Ευρωχωροφυλακή η frontex

Σχέδιο μαζικών απελάσεων μεταναστών έχει στα «σκαριά» η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα Die Welt.
Σύμφωνα με τους νέους σχεδιασμούς της ιμπεριαλιστικής Ένωσης, οι Βρυξέλλες θα αποκτήσουν «υπεραρμοδιότητες» και θα παρεμβαίνουν ακόμα πιο αποφασιστικά στις εσωτερικές πολιτικές αρμοδιότητεςτων επιμέρους κρατών μελών αναφέρει η γερμανική εφημερίδα.
«Επιπλέον, πρέπει να γίνουν περισσότερα για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική προστασία των εξωτερικών συνόρων», τονίζεται χαρακτηριστικά στο σχέδιο απόφασης για την αναδιοργάνωση της μεθοριακής υπηρεσίας της ΕΕ Frontex που -σύμφωνα με την Die Welt – θα παρουσιαστεί αυτή την εβδομάδα.
Το 2017, μόνο ένας στους τρεις μετανάστες (36,6 %) απελάθηκε με σχετική εντολή των Βρυξελλών, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία και στόχος είναι πλέον να αυξηθεί το συγκεκριμένο ποσοστό.
Μάλιστα για την υλοποίηση του σχεδίου, η ΕΕ θα διαθέσει στο διάστημα 2021-2027 συνολικά 35 δισεκατομμύρια ευρώ, σχεδόν τρεις φορές περισσότερα από ό, τι πριν. Παράλληλα, ο αριθμός των μελών του Frontex πρόκειται να αυξηθεί σε 10.000 άνδρες.
Ο Frontex πρόκειται να θεσπίσει ένα «λειτουργικό σύστημα απέλασης» (!) στα επιμέρους κράτη μέλη. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα βελτιωθεί σημαντικά ο εξοπλισμός του Frontex. Ένα άλλο νέο χαρακτηριστικό είναι ότι οι συνοριοφύλακες της ΕΕ ενδέχεται στο μέλλον να επιστρέφουν και τους παράνομους μετανάστες σε τρίτες χώρες με τη συναίνεση της αντίστοιχης κυβέρνησης.
Προκειμένου να προχωρήσει το σύστημα των μαζικών απελάσεων, θα δημιουργηθούν στην ΕΕ «εθνικά συστήματα διαχείρισης των απελάσεων». Ως εκ τούτου, όλες οι χώρες μέλη υποχρεούνται να εκδίδουν εντολές απέλασης, ώστε να «λύνουν» τα χέρια στο Frontex που θα ενεργεί άμεσα…
Επιπλέον, οι αιτούντες άσυλο σε ολόκληρη την Ευρώπη καλούνται να συνεργάζονται πολύ στενότερα με τις Αρχές ασύλου και να κάνουν περισσότερα για να παρέχουν απόδειξη ταυτότητας.
Προκειμένου να προστατευθούν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, ο Frontex θα μπορεί μελλοντικά να ενεργεί χωρίς τη συναίνεση της αντίστοιχης χώρας της ΕΕ. Ένας τέτοιος κανονισμός θα αποτελέσει ορόσημο για τη διαχείριση των συνόρων.
Ουσιαστικά ο Frontex θα μετατραπεί σε «ευρω-χωροφυλακή», με εξουσίες που θα υπερβαίνουν την εθνική κυριαρχία και τους νόμους των κρατών μελών μετατρέποντας τους μετανάστες στο …«νούμερο ένα εχθρό».

teleytaiaexodos.gr

Advertisements

Η παιδαγωγική γαυρόγλου



του Γιώργου Ρακκά από την http://www.huffingtonpost.gr

Οι μεταρρυθμίσεις Γαβρόγλου έφεραν και πάλι στην κορυφή της επικαιρότητας, την συζήτηση για τις κλασικές σπουδές, και την υποβάθμισή τους στο πλαίσιο της επίσημης εκπαίδευσης. Μέσα σε αυτήν, δεσπόζει το ψευδοεπιχείρημα περί «νεκρών γλωσσών», που θέτει μια ένσταση χρηστικότητας για την γενική διδασκαλία των αρχαίων, και εκείνη των λατινικών, όπως περιοριζόταν μέχρι σήμερα σε όσους θέλουν να προσανατολιστούν στις κλασικές σπουδές; «Δεν μιλάν αρχαία τα γκαρσόνια»,συνηθίζει να επαναλαμβάνει η ρητορική του αγοραίου εκσυγχρονισμού ―λες και το ζήτημα με τ′ αρχαία είναι να τα ξέρεις για να τα χρησιμοποιείς μέσα στην καθημερινότητά. Δεν υπάρχει πιο γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα, που εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους τάχα πεπαιδευμένους το χρησιμοποιούν: Γιατί, ιδίως αυτοί, γνωρίζουν πολύ καλά πως λατινικά και αρχαία, για να μιλήσουμε με σύγχρονους, ”χρηστικούς” όρους, είναι «λογισμικά». Αν τα κατέχεις, μπορείς να αποκτήσεις πρόσβαση σε μια τεράστια γραμματεία, που σφράγισε δυο ολόκληρες εποχές, αρχαία και μεσαιωνική, όχι μόνο στην εξέλιξη του ελληνικού πολιτισμού, αλλά και σε εκείνη του ευρωπαϊκού. Κι εδώ δεν μπαίνουμε καν στη συζήτηση για το πως η γνώση αυτών των ”νεκρών γλωσσών” (sic!), επιτρέπει σ′ έναν μαθητή να κατέχει πολύ καλύτερα τα σύγχρονα ελληνικά, ή να μάθει πολύ ευκολότερα τις λατινογενείς ευρωπαϊκές γλώσσες. Ούτε μιλάμε για τις περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένες μεθόδους διδασκαλίας αυτών των μαθημάτων, που έκριναν εν πολλοίς την επιτυχία τους μέσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ―ζήτημα που είναι επίσης σημαντικό, αλλά ανήκει σε μια άλλη συζήτηση. Συζητούμε για τα μαθήματα αυτά καθαυτά και για το πως θα σήμερα μπορούσαν όσοι ―πάνω κάτω― βγαίνουν απ′ το Λύκειο, να είναι σε θέση να διαβάσουν την Αντιγόνη ή τους Πέρσες, τα Πολιτικά του ή την Πολιτεία απ′ το πρωτότυπο. Τι «χρηστικότητα» θα είχε η δυνατότητα αυτή ως προς το επίπεδο δημοκρατίας κι αυτοκυβέρνησης μιας κοινωνίας; Και πόσο εύκολα προσπελάσιμα θα ήταν, μ′ αυτήν την εντυπωσιακή διεύρυνση των γνωσιακών βάσεων για τον απόφοιτο του λυκείου, αντικείμενα όπως η κοινωνιολογία ή η πολιτική επιστήμη; Κοντολογίς όσο το «πολιτισμικό κεφάλαιο» (για να ξαναμιλήσουμε πάλι με την ορολογία του συρμού) της αρχαιότητας ή των μέσων χρόνων παραμένει ενεργό, και με τον έναν ή άλλο τρόπο επίκαιρο, άλλο τόσο ζωντανές παραμένουν κι οι γλώσσες στις οποίες αυτό διατυπώθηκε. Όσο γι′ αυτήν την παιδαγωγική της κοινωνιολογίας που έκανε την εμφάνισή της παίρνοντας το κεφάλι των λατινικών, τι να πει κανείς; Καμία σοβαρή παιδαγωγική ανθρωπιστικών επιστημών και ουμανιστικής παιδείας δεν θα ‘φερνε σε αντιπαράθεση τα δυο, κι από αυτό μπορεί να καταλάβει κανείς τι είδους «κοινωνιολογία» θα βάλει να διδάσκεται στα Λύκεια: Αυτήν, που είναι της μόδας στην Γαλλία, λογουχάρη, και την οποία φιλόσοφοι, κοινωνικοί στοχαστές και παιδαγωγοί όπως ο Ντεμπόρ, ο Ζαν Κλωντ Μισεά, και η Νατάσα Πολονύ έχουν καταγγείλει ως «σύγχρονη μηχανική διεύθυνσης των μαζών»: Με λίγα λόγια, η κοινωνιολογία σαν «θρησκεία της παγκοσμιοποίησης» που έρχεται να αποθεώσει το πνεύμα της προπαγανδίζοντας την ανεστιότητα, την ανιστορικότητα, την άρνηση της… κοινωνικής υπόστασης των ανθρώπων, μέσα απ’ την εξύμνηση του ατομισμού, της αγοράς, της μελλοντοκρατίας, και της δίχως όρια τεχνολογικής επέκτασης σε βάρος αυτής της ίδιας της ανθρωπινότητάς μας. Για άλλη μια φορά, ο αριστερός σοσιαλνεοφιλελευθερισμός αναδεικνύεται στον κυριότερο φορέα των καινοτομιών που έχει ανάγκη να επιβάλει ο σύγχρονος οικονομικός ολοκληρωτισμός πάνω στην Παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα.

http://ardin-rixi.gr/archives/209120

Η Δωδεκάπολις Κεκροπία



ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ

Η επίδραση των μύθων ίσως συνίσταται στο ότι προστατεύουν την πραγματικότητα από τη φθορά της. Η πραγματικότητα μοιάζει να είναι πεπερασμένη, ενώ ο μύθος, έξω από τη σύμβαση του χρόνου, διατηρεί τη νεανικότητά του άφθαρτη. Πρόκειται για μια εποχή που δίχως να λογοδοτεί στην Ιστορία, την προαναγγέλλει.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αυθαιρεσίας κινήθηκα και εγώ στο βιβλίο μου «Αθήνα – Η μυθολογία μιας πόλης»*, όπου συνδέω το μυθικό παρελθόν της πόλης με τη σύγχρονη ζωή, κάνοντας αναγωγές και συνειρμούς στη συναρπαστική διαδρομή αυτής της πόλης που κάθε σημείο της αποτελεί σημάδι που σε παραπέμπει στις απαρχές της.

Συνεπώς, η ανάγνωση της μυθολογίας της Αθήνας σε αυτή την περίπτωση έχει εντελώς προσωπικό χαρακτήρα. Οι αναγωγές, όσο αυθαίρετες κι αν φαίνονται, έχουν την προβολή τους στη σύγχρονη ορθολογιστική πραγματικότητα – μέσα από συνειρμικές υπερβάσεις έστω – και προτείνουν έναν νέο τρόπο ανάγνωσης της μυθολογίας, ενταγμένης στην πραγματική ζωή σε ένα οιoνεί παρόν που διαψεύδεται και επιβεβαιώνεται ταυτόχρονα.
[…]
Η Δωδεκάπολις Κεκροπία

Ο Κέκροπας έχουν να το λένε πως ήταν ένας πολύ ενεργητικός βασιλιάς. Καθώς όλα δείχνουν δεν ενεργούσε τυχαία ούτε περιστασιακά, αλλά βάσει ενός σχεδίου πρωτοποριακού και καινοτόμου για την εποχή του. Αφού πρώτα στέφθηκε βασιλιάς πάνω στον βράχο της Ακρόπολης, έστησε εκεί και το κέντρο της διοίκησής του από όπου επέβλεπε και κυβερνούσε την πόλη. Σαν πρώτο στρατηγικό μέτρο διέταξε την περιτείχιση της Ακροπόλεως. Αργότερα, όταν φάνηκαν στον αττικό ορίζοντα οι πρώτες κεφαλές των εχθρών και υψώθηκε ο κουρνιαχτός από τον απειλητικό βηματισμό τους, ο Κέκροπας κατάφερε να πείσει τους μέχρι τότε διασκορπισμένους και αποκομμένους από τον κυρίως χώρο του βασιλείου κατοίκους να συγκροτηθούν σε μιαν ενιαία πόλη. Αυτό το έκαμε πρώτος, πολύ πριν το ξανασυναντήσουμε ως μεταρρύθμιση του Θησέα. Οι τοποθεσίες έξω από την πόλη πρέπει να ήταν γεμάτες κινδύνους, να προκαλούσαν φόβο και αβεβαιότητα, σε αντίθεση με τους προστατευμένους χώρους της.

Η δημιουργία του άστεως γέννησε την αστυφιλία. Στις πόλεις οι άνθρωποι, εκτός από τις πρακτικές ευκολίες του βίου, έμαθαν να αστειεύονται και να χαμογελούν. Ναι! Στο άστυ γεννήθηκε το γέλιο και τα αστεία, η κομψότητα της σκέψης – εξ ου και ο αστός είναι απαραίτητα αστείος, γνωρίζει να γελά και να χαίρεται!

Η παράδοση λέει ότι ο Κέκροπας κατάφερε να ενώσει δώδεκα χωριά, που όλα μαζί έφτιαξαν τη Δωδεκάπολη.

Ιδού τα ονόματα των τόπων: Κεκροπία, Τετράπολις, Επακρία, Δεκέλεια, Ελευσίνα, Άφιδνα, Θορικός, Βραυρώνα, Κύθηρος, Σφητός, Κηφισιά. Ως δωδέκατο μέρος, κάποιοι αναφέρουν το Φάληρο και κάποιοι άλλοι την Αθήνα.

Ονομασίες που συνεχίζουν να υπάρχουν στην πόλη από την εποχή των μύθων, μεταφέροντας μυστικά το αρχαίο τραγούδι της!
Και εγένετο λαός

Όταν ενώθηκαν οι διασκορπισμένες κώμες σε μιαν ενιαία πόλη, γεννήθηκε η ανάγκη της καταμέτρησης των ανθρώπων της. Ο αξιομνημόνευτος αυτός βασιλιάς ήταν που ζήτησε να γίνει η πρώτη θρυλούμενη απογραφή των κατοίκων: κάθε κάτοικος της πόλης έπρεπε να ρίξει ένα λιθάρι (να βάλει το λιθαράκι του, όπως εξακολουθούμε να λέμε στις μέρες μας) σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο. Το άθροισμα των λίθων θα έδινε τον αριθμό των κατοίκων.

Αυτή η παράδοση της απογραφής με τις πέτρες, μας φέρνει έντονα στο μυαλό την ιστορία του Δευκαλίωνα και της Πύρρας οι οποίοι, σύμφωνα με τον Πίνδαρο, μετά τον κατακλυσμό, πετούσαν πέτρες πίσω τους προκειμένου να δημιουργήσουν τους νέους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε άνετα να ισχυριστούμε ότι και η ιδέα της απογραφής τού Κέκροπα, μετά μάλιστα κι από τον κατακλυσμό του Ωγύγου, ήταν αντίστοιχη: να δημιουργήσει τους νέους κατοίκους της Αττικής.

Από τότε, το δίχως υπόσταση πλήθος έγινε λαός από τη λέξη λας που σημαίνει λίθος!

Από μια στοίβα πέτρες γεννήθηκε ο λαός!
Η πέτρα, ο αρχέγονος πρόγονος της ψήφου

Τα πολύ παλιά χρόνια ήταν συνήθειο των οδοιπόρων να αφήνουν σε αφιλόξενες τοποθεσίες κάτι φαγώσιμο – αν είχαν – σαν προσφορά, πάνω σε μια στοίβα από πέτρες. Μάλιστα, πίστευαν ότι σ’ αυτή τη στοίβα κατοικούσε κάποιος θεός, ιδιαίτερα στην κορυφαία πέτρα που ήταν και η μεγαλύτερη για να μπορούν να αφήνουν εκεί οι περαστικοί τις προσφορές τους. Ο θεός αυτός ήταν ο Ερμής που το όνομά του προέρχεται από το έρμα, δηλαδή τη στοίβα από πέτρες στην οποία κατοικεί, τη δε προσφορά που άφηναν πάνω της, την ονόμαζαν έρμαιον. Ακόμα συνηθίζουμε να μιλάμε «για ανερμάτιστο λόγο» ή αλλιώς για τον άνθρωπο που «δεν έχει έρμα», δεν είναι δηλαδή στέρεος – όπως ο σωρός από πέτρες.

Επίσης, συνηθίζουμε να λέμε ότι «αυτός είναι έρμαιο της τύχης του», ότι, δηλαδή, περιμένει από την τύχη να τον βοηθήσει. Μας ενθουσιάζει να πιστεύουμε ότι κι αυτή η εκδοχή σχετίζεται με την απογραφή του Κέκροπα, με την έννοια ότι τόσο οι ερμές όσο και το έρμαιον συμβάλουν ώστε να σωθεί κάποιος χαμένος και τελικά να προσμετρηθεί ξανά στην κοινότητά του, στο γένος του και τη φυλή του, να ξαναγεννηθεί από την καλή του τύχη εξ αιτίας των πετρών που αποδείχθηκαν σημάδι σωτήριο. Θα μπορούσε κανείς, με μια δόση αυθαιρεσίας, να ισχυριστεί ότι η πέτρα τελικά είναι ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας…

Η μεγάλη ιδέα της καταμέτρησης των ανθρώπων αποτέλεσε την απαρχή της οντότητας του λαού. Από τότε ως τις μέρες μας πέρασαν αμέτρητοι αιώνες για να μπορεί ο λαός να εκφράζει τη γνώμη του. Η ατομική γνώμη αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας: να έχει το δικαίωμα να εκφράζει κανείς ελεύθερα και απρόσκοπτα τη θέλησή του. Το μεγάλο ταξίδι της προσωπικότητας – τότε που ο λαός αποκτά πρόσωπα – ξεκινά από την εποχή των μύθων. Ο άνθρωπος, ως μονάδα αλλά και ως μέρος ενός συνόλου, αποτέλεσε και τη δύναμη της πόλης, μιας πόλης η οποία συστάθηκε, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ως «κοινωνία αυτάρκης, σύνθετη από κώμες, που έχει σκοπό την επιβίωση και την ευζωία των μελών». Ο Κέκροπας, λοιπόν, είναι ο πρώτος που επινόησε την απογραφή ως στοιχείο ενότητας των διάσπαρτων κοινοτήτων και γενών, στρέφοντας για πρώτη φορά την προσοχή όλων στην ατομικότητα – πάνω στην οποία οικοδομήθηκε με έμπνευση η έννοια του πολίτη.

* Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης, «Αθήνα – Η μυθολογία μιας πόλης», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2015

teleytaiaexodos.blogspot

Τί σημαίνουν τα ονόματα ελληνικών νησιών

Ο κ. Γιώργος Λεκάκης, συγγραφέας του βιβλίου «Αιγαίο-ετυμολογίες νήσων» τόνισε ότι «… κατά την αρχαιότητα υπήρχαν περίοδοι μεγάλων γεωλογικών αναταράξεων.
Έτσι οι ονομασίες των νησιών εξυπηρετούσαν και την ανάγκη καταγραφής των αναταράξεων αυτών. Για παράδειγμα το Αγκίστρι, ονομαζόταν Κεκρυφάλεια, και έτσι ο αρχαίος καταλάβαινε ότι επρόκειτο για ύφαλο» και προσθέτει: «Όποιος μπορεί και διαβάζει πίσω από τις λέξεις, θα γνωρίσει την προϊστορία της Ελλάδας. Το όνομα κρύβει μνήμη».

Κεφαλονιά: Η Κεφαλονιά πήρε το όνομα της από τον ήρωα Κέφαλο, τον πρώτο ηγεμόνα του νησιού, ο οποίος ήταν Αθηναίος αρχηγός και γιος του Διονύσου. Ο Κέφαλος εκδιωχθείς από την Αθήνα για κάποιο φόνο, εξορίστηκε και εγκαταστάθηκε το νησί. Γι’ αυτό μάλιστα και η ορθή ονομασία είναι Κεφαλονιά με ένα λάμδα.

Χίος: Το νησί απέκτησε το όνομά του από την Χιόνη, η οποία ήταν κόρη του Ποσειδώνα. Όταν γεννήθηκε στο νησί έπεσε χιόνι γι’ αυτό το μωρό ονομάστηκε έτσι και εξ’ αυτού το νησί Χίος. Λένε μάλιστα ότι όταν έφτασε ο Ποσειδώνας στο νησί ήταν έρημος και με το χιόνι που έπεσε το έδαφός του έγινε γόνιμο.

Σάμος: Το όνομα προκύπτει από την μηκυναϊκή λέξη «σάμη» ή «σάμος», η οποία σημαίνει ύψωμα δίπλα στην ακτή. Η γεωμορφολογία της Σάμου επιβεβαιώνει αυτήν την ονομασία, αφού το νησί έχει αρκετά βουνά και υψώματα.

Λευκάδα: Το όνομα της νήσου Λευκάδας μας το παραδίδει ο Όμηρος και προέρχεται από το «λευκάς» γιατί ήταν λευκογαία, είχε δηλαδή άσπρο χώμα.

Το όνομα της νήσου Λευκάδας μας το παραδίδει ο Όμηρος και προέρχεται από το «λευκάς». Pixabay

Κως: Από το «Κωfoς» (το f αντιπροσωπεύει το αρχαίο δίγαμμα), το οποίο σημαίνει νήσος με πολλά σπήλαια. Από το «κωfoς» προκύπτει η λέξη cave, στα αγγλικά, καθώς επίσης και το όνομα του καβουριού, το καβούκι του οποίου θυμίζει σπήλαιο.

Τήνος: Το όνομά της προκύπτει από την αρχαία ελληνική ρίζα «ταν», η οποία μας έδωσε το «ταναός» που σημαίνει μακρύς, λόγω του σχήματός του νησιού. Αν και η λέξη «ταναός» δεν χρησιμοποιείται πλέον, παρ’ όλα αυτά από αυτή τη λέξη προκύπτει η «ταινία».

Ιθάκη: Από το «ιθύς», που σημαίνει ευθύς, ίσιος, μακρύς. Η μακρόστενη νήσος. Από το «ιθύς» προκύπτει και ο ιχθύς, το ψάρι, επειδή είναι κι αυτό μακρόστενο.

Σίφνος: Πήρε το όνομά της από τον ήρωα Σίφνο, ο όποιος ήταν γιος του ήρωα Σουνίου και πρωτοκατοίκησε το νησί.

Παξοί: Το όνομά τους το πήραν από τη λέξη «πάθος», το ερωτικό πάθος. Ο Ποσειδώνας έχοντας ερωτευτεί παράφορα τη νύμφη Αμφιτρίτη, μπορούσε να την κάνει δική του μόνο αν της χάριζε μια δική της γη, όπως εκείνη του ζήτησε. Έτσι σήκωσε την κοσμική του τρίαινα, έκοψε ένα κομμάτι από την Κέρκυρα, το οποίο… μετακίνησε λίγο νοτιότερα και εκεί, στους Παξούς, στέγασε τον έρωτά του με τη νύμφη.

Παξοί: Το όνομά τους το πήραν από τη λέξη «πάθος», το ερωτικό πάθος. Pixabay

Αγκίστρι: Στα αρχαία χρόνια το νησί λεγόταν Κεκρυφάλεια, που σήμαινε κορυφή υφάλου, γιατί πρόκειται για ένα μικρό νησάκι σαν εξοχή υφάλου. Σήμερα ονομάζεται Αγκίστρι γιατί είναι αγκιστρωμένο στην Αίγινα.

Πόρος: Ο Πόρος είναι στην ουσία δύο νησιά. Το ένα λεγόταν Σφαιρία από τον Σφαίρο, ηνίοχο του άρματος του Πέλοπα (ο οποίος σημειωτέον υπήρξε ονοματοδότης της Πελοπονήσου) ο οποίος Σφαίρος πέθανε και τάφηκε στο ένα νησί. Το άλλο νησί ήταν η Καλαυρία και ονομάστηκε έτσι επειδή είχε καλή αύρα. Τα δύο αυτά νησάκια γίνανε ένα και ονομάστηκαν Πόρος γιατί εκεί υπάρχει ένας μικρός πόρος, ένα πέρασμα δηλαδή που χωρίζει το νησί από τον Γαλατά.

Φολέγανδρος: Αρχικά ονομαζόταν «Πολύκανδρος» γιατί είχε πολύ μεγάλο πληθυσμό. Ο πρώτος οικιστής της ήταν ο Φολέγανδρος, γιος του Μίνωα, ο οποίος έφερε στο νησί μεγάλο πληθυσμό Κρητών, χαρίζοντας παράλληλα το όνομά του σε αυτό.

Σέριφος: Το όνομα προκύπτει από τη ρίζα «σερ», η οποία μας έχει δώσει το σέριφον, θαλάσσιο φυτό και διάφορα άλλα ονόματα βοτάνων. Σε συνδυασμό με το άφθονο χρυσάφι που είχε στην αρχαιότητα, σήμαινε ότι αυτά τα βότανα ήταν ισχυρά και ιαματικά. Επομένως, το όνομα Σέριφος, δηλώνει την πλούσια σε ιαματική χλωρίδα νήσο, με πλούσιο υπέδαφος.
Αίγινα: Το κοντινό στην Αττική νησί, οφείλει την ονομασία του στην ελληνική μυθολογία και στην κόρη του Θεού Ασωπού Αίγινα, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας και την… ξεμονάχιασε στο νησί Οινώνη, το οποίο και μετονομάστηκε σε Αίγινα.

Αλόννησος: Το όνομά της προκύπτει από την αρχαία ελληνική λέξη « αλς» (=θάλασσα) συν τη λέξη νησί. Πρόκειται δηλαδή για ένα νησί καταμεσής της θάλασσας. Το αρχαίο της όνομα ήταν Ίκος, ενώ το σύγχρονο της το πήρε επί Όθωνα, το 1838.


Αλόννησος: Το όνομά της προκύπτει από την αρχαία ελληνική λέξη « αλς» (=θάλασσα) συν τη λέξη νησί. Wikimedia Commons

Άνδρος: Από τον ήρωα Άνδρο ή Ανδρέα, ο οποίος ήταν περίφημος μάντης, τόσο σπουδαίος που του χάρισε το νησί ο Ραδάμανθης, αδελφός του Μίνωα. Ο Ραδαμάνθης θεωρείτο ο πιο δίκαιος άνθρωπος του κόσμου και όταν πέθανε συνέχισε να είναι δίκαιος γι’ αυτό και έγινε ο κριτής του Κάτω Κόσμου. Αυτός έκρινε ότι ο περιφημότερος μάντης της εποχής ήταν ο Άνδρος και έτσι αποφάσισε να του χαρίσει ένα ολόκληρο νησί.

Αστυπάλαια: Ονομάστηκε έτσι γιατί υπήρξε ένα από τα παλαιότερα άστεα, δηλαδή πόλεις του Αιγαίου. Είναι το νησί που ενώνει τα Δωδεκάνησα με τις Κυκλάδες και βρισκόταν σε κομβικό σημείο για τους ναύτες. Γι’ αυτόν τον λόγο ιδρύθηκε στο νησί μια ολόκληρη πόλη, η οποία μάλιστα ήταν από τους πρώτους ναύσταθμους στο Αιγαίο. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι το νησί πήρε το όνομα του από την κόρη του Φοίνικα και της Περιμήδης, η οποία υπήρξε αδελφή της Ευρώπης.

Αμοργός: Το όνομά του ατμοσφαιρικού αυτού νησιού προκύπτει από την αμόργη, ένα φυτό από το οποίο οι αρχαίοι έφτιαχναν ένα εξαιρετικό λινάρι, ένα διάφανο λινό ύφασμα. Εξ ου και στην αρχαιότητα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή τα αμοργινά ιμάτια, από τα οποία έφτιαχναν τους καλύτερους χιτώνες.

Εύβοια: Η χώρα με τα καλά βόδια, από τις πολλές αγέλες βοδιών που είχε εκεί. Ως γνωστόν τα βόδια καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες φαγητού και δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε μικρό νησάκι. Μάλιστα στα νομίσματα της Εύβοιας στην αρχαιότητα, σύμβολο ήταν η αγελάδα.

Ζάκυνθος: Από τον Ζάκυνθο ο οποίος ήταν γιος του πρίγκιπα Τρώα, γενάρχη των Τρώων. Όταν τέλειωσε η τρωική εκστρατεία, ο Ζάκυνθος με τον λαό του έφυγε από την Τροία και κατοίκησαν σε ένα νησί που πήρε το όνομά του.

Κύθηρα: Το όνομά τους σημαίνει «τα κρυφά» γιατί σε αυτά γεννήθηκε εν κρυπτώ η Αφροδίτη (κεύθω =κρύβω, επομένως Κύθηρα = τα καλά κρυμμένα). Ο μύθος λέει ότι η θεά γεννήθηκε στα κύματα κοντά στην Κύπρο, όμως την έβαλαν σε ένα κοχύλι για να κρατηθεί μυστική η γέννα της και την «έκρυψαν» σε ένα άλλο νησί μέχρι να μεγαλώσει. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι τα Κύθηρα στην αρχαιότητα ήταν ο… top προορισμός για γαμήλια ταξίδια, ένα νησί βαθιά… αφροδισιακό ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.


Κύθηρα: Το όνομά τους σημαίνει «τα κρυφά» γιατί σε αυτά γεννήθηκε εν κρυπτώ η Αφροδίτη (κεύθω =κρύβω, επομένως Κύθηρα = τα καλά κρυμμένα). Wikimedia Commons

Λήμνος: Για το όνομά της υπάρχουν δύο ερμηνείες. Η μία ότι προκύπτει από το ρήμα λείβω που σημαίνει «πλήρης υδάτων», αυτός δηλαδή που έχει πολλά ύδατα (λίμνη, λημνιώνας σήμερα) και η άλλη από το λήιον πεδίον, δηλαδή την πολύ πλούσια πεδιάδα, φράση που πραγματικά αντικατοπτρίζει τη Λήμνο, η οποία ήταν και είναι ο σιτοβολώνας του Αιγαίου. Σήμερα η λέξη «λήιον» έχει αφήσει τα… απομεινάρια της στην λέξη «ληστής», αυτός δηλαδή που πάει να κλέψει κάποιον που έχει λήη, πλούτο.

Μήλος: Πήρε το όνομά της από τον ήρωα Μήλο, ο οποίος κατοίκησε πρώτος το νησί. Ο Μήλος κάποτε πήγε στην Κύπρο, όπου γνώρισε τον Άδωνι και οι δυο νέοι έγιναν φίλοι με παροιμιώδη φιλία. Όταν πέθανε ο Άδωνις, ο Μήλος αυτοκτόνησε κάτω από ένα δέντρο το οποίο έκτοτε ονομάστηκε μηλιά. Αυτός ο Μήλος ήταν και ο πρώτος διδάξας της κουράς των προβάτων, ο πρώτος κτηνοτρόφος θα λέγαμε σήμερα, γι’αυτό και στα ομηρικά έπη «μήλος» σημαίνει πρόβατο.

Νάξος: Στα αρχαία χρόνια το νησί λεγόταν Δία, γιατί είναι η μεγαλύτερη των Κυκλάδων και ως τέτοια πήρε το όνομα του μεγαλύτερου των Θεών. Όταν την αποίκησε ο ήρωας Νάξος, Γιος του Ενδημίωνα του εραστή της Σελήνης, ονομάστηκε από τον ήρωα με το σημερινό της όνομα.

Πάρος: Το όνομα του νησιού σημαίνει «παραλία». Πάρος, λοιπόν, ένα νησί με ωραίες παραλίες. Αμφιβάλλει κανείς;

Σκιάθος: Το όνομά της προκύπτει από την σκιά επειδή είναι πολύ σκιερή νήσος με πολλά δέντρα. Μία άλλη ερμηνεία αναφέρει ότι το όνομα προκύπτει από τη σκιά του Άθου, η οποία «πέφτει» πάνω στο νησί.

Ικαρία: Πήρε το όνομά της από τον Ίκαρο, ο οποίος προσπαθώντας να πετάξει με κέρινα φτερά, έπεσε στη θάλασσα και τα κύματα ξέβρασαν το σώμα του στο νησί.

Ικαρία: Πήρε το όνομά της από τον Ίκαρο, ο οποίος προσπαθώντας να πετάξει με κέρινα φτερά, έπεσε στη θάλασσα και τα κύματα ξέβρασαν το σώμα του στο νησί. Flickr

Κρήτη: Το όνομά της σημαίνει κραταιή, αυτή που είναι κράτος. Κραταιή σημαίνει ισχυρή, δυνατή. Η Κρήτη υπήρξε η μεγαλύτερη θαλασσοκράτειρα του κόσμου και οι πρώτοι της φύλακες ήταν οι Κουρήτες από τους οποίους πήραν το όνομά τους οι Κρήτες.

Πηγή: Το Ποντίκι Web
Πηγή χαρακτηριστικής εικόνας: Pixabay

mixanitouxronou.gr

Το διαβάσαμε από το: Κρήτη, Νάξος, Πάρος, Σέριφος, Σίφνος, Αίγινα, Χίος…Τι σημαίνουν τα ονόματα δεκάδων ελληνικών νησιών; http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/08/blog-post_945.html#ixzz5Ock5LjKA

Ο γηραιότερος πλάτανος της ΅Ελλάδας


Κομμάτι της ιστορίας που χάνεται στο βάθος του χρόνου είναι ο υπεραιωνόβιος πλάτανος της Τσαγκαράδας, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία, την Αγία Παρασκευή και θεωρείται από τα γηραιότερα πλατάνια όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Η ηλικία του, σύμφωνα με τους δασολόγους, υπολογίζεται ότι φτάνει τα 1.000 χρόνια και αποτελεί το στολίδι του χωριού, σύμφωνα με τους ντόπιους και τους επισκέπτες.

Η περίμετρος του κορμού του ανέρχεται στα 15 μέτρα, ενώ η κώμη του είναι τόσο μεγάλη ώστε είναι δυσχερής η μέτρησή της. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι ρίζες του φτάνουν τα τέσσερα μέτρα κάτω από το πλακόστρωτο της πλατείας. Λέγεται μάλιστα ότι η μακροζωία του οφείλεται στις πηγές πάνω στις οποίες έχει απλωθεί.

Η θέα του δέντρου, που ορθώνει το ανάστημά του στους αιώνες, εντυπωσιάζει, ενώ τα κλαδιά του, που απλώνονται παντού, συνθέτουν μια εικόνα που καθηλώνει. Πλήθος αφιερωμάτων έχουν καταγραφεί για τον υπεραιωνόβιο πλάτανο του Πηλίου και την Τσαγκαράδα, με τους φίλους των ταξιδιών και τους επισκέπτες της περιοχής, να υπογραμμίζουν ότι ανήκει στην κατηγορία των ρομαντικών χωριών με τα αιωνόβια πλατάνια, τα τρεχούμενα νερά και τα παραδοσιακά αρχοντικά να πρωταγωνιστούν στο μοναδικό σκηνικό.

teleyteaexodos.blogspot

Άχριστος


Κυριτση επειδή μίλησες για πρότυπα .. ( σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης )

Να σου δείξουμε και να σου θυμισουμε ένα μικρό δείγμα των δικών σας θολών προτύπων ..

Τάσος Κουρακης διαβάζει ποίηση Τάσου Κουρακη .. αυτός ο σύντροφος σου πέρασε κάποια στιγμή και από το υπουργείο παιδείας !!

Να χαίρεστε τα πρότυπά σας Κυριτση ..

Ασε λοιπόν τους αθλητές μας στην ησυχία τους .. τουλάχιστον μας προσφέρουν στιγμές υπερηφανειας και όχι ντροπής !!

Το διαβάσαμε από το: Κυρίτση ασε τους αθλητές μας στην ησυχία τους .. τουλάχιστον μας προσφέρουν στιγμές υπερηφανειας και όχι ντροπής όπως εσείς !! http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/08/blog-post_342.html#ixzz5Ny9R2ghv

Πώς οι γερμανοί κατακλέβουν εσαεί την Ελλάδα και την Ευρώπη


Η ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΟΥ 3ου ΑΠΟ ΤΟ 4ο ΡΑΪΧ

ΠΩΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΑΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ 1830 ΚΑΙ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ 2010-18 ΕΚΕΙΝΗ Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΛΟΠΗ!

Γράφει ο Σπυρίδων Λαβδιώτης

Tο έτος 2010, θα μείνει βαθιά ριζωμένο στη μνήμη του κόσμου ως το δυσοίωνο έτος της εθνικής ταπείνωσηςμε την υπογραφή του Α’ Μνημονίου.

Ο λόγος, η σύγχρονη Ελλάδα θα τεθεί για ακόμη μια φορά στην ιστορία της υπό οικονομική επιτροπεία και θα είναι έρμαιο στα καπρίτσια και επιταγές των διεθνών δανειστών.

Η επιβολή των δρακόντειων μέτρων λιτότητας του Α’ Μνημονίου που προκάλεσαν μεγάλη δυστυχία στην κοινωνία και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, θα συνοδευτεί με τον ευφημισμό των δανειστών «μεταρρυθμίσεις».

Η δε άκριτη αύξηση φόρων, οι οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων και πάσης φύσεως κοινωνικών παροχών, και η μαζική ανεργία θα μετονομαστούν σε «φιλική προς την ανάπτυξη» προσαρμογή.

Όλα αυτά τα επώδυνα μέτρα λιτότητας και οι υπέρογκες δανειακές απαιτήσεις, θα λάβουν χώρα ακριβώς 180 χρόνια-σε πλήρη αντίθεση-από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830.

Η χρεοκοπία του 1830

Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830, που υπέγραψαν οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) στη Διάσκεψη του Λονδίνου, διακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδος με μορφή πολιτεύματος τη βασιλική μοναρχία.

Πλην όμως, παραχώρησε σ’ αυτές το δικαίωμα εκλογής του βασιλιά χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. 1

Την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα το 1833 την συνοδεύει δάνειο 60 εκατ. γαλλικών φράγκων (Ff), το οποίο καθορίστηκε από τις εγγυήτριες δυνάμεις και την Βαυαρία και θα καταβάλλονταν σε τρεις ισόποσες δόσεις.

Ωστόσο, η 3η δόση του δανείου των Ff20 εκατ. ουδέποτε καταβλήθηκε, αλλά παρακρατήθηκε, όπως και τώρα,2 από τους πιστωτές για την εξυπηρέτηση του δανείου. Από τα υπόλοιπα Ff40 εκατ., τα Ff35 εκατ. αντί να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση και ανάπτυξη της χώρας, σπαταλήθηκαν κυρίως σε έξοδα της Αντιβασιλείας και του βαυαρικού στρατού.

Πόροι από μια νεοσύστατη χώρα που ήταν ένας σωρός ερειπίων, η ασφάλεια από ληστείες και πειρατείες απουσίαζε και η τραπεζική πίστη βρίσκονταν στα χέρια των σαράφηδων και των τοκογλύφων, είναι αναμενόμενο να μην υπάρχουν για την αποπληρωμή δανείων.

Συν το γεγονός, όσα ποσά εκταμιεύτηκαν δεν αξιοποιήθηκαν για επενδύσεις της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Οι τόκοι που απαιτείτο να καταβάλλονται στους δανειστές ανέρχονταν σχεδόν στο ήμισυ των ετήσιων εσόδων του κράτους! Ως αποτέλεσμα, επεβλήθησαν προκρούστεια μέτρα λιτότητας.

Οι ομοιότητες στο μνημόνιο του 2010 με τα μέτρα του 1830!

Τα μέτρα λιτότητας περιελάμβαναν,

α) απόλυση του 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων και μείωση 20% των μισθών όσων παρέμειναν,

β) παύση πληρωμών των συντάξεων (την εποχή εκείνη συντάξεις δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού, μόνο σε ορισμένες κατηγορίες),

γ) κατάργηση των υγειονομικών υπηρεσιών του κράτους και των διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό,

δ) απόλυση όλων των μηχανικών του δημοσίου και παύση των δημοσίων έργων,

ε) μείωση των στρατιωτικών δαπανών 60%, που περιελάμβανε και μείωση του μισθού και του αριθμού, και αντί για μισθό οι αξιωματικοί έπαιρναν χωράφια,

ζ) αύξηση φόρων και δασμών και επιβολή προκαταβολής στο φόρο εισοδήματος και της δεκάτης (φόρος αγροτικής παραγωγής).

Παρά τα τυραννικά μέτρα λιτότητας –η σύγκριση με τα σημερινά είναι εύλογη-που ελήφθησαν για την αποπληρωμή του χρέους, το καλοκαίρι του 1843 η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τους δανειστές ότιαδυνατεί να πληρώσει τη δόση του χρέους και ζητά νέο δάνειο.

Οι εγγυήτριες δυνάμεις αρνούνται, εκτός και εάν η κυβέρνησης δεχθεί να υπογράψει Μνημόνιο. Έτσι, γεννήθηκε το Μνημόνιο –το οποίο οι πολιτικοί μας σήμερα το πολλαπλασίασαν σε Μνημόνια– και μαζί γεννήθηκε η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, που οδήγησε στην παραχώρηση Συντάγματος και, ακολούθως η Ελλάδα κήρυξε στάση πληρωμών.

Ήταν η 2η χρεοκοπία (η πρώτη επήλθε το 1827, πριν ακόμα δημιουργηθεί επίσημα το Ελληνικό κράτος) και η χώρα βρέθηκε πολύ φτωχότερη από την ημέρα που υπέγραψε το ληστρικό δάνειο. Αφενός, το χρέος με τον ανατοκισμό ανήλθε στα Ff90 εκατ., αφετέρου, τα μέτρα οδήγησαν σε μακροχρόνια ύφεση.

Συμπέρασμα

Θεωρούμε ο αναγνώστης πήρε μια γεύση ότι σχεδόν τίποτε στο φαινόμενο των χρεοκοπιών κρατών και στη ανάλγητη συμπεριφορά των δανειστών δεν είναι καινούργιο, καθώς τα οικονομικά προβλήματα είναι κυκλικά και επαναλαμβανόμενα, διότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει.

Εξ ου και το σκηνικό της σημερινής ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι παρεμφερές με τη 2η χρεοκοπία. Εντούτοις, υπάρχουν αξιόλογες διαφορές. Όπως, το πολιτικό καθεστώς το 1833 ήταν βασιλική μοναρχία, ενώ το 2010 είχαμε δημοκρατία.

Ή μήπως έχει καταλυθεί το Σύνταγμα της χώρας με τους όρους του Α’ Μνημονίου και με την ηγεμονική στάση της ΕΚΤ, αφού ελέγχει τη δημιουργία του χρήματος και είναι ο απόλυτος ρυθμιστής του τραπεζικού συστήματος.

Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει σαφώς καταλυθεί, διότι η δανειακή σύμβαση των €110 δις του Α’ Μνημονίου,ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή (απαιτείται η υπερψήφιση από τα 3/5 των μελών -180 βουλευτές).

Όσον άφορα την υπέρ-εθνική ΕΚΤ, οι υπερεξουσίες της απορρέουν από τις διατάξεις της Συνθήκης του Μάαστριχ. Η Βουλή τον Ιούλιο 1992, υπερψήφισε τη Συνθήκη και μεταβιβάσθηκε η νομισματική κυριαρχία της χώρας στη νομισματική αρχή που ιδρύθηκε το 1999, και ονομάζεται Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Η ΕΚΤ, είναι μια ανεξάρτητη (independent) από πολιτική επιρροή κεντρική τράπεζα, δεν δανείζει στα κράτη-μέλη της ζώνης του ευρώ, χαράσσει την ενιαία νομισματική πολιτική και έχει το αποκλειστικό προνόμιο της έκδοσης του ευρώ, το οποίο ενώ το δημιουργεί ex nihilo, το χορηγεί με τόκο.

Συνεπώς, εφόσον το Σύνταγμά μας θέτει το κυριαρχικό δικαίωμα έκδοσης του εθνικού νομίσματος εκτός συνταγματικού πλαισίου, 3η ΕΚΤ έχει πλήρη εξουσία να πράττει όπως αυτή νομίζει στα θέματα νομισματικής πολιτικής.

Τώρα, το πώς λογικώς δύναται να συμβιβαστούν η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας με τη στέρηση του δημοκρατικού δικαιώματος να αποφανθεί ο λαός για το νόμισμα της χώρας του είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτή είναι η ουτοπία των Ελλήνων πολιτικών, διακυβέρνηση της χώρας χωρίς χρήμα, αλλά με δανεικά! Και πώς θα επιτευχτεί η πολύκροτη ανάπτυξη με δανεικά, όταν η ΕΚΤ δεν δανείζει τα κράτη και οι τράπεζες συνεχίζουν να επουλώνουν τις πληγές τους;

Κλείνοντας την ιστορική αναδρομή αξίζει να σημειωθεί ότι η χρεοκοπία του 1843, έγινε ενώ ίσχυε οχρυσός κανόνας και η νεοϊδρυθείσα Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (1842) είχε το εκδοτικό προνόμιο της κοπής εθνικού νομίσματος.

Σήμερα, ο κλοιός της ΕΚΤ είναι πιο ασφυκτικός, διότι η Ελλάδα έχει απεμπολήσει το δικαίωμα έκδοσης του δικού της χρήματος και είναι χρήστης και όχι εκδότης νομίσματος, όπως όλα τα κράτη-μέλη του ευρώ.

Ούτως, η χώρα δεν μπορεί να εκδώσει το χρέος της στο δικό της νόμισμα-διχοτομείται η δημοσιονομική από τη νομισματική πολιτική-διότι διατηρεί τη δημοσιονομική ευθύνη, ενώ τη νομισματική την έχει η ΕΚΤ, η οποία αρνείται να δώσει στοιχεία πώς δημιουργήθηκε αυτό το ογκώδες δημόσιο χρέος της Ελλάδος.

Σπυρίδων Λαβδιώτης

Former Senior Financial Analyst at Bank of Canada

Πηγές

1«Ηγεμών Άρχων της Ελλάδος» θα οριστεί ο Λεοπόλδος της δυναστείας της Σαξονίας –Κοβούργου (Saxe-Coburg), ο οποίος αρνήθηκε τον ελληνικό θρόνο και στη θέση του ορίστηκε ως Βασιλεύς των Ελλήνων ο νεαρός Όθων Λουδοβίκος φον Βίτελσμπαχ (1815-1867) υπό την κηδεμονία τριών Βαυαρών αντιβασιλέων.

2Το 3ο Μνημόνιο της 14ης Αύγουστου 2015, το οποίο συνοδεύονταν με τη δανειακή σύμβαση των € 86 δις, συμπεριελάμβανε € 25 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των ‘ελληνικών’ τραπεζών, που έχουν παρακρατηθεί.

3Το άρθρο 80 του Συντάγματος, παρ. 2, αναφέρει ότι « Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση του νομίσματος», και αφορά τον νόμο ενισχυμένης ισχύος λειτουργίας της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ).

Μ’ άλλα λόγια, ο νόμος εκχωρεί το δικαίωμα της έκδοσης του εθνικού νομίσματος και την εποπτεία της πίστωσης του τραπεζικού συστήματος στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Ωστόσο, η ΤτΕ μετά από 90 χρόνια λειτουργίας συνεχίζει να είναι ιδιωτικός οργανισμός, μια ανώνυμος εταιρία που η συντριπτική πλειοψηφία του μετοχικού της κεφαλαίου (92%) παραμένει άγνωστη στον ελληνικό λαό.

Και από την ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωζώνη, η ΤτΕ δεν έχει το δικαίωμα έκδοσης εθνικού νομίσματος, είναι μια ανεξάρτητη αρχή και ακολουθεί τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της ΕΚΤ. Η ΕΚΤ, που εδρεύει στη Φραγκφούρτη έχει το μονοπώλιο της έκδοσης του ευρώ με τόκο.

ΠΗΓΗ

oimos-athina

Το διαβάσαμε από το: ΠΩΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΑΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ 1830 ΚΑΙ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ 2010-18 ΕΚΕΙΝΗ Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΛΟΠΗ! http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/08/1830-2010-18.html#ixzz5NstmEfX9

Η πειθαρχία στην αρχαία Ελλάδα



Πολλές μελέτες έχουν γραφτεί με θεμα τα στρατηγήματα και τις τακτικές που εφάρμοζαν στα Πεδία της Μάχης οι Αρχαίοι Έλληνες, επιτυγχάνοντας αποφασιστικό αποτέλεσμα για την Τροπή της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο Ελληνικός στρατός γενικά αποτελείτο από γυμνασμένους άνδρες, με πολεμική περιβολή (θώρακας, περικνημίδες, περικεφαλαία) και με επιδεξιότητα στην χρήση οπλών (ακόντιο, σφενδόνα, τόξο, ξίφος).

Καλύτεροι σφενδονιστές ήταν οι Ρόδιοι, καλύτεροι τοξότες οι Κρήτες, καλύτεροι ακοντιστές οι Ακαρνάνες (από την Ακαρνανία) και οι Αγριάνες (λαός στον Στρυμόνα) και καλύτεροι πελταστές (βλ. παρακάτω) οι Θράκες.

Ο στρατός των αρχαίων Ελλήνων ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε στρατιωτικούς σχηματισμούς στη μάχη, καθώς και το τρέξιμο με ιαχές στην επίθεση κατά των εχθρών.

Η ναυτική υπερδύναμη της εποχής ήταν η Αθήνα. Είναι γνωστές οι περίφημες τακτικές των Αθηναίων που παραπλανούσαν τον εχθρό τους αλλάζοντας τους σχηματισμούς του στόλου τους. Στον στρατό ξηράς, ο Ελληνικός στρατός χρησιμοποίησε από τον 5ο αιώνα π.Χ., πολύ πριν από τον ρωμαϊκό (που είχε μισθοφορικό στρατό από Ρωμαίους και ξένους άνδρες), πολιορκητικές μηχανές όπως πολιορκητικούς κριούς, καταπέλτες και πολιορκητικούς πύργους.

Οι Ρωμαίοι αντέγραψαν το αρχαιοελληνικό στρατιωτικό πρότυπο: τον εξοπλισμό (οπλίτες, ιππείς, πελταστές, ακοντιστές, τοξότες, σφενδονιστές), τις πολεμικές κατασκευές (τριήρεις, πολιορκητικές μηχανές) και την στρατηγική, τόσο στο πεζικό, όσο και στο ναυτικό.

Οι Έλληνες Συρακούσιοι στον πελοποννησιακό πόλεμο – στην Σικελική Εκστρατεία (415 – 413 π.Χ.) είχαν Ιταλούς μισθοφόρους στους οποίους έμαθαν την τέχνη του πολέμου. Οι Έλληνες είχαν και σαλπιγκτές για τα στρατιωτικά παραγγέλματα στις μάχες, καθώς και αυλητές που συντόνιζαν το βήμα των στρατιωτών

Επιστρέφοντας στον σπαρτιατικό στρατό, πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε τους στρατιωτικούς σχηματισμούς στη μάχη και μάλιστα αλλάζοντάς τους κατά την διάρκειά της. Αυτό έγινε πολύ πριν από την εμφάνιση της μακεδονικής φάλαγγας που δημιούργησε – περίπου το 338 π.Χ. – ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος ο Β΄ (8).

Οι Λακεδαιμόνιοι οπλίτες έφεραν σκούρα κόκκινη επωμίδα ή θώρακα (οι πιο βαριά οπλισμένοι), δόρυ, ασπίδα στην οποία ενεγράφετο το χαρακτηριστικό μεγάλο Λ (=Λακεδαιμόνιοι), καθώς και μικρό εγχειρίδιο (φονικό μαχαίρι): την ξυήλη. Οι στρατιώτες συγχρόνιζαν το βήμα τους με τη μουσική αυλών. Κατά την διάρκεια της μάχης γινόταν αλλαγή των σχηματισμών κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι καλύτεροι πολεμιστές να είναι στην πρώτη γραμμή.

Αν ο εχθρός διασπούσε το σχηματισμό, τότε τους πεσόντες στρατιώτες αντικαθιστούσαν άλλοι οπλίτες που ήταν σκορπισμένοι στην περιοχή της μάχης.
Ο σπαρτιατικός στρατός, επίσης, χρησιμοποίησε και άλλα πολεμικά τεχνάσματα, τα λεγόμενα «κλέμματα΄΄. Τέτοιο κλέμμα ήταν, για παράδειγμα, η προσποίηση ότι ο σπαρτιατικός στρατός ήταν σε κατάσταση αδρανείας, για να παραπλανηθεί ο εχθρός. Πάντως και ο σπαρτιατικός και ο μακεδονικός στρατός, αποτέλεσαν πρότυπο οργάνωσης και τακτικής. Ομοίως και άλλοι στρατοί όπως των Αθηναίων και των Βοιωτών.

Ήδη κατά την ύστερη αρχαιότητα, Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς μέχρι και σύγχρονοι ακαδημαϊκοί, εξετάζουν το αντικείμενο από μία σχετική απόστασι, είτε σαν να παρακολουθούν επί χάρτου τις τακτικές κινήσεις των αντιπάλων στρατευμάτων, είτε σε γεωστρατηγικό και πολιτικό επίπεδο σε συσχετισμό με τις συνθήκες της υπό εξέτασι περιόδου .

Παρέβλεψαν όμως, σχεδόν όλοι, να ασχοληθούν και να εξετάσουν, το ίδιο το κύτταρο που γέννησε την ανάγκη χρησιμοποιήσεως αυτών των τακτικών και στρατηγικών εφαρμογών, το στοιχείο που επέδρασε τόσο καταλυτικά στην διαμόρφωσι του πεδίου της μάχης και του κοινωνικού γίγνεσθαι, που δεν είναι άλλο παρά η Επινόησι και Εισαγωγή της Οπλιτικής Φάλαγγος!

Πώς και από ποιους δομείται; πως διοικείται; πως κινείται; τι είναι αυτό που καταβάλλει τον αντίπαλο; και πως νοιώθει κάποιος που ανήκει σε αυτήν;… Ίσως οι σύγχρονοί της, εκ συναφείας και εγγύτητος, κάποια πράγματα τα θεώρησαν αυτονόητα και τετριμμένα για να τα αναφέρουν με αποτέλεσμα να τους διαφύγουν.

Ενώ οι σύγχρονοι μελετητές λόγω χρονικής αποστάσεως και ελλιπούς βιβλιογραφίας, είτε δεν τους απασχόλησε είτε δεν τόλμησαν να το αγγίξουν. Εκπληκτική βέβαια εξαίρεσι αποτελεί η αξιολογότατη μελέτη του Victor Davis Hanson με τίτλο: «Ο Δυτικός Τρόπος Πολέμου» η οποία καταπιάνεται με ακριβώς αυτό το αντικείμενο!

Στο παρόν άρθρο λοιπόν, θα ασχοληθούμε ειδικά με την επινόησι και χρήσι των Αρχαίων Ελληνικών Παραγγελμάτων και Ασκήσεων Ακριβείας Οπλιτικής Φάλαγγος, και καθόλου με τα λοιπά από τα παραπάνω ερωτήματα, αφού θα αποτελέσουν αντικείμενα ιδιαιτέρων άρθρων.

Από τα Βιβλία στην Πράξη!

Όπως είναι φυσικό λοιπόν, η επιτυχία της Φάλαγγος στο Πεδίο της Μάχης ήταν άμεση συνάρτησι της ακριβείας και συγχρονισμού των κινήσεών της και σαφώς του βαθμού πειθαρχίας αυτών που την απάρτιζαν. Διεφάνη αμέσως λοιπόν η ανάγκη καθιερώσεως μίας μεθόδου ώστε να καταστεί δυνατή η μετατροπή ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, από μία απλή συνάθροισι ενός ατάκτου πλήθους, σε μία συγχρονισμένη, συμπαγή και αποφασιστική πολεμική μηχανή, με άριστη διάταξι σε γραμμές και στοίχους. Βεβαίως ο κάθε ένας οπλίτης χωριστά, δεν έπαυε να αποτελεί ξεχωριστή προσωπικότητα, με ατομικό χαρακτήρα, ανάγκες και επιθυμίες!!

Η λειτουργία όμως της Φάλαγγος προϋπέθετε την αυτοπροαίρετη και εθελοντική υποβολή των προσωπικών αναγκών και ενσυνείδητη πειθαρχία των κινήσεων και αποφάσεων του κάθε οπλίτου χωριστά.

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε και το απαύγασμα της Ελληνικής Κοινωνικής Συνειδήσεως που είναι η υποταγή του προσωπικού συμφέροντος στο Συλλογικό!
Έτσι δομήθηκαν ευνομούμενες πολιτείες αποτελούμενες από ευσυνειδήτους, παραγωγικούς και ενεργούς Πολίτες, που μέχρι σήμερα θαυμάζουμε και ζηλεύουμε, σαν να αποτελούν άφθαστο όνειρο!!

Επομένως υπό συγκεκριμένη στρατιωτική διοίκησι, ΕΝΑΣ αποφάσιζε ποια θα ήταν η επόμενη κίνησι της Φάλαγγος, αλλά κοινή ενσυνείδητη συναπόφασι ΟΛΩΝ των Οπλιτών ήταν η σύγχρονη και ακριβής εκτέλεσι της συγκεκριμένης κινήσεως στον συγκεκριμένο χρόνο!

Αυτό βεβαίως, γέννησε την αμέσως επόμενη πρακτική ανάγκη: Της καθιερώσεως ενός σαφούς και συνοπτικού τρόπου μεταφοράς των διαταγών του επικεφαλής μέχρι και τον τελευταίο οπλίτη με τρόπο που να είναι πλήρως κατανοητός από όλους και με κοινή ορολογία.
Έτσι λοιπόν προέκυψε η επινόησι των Παραγγελμάτων που δεν είναι παρά μία κωδικοποίησι σειράς ενεργειών και κινήσεων σε συγκεκριμένο χρόνο, μετά από εκφώνησι μίας συντόμου και κοφτής φράσεως ή λέξεως από τον επικεφαλής.

Με σκοπό βεβαίως να καταστούν αυτές οι κινήσεις αποτελεσματικές και συγχρονισμένες στο πεδίο της μάχης, καθιερώθηκαν οι από την περίοδο της ειρήνης Ασκήσεις Ακριβείας για την εξάσκησι και προετοιμασία των Οπλιτών.

Όσο πιο ακριβείς ήταν στην εκτέλεσί τους οι Οπλίτες, τόσο πιο αποτελεσματικοί ήταν στο πεδίο της Μάχης, όπως αποδεικνύει περίτρανα το παράδειγμα των Σπαρτιατών που όχι μόνον είναι οι γεννήτορες της Ιδέας της Φάλαγγος αλλά είχαν αναγάγει την Στρατιωτική Αγωγή σε πραγματική τέχνη, καθιστώντας τους αναντιρρήτως Πρότυπα Πολεμικής Αρετής, ανά τους αιώνες!

Από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας στον σύγχρονο Στρατό, λέμε ότι ο δείκτης πειθαρχίας ενός τμήματος είναι ο βαθμός ακριβείας κατά την εκτέλεσι ασκήσεων ακριβείας!

Μας παραδίδεται μάλιστα από αρχαίους ιστορικούς, η έκπληξη στα μάτια των Περσών βλέποντας από μακρυά την προέλαση της Μακεδονικής Φάλαγγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την οποία παρομοίασαν άψογα λέγοντας, ότι ήταν τόσο τέλεια ζυγημένοι και στοιχημένοι οι οπλίτες κατά την κίνηση τους, που από απόσταση δεν έμοιαζαν για ένα πλήθος ανθρώπων, αλλά σαν καρφιά καρφωμένα σε τέλειες γεωμετρικές θέσεις επί μίας κυλιομένης σανίδος!!! Και αυτή η εικόνα από μόνη της, τους έκανε να κυριευτούν από τρόμο.

Το διαβάσαμε από το: Όταν οι Έλληνες νικούσαν τους πάντες – Η πειθαρχία στην Αρχαία Ελλάδα http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/07/blog-post_8709.html#ixzz5MkE56jKP

Η καταγωγή των Γερμανών. Γότθοι Ούννοι, Βάνδαλοι



Της Δήμητρας Ρετσινά Φωτεινίδου
Φιλόλογος – Μ.Α. Πολιτικής Φιλοσοφίας Α.Π.Θ.

Οι Ούννοι, οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι, οι Ούγγροι (Μαγυάροι), οι Άβαροι, οι Πετσενέγκοι, οι Χαζάροι, οι Ούζοι, οι Κουμάνοι, οι Άνται και οι Κουτριγούροι έχουν την ίδια καταγωγή! Πρόκειται για ασιατικά φύλα της ίδιας φυλής, που ήρθαν στην Ευρώπη τον 4ο μ.Χ. αιώνα (οι Ούννοι το 375μ.Χ.) από τα βάθη της Ασίας. Ανήκουν στην Ουραλοαλταϊκή φυλή της περιοχής Μογγολίας. Δηλαδή, πρόκειται για Μογγόλους που είχαν και αίμα της κίτρινης φυλής.

Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός L. Dindort (Historia Graeci Minores r. 1, 1870 Leipzig), οι Μογγολικοί λαοί κατοικούσαν σε ένα απέραντο κράτος στην Άπω Ανατολή τον 1ο μ.Χ. αι. Το μεγάλο εκείνο ασιατικό κράτος έπεσε σε παρακμή και περιήλθε υπό την κυριαρχία των Κινέζων τον 2ο μ.Χ. αι. Τότε συντρίμματα Μογγολικών λαών, για να αποφύγουν την κυριαρχία των Κινέζων, άρχισαν να κινούνται δυτικά, προς την Ευρώπη. Αιώνες διαρκεί η περιπλάνησή τους. Περνούν από τις ερήμους της Μογγολίας, της δυτικής Σιβηρίας και από την αχανή αρχαία Σκυθία. Επί έναν αιώνα εγκαθίστανται στα βόρεια της Κασπίας θάλασσας, στις όχθες του Βόλγα, εξ’ ού και το όνομα Βούλγαροι! Συνεχίζουν τις μετακινήσεις τους βορειοδυτικά στη Μαιώτιδα λίμνη (Αζοφική θάλασσα), στον Εύξεινο Πόντο, στις στέπες της νότιας Ρωσίας, ώσπου κατασκήνωσαν στην αριστερή όχθη του Ίστρου (κάτω ρου του Δούναβη). Στο πέρασμά τους έδειξαν αγριότητα και έκαναν πολλές λεηλασίες.

Οι Ούννοι
συντρίβουν το 375 τους Γότθους (Βησιγότθους και Οστρογότθους) και τους Αλανούς και προχωρούν ακάθεκτοι… Πρώτοι οι Βησιγότθοι, ωθούμενοι υπό των Ούννων στα βόρεια του Δούναβη, ζητούν άσυλο στις ελληνικές περιοχές του Βυζαντίου. Οι Γότθοι, οι οποίοι είναι εν πολλοίς σκανδιναβικό φύλο και ανήκουν στην ανατολική γερμανική οικογένεια γλωσσών, είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό, που κήρυξε σε αυτούς ο συμπατριώτης τους Ουλφίλας χρησιμοποιώντας το ελληνικό αλφάβητο για να συμπληρώσει το φτωχότατο γοτθικό! Ο αυτοκράτορας Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους Ουάλης δέχθηκε την εγκατάσταση των Βησιγότθων… Διακόσιες χιλιάδες πολεμιστές συν γυναιξί και τέκνοις διαβαίνουν τον Δούναβη και εγκαθίστανται ειρηνικώς στις νότιες χώρες το 376. Μετά, όμως, δύο έτη επαναστατούν και καλούν ως συμμάχους τους Οστρογότθους, Ούννους, Αλανούς κ.ά. Ο Ουάλης φονεύεται στη μεγάλη μάχη της Αδριανούπολης το 378 και οι Γότθοι φτάνουν ως την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής εκείνης: «εις όλην την χώραν δεν άφησαν να υπάρχει παρά μόνο ουρανός και γη». Ο διάδοχος του Ουάλεντος, Θεοδόσιος, τερμάτισε με νίκη τον Γοτθικό πόλεμο και δέχθηκε τους βαρβάρους στην υπηρεσία του κράτους, γεγονός που προκάλεσε τη σφαγή των Θεσσαλονικέων στον Ιππόδρομο!

Φόβος και τρόμος του Βυζαντίου έγινε ο Αλάριχος, αρχηγός των Βησιγότθων επί βασιλείας του ασθενούς Αρκαδίου. Η επιδρομή των Βησιγότθων είναι φοβερή. Εισβάλλουν το 395 στη Μακεδονία και Θεσσαλία, διέρχονται τις Θερμοπύλες, εισβάλλουν στη Βοιωτία και την Αττική. Παντού, από όπου διέρχεται με το στρατό του ο Αλάριχος, ως θύελλα φονεύει άνδρες, σύρει μαζί του τις γυναίκες, καίει χωριά και δέντρα. Παραδόξως δεν λεηλάτησε την Αθήνα! Εισχώρησε και στην Πελοπόννησο λεηλατώντας την Κόρινθο, το Άργος, τη Σπάρτη και φθάνει ως το Ταίναρον. Τα ιερά και οι ναοί της αρχαίας θρησκείας καταστρέφονται από τα μαινόμενα στίφη των Γότθων και «εις τον απαίσιον αλαλαγμόν χριστιανών βαρβάρων και εις τον στεναγμόν των σφαζομένων Ελλήνων καταποντίζεται ο αρχαίος κόσμος». Το έτος αυτό της τρομερής επιδρομής του Αλάριχου, το 395μ.Χ. , είναι ορόσημο, γιατί οριστικά χωρίζεται το δυτικό από το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος, λήγει επίσημα ο αρχαίος βίος και αρχίζει ο μεσαιωνικός για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία πλέον.

Ο μεγάλος αυτός κίνδυνος των Γοτθικών επιδρομών συνδυάστηκε και με τον «ειρηνικό» εκγερμανισμό. Αθρόοι Γότθοι εισέρχονται στις πόλεις του Βυζαντίου. Ιδίως η Κωνσταντινούπολη ήταν γεμάτη από Γότθους, οι οποίοι ήταν υπηρέτες, υδροφόροι, έμποροι, αξιωματούχοι, ακόμη και στρατηγοί και κυβερνήτες. Λόγω του μεγάλου κινδύνου εκγερμανισμού του κράτους, ο ιεράρχης Ιωάννης Χρυσόστομος πολέμησε με σθένος το αιρετικό τους δόγμα, τον αρειανισμό.

Επιδρομές κάνουν οι Ούννοι στη βόρεια ακτή του Δούναβη. Ο αρχηγός τους, ο …πολύς Αττίλας, περνάει δια πυρός και σιδήρου τις βυζαντινές επαρχίες επί δέκα έτη (440 – 450) εμπνέοντας τον τρόμο στην Κωνσταντινούπολη. Τέλος, αποφασίζει να στραφεί στη Δύση… Εκεί, και συγκεκριμένα στην Ιταλία, οι Οστρογότθοι εισβάλλουν και κατακτούν την περιοχή το 494 – 495 υπό την ηγεσία του βασιλιά Θεοδώριχου Αμαλού. Το ιταλο-οστρογοτθικό κράτος είχε πρωτεύουσα τη Ραβέννα και συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα ισχυρότερα ρωμανο-γερμανικά βασίλεια. Στα 535-555 το Βυζάντιο με τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό κατακτά το ιταλο-οστρογοτθικό βασίλειο και εκτοπίζει τους Γότθους!

Τέλος, θα αναφερθώ και στους σκληρούς και βάρβαρους Βάνδαλους ή Βανδήλους, οι οποίοι ήρθαν από την Ισπανία στην Αφρική το 429μ.Χ. υπό τον Γιζέριχο. Από την πρωτεύουσά τους Καρχηδόνα ερημώνουν με πειρατικές επιδρομές τα παράλια του Βυζαντινού κράτους. Ο αυτοκράτωρ Λέων Α΄ ο Θραξ στέλνει το 468 ισχυρό στόλο εναντίον τους στην Αφρική, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα…

Η φωτογραφία απεικονίζει την ελαιογραφία «Οφηλία» (1851) του Sir John Everett Millais στην Tate Gallery London

http://www.freepen.gr/2015/10/blog-post_985.htmlΓίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/123kyklopas

http://kyklwpas.blogspot.gr/

Η εξαγορά του Μανχάταν



Οι ρίζες της ονομασίας του Μανχάταν χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη γλώσσα των Αλγκονκούιαν -των παλαιότερων γνωστών κατοίκων της περιοχής- και σημαίνει «λοφώδες νησί». Επί αιώνες, αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες περιοχές αλιείας και κυνηγιού για τους ιθαγενείς.

Από την πρώτη στιγμή που οι Ευρωπαίοι πάτησαν το πόδι του στο Νέο Κόσμο, το Μανχάταν τράβηξε την προσοχή τους. Είδαν ένα τεράστιο λιμάνι, φυσικά προστατευμένο από τις θύελλες του βόρειου Ατλαντικού, αλλά και από κάθε επίδοξο εισβολέα, χωρίς ακραίες καιρικές συνθήκες και με πρόσβαση στο εσωτερικό της αμερικανικής ηπείρου, μέσω του ποταμού Χάντσον.

Το 1624 η ολλανδική εταιρία Dutch West India Company ίδρυσε στο νότιο τμήμα του νησιού το Νέο Άμστερνταμ, ως ένα σταθμό εμπορικών συναλλαγών. Δύο χρόνια αργότερα, έφτασε στην περιοχή ως νέος κυβερνήτης ο Πίτερ Μίνουιτ και η πρώτη ενέργειά του ήταν να αγοράσει το Μανχάταν από τους Ινδιάνους, στις 24 Μαΐου. Ως αντάλλαγμα, προσέφερε εμπορεύματα, αξίας 60 φιορινιών (24 δολαρίων).

Το γεγονός μάς είναι γνωστό από μία επιστολή προς τη διοίκηση της ολλανδικής εταιρίας. Συχνά, τα εμπορεύματα προσδιορίζονται ως μπρελόκ, χάντρες και άλλα φανταχτερά μπιχλιμπίδια, αυτό όμως μπορεί και να μην είναι ακριβές, αλλά να οφείλεται στη φαντασία των συγγραφέων του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία μίας άλλης αγοραπωλησίας, του νησιού Στάτεν, στην οποία συμμετείχε επίσης ο Μίνουιτ, ως αντάλλαγμα δόθηκαν πανωφόρια, κατσαρόλες, τσεκούρια, φτυάρια, βελόνες και άλλα αγαθά.

Σύμφωνα, πάντως, με τους σύγχρονους ερευνητές, οι ιθαγενείς πρέπει να αγνοούσαν την έννοια της μόνιμης ιδιοκτησίας γης, δεδομένου ότι κινούνταν διαρκώς… Δημιουργούσαν καταυλισμούς όπου έβρισκαν τροφή και όταν η εποχή άλλαζε εγκατέλειπαν την περιοχή. Όταν συμφώνησαν στην πώληση του Μανχάταν, στην καλύτερη περίπτωση -λένε οι ιστορικοί- θεώρησαν ότι παραχωρούσαν τα δικαιώματα κυνηγιού και αλιείας στους Ολλανδούς, οι οποίοι με τη σειρά τους κάποια στιγμή θα έφευγαν, όπως έκαναν οι ίδιοι.

sansimera.gr