήτηση με βάση τα γεγονότα και τα δεδομένα.

Με τιμή,
Γ. Γεροτζιάφας

Πολύ αργά το βράδυ της Τρίτης προς Τετάρτη ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, αφού διαβάζει τη νέα παρέμβαση του καθηγητή, απαντά:

Τώρα είδα το μήνυμά σας. Προφανώς το γαλλικό σας «ρο» δημιούργησε την ακουστική ψευδαίσθηση, με αποτέλεσμα το «αρνητών» να εκληφθεί ως «αλητών». Ούτως ή άλλως οι υπόλοιποι χαρακτηρισμοί σας ήταν ακραίοι και χωρίς τον χαρακτηρισμό «αλητών». Δεν είναι δυνατόν να δηλώνετε ότι οι ανεμβολίαστοι πρέπει να απομακρυνθούν και να ζήσουν στα βουνά.

Το οικογενειακό μου περιβάλλον έχει ήδη δύο θύματα από το Pfizer. Να υποθέσω ότι ανήκουμε πλέον αναγκαστικά στη συνομοταξία των ανοήτων, ανεμβολίαστων, αρνητών και ακροδεξιών τραμπούκων όπου μας καταχωρίσατε; Φρόνιμο θα ήταν να επανορθώσετε κι εσείς τόσο τους προσβλητικούς και άστοχους χαρακτηρισμούς όσο και το ποσοστό των ανεμβολίαστων συνανθρώπων μας που αγγίζει το 35%. Ούτε 10% ούτε 20% είναι, αλλά, και 0,5% να ήταν, οφείλατε να προστατέψετε, ως γνήσιος Αριστερός, οποιαδήποτε μειοψηφία υφίσταται τέτοιον απηνή διωγμό. Να αποτρέψετε τον εξευτελιστικό διχασμό των συμπατριωτών μας που εξελίσσεται σε εμφύλιο και, αντί να συνταχθείτε με τον ευήθη υποτακτικό Βασιλακόπουλο, να καυτηριάσετε την αθλιότητα μιας κυβέρνησης που μετακυλίει την αποτυχία των χειρισμών της στους… ανεμβολίαστους.

Η κριτική είναι η ψυχή της Δημοκρατίας και η αμφισβήτηση πεμπτουσία της επιστήμης. Ως επαΐων του αντικειμένου, λοιπόν, γνωρίζατε τις άθλιες συνθήκες εργασίας των συναδέλφων σας, τους χαμηλούς μισθούς τους και την ασυναρτησία της υποχρεωτικότητας που έστειλε αρκετούς άνευ μισθού στο σπίτι τους.

Η συμπεριφορά των κρατούντων αποτελεί την επιτομή ενός αυταρχικού κρατικού μηχανισμού. Για όλα αυτά δεν βγάλατε μιλιά! Χάσατε τη φωνή σας. Όπως και για τις Εντατικές, οι οποίες σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα πρέπει να κλείνουν και να απολυμαίνονται! Γνωρίζετε, φυσικά, πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις και όχι από Covid! Υποθέτω ότι προ του κινδύνου να δυσαρεστήσετε το ακαδημαϊκό κατεστημένο, σιωπήσατε. Πού να σκεφτείτε ότι προεκλογικά ο κ. Μητσοτάκης απαιτούσε μείωση του υγειονομικού προσωπικού;

Πάμε τώρα και στο προκείμενο των αντιρρήσεων. Προ του Covid-19 όταν ακούγατε τα ονόματα Μοντανιέ, Μπακντί, Ιωαννίδης και Μαλόουν καθόσασταν σε στάση προσοχής. Ζηλεύατε τις περγαμηνές, τα Νόμπελ και τη φήμη τους, σωστά; Σήμερα γιατί τους βγάζετε τη γλώσσα; Επειδή διαφωνούν κάθετα με την ακαδημαϊκή πυραμίδα που σιτίζεται από τη φαρμακοβιομηχανία; Εάν οι προειδοποιήσεις τους επαληθευτούν, τι θα συμβεί; Αγνοείτε ότι η επιστημονική αντιπαράθεση καθεστωτικών επιστημόνων με τους κορυφαίους που προανέφερα τρόμαξε τον κόσμο; Φυσικά θα επανορθώσω, ελπίζοντας να επανορθώσετε κι εσείς όσους τραγικούς χαρακτηρισμούς εκστομίσατε εναντίον των ανεμβολίαστων συνανθρώπων μας. Η ιατρική πράξη επιβάλλεται μόνο από φασίστες ακόμα και εν ονόματι της Δημόσιας Υγείας, που κι αυτό αποτελεί ένα φθηνό παραμύθι. Άλλοθι αποτυχημένων χειρισμών με τους οποίους συνταχθήκατε. Τα νοσοκομεία μας δεν διαθέτουν σεντόνια και γάζες και, αντί να στείλετε τους υπεύθυνους στα βουνά, επιλέξατε να εκτοπίσετε αθώους και τρομοκρατημένους πολίτες!

Δεν έχω καμία αντίρρηση να διορθώσω και να δημοσιοποιήσω ό,τι μου ζητήσετε. Αποτελεί υποχρέωσή μου. Όπως υποχρέωσή μου αποτελεί η αμφίπλευρη ενημέρωση των πολιτών, που είναι και θα μείνουν για πάντα οι δικοί μου εντολείς. Σας χαιρετώ.

zougla.gr

Ερυσίχθων ο αχόρταγος

Μύθος, που ταιριάζει γάντι σήμερα.

Μάθετε λοιπόν τον μύθο Υβριστές. Ο Ερυσίχθονας ήταν γνωστός για την ασέβειά του. Μια ημέρα πήρε μαζί του 20 δούλους του και πήγε στο άλσος που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα. Εκεί διέταξε τους δούλους να κόψουν τα δέντρα για να μπορέσει να χτίσει εκεί παλάτι στο οποίο θα γλεντούσε με τους φίλους του. Ανάμεσα στα άλλα δέντρα βρισκόταν και μία πανύψηλη λεύκα που ήταν το αγαπημένο δέντρο της Δήμητρας. Γύρω από τη λεύκα αυτή οι Δρυάδες Νύμφες έψελναν τα όμορφα τραγούδια τους και χόρευαν τους μαγικούς χορούς τους. Ο ασεβής Ερυσίχθονας δεν σταμάτησε το καταστρεπτικό του έργο ούτε μπροστά στο ιερό αυτό δέντρο. Με την πρώτη όμως τσεκουριά που του έδωσε παρουσιάσθηκε ενώπιόν του η ιέρεια της Δήμητρας Νικίππη, που δεν ήταν παρά η ίδια η θεά μεταμορφωμένη. Η ιέρεια προσπάθησε να σταματήσει το κόψιμο των δέντρων, αλλά ο Ερυσίχθονας την απείλησε με την αξίνα του. Η θεά τότε πέταξε τη μεταμφίεση της ιέρειας και εμφανίσθηκε με όλη της τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια. Οι δούλοι σκόρπισαν από δω και από κει, και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από τον φόβο τους. Η Δήμητρα όμως τους λυπήθηκε και τους άφησε να φύγουν χωρίς να τους βλάψει, ενώ τον ασεβή Ερυσίχθονα τον τιμώρησε με ακράτητη πείνα. Από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. Οι δυστυχισμένοι οι γονείς του δεν ήξεραν πώς να τον βοηθήσουν. Ο πατέρας του κατέφυγε στον Ποσειδώνα, ο οποίος όμως ήταν εξίσου ανίκανος να θεραπεύσει τον εγγονό του από το κακό που τον βρήκε. Στο μεταξύ ο Ερυσίχθονας βασανιζόταν όλο και περισσότερο από την πείνα. Πούλησε την κόρη του Μήστρα για να αγοράσει τρόφιμα. Αλλά η Μήστρα, που ήταν μάγισσα, επέστρεψε στο σπίτι της και παρεκάλεσε και πάλι τον Ποσειδώνα. Ο θεός, μη μπορώντας να βοηθήσει τον Ερυσίχθονα, έδωσε στη Μήστρα την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε διάφορα ζώα και να ξεφεύγει από τον πατέρα της. Μία εκδοχή αναφέρει ότι η Μήστρα, από δική της πρωτοβουλία, εκμεταλλεύθηκε το χάρισμα της μεταμορφώσεως για να πουλιέται ως δούλα συνεχώς και να βοηθά έτσι τον πατέρα της. Αλλά στο τέλος, ο Ερυσίχθονας, μη έχοντας να φάει τίποτα πια, άρχισε να τρώει το ίδιο του το κρέας μέχρι που πέθανε. Νέμεσις.

Φ.

Εκτεταμένη υιοθέτηση αμετάφραστων ξενικών όρων.

Διαβάστε το άρθρο στο παρακάτω λίνκ

Τί πήγε στραβά με την δημοκρατία μας; Την κοινωνία μας; Τους συνανρθώπους μας;

Ελευθέριος Ανευλαβής

«1. Το πολίτευμά της Ελλάδας είναι Προεδρεύομενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους.»

Αυτά είναι τα τρία πρώτα άρθρα του Συντάγματος. Του καταστατικού χάρτη της Χώρας.

Έχουμε Βουλή, που βουλεύεται.

Έχουμε Βουλευτές .που μας αντιπροσωπεύουν.

Έχουμε πολιτικά κόμματα, που ψηφίζουμε. 

Έχουμε δικαιοσύνη.

Έχουμε Νομοθετική εξουσία.

Έχουμε εκτελεστική εξουσία.

Έχουμε νόμους.

Έχουμε ελευθερία λόγου.

Έχουμε ελεύθερο τύπο.

Έχουμε Ελεύθερα ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή/καιΜέσα Μαζικής Εγκεφαλομαλάκυνσης.

Γιατί δεν είμαστε ευχαριστημένοι;

Τι πήγε στραβά με τη Δημοκρατία μας.

Τι πάει στραβά με τις ζωές μας.

«Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά;»

Ζούμε σε μια εκτεχνικευμένη εποχή τής μετανεωτερικότητας. Στην εποχή της «μετανεωτερικής,(μεταμοντέρνας), κοινωνίας» (postpodernsociety), όπου ο κόσμος μας και οι ζωές  μας χτίζονται, με τα υλικά της αποϊδεολογικοποιημένης τεχνολογίας-τεχνικής και του Νέοφιλελευθερισμού, που οδηγούν στον αποκτηνωμένο φιλοτομαρισμό.

Η αναγόρευση του ανθρώπου σε άτομο, για το οποίο μοναδικός σκοπός είναι η καλοπέρασή του, γέννησε το τέρας του Μαζανθρώπου, της Μαζοκοινωνίας και της Μαζοδημοκρατίας.

Η έννοια άνθρωπος, ως δεύτερο συνθετικό της λέξης μαζάνθρωπος, είναι το συκόφυλλο που κρύβει  τον απαίδευτο, αμόρφωτο, ακαλλιέργητο,  τεχνολογικά όμως ιν (in ελληνιστί), διεφθαρμένο, αδιάφορο, απολίτικο, εγωιστή, κατακερματισμένο μαζάνθρωπο, που λανσάρει η υπερατλαντική δυνάστις των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων σφουγγοκωλαρίων της.

Η έννοια κοινωνία, ως δεύτερο συνθετικό της λέξης μαζοκοινωνία, είναι το πρόσχημα για το δόγμα της κοινωνίας της ασύδοτης αγοράτού «ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας» και του «φατους, πριν σε φάνε» (getthembeforetheygetyou).

Η έννοια Δημοκρατία, είναι το προπέτασμα καπνού, για να καταφέρνει η λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία να αναγορεύει κυβερνήσεις, με κινητήρια δύναμη το πολιτικό χρήμα και τις προεκλογικές υποσχέσεις, οι οποίες αναιρούνται, άμα τη καταλήψει, των κυβερνητικών θώκων.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, που του στέρησαν το νόημα.Και το μόνο νόημα που απέμεινε είναι το κενό, το οποίο γεμίζουμε με τις άδειες ζωές μας, κάνοντάς το να υπάρχει, γεμάτο με άθλιες ζωές,που είναι, πιά, η πραγματικότητά μας. Είναι ο κόσμος μας.

Μια πολύχρωμη κουρελού, που όλα ταιριάζουν με όλα, σε ένα αδιαφοροποίητο μαζικό, απρόσωπο, δίκην χυλού, κομπιναδόρικο, κερδώο όλον.

Ο ευδαιμονισμός, στερημένος από την ευδαιμονία του κερδισμένου αγαθού, ωθεί τον μαζάνθρωπο στον ευτελισμό της ουσίας του και της ανθρωπιάς του, για την οποία δεν δίνει δεκάρα πλέον.

Ξεμάθαμε πια ν’ αγαπάμε.

Ο άλλος δεν είναι ο διπλανός, ο συνάνθρωπος αγωνιστής, αλλά ο αντίπαλος, ο ανταγωνιστής.

Η αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου, έχει εκφυλιστεί σε πραγμάτωση του απόλυτου εγωισμού, συνυφασμένου με την έννοια της καριέρας, πατώντας επί πτωμάτων, ή επί των άλλων.

Διαφθορά, αμάθεια, ρουφιανιά, είναι το τρίπτυχο πάνω στο οποίο βασίζεται, και με το οποίο λειτουργεί η νεοφιλελεύθερη κοινωνία.

Η διαφθορά, στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς, δεν είναι πλέον εξοβελιστέα, παράνομη και καταδικαστέα. Είναι  δομικό της συστατικό.

Το να είναι κανείς ηθικός,ανιδιοτελής, θεωρείται πολυτέλεια ή και αφέλεια. Και από τους καπάτσους της αρπαχτής, ο ανιδιοτελής άνθρωπος θεωρείται μαλάκας.

Η διαφθορά, έχει θεωρείται, ως μοχλός και αυτονόητο για την άσκηση πολιτικής.

Και αυτήν την πραγματικότητα η κοινή γνώμη την γνωρίζει,

αλλά στρουθοκαμηλίζει.

Διάφορες διαδικασίες, διασφαλίζουν την μυστικότητα των συναλλαγών.

Το επισήμως οργανωμένο έγκλημα — ο ορισμός της διαφθοράς σε κρατικό επίπεδο —, γίνεται, πλέον,αποδεκτό ως νόμιμη μίζα (προμήθεια λέγεται, επισήμως), με όλα τα παρασκηνιακά προαπαιτούμενα:

Συνεννοήσεις, συναντήσεις αντιπροσώπων εταιριών με δημοσιογράφους,— η Τέταρτη λεγόμενη, και στις μέρες μας ισχυρότερη εξουσία, η οποία εξουσιάζει ή/και εκβιάζει τις άλλες τρεις: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική.

 Συνεννοήσεις και συναντήσεις πολιτικών, με δημοσιογράφους/ δημιογράφους και σαπιοκοιλιές του άνομου χρήματος, για να προλειανθεί το έδαφος και να καθοριστούν οι όροι και τα μεγέθη της μίζας.

Αλλά, και στην καθημερινή ζωή των μαζανθρώπων, ουδεμία σχέση με πολίτες, η μίζα αποτελεί εργαλείο, κοινώς αποδεκτό, για να κάνει ο μαζάνθρωπος τη δουλειά του, (νόμιμη ή και παράνομη), γρήγορα και άκοπα.

Φακελάκια σε γιατρούς, εφόρους, υπαλλήλους τεχνικών υπηρεσιών, καταγγέλλονται και οι μαζάνθρωποι, αφού έφαγαν τα βόδια, ανίδεοι; και χορτάτοι, ξανά προς την δόξα τραβούν.

Οι διαφθορά παίρνει δύο.

Μα είναι  δυό, μα είναι τρείς,

μα είναι χίλιοι δεκατρείς, και βάλε…

Η αμάθεια, η απαιδευσία, η ομοιόμορφη, μονοσήμαντη, χωρίς κριτική διάσταση, σκέψη, η εκτεχνικευμένη παιδεία, χωρίς το προστατευτικό δίχτυ της ανθρωπιστικής παιδείας, αποτελεί επιλεγμένο στόχο της κοινωνίας, στο χωριό της παγκοσμιοποίησης.

Έτσι, δημιουργείται το  ανθρώπινο δυναμικό, για τον Μινώταυρο της αγοράς της ελαστικής εργασίας.

Και, έτσι,  διασφαλίζεται η υποταγή των στερημένων κριτικής σκέψης, και μη δυναμένων να αμφισβητήσουν τον μονόδρομο της παγκοσμιοποιημένης ηλιθιότητας.

Διότι, τίποτε άλλο, ούτε καν το χρήμα,  δεν είναι παγκοσμιοποιημένο.

Παγκοσμιοποιημένη είναιη ηλιθιότητα, που εξάγει και επιβάλλει η Μονοκρατορία των ΗΠΑ,(Ηνωμένες Πολιτείες Αποβλάκωσης), που σάπισε πριν καν ωριμάσει.

Η αποθέωση της υψηλής τεχνολογία (hightechnology), οδήγησε στον μύθο της λυτρωτικής λειτουργίας της τεχνολογίας.

Ο άνθρωπος, στη λυτρωτική μυθολογία της τεχνοπληροφορικής, απελευθερωμένος από την δουλεία της δουλειάς, θα αναζητήσει, θα ανακαλύψει  και θα πραγματοποιήσει τις δημιουργικές του δυνατότητες.

Ασφαλώς, και η ανθρώπινη εργασία παίρνει νέες μορφές στην τεχνοκρατούμενη μετανεωτερική κοινωνία. Η χειρωνακτική της μορφή περιορίζεται, και η εργασία καθίσταται άυλη, προσφερόμενη μέσα από τα μπιτ του διαδικτύου και του παγκόσμιου ιστού (www: worldwideweb.)

Εν τούτοις, η ουσία  παραμένει αναλλοίωτη.

Κάποιοι, ελάχιστοι, κάτοχοι των μέσων παραγωγής, καρπούνται την υπεραξία της ανθρώπινης εργασίας, που βρίσκεται ενσωματωμένη στο παντός είδους εμπόρευμα, είτε πρόκειται για μηχανές, είτε για μικροτσίπς.

Το άυλο κεφάλαιο, πλανητικά διεσπαρμένο, κάτοχος των μέσων παραγωγής με τη νέα μορφή, (προσοδοφόροι διαδικτυακοί κόμβοι), επιβάλλει στο  κλασικό και το νέο προλεταριάτο της άυλης εργασίας, τη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας για τη παραγωγή πλούτου.

Εν τούτοις, η τεχνοπληροφορική δεν έχει εξουσία, ούτε δημιουργεί νέες κοινωνικές συνθήκες. Η εξουσία παραμένει στα χέρια της πολιτικής, που με τη χρήση και την χειραγώγηση της τεχνοπληροφορίας, σε πλανητικό επίπεδο, πλανητική πλέον και η ίδια, όπως εκφράζεται στο μοντέλο της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, διαχειρίζεται τις τύχες των ανθρώπων, διακηρύσσοντας το αναπόφευκτο της εκτεχνικευμένης ανθρωπότητας.

Των υπάκουων ρομπότ (ανθρώπων και κρατών) στα κελεύσματα της αυτοκρατορίας η οποία κυριαρχεί με τα όπλα του πυρηνικού της οπλοστασίου και του χρήματος.

Η πλανητική, πλέον, αυτοκρατορία δεν υπακούει σε κανένα νόμο διεθνούς δικαίου.

Αντιθέτως,  δημιουργεί η ίδια νόμους, που τους επιβάλλει στα ανίσχυρα, εθνικά κράτη, τα οποία υπάρχουν, κατά την αντίληψη των ΗΠΑ, για να υπηρετούν την παγκοσμιοποίηση της αμερικανικής πολιτικής (Γιουγκοσλαβία, Κόσσοβο, Σκόπια. Αφγανιστάν, και τώρα Τυνησία και Αίγυπτος).

Ο μεταμοντέρονος άνθρωπος, ζει σ’ έναν κόσμο που κύρια χαρακτηριστικά του είναιοεκχρηματισμός της ανθρώπινης ύπαρξης και η εκτεχνίκευση της κοινωνίας.

Το ανθρώπινο πρόσωπο απέκτησε το σχήμα του ευρώ, του δολαρίου, του γιεν.

Ως υλική κατασκευή, ο κόσμος υπάρχει, αλλά δεν προσφέρει πια κανένα νόημα. που να παρέχει λύτρωση, ελπίδα ή πυξίδα ζωής.

Ένας κόσμος στερημένος  από τις θεμελιώδεις  αξίες, της παράδοσης, του Έθνους, της φιλίας, της αλληλεγγύης.

Η επιβίωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εξαρτάται, απολύτως,  από την ύπαρξη πλήρως και σωστά ενημερωμένων πολιτών.

Στην αρχαία αγορά της άμεσης δημοκρατίας του «τις βούλεται αγορεύειν», ο πολίτης ήταν υπεύθυνος και για την πρόταση νόμων και για την τήρησή τους.

Ο Αθηναίος της Πνύκας, όπου συνεδρίαζε ο Δήμος, είχε δικαίωμα να προτείνει νόμους στην εκκλησία του Δήμου, αλλά για να ανακόψει την αυθαίρετη και εκ του πονηρού, μερικές φορές, κατάθεση νόμων, θέσπισε, ο ίδιος ο Δήμος, την «γραφήν παρανόμων».

Δηλαδή, επέβαλε αυστηρές ποινές τόσο στους προτείνοντες, όσο και στους αξιωματούχους, που, από αβλεψία ή σκοπίμως,  επέτρεπαν την   ψήφιση «κακών» νόμων.

Από αυτήν την δημοκρατία των υπεύθυνων πολιτών, περάσαμε σήμερα στη δημοκρατία της τηλεοπτικής, πληροφόρησης. «Αν δεν το δείξει η τηλεόραση δεν υπάρχει».

Η τηλεόραση ελέγχει τη ροή των πληροφοριών. Την ενημέρωση μας, τη διασκέδαση μας, την μόρφωσή μας.

Η αλλαγή από την έντυπη πληροφόρηση,—η οποία παρέχει την δυνατότητα κριτικής σκέψης και αξιολόγησης—,στην τηλεοπτική εικόνα, με την καταιγιστική εναλλαγή εικόνων, που δεν αφήνει χρόνο, όχι για κριτική, αλλά, ούτε καν, για σκέψη,

Πολλοί διαπιστώνουν, ότι το πολιτικό μας σύστημα ευρίσκεται σε κρίση. Δε πρόκειται περί κρίσης του συστήματος. Το σύστημα πάντα έτσι ήταν. Απλώς, μέσα στην παγκοσμιοποιημένη αλαζονεία, απέβαλλε και το φύλλο συκής,  που υποκριτικά σκέπαζε την ανύπαρκτη αιδώ του.

Και παρουσιάζεται πλέον,κορδακιζόμενο, με την δυσειδή, απεχθή, ολοκληρωτική μορφή τουωςΚράτος αδηφάγων και ασυστόλων κώλων.

Και αυτοί που το υπηρετούν απροσχημάτιστα, που το βοηθούν να αναπτυχθεί, φριχτή Λερναία Ύδρα, καμώνονται πως εκπλήσσονται. Και ανακοινώνουν ανερυθριάστως «κράτος δικαίου. Επιτελικό κράτος» κουλοκράτος.

Και οι λαομπαίχτες, ζητούν την συνδρομή του λαού, του αγαθού γίγαντα, φημισμένου μόνο για τη σωματική του ρώμη, γιατί την πνευματική του δύναμη φρόντισαν να την ευνουχίσουν, με τις κοπριές των «πρωϊνάδικων» και του παραμορφωτικού (εκ)τυφλωτικούφακού της γυάλινης τηλεπαραμύθας, — «μη παίρνετε ναρκωτικά με την TV, μαστουρώνεις καλλίτερα» —, για να τον ξεγελάσουν, ακόμη μια φορά, και να κάνουν, πάλι, τα ίδια.

Με τα φθαρμένα, βρώμικα υλικά, αυτών που επικαλούνται την κάθαρση του πολιτικού συστήματος δεν χτίζεται καθαρή  πολιτική.

Ζητείται ελπίς και πολιτική.

Η βασιλεία του Ορθού Λόγου και της Ανθρωπιάς είναι η μόνη αποδεκτή βασιλεία στη Δημοκρατία.

και ο μόνος βασιλιάς, που μπορεί να βασιλεύειστη Δημοκρατία, είναι

ο Νόμος της Δικαιοσύνης.

«Ξαναμπαρκάραμεμετα σπασμένα μας κουπιά.

Ήτανωραίατα μάτια σου

μαδενήξερεςπού να κοιτάξεις
 

Λίγο ακόμα
θαιδούμε τις αμυγδαλιές ν᾿ ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει.
 

Λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

(Γ. Σεφέρης)

zougla.gr

Κρεββάτι ή Κρεβάτι ;

«Τού αρχαίου λόγου φώτιζες τέλεια τη τρανοσύνη
με τη δική σου την καρδια και τη νοημοσύνη.
Και με τού Λόγου ρύθμιζες συχνά την ομορφάδα
της γλώσσας που αρχαία και νέα πάντα ζη, ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!
(Κ. Παλαμάς)
ΔΙΑΦΟΡΑ  ·  26. November 2020

Κρεβάτι ή Κρεββάτι

Προσφάτως <<έπεσα>> σε μία φιλολογική σελίδα, η οποία ενημέρωνε τους αναγνώστες τής, πως το κρεββάτι θα πρέπει να το γράφουμε με ένα -β-, διότι είναι δάνεια λέξη από τα λατινικά. Προέρχεται, έγραφε, από το λατινικό λήμμα <<grabatus>> και δάνεισε στην ελληνική (-μαμά της), την λέξη <<κράββατος>>, υποκοριστικώς κραββάτιον. Συνεχίζει λέγοντας, πως εφόσον η νεοελληνική γραμματική αναφέρει, πως οποιαδήποτε λέξη εισάγεται από ξένες γλώσσες, υπόκειται στον κανόνα της απλοποιήσεως, οφείλουμε να (αν)ορθογραφούμε!

Η λέξις <<ΚΡΕΒΒΑΤΙ-ΚΡΑΒΒΑΤΟΣ>> δεν είναι λατινικής προελεύσεως, ακόμα κι αν (όπως συνηθίζουμε) βαπτίσουμε λατινικά, την ελληνική γλώσσα και το αλφάβητo, τα οποία δόθηκαν στους Λατίνους για να μπορέσουν να εκφραστούν!

Προέρχεται από τα <<κρεμῶ + βάσις>> και είναι παιδί της μακεδονικής διαλέκτου (<<παρὰ το κρεμᾶν τὰς βάσεις>>, ΜΕΓΑ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ). Τουτ’έστιν είναι λέξη άκρως ελληνική.

Οι Λατίνοι λοιπόν, δεν μπορούσαν να προφέρουν αυτούς τους ελαφρείς φθόγγους και είπαν το κρεβάτι <<glabatus>> ή δια της συνήθους εναλλαγής των υγρών <<grabatus>>. Την δανείστηκαν λοιπόν αυτήν την λέξη, για να δώσουν μια ονομασία σ’ αυτό το πρόχειρο έπιπλο, στο οποίο ξάπλωναν. Έτσι ο κράββατος πήρε την σημασία της προχείρου κλίνης, εκείνης χωρίς διακοσμητικά και πολυτέλειες, που χρησιμοποιούσαν στις εκστρατείες τους για τους τραυματίες, αλλά και για να κοιμούνται οι στρατιώτες (αυτό που αποκαλούμε σήμερα <<ράντζο>>). Από αυτό και το ρώσικο Кровать.

Άλλες συνήθεις ελληνικές λέξεις για το <<κρεββάτι>> ήταν :

ΚΛΙΝΗ: γιατί εκεί έκλιναν για να ξεκουραστούν, εκ του κλίνω ( =γέρνω). ΕΥΝΗ: το νυφικό κρεββάτι, εκ του εὖ ( =καλώς) + νέω ( =υφαίνω), στρωμένο δηλαδή με καλοϋφασμένα στρωσίδια, όπως αρμόζει στα γαμήλια κρεββάτια. Εξ ου και ο ευνούχος (εὐνή + ἔχω), ο άνδρας που δεν παίρνει πρωτοβουλίες, εν ολίγοις, ο όμηρος της ευνής του.

ΣΤΙΒΑΣ: στιβάδα από άχυρα, φύλλα ή άλλα φυσικά υλικά, ένα σκέτο στρώμα δηλαδή. Ετυμολογείται εκ του στείβω ( = πατώ με πίεση).

ΧΑΜΕΥΝΗ: μικρό στρώμα που τίθεται καταγής, εκ των <<χαμαί +εὐνή>>. ΛΕΧΟΣ/ΛΕΚΤΡΟΝ/ΛΕΚΤΙΣ: ετυμολογείται από το <<λέγω>>, το οποίο έχει πολλές σημασίες εκτός της συνήθους <<ομιλώ>>. Εκτός όλων των άλλων λοιπόν, σημαίνει και κείμαι, είμαι ξαπλωμένος, εξ ου και λέχομαι ( = πλαγιάζω και κοιμάμαι), λεχώνα (η γυναίκα που μόλις γέννησε κι έχει ανάγκη να πλαγιάσει) κλπ.

Απ’το <<λέγω>> προέρχεται και η βρεφική κούνια-καλάθι, το ΛΙΚΝΟΝ δηλαδή! Απ’το λέχος και τα : (λατινικά) lectus , (γαλλικά) lit, (ιταλικά) letto, (ισπανικά) lecho ή και cama από το <<κείμαι>>, (γερμανικά) Lager, (αγγλικά) litter, (ουκρανικά) ліжко, (σλοβάκικα) lôžko κ.ά.

ΧΑΛΑΝΔΡΟΣ: εκ του ρήματος <<χαλάω ( =χαλαρώνω)>> και του ονόματος <<ανήρ>>.

ΚΟΙΤΗ/ΚΟΙΤΟΣ: εκ του κείμαι- κοιτάζω ( =πλαγιάζω). Προσοχή! Άλλο κοιτάζω κι άλλο κυττάζω ( =βλέπω).

ΠΑΣΤΑΣ: εκ του ρήματος πάσσω ( =κυριολεκτικώς: πασπαλίζω, μεταφορικώς: διακοσμώ). Η διακοσμημένη κλίνη δηλαδή.

ΔΕΜΝΙΑ: κυριολεκτικώς τα στρωσίδια του κρεββατιού και συνεκδοχικά το κρεββάτι [ > δέω, δέμω ( =χτίζω,κατασκευάζω, οικοδομώ)]

ΑΣΚΑΝΤΗΣ: το πρόχειρο και ευτελές κρεββάτι [ > ἀκάντης > στερ. ἀ +κάννη ( = πλέγμα από καλάμια, ψάθα), το μη έχων ούτε κάννην ( ούτε σανίδες που λέμε σήμερα)]

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από τα βιβλία <<ΜΕΓΑ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ, εκδ. 1499>>, Ζ. ΚΑΛΛΕΡΓΟΥ, <<Ο ΕΝ ΤΗΙ ΛΕΞΕΙ ΛΟΓΟΣ, Α. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ>>, << ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ, Α. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ>>, <<ΛΕΞΙΚΟ LIDDELL- SCOTT>>, <<DWDS. DE>>. πηγη: Ετυμο-λογική

https://neatouskinia.jimdofree.com/app/flex/blog/preview/88841472?fbclid=IwAR3JRCj79wI6djAjR5DqAOzcpNnXGHADIqSv5w7opI5keKwXGA3JlVdF7As

Στην Ελλάδα γειτονιά σήμαινε οικογένεια. Και μετά ήρθε η αποξένωση

Το έστειλε ο Δημήτρης Ακριτίδης
https://oikohouse.wordpress.com

Ακριβώς έτσι όπως δείχνει η φωτογραφία εκείνων των χρόνων ….

Γειτονιά της Αθήνας…. το σπαστό τραπεζάκι έτοιμο πάντα έβγαινε στον δρόμο και οι γείτονες μαζευόντουσαν να τα πούνε…να πιούν τον καφέ τους… το κρασί τους.
Όλα τα προβλήματα εκεί έξω στον δρόμο θα εύρισκαν την λύση τους…
Αν ήταν και Κυριακή;

Το μεσημέρι δίπλα στο σπαστό τραπεζάκι θα έμπαιναν κι άλλα για να χωρέσουν τα πιάτα και τις κατσαρόλες….
Ξεκινούσε από τον καφέ το πρωϊ η μάζωξη και κρατούσε μέχρι το απόγευμα.
Οι πόρτες ήταν ανοιχτές στα σπίτια και μπαινόβγαινε η γειτονιά…
Άκουγες …. «….σου βρίσκεται λίγο ρύζι για σούπα;»
«….πήγαινε μέσα ξέρεις πού θα βρείς…»

Τι να πρωτοθυμηθείς από την γειτονιά…
Είχαν και τους τσακωμούς για ασήμαντα θέματα …πάγωναν οι σχέσεις αλλά για λίγο.
Το Σαββατόβραδο θα τα εύρισκαν τσουγκρίζοντας τα ποτήρια.
Απολυότανε ο φαντάρος και όλοι είχαν την έγνοια να του βρούν δουλειά.
Έκαναν έρανο για να πληρώσουν το νοίκι κάποιου…

Στο μεσημεριανό τραπέζι υπήρχε και ένα πιάτο με φαϊ που είχε φέρει η γειτόνισα…
Η συγκινητικότερη σκηνή ήταν όταν κάποια οικογένεια μετακόμιζε…
Αξέχαστες αυτές οι στιγμές….

Συγκινημένοι όλοι βοηθούσαν ….παρηγορούσαν…
«…θα ερχόσαστε….θα ερχόμαστε….δεν θα χαθούμε….»
Και δεν ερχόντουσαν και δεν πηγαίναμε και χανόμαστε.

πηγή
koukfamily
thesecretrealtruth.blogspot.com

Η εποχή της ανοησίας

Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη

Ζούμε σε μία εποχή ανοησίας, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής. Θα ξεκινήσω με την κοινωνική γιατί τη θεωρώ και πιο σημαντική και σε επόμενα κείμενα θα περιγράψω και τις υπόλοιπες.

Ενώ η χώρα υποφέρει από δεκαετή σφοδρή οικονομική κρίση με ότι αυτό συνεπάγεται για τον κοινωνικό ιστό (φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, ανεργία, μισθοί επιδοματικού τύπου), μία μερίδα του πληθυσμού έχει αποκτήσει συμπεριφορά σνομπ ή στα καθ’ημάς αρχοντοχωριάτικη.

Αποτελείται από κάποια τμήματα του πληθυσμού της μικρομεσαίας κυρίως τάξης τα οποία επιβιώνουν σχετικώς καλύτερα από τα κατώτερα. Τα τμήματα αυτά έχουν υιοθετήσει μία στάση που χαρακτηρίζεται από θράσος, αγένεια και χυδαιότητα. Θεωρούν εαυτούς ανώτερους με βάση κυρίως την εισοδηματική τους «άνεση» (πάντα σε σύγκριση με τα κατώτερα ενώ ούτε κατά διάνοια να συγκρίνουν εαυτούς με τα ανώτερα ή με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά).

Κατά δεύτερο λόγο, η ανωτερότητά τους επιδεικνύεται μέσω κάποιας μόρφωσης η οποία περιορίζεται αποκλειστικά στους πανεπιστημιακούς τίτλους (που αρκετές φορές έχουν αποκτηθεί με την άνεση που τους δίνει ο συνδικαλισμός τους σε κόμματα ή με τη γενικότερη διολίσθηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό). Δεν μπορούν να επιδείξουν οικογενειακή καταγωγή γιατί στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ τίτλους ευγενείας παρά την ύπαρξη βασιλέων οι οποίοι όμως ποτέ δεν έδωσαν τίτλους ευγενείας σε Έλληνες, τους κρατούσαν μόνο για τους εαυτούς τους. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν μπορούν να επιδείξουν ούτε αστική καταγωγή γιατί οι γονείς τους και οι παππούδες τους (στις περισσότερες περιπτώσεις) δεν είχαν πανεπιστημιακούς τίτλους και ήταν αγροτικής καταγωγής.

Η αγάπη για την τέχνη, τη λογοτεχνία και γενικά για την αισθητική τους είναι άγνωστη. Άκρως ανταγωνιστικοί και ατομικιστές πιστεύουν στο «ο θάνατός σου η ζωή μου» ξεχνώντας ότι στις εποχές που ζούμε η ζωή θα είναι μόνο για τους πολύ λίγους. Ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και φθονούν οτιδήποτε θεωρούν καλύτερο από αυτούς. Πιστεύουν μόνο στο χρήμα.

Συνήθως βρίσκονται στα μεσαία και ανώτερα τμήματα του δημοσίου τομέα, των τραπεζών και κάποιων επιχειρήσεων ή δραστηριοποιούνται ως ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες (συνήθως της αρπαχτής και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος από παράνομες δραστηριότητες), τηλεπερσόνες, μοντέλα και καλλιτέχνες (της συμφοράς) . Επιδιώκουν το χρήμα και την εξουσία που αυτό δίνει. Το χρήμα θεωρούν ότι τους δίνει αίγλη.

Είναι ενδιαφέρον γιατί διαφέρουν από το παρελθόν. Αρκετές δεκαετίες νωρίτερα αίγλη είχαν ο παπάς, ο αστυνομικός και ο δάσκαλος. Η αίγλη των επαγγελμάτων αυτών έχει εξαϋλωθεί. Οι ιερείς έχουν δεχτεί μεγάλο πόλεμο που έχει όμως τροφοδοτηθεί από την αναίσχυντη, ανήθικη και αντιλαϊκή συμπεριφορά τμημάτων του ανώτερου κλήρου αλλά και κάποιων του κατώτερου που έχουν μετατρέψει σε εμπόριο τα μυστήρια της θρησκείας με το αντίστοιχο αντίτιμο χρέωσης.

Ο αστυνομικός έχει χάσει και αυτός την αίγλη του, συνήθως κακοπληρωμένος, μπλεγμένος ενίοτε ο ίδιος σε εγκληματικές δραστηριότητες (το γκράφιτι οι «μπάτσοι πουλούν την ηρωΐνη» δεν είναι τυχαίο), επιδιδόμενος σε δίωξη συνταξιούχων και εν γένει διαδηλωτών και όχι πραγματικών εγκληματιών, εξευτελιζόμενος (βλέπε περιστατικά όπου μέλη του Ρουβίκωνα έκαναν έλεγχο των ίδιων των αστυνομικών), είναι ένα επάγγελμα που εδώ και αρκετό καιρό έχει χάσει την όποια αίγλη.

Ο δάσκαλος από την άλλη, έχει και αυτός χάσει το όποιο κύρος διέθετε στο παρελθόν. Κακοπληρωμένος και αυτός, με ελλιπείς γνώσεις που τα αποτελέσματά τους βλέπουμε στο πλήθος των ανορθόγραφων συμπατριωτών μας, με εμφάνιση πολλές φορές προκλητική (βλ. δασκάλες και καθηγήτριες στις παρελάσεις με ένδυση τραγουδίστριας λαϊκού κέντρου προς αναζήτηση πλούσιου γαμπρού) έχει χάσει, όπως έγραψα, το κύρος του. Τα ίδια ισχύουν και για τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας οι οποίοι στο παρελθόν έβγαζαν αρκετά χρήματα κυρίως με τα παράλληλα, με τη θέση τους στο δημόσιο τομέα, ιδιαίτερα φροντιστήρια που πολλές φορές γίνονταν με εκβιαστικό τρόπο στους ίδιους τους τους μαθητές (ή κάνεις ιδιαίτερο μαζί μου ή παίρνεις κακό βαθμό). Και αυτοί όμως τόσο με τη στάση τους όσο και με τη μείωση του εισοδήματος τους, γιατί πλέον είναι αρκετά εύκολο να μπει κάποιος σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, έχουν χάσει την αίγλη που είχαν στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, τα επαγγέλματα που είχαν κύρος στη χώρα μας ήταν ο πολιτικός μηχανικός, ο γιατρός και ο δικηγόρος. Και αυτά τα επαγγέλματα έχουν χάσει την αίγλη τους.

Οι πολιτικοί μηχανικοί δεν ασχολούνται με το βασικό αντικείμενό τους που είναι οι κατασκευές αλλά λόγω κρίσης ασχολούνται με τις ανακαινίσεις κατοικιών αρκετές φορές προσφέροντας χειρότερες υπηρεσίες από έναν εργολάβο.

Οι γιατροί έχουν χάσει το κύρος τους κυρίως λόγω της απληστίας. Πολλοί ακολούθησαν το ιατρικό επάγγελμα όχι γιατί θέλουν να προσφέρουν στον άνθρωπο αλλά γιατί είναι αρκετά προσοδοφόρο. Στην Ελλάδα όσοι αποτύγχαναν στις εισαγωγικές για τις εγχώριες ιατρικές σχολές στρέφονταν στο εξωτερικό κυρίως σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης γιατί γνώριζαν ότι η απόσβεση των χρημάτων για την εκπαίδευσή τους θα γίνει πολύ σύντομα. Το κακό όμως είναι ότι η απόσβεση σε πολλές περιπτώσεις γίνεται με τις δωροδοκίες από τις φαρμακευτικές και ιατρικές εταιρείες, για παράνομες έρευνες που κάνουν σε ασθενείς παρά τη συγκατάθεσή τους, τα άπειρα φακελάκια τα οποία απεκόμιζαν από τους ασθενείς με εκβιαστικό τρόπο, την ανάμειξή τους ακόμα και σε αντιδεολογικές και εγκληματικές πράξεις όπως είναι η υποβολή ασθενών σε χειρουργεία άνευ λόγου και με πολλές φορές θανάσιμο αποτέλεσμα, τις λάθος διαγνώσεις λόγω έλλειψης γνώσεων αλλά και την εμπλοκή τους σε χειρουργεία εμπορίας οργάνων.

Για τους νέους γιατρούς, η οικονομική κρίση τους οδηγεί λόγω χαμηλών μισθών να αναζητήσουν την τύχη τους στη Δυτική Ευρώπη και εκεί όμως ξεκινώντας από χαμηλούς μισθούς για τα δυτικοευρωπαϊκά δεδομένα ενώ τα προσοδοφόρα φακελάκια είναι περιορισμένα. Και αυτό το επάγγελμα (για λειτούργημα ούτε λόγος) έχει χάσει την αίγλη που είχε στο παρελθόν.

Ο δικηγόρος, από την άλλη, έχει συνδεθεί με άνομες δραστηριότητες, εξαπάτηση των πελατών του αλλά και με υπερπληθώρα δικηγόρων που ξεπερνά τη ζήτηση καπ. Πλέον οι νέοι δικηγόροι είναι είτε άνεργοι είτε εργάζονται με εξευτελιστικούς μισθούς σε μεγαλύτερα γραφεία ελπίζοντας κάποια στιγμή να βελτιωθεί η οικονομική τους κατάσταση.

Ηρθε μετά η εποχή των χρηματιστών. Επάγγελμα που συνοδευόταν από την αίγλη του χρήματος και ότι αυτό συνεπάγεται. Η πτώση όμως του ελληνικού χρηματιστηρίου οδήγησε στο κλείσιμο πολλών χρηματιστηριακών και τη μείωση του αριθμού των χρηματιστών.

Η κρίση έδωσε για λίγο καιρό αίγλη στους οικονομολόγους. Θεωρήθηκαν ως οι σοφοί που θα δώσουν λύση στην κρίση. Αρκετά γρήγορα διαπιστώθηκε ότι δεν μπορούν να δώσουν στην κρίση και ότι η πληθώρα των οικονομικών σχολών σκέψης μπέρδευε το κοινό που τους παρακολουθούσε , το οποίο δεν έβλεπε καμία βελτίωση της κατάστασης του αλλά αντίθετα έβλεπε επιδείνωση.

Οι πανεπιστημιακοί από την άλλη, γνώρισαν και αυτοί κάποια δόξα αλλά όχι δόξα διαρκείας. Η πληθώρα των πανεπιστημιακών σχολών και συνεπώς και καθηγητών, οι χαμηλοί μισθοί ειδικά γι’αυτούς που δεν μπορούν να επιδοτηθούν από ευρωπαϊκά προγράμματα λόγω αντικειμένου, η απομάκρυνσή τους από την πραγματική ζωή αλλά και η αποστασιοποιημένη στάση τους στην κρίση, μείωσε κατά πολύ την αίγλη που είχε το επάγγελμά τους.

Τι μας έμεινε σήμερα; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αίγλη μπορούν να έχουν αυτοί που ασχολούνται με την πληροφορική εάν και αρκετοί είναι εύποροι μάλλον είναι βαρετοί τύποι (βλ. Μπιλ Γκέητς).

Μας έμειναν λοιπόν, οι τηλεπερσόνες, οι τηλεοπτικοί σεφ, τα μοντέλα και οι διάφοροι τραγουδιστές εύπεπτων ασμάτων και οι αγωνιζόμενοι σε διάφορα ριάλιτυ που εξευτελιζόμενοι προσπαθούν να κερδίσουν κάποια χρήματα. Όπως όμως κάθε ψεύτικο και ανούσιο έτσι και αυτοί θα ξεφτίσουν γιατί φαίνεται ότι έρχεται κάτι καινούριο και πιο ουσιαστικό και έτσι από την εποχή της ανοησίας να μεταβούμε στην εποχή της αλήθειας.

mastroyanni

Το διαβάσαμε από το: Η Eποχή της Ανοησίας – Οι Αρχοντοχωριάτες http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/12/e.html#ixzz5YtplHg5h

Η αυτοκτονία των Ελλήνων



Η περιθωριοποίηση της σημερινής νεολαίας, η απομάκρυνση της από την πολιτική λόγω των διεφθαρμένων, υποτελών στους ξένους κομμάτων και η μαζική εγκατάλειψη της χώρας, αποτελεί το νούμερο ένα κοινωνικό μας πρόβλημα – το οποίο οδηγεί στην αυτοχειρία μας ως Έθνος.
.

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη νεκρική σιγή των νέων (άρθρο), με την έννοια πως αυτό που μας προκαλεί εντύπωση είναι η μη αντίδραση τους σε όλα όσα συμβαίνουν, ειδικά των φοιτητών – οι οποίοι ανέκαθεν ήταν πρωτοπόροι, όταν κινδύνευε η πατρίδα και η ελευθερία τους, όπως στην εποχή της δικτατορίας στην Ελλάδα.

Εύλογα λοιπόν υποθέτει κανείς πως είτε δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει, είτε έχουν διαβρωθεί από τις συνθήκες που επικρατούσαν και συνεχίζουν να επικρατούν στη χώρα μας – αφού είναι αδύνατον να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα το έγκλημα που συντελείται εις βάρος τους.

Προφανώς η είσοδος των διεφθαρμένων κομμάτων στα Πανεπιστήμια διέφθειρε εντελώς τις φοιτητικές οργανώσεις – όπως συνέβη επίσης με τα συνδικαλιστικά κινήματα, μέσω της διαφθοράς των ηγετικών τους στελεχών, ο μοναδικός στόχος των οποίων, εκτός από το χρηματισμό, ήταν η διεκδίκηση μίας βουλευτικής, πολύ καλά πληρωμένης «θέσης εργασίας».

Αναφερθήκαμε επίσης σε μία «χαμένη γενιά», η δυστυχία της οποίας χρηματοδοτήθηκε από τους γονείς της (άρθρο) – ενώ βρέθηκε απροετοίμαστη όταν ξέσπασε η κρίση και έχασε σχεδόν όλα όσα είχε συνηθίσει. Σε μία γενιά που έχει γυρίσει την πλάτη στην πολιτική και στα κόμματα, κατηγορώντας τους πάντες για τα δεινά της – με αποτέλεσμα να βλέπει κανείς στα κόμματα κυρίως ηλικιωμένους, εάν όχι υπερήλικες, οι οποίοι ουσιαστικά δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο, παρά μόνο για τις συντάξεις τους (γεγονός που άλλωστε επεξηγεί γιατί το συνταξιοδοτικό έχει αναδειχθεί στο νούμερο ένα θέμα από τα ΜΜΕ, ενώ στην ανεργία των νέων δεν αφιερώνεται ούτε λεπτό).

Από την άλλη πλευρά ακούγεται πολύ συχνά ότι, δεν μπορεί κανείς να συμβουλεύσει τους νέους να μείνουν στην Ελλάδα, εργαζόμενοι για 300 € το μήνα που δεν φτάνουν καν για να πληρώσουν το ενοίκιο τους – πόσο μάλλον όταν δεν βρίσκουν δουλειά, αδυνατώντας να αξιοποιήσουν τις δεξιότητες τους, χάνοντας την αυτοπεποίθηση τους, καθώς επίσης τη διάθεση τους να εξελιχθούν, αποκτώντας εργασιακές εμπειρίες και προσφέροντας τόσο στον εαυτό τους, όσο και στην πατρίδα τους.

Ακόμη χειρότερα πως δεν μπορεί να τους συμβουλεύει μία γενιά που οδήγησε τη χώρα της στη χρεοκοπία, ενώ δεν αντιστέκεται καθόλου στα μαρτύρια, στα οποία την υποβάλλουν οι δανειστές – σιωπώντας όπως τα πρόβατα που οδηγούνται στη σφαγή.

Βέβαια πρόκειται για τη μισή αλήθεια, όσον αφορά τις ευθύνες των Ελλήνων για την υπερχρέωση (η πτώχευση προκλήθηκε από την Τρόικα) – οι οποίες είναι ασφαλώς υπαρκτές, αφού ξόδευαν χρήματα δανειζόμενοι, εκμεταλλεύονταν το δημόσιο με κάθε τρόπο, σπαταλούσαν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αγοράζοντας αυτοκίνητα αντί να επενδύουν στην παραγωγή, εξέλεγαν διεφθαρμένους ή/και ανίκανους πολιτικούς που τελικά τους πούλησαν, συντηρούσαν δια της συμμετοχής ή της ανοχής τους το βρώμικο πελατειακό κράτος κοκ.

Η άλλη μισή αλήθεια είναι η πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα που ακολούθησε η Γερμανία πριν από την κρίση με συνεργό της την ΕΚΤ, η παγίδα του χρέους στην οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα μετά την κρίση του 2009, το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, η ενδοτική υπογραφή του PSI, καθώς επίσης η προδοσία της τελευταίας ελπίδας τους από την κυβέρνηση που, λέγοντας χιλιάδες ψέματα προεκλογικά, δεν σεβάσθηκε την απόφαση τους το 2015, καταδικάζοντας τους στο χειρότερο μνημόνιο της παγκοσμίου ιστορίας.

Όσον αφορά την εκκωφαντική σιωπή των Ελλήνων, δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητη (ανάλυση), όσο αυστηρά και αν τους κρίνει κανείς – ενώ είναι γεγονός πως αποτελούν τα θύματα ενός άθλιου πειράματος, από το οποίο σήμερα πολύ δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν. Τέλος, φυσικά γνωρίζουν πως οι δυνάστες τους δεν θα φύγουν εάν δεν τους διώξουν, καθώς επίσης πως δεν θα σταματήσουν εάν δεν τους σταματήσουν οι ίδιοι οι Έλληνες – κάτι που όμως δεν είναι καθόλου εύκολο να συμβεί, αφού είναι πλέον δεμένοι χειροπόδαρα.

Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα, πώς είναι δυνατόν να προτείνει κανείς στους νέους να μείνουν σε μία χώρα που καταρρέει; Που οι Πολίτες της έχουν μετατραπεί σε φορολογικά υποζύγια, που θα χάσουν σταδιακά ότι έχουν και δεν έχουν, που το μέλλον της διαγράφεται πολύ πιο ζοφερό από το παρόν, που έχει προδοθεί από το σύνολο σχεδόν της πολιτικής της ηγεσίας, ενώ είναι αντικείμενο διεθνούς εξευτελισμού;

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο, εκτός εάν οι ίδιοι οι νέοι καταλάβουν πως είναι η σειρά τους να αγωνιστούν για την πατρίδα τους – όπως πολλοί από τους προγόνους τους στα χιλιάδες χρόνια που έζησαν Έλληνες σε αυτήν τη χώρα. Ότι μπορούν να το κάνουν έχοντας αποκτήσει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση ενώ, εάν επιλέξουν τη φυγή, όπως οι 500.000 που εγκατέλειψαν ήδη την Ελλάδα που τους εκπαίδευσε δαπανώντας πάνω από 100 δις €, η πατρίδα τους θα πάψει κάποια στιγμή να υπάρχει – αφού δεν είναι δυνατόν να περιμένουν να διασωθεί από τους ηλικιωμένους, από αυτούς που τη χρεοκόπησαν ή από τους λίγους νέους που τελικά θα παραμείνουν.

Πως στη ζωή δεν χαρίζεται τίποτα, ενώ υπάρχουν εποχές που καλείται κανείς να κάνει θυσίες – όπως άλλωστε σχετικά πρόσφατα οι πρόγονοι τους, όταν οι Γερμανοί που έχουν εισβάλλει σήμερα, χρησιμοποιώντας οικονομικά όπλα, εισέβαλλαν με στρατιωτικά. Οι ίδιοι που αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους απέναντι μας από την κλοπή του χρυσού, καθώς επίσης από τις τεράστιες καταστροφές που μας προκάλεσαν – με την άθλια δικαιολογία πως δεν το έκαναν οι ίδιοι, αλλά κάποιοι ναζί που ούτε καν τους γνωρίζουν!

Πως στις χώρες που μεταναστεύουν για να εργαστούν, δεν θα αισθανθούν ποτέ ότι είναι πατρίδες τους, αφού άλλωστε δεν είναι – ενώ κάποια στιγμή θα νοιώθουν τόσο εκεί ξένοι, όσο και στην Ελλάδα. Πως τα παιδιά τους δεν θα μεγαλώσουν ποτέ σωστά χωρίς πατρίδα, ειδικά σε μία εποχή που κλιμακώνεται ο εθνικισμός – που οι ξένοι στην Ευρώπη θα αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες αφομοίωσης τους με τον εγχώριο πληθυσμό, νοιώθοντας όλο και περισσότερο Πολίτες δεύτερης «κατηγορίας». Πως το παν στη ζωή δεν είναι η κατανάλωση, τα υλικά αγαθά, αλλά υπάρχουν πολύ σημαντικότερες αξίες.

Τέλος πως στην Ελλάδα υπάρχει μέλλον, για το οποίο όμως πρέπει να αγωνισθεί κανείς τόσο με το εγχώριο, σαθρό κατεστημένο, όσο και με τους εισβολείς – αφού πρόκειται για μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, με τρεις σημαντικότατους οικονομικούς πυλώνες: την ποιοτική γεωργία, τη ναυτιλία που αποτελεί την πρώτη δύναμη στον πλανήτη, καθώς επίσης τον τουρισμό που είναι ασυναγώνιστος, με κριτήριο τα δεκάδες πανέμορφα νησιά μας, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.

Εάν λοιπόν οι νέοι Έλληνες επικεντρωθούν σε αυτούς τους τρεις τομείς, καθώς επίσης στις παράπλευρες δραστηριότητες που τους στηρίζουν (ανάλυση), χωρίς να φοβηθούν τίποτα, καθώς επίσης εργαζόμενοι τόσο σκληρά, όσο όταν βρίσκονται σε ξένες χώρες, η Ελλάδα θα λάμψει παρά το σκοτάδι, στο οποίο είναι βυθισμένη σήμερα. Εάν όχι, εάν συνεχιστεί η αυτοκτονία της Ελλάδας, οι μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ίδιοι οι νέοι – ενώ δεν θα τους βοηθήσει σε τίποτα το να κατηγορούν τις προηγούμενες γενιές, για τα προβλήματα που πράγματι τους δημιούργησαν.

Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, εξοργίζεται κανείς με την ασχετοσύνη των κυβερνήσεων μας, οι οποίες νομίζουν πως θα λύσουν τα οικονομικά μας προβλήματα με την εξόντωση των συνταξιούχων – μέσω της κατάρρευσης του κράτους προνοίας και της μείωσης των αποδοχών τους που τους οδηγεί στην επιτάχυνση του θανάτου τους. Αδυνατούν να καταλάβουν πως ένας από τους βασικότερους συντελεστές ανάπτυξης είναι ο πληθυσμός, ο οποίος όταν φθίνει από τις λιγότερες γεννήσεις, από τους περισσότερους θανάτους (γράφημα), καθώς επίσης από τη μαζική μετανάστευση, οδηγεί αυτόματα στην πτώση του ΑΕΠ – οπότε στην πλήρη αδυναμία μείωσης του συντελεστή χρέους ως προς το ΑΕΠ (ανάλυση).

Βέβαια, η φύση καλύπτει πάντοτε τα κενά που δημιουργούνται, όπως θα συμβεί στην Ελλάδα (α) με τους παράνομους μετανάστες που θα εγκατασταθούν (ήδη οι νόμιμοι αποτελούν το 20% του εργατικού μας δυναμικού, πηγή, άρα περί τους 900.000 συν τα μέλη των οικογενειών τους που δεν εργάζονται – οπότε πάνω από το όριο του 10% που θεωρείται βιώσιμο για μία χώρα), καθώς επίσης (β) με τους συνταξιούχους από τις βόρειες χώρες που θα έλθουν εξαγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές τα σπίτια μας, αφού δεν θα μπορούν να επιβιώσουν στα δικά τους κράτη με τις συντάξεις τους (για παράδειγμα, το ενοίκιο διαμερισμάτων 50 τμ. στη Γερμανία υπερβαίνει τα 700 € μηνιαία).

Είναι όμως λογικό να δίνουμε τους παραγωγικούς νέους μας στις πλούσιες χώρες του βορά (γράφημα), αντικαθιστώντας τους με Ευρωπαίους συνταξιούχους και με φθηνούς μετανάστες; Δεν θα διευρύνουμε έτσι την ήδη μεγάλη απόκλιση μας, η οποία υπολογίζεται στο 35% από το 2009; (25% μείωση του δικού μας ΑΕΠ, αύξηση 10% του ΑΕΠ των άλλων). Δεν πρόκειται για την αυτοκτονία μας ως Έθνος, χωρίς να κάνουμε απολύτως τίποτα για να την αποφύγουμε; Μπορεί να είναι αυτό το όραμα μας; Δεν μάθαμε τίποτα από την προδοσία της Μακεδονίας, η οποία ήδη μετατρέπεται σε γερμανική μαζί με τα Σκόπια; Θα συνεχίσουμε να φοβόμαστε τη σκιά μας, χωρίς να αμυνόμαστε απέναντι στους πραγματικούς «λαθροεισβολείς», οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τις ξένες δυνάμεις;

1821, συμπεράσματα 197 χρόνια μετά.



Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου-ιστορικού ερευνητή

197 χρόνια πέρασαν από την έναρξη της μεγάλης ελληνικής επανάστασης, τον 9ετη αγώνα που συντάραξε συθέμελα την άλλοτε κραταιά οθωμανική αυτοκρατορία και την απολυταρχική Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ. Ενός πανεθνικού, παλλαϊκού αγώνα που οργάνωσε και σχεδίασε η Φιλική Εταιρεία με το μεγαλεπήβολο στόχο όχι απλά την απελευθέρωση του σκλαβωμένου γένους αλλά και την οριστική κατάλυση της εξουσίας του σουλτάνου, τουλάχιστον στα βαλκάνια, με το γενικό ξεσηκωμό όλων των βαλκανικών λαών. Όμοιό του δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Ευρώπη σε διάρκεια και σφοδρότητα, καθώς ενέπλεξε διεθνείς δυνάμεις, διέλυσε συνασπισμούς και ισορροπίες και συνολικά ανέτρεψε όλο το status quo της μετά-ναπολεόντειας Ευρώπης, παράλληλα με τις επαναστάσεις που ξέσπασαν την ίδια περίοδο στην Ιταλία, την Ισπανία και τη λατινική Αμερική. Μια εποποιία, που διαμόρφωσε το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος και συγκρότησε μια εθνική εστία, σαφώς μικρότερη εδαφικά από τις προσδοκίες των αγωνιστών, αλλά που αποτέλεσε την απαρχή για τους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων για τα επόμενα 100 χρόνια.

Μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες ένοπλοι αγωνιστές, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ανεκπαίδευτοι και ανεπαρκώς εφοδιασμένοι, συνεπικουρούμενοι όμως από έναν λαό αποφασισμένο να θυσιαστεί για την ελευθερία του, αντιμετώπισαν και κατανίκησαν επανειλημμένα, οθωμανικές στρατιές πολλαπλάσιας ισχύος, εξοπλισμένες και τροφοδοτημένες κατάλληλα, με ικανή τις περισσότερες φορές ηγεσία και εμπειροπόλεμους πολεμιστές επιστρατευμένους από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μιας αχανούς αυτοκρατορίας με ανεξάντλητους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό. Πολέμησαν παράλληλα, ιδίως την περίοδο 1824-1828, και με τον εξευρωπαϊσμένο αιγυπτιακό στρατό του Ιμπραήμ, που στάλθηκε εναντίον τους, εξοπλισμένο με σύγχρονα ευρωπαϊκά όπλα, εκπαιδευμένο και διοικούμενο από Γάλλους και Ιταλούς αξιωματικούς, βετεράνους των ναπολεόντειων πόλεμων.

Στο ναυτικό πεδίο, με μερικές δεκάδες πρώην εμπορικά πλοία, οι ακατάβλητοι, εμπειροπόλεμοι και θαρραλέοι ναυμάχοι και πυρπολητές, κυρίως Υδραίοι, Σπετσιώτες και Ψαριανοί, αντιμετώπισαν τον πολλαπλάσιο και υπερμεγέθη τουρκο-αιγυπτιακό στόλο και τους πασάδες της βόρειας Αφρικής, καθιστάμενοι νικητές και απόλυτοι κυρίαρχοι του θαλασσίου πεδίου μάχης, επιτυγχάνοντας νίκες και κατορθώματα, μοναδικά στην παγκόσμια ναυτική ιστορία: Ερεσσός, Πάτρα, Σπέτσες, Χίος, Τένεδος, Άθως, Σκιάθος, Σάμος, Αλικαρνασσός, Γέροντας, Μεθώνη, Καφηρέας Μεσολόγγι, Αλεξάνδρεια.

Από τη Μολδοβλαχία και τον Δούναβη, έως την Κρήτη, την Κύπρο, τον Λίβανο και την Αίγυπτο, σε βουνά, κάμπους, ποτάμια, πόλεις και φρούρια, νησιά, πελάγη και κόλπους, τα όπλα των Ελλήνων επαναστατών δοξάστηκαν σε εκατοντάδες μικρές και μεγάλες, χερσαίες και ναυτικές συγκρούσεις. Περιφανείς νίκες σημειώθηκαν, αξιομνημόνευτες από τους μελετητές της στρατιωτικής ιστορίας: Γραβιά, Βαλτέτσι, Βασιλικά, Γράνα, Τρίπολη, Δερβενάκια, Κεφαλόβρυσο, Άμπλιανη, Αράχοβα, Κλείσοβα. Πολλές ήττες πέρασαν στη σφαίρα του συλλογικού υποσυνείδητου και μνημονεύονται πλέον ως ηθικές νίκες επί ενός βάρβαρου δυνάστη: Δραγατσάνι, Γαλάτσι, Σκουλένι, Μονή Σέκου, Αλαμάνα, Πέτα, Μανιάκι, Φάληρο, Φραγκοκάστελλο. Άσημα τοπία και ονομαστές περιοχές πέρασαν στην αθανασία και τη δόξα, μετατρεπόμενα σε τόπους προσκυνήματος και μνημεία απόλυτης θυσίας: Μεσολόγγι, Ψαρά, Χίος, Κάσος, Νάουσα, Σφακιά, Μελιδόνι, Σαμοθράκη, Χαλκιδική, Κυδωνίες.

Σχεδόν 200.000 Τουρκο-Αιγύπτιοι χάθηκαν στον τιτάνιο αγώνα και αντίστοιχα πάνω από 30.000 ένοπλοι Έλληνες. Βαρύ όμως ήταν το κόστος για τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό, με περίπου 300.000 νεκρούς και αιχμαλώτους, απαχθέντες και πωληθέντες στα σκλαβοπάζαρα της ανατολής.

Μέσα από τις ηρωικές σελίδες της επανάστασης αναδείχθηκαν μοναδικές μορφές, ανδρικές και γυναικείες, που ξεχώρισαν για το ήθος, την ανιδιοτέλεια, την ακάματη προσφορά, τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την ευφυΐα, την επινοητικότητα, την ενεργητικότητα, τις στρατηγικές τους ικανότητες αλλά και την καλώς εννοούμενη «τρέλλα» που απαιτούνταν σε τέτοιες περιστάσεις. Υψηλάντηδες, Θ. Κολοκοτρώνης, Γ. Καραϊσκάκης, Γ. Ολύμπιος, Οδ. Ανδρούτσος, Μ. Μπότσαρης, Κ. Τζαβέλας, Αθ. Διάκος, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Εμμ. Παππάς, Μαυρομιχαλαίοι, Λ. Λογοθέτης, Α. Μιαούλης, Κ. Κανάρης, Γ. Σαχτούρης, Ν. Αποστόλης, Λ. Μπουμπουλίνα, Μ. Μαυρογένους, Δόμνα Βισβίζη και εκατοντάδες άλλες εμβληματικές φυσιογνωμίες, κατέστησαν αιώνια δείγματα θάρρους και σύμβολα ανδρείας για όλους τους καταπιεζόμενους λαούς της Ευρώπης.

Το σύνολο του σκλαβωμένου Γένους και του παροικιακού ελληνισμού, πρίγκιπες και αριστοκράτες, φαναριώτες, αξιωματικοί, πρόκριτοι, έμποροι, ιεράρχες, μοναχοί, οπλαρχηγοί, πλοιοκτήτες, καπετάνιοι, ναύτες, απλοί βοσκοί, αγρότες, πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι κι αγράμματοι, έλαβαν μέρος μαζικά στον υπέρ πάντων αγώνα, χωρίς να λογαριάσουν κόπους, στερήσεις, περιουσίες και την ιδία τη ζωή τους, δίνοντας αγόγγυστα, οι περισσότεροι, τα πάντα για την ελευθερία χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.

Πλάι στον απλό λαό συστρατεύθηκε μαζικά η ορθόδοξη εκκλησία, προσφέροντας χιλιάδες θύματα στον αγώνα, πατριάρχες, μητροπολίτες, μοναχούς κι απλούς κληρικούς προεξάρχοντος του οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε΄.

Μαύρες κηλίδες του αγώνα αποτέλεσαν οι ιδιοτελείς συμπεριφορές, οι μικρότητες, ο διχασμός, οι δύο καταστροφικοί εμφύλιοι με αποκορύφωμα τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη και τη δολοφονία του Ανδρούτσου, η σύναψη και η διασπάθιση των αγγλικών δανείων, ο αλληλοσπαραγμός των κομμάτων, ο μικροκομματισμός της πολιτικής ηγεσίας των Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη και Κωλέττη, οι προδοσίες, το προσκύνημα και ο «νενεκισμός»,

Ευρωπαίοι ποιητές, διανοούμενοι, ζωγράφοι, αγνοί φιλέλληνες που ήρθαν να πολεμήσουν σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, συντάχθηκαν με τον ελληνικό λαό που αποζητούσε με κάθε κόστος την ελευθερία του, βοηθώντας τον ποικιλότροπα.

Τα συντάγματα του αγώνα αποτέλεσαν τα πλέον δημοκρατικά και φιλελεύθερα κείμενα της εποχής και πρότυπα οργάνωσης ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, απολύτως εναρμονισμένα με τα προεπαναστατικά μοντέλα αυτοδιοίκησης των Ελλήνων στα πλαίσια του θεσμού των Κοινοτήτων αλλά και την αρχαία δημοκρατία.

Στον αντίποδα, οι δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας, με επικεφαλής τον μισέλληνα Μέττερνιχ και τον Άγγλο υπουργό εξωτερικών, Κάστλερηγ, τάχθηκαν εξαρχής με το σουλτάνο, υπερασπίζοντας την ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τηρώντας απροκάλυπτα φιλοτουρκική στάση. Ακόμα και ο μετέπειτα δήθεν φιλελληνισμός του Κάνινγκ μετά το 1823, οι χριστιανικές «ευαισθησίες» των τσάρων της Ρωσίας και πολύ αργότερα η αλλαγή στη στάση της Γαλλίας, κινούνταν από έναν αισχρό διπλωματικό υπολογισμό και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Ακολουθώντας παρελκυστική πολιτική, αδιαφόρησαν για τις τουρκικές θηριωδίες και παρενέβησαν υπέρ των Ελλήνων μόλις το 1827 στο Ναβαρίνο, και μόνο όταν η επανάσταση, πολεμώντας ταυτόχρονα με το σουλτάνο και το Μωχάμετ Άλυ της Αιγύπτου, μετά την ήττα στο Φάληρο, άρχισε να κάμπτεται σοβαρά, προσποιούμενοι τους δήθεν σωτήρες και απελευθερωτές. Πρώτα όμως φρόντισαν να διχάσουν με τα ντόπια κόμματά τους τον ελληνικό λαό και με τα δάνεια οδήγησαν στους δύο εμφύλιους σπαραγμούς σε καθοριστικό για την επανάσταση χρόνο. Μόνη εξαίρεση η μακρινή δημοκρατία των απελευθερωμένων σκλάβων της Αϊτής στην Καραϊβική, που αναγνώρισε πρώτη τον ελληνικό αγώνα δίχως ίχνος υστεροβουλίας.

Έτσι ο ελληνικός λαός, πέραν πάσης λογικής, μετά από 9 σχεδόν χρόνια, με υπέρτατες θυσίες, κατοχύρωσε με το αίμα του και τα όπλα του, ασφαλώς χάρη και στη διπλωματική ιδιοφυία του πρώτου, αδικοχαμένου, κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, την πολυπόθητη ανεξαρτησία, κάνοντας το αδιανόητο έως τότε: το πρώτο ανεξάρτητο κράτος μέσα στην αχανή οθωμανική αυτοκρατορία.

Στη συνέχεια η δολοφονία του Καποδίστρια, ο διχασμός, η εμφύλια σύγκρουση και οι παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, δημιούργησαν ένα μικρό κράτος μέχρι τη Λαμία «υπό την εγγύηση των 3 δυνάμεων», που εγκατέστησαν έναν ξένο βασιλιά, τον Όθωνα και τη βαυαροκρατία, που χαρακτηρίστηκε από την επονείδιστη καταδίκη του Κολοκοτρώνη σε θάνατο και το ανελέητο κυνήγι των αγωνιστών, που το κράτος μετέτρεψε σε πένητες και ληστές. Η επανάσταση έτσι έμεινε ανολοκλήρωτη, οι προοπτικές ανάπτυξης του νέου κράτους υπονομευμένες και οι πόθοι των Ελλήνων ανεκπλήρωτοι.

Σήμερα δυστυχώς οι μαθητές και συνολικά η ελληνική νεολαία, γνωρίζουν ελάχιστα για τον αγώνα της παλιγγενεσίας και όπως φαίνεται, με τα χρόνια διδάσκονται όλο και λιγότερα αφού τα σχολικά εγχειρίδια και τα προγράμματα διδασκαλίας συρρικνώνουν βίαια κάθε αναφορά στο μεγαλείο του 1821. Αγνοούν στοιχειώδη γεγονότα, τοπωνύμια και πρόσωπα. Αδυνατούν πολλές φορές να ξεχωρίσουν το 1821 από το άλλο έπος του 1940-41 και της εθνικής αντίστασης.

Παράλληλα, περισπούδαστοι καθηγητές, εθνομηδενιστές κάθε λογής, στρατευμένοι κι αγράμματοι δημοσιογραφίσκοι και παραγωγοί εκπομπών, λοιδορούν συστηματικά με κάθε τρόπο και αμφισβητούν τα αυτονόητα σχετικά με το ‘21, την ιστορική συνέχεια του έθνους, την αξία, ακόμη και την αναγκαιότητα της επανάστασης, τους ηρωισμούς και τις θυσίες, αποδομούν και υποβαθμίζουν τον 9ετη ένοπλο αγώνα, αρνούμενοι ακόμη και την ελληνικότητα των αγωνιστών. Αποκόπτουν έτσι συστηματικά το λαό μας από κάθε σύνδεση με την απελευθερωτική κληρονομιά του 1821 και το διαχρονικό αντιστασιακό πνεύμα του ελληνικού έθνους.

Από την άλλη, οι νεοέλληνες, υπήκοοι ενός ψοφοδεούς κράτους-επαίτη που μεταβλήθηκε τα τελευταία χρόνια σε αποικία χρέους, διαποτισμένοι από το πνεύμα του καταναλωτισμού και του ωχαδελφισμού, αποδεχόμενοι έναν ιδιότυπο νεοραγιαδισμό, ανεκτικοί στη διαφθορά και την ιδιοτέλεια, αρνούνται να δουν κατάματα την αλήθεια και την υφιστάμενη πραγματικότητα. Κάτω από ανίκανες πολιτικές και ανύπαρκτες πνευματικές ηγεσίες, αδυνατούν να συλλάβουν τα βαθιά νοήματα του Αγώνα της ανεξαρτησίας, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» προσμένουν το μοιραίο που έρχεται στο γεωπολιτικό επίπεδο αναζητώντας διαρκώς σωτήρες, ντόπιους και ξένους.

Αιωνία λοιπόν η μνήμη των χιλιάδων αγωνιστών, επωνύμων και ανωνύμων, που θυσιάστηκαν πριν 197 χρόνια για να χαρίσουν, μέσα από ποταμούς αίματος, σ’ εμάς, τους απογόνους, μια πατρίδα ελεύθερη και ανεξάρτητη που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρείται κατάκτηση στο διηνεκές και αυτονόητο δεδομένο. Εξάλλου σε 3 χρόνια συμπληρώνονται τα 200 χρόνια από τη μεγάλη Επανάσταση και οι καιροί ου μενετοί.

ardin-rixi.gr