Ο Έλληνας διοικητής της τρόικας στην Ελλάδα

margaritis_sxoinas
Η ανακοίνωση της απόφασης της Κομισιόν για το διορισμό του Μαργαρίτη Σχοινά ταυτόχρονα στη θέση του επικεφαλής του κλιμακίου της τρόικας, αλλά και της Task Force στην Ελλάδα, έκανε πολλούς στην Αθήνα να τρίβουν στα χέρια τους στη σκέψη ότι θα θέσει υπό τον έλεγχό του το συντονιστή της δεύτερης, Χ. Ράιχενμπαχ, και τον απευθείας εκπρόσωπο της Γερμανίας, Γ. Φούχτελ. Βιάστηκαν όμως, γιατί παραμένουν εκτός… πεδίου βολής του.

Ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ και νυν αναπληρωτής προϊστάμενος του Σώματος Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής -γραφείο που υπάγεται απευθείας στον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο- «θα έχει υπό την επιτήρησή του μόνον τους 25 υπαλλήλους της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων», που παρακολουθεί την πορεία εφαρμογής του μνημονίου με αναφορά στον επίτροπο Ολι Ρεν και τους 5 της Ομάδας Δράσης που παρέχει την απαιτούμενη τεχνογνωσία για τον εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας του ελληνικού κράτους και της οικονομίας.

Ωστόσο, ο ρόλος του 50χρονου με καταγωγή από τη Φούρκα Χαλκιδικής, ο οποίος ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, έκανε καριέρα στην έδρα της ΕΕ και επιστρέφει στην Αθήνα, θα είναι ουσιαστικός.

Πιο σφιχτός συντονισμός

Εν αναμονή της άφιξής του σε λίγο λιγότερο από ένα μήνα (16 Μαΐου), τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης ανέδειξαν μόνον τη μια πλευρά των υποχρεώσεων που αναλαμβάνει μετά το διορισμό του από την Κομισιόν στη νεοσυσταθείσα θέση, αποδίδοντάς του μάλιστα τους «τίτλους» του επόπτη, του τοποτηρητή ή ακόμα και του… κατασκόπου της Κομισιόν. Κι όντως, βαθύτεροι γνώστες των λόγων που οδήγησαν στην καθιέρωση του αξιώματος που αναλαμβάνει ο κ. Σχοινάς επισημαίνουν αφενός ότι υπάρχει ανάγκη «πιο σφιχτού συντονισμού των ανθρώπων της ΕΕ στην Αθήνα», που έως τώρα λειτουργούν ως δύο ανεξάρτητα κλιμάκια, τα οποία «δεν αλλάζουν την μπάλα μεταξύ τους», και αφετέρου, λένε, – με ό,τι αυτό σημαίνει – ότι θα τους βοηθήσει «για να μην μπουρδουκλώνονται…».

Συνομιλητής της κυβέρνησης

Η επόμενη πτυχή όμως των καθηκόντων που ανατέθηκαν στον κ. Σχοινά, η οποία δεν έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή, είναι ότι θα είναι κι αυτός στο εξής συνομιλητής της κυβέρνησης. Για την ακρίβεια, αναλαμβάνει, όπως επισημαίνουν υψηλόβαθμα στελέχη του ευρωπαϊκού μηχανισμού, ρόλο «ιμάντα εξομάλυνσης μεταξύ του «βρυξελλικού» και του ελληνικού συστήματος διοίκησης». Και σίγουρα η παρουσία ενός Ελληνα σε αυτήν τη θέση, την ώρα μάλιστα που επιχειρείται από ελληνικής πλευράς η συζήτηση για την ελάφρυνση των βαρών του μνημονίου και την ενίσχυση του σκέλους της ανάπτυξης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Ποιος είναι ο Μ. Σχοινάς

Ο κ. Σχοινάς είναι σήμερα ο Αναπληρωτής Προϊστάμενος τoυ Σώματος Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής της ΕΕ (ΒΕΡΑ). Από το 2004 έως το 2007, διετέλεσε Προϊστάμενος του Γραφείου του Επιτρόπου Κυπριανού, και αναπληρωτής Προϊστάμενος του Γραφείου της Αντιπροέδρου της ΕΕ, Loyola de Palacio, κατά τη διάρκεια της Επιτροπής Prodi.

Ο κ. Σχοινάς άρχισε να εργάζεται για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 1990, ενώ υπηρέτησε επίσης ως Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο διάστημα 2007-2010.

Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου MSc από το London School of Economics, Διπλώματος Ανώτερων Ευρωπαϊκών Σπουδών του Κολλεγίου της Ευρώπης (Bruges) και πτυχιούχος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

spirospero.gr

Άνοιξη-Αναγέννηση της Φύσης

xotiko
Η εναλλαγή των εποχών

Η γη όπως ξέρουμε κάνει δύο σημαντικές κινήσεις, μία περιφορά γύρω από τον ήλιο (ετήσιος κύκλος) και μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό της (ημερήσιος κύκλος). Ο συνδυασμός αυτών των κινήσεων είναι που δημιουργεί τις 4 εποχές.

Οι πύλες για την είσοδο της γης στις διαφορετικές εποχές, είναι οι ισημερίες της Άνοιξης και του Φθινοπώρου και τα ηλιοστάσια του Χειμώνα και του Καλοκαιριού.

Τον ερχομό της Άνοιξης σηματοδοτεί η εαρινή ισημερία. Οι παραδόσεις λένε ότι η γη ήταν κάποτε ξαπλωμένη ότι δεν υπήρχαν οι 4 εποχές, ότι στο ένα ημισφαίριο ήταν πάντα καλοκαίρι και στο άλλο πάντα χειμώνας. Κάποια στιγμή μεταξύ Μύθου και πραγματικότητας, ο άξονας της γης καθετοποιήθηκε και από τότε ξεκίνησε η εναλλαγή των εποχών, τότε ξεκίνησε ο χρόνος να είναι κυκλικός, να υπάρχει ο θάνατος και η αναγέννηση της φύσης.

Μύθοι- Σύμβολα- Παραδόσεις
Πάντα οι γιορτές τις άνοιξης σε όλους τους πολιτισμούς ήταν γιορτές χαράς, ανανέωσης με κίνηση, με χορό, με τραγούδια. Υπάρχουν λουλούδια παντού και στολίδια στους ανθρώπους και στα σπίτια, υπάρχει πλούσιο ποτό και φαγητό και ασυγκράτητη χαρά, γιατί ένας νέος κύκλος θα ξεκινήσει.

Εξάλλου παραδοσιακά οι χοροί που χορεύονται στις γιορτές της Άνοιξης είναι κυκλικοί ή μάλλον σπειροειδείς σε έναν ρυθμό Βαλς.

Ορισμένες χώρες της Ευρώπης διατηρούν ακόμα παραδόσεις, όπου οι νέοι ενωμένοι σε μία σειρά χορεύουν στα δάση περνώντας ανάμεσα από τα δέντρα και έπειτα κατεβαίνουν στην πλατεία του χωριού και συνεχίζουν να χορεύουν σε κύκλο.

Θεοί και γιορτές της Άνοιξης

Πολλοί μύθοι της Άνοιξης σχετίζονται με τον θάνατο και την ανάσταση κάποιου θεού.

Υπάρχουν κυρίως δύο τρόποι με τους οποίους οι θεοί πεθαίνουν την άνοιξη:

1. Με διαμελισμό συνήθως σε 14 ή σε 7 κομμάτια, όπως στην περίπτωση του Διόνυσου Ζαγρέα στην Ελλάδα και του Όσιρι στην Αίγυπτο.

Ο διαμελισμός συμβολίζει την ανάγκη για εξάπλωση της πνευματικής ουσίας του θεού, αλλά και των διδασκαλιών. Ακριβώς τον ίδιο συμβολισμό συναντάμε στο μυστήριο της θείας κοινωνίας, που υπάρχει σε διάφορες θρησκείες, όπου μοιράζεται στους πιστούς κρασί και ψωμί, συμβολίζοντας το σώμα και το αίμα του θεού. Επίσης ο θάνατος του αρνιού και ο διαμελισμός του για φαγωθεί συμβολίζει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Το αρνί αποτελεί ένα κατεξοχήν μυθικό σύμβολο, με την έννοια της αθωότητας και της αγνότητας κυρίως σε πνευματικό επίπεδο, έτσι με τον διαμελισμό του επιτρέπει στους ανθρώπους την επικοινωνία με την αγνότητα αυτή.

2. Με σταύρωση ή κάρφωμα σ’ ένα δέντρο.

Ο σταυρός είναι επίσης ένα πανάρχαιο σύμβολο, που δεν έχει λείψει από καμία εποχή και κανένα λαό. Αποτελείται από δύο διασταυρωμένα ξύλα: ένα κάθετο που συμβολίζει τον πνευματικό κόσμο και ένα οριζόντιο που συμβολίζει τον υλικό κόσμο. Έτσι αποτελεί την εναρμόνιση των αντιθέτων αλλά και συμπληρωματικών στοιχείων που αποτελούν τον εκδηλωμένο κόσμο.

Το δέντρο έχει τον ίδιο συμβολισμό με τον σταυρό, εδώ το ιερό, το πνευματικό στοιχείο αντιπροσωπεύεται στα κλαδιά, που βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο του δέντρου, ενώ οι ρίζες του είναι το χθόνιο στοιχείο, ο κόσμος των νεκρών. Ο κορμός του δέντρου συμβολίζει τον εκδηλωμένο κόσμο, τον κόσμο των ανθρώπων.

Σε όλους τους πολιτισμούς υπήρχε πάντοτε ένας θεός μία θεά ή ένα ζευγάρι θεών, που χαρακτήριζαν την άνοιξη. Ήταν οι θεοί που έφερναν την γονιμότητα, την ανανέωση, την βλάστηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Ρωμαίους συναντάμε τη θεά Φλώρα (ή Χλωρίδα). Η θεά της Άνοιξης έκανε τα λουλούδια να ανθίζουν και τους αγρούς να καρποφορούν. Στην αρχή του Μαΐου διοργάνωναν τα Φλωράλια, γιορτή προς τιμήν της Θεάς, που χάριζε στους ανθρώπους και στη φύση την άνθηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Φινλανδούς υπήρχε ένα θεϊκό ζευγάρι ο Ράουμ και η Ούκκο που κάθε χρόνο την άνοιξη γιόρταζαν τον ιερό τους γάμο, μετά από τον οποίο καρποφορούσαν οι αγροί. Το χειμώνα οι σκοτεινές δυνάμεις τους χώριζαν και την άνοιξη έσμιγαν ξανά.

Στην αρχαία Ελλάδα η εναλλαγή των εποχών του χρόνου σχετιζόταν με τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης. Ο Άδης έκλεψε την Περσεφόνη για να την κάνει σύζυγό του. Η Δήμητρα όμως μαράζωνε από την θλίψη της και έψαχνε παντού την κόρη της, μαζί της όμως μαράζωνε και η φύση, πενθούσε μαζί της. Όταν κατάλαβε ότι η Περσεφόνη είναι στον Άδη την διεκδίκησε, όμως ο Άδης δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει. Έτσι ο Δίας αποφάσισε η Περσεφόνη μισό χρόνο να μένει με τον Άδη στον κάτω κόσμο (Φθινόπωρο – Χειμώνας) και μισό χρόνο να επιστρέφει στη μητέρα της στον επάνω κόσμο (Άνοιξη – Καλοκαίρι).

Το αρχαίο ελληνικό ημερολόγιο, διέφερε λίγο από το σύγχρονο, τόσο ως προς την ονομασία των μηνών όσο και ως προς τις ημερομηνίες. Οι μήνες που κατά προσέγγιση αντιστοιχούν στους δικούς μας Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο, είναι οι Ανθεστηρίων, Ελαφηβολιών και Μουνηχιών.

Στον μήνα Ανθεστηρίων τελούνταν τα Ανθεστήρια προς τιμήν του θεού Διόνυσου. Ήταν μία πολύ σημαντική γιορτή που έχει φτάσει και ως τις μέρες μας ως Αποκριές. Τα Ανθεστήρια κρατούσαν 3 μέρες και κατά την διάρκειά τους γινόταν διαγωνισμοί οινοποσίας, πομπές του αγάλματος του Διόνυσου και η αθυροστομία καθώς και οτιδήποτε τρελό είχαν την τιμητική τους, παράλληλα όμως γινόταν και παραστάσεις μυητικού θεάτρου. Συγκεκριμένα την πρώτη μέρα γιόρταζαν τα Πιθοίγια, τότε άνοιγαν όλοι τα πιθάρια τους για να δοκιμάσουν όλοι για πρώτη φορά τη νέα σοδειά. Την δεύτερη μέρα γιόρταζαν τις χοές, έτσι λέγονταν τα πήλινα δοχεία που κρατούσαν όλοι, ήταν η μέρα της πομπής του αγάλματος του Διόνυσου. Την τρίτη μέρα γιόρταζαν οι Χύτροι, μέρα αφιερωμένη στους νεκρούς, που τους τιμούσαν βράζοντας για τις ψυχές τους διάφορους σπόρους και όσπρια.

Στο μήνα Ελαφηβολιών, γιορτάζονταν και τα Αδώνια ή «οι κήποι του Άδωνι» προς τιμή του Άδωνη και της Αφροδίτης. Η γιορτή κρατούσε 2 μέρες. Η πρώτη μέρα ονομάζονταν «αφανισμός» και θρηνούσαν τον θάνατο του Άδωνι, ενώ η δεύτερη μέρα ονομάζονταν «εύρεσις» και γιόρταζαν την ανάστασή του. Ο Άδωνις συμβόλιζε τη φύση, τη βλάστηση. Με τον θάνατό του δηλώνονταν η εξαφάνιση της βλάστησης από το κρύο του χειμώνα και με την ανάσταση η αναγέννηση της φύσης της άνοιξης.

Έθιμα – Παραδόσεις
Υπάρχουν πολλά έθιμα που σχετίζονται με τον ερχομό της Άνοιξης και σκοπό έχουν την εκδίωξη του χειμώνα, που συνήθως σχετίζεται με το «κακό», ώστε να μπορέσει να λάμψει το «νέο φως» της Άνοιξης. Επίσης σημαντικό είναι εκείνη την περίοδο να τιμώνται και έτσι να εξευμενίζονται οι νεκροί, οι οποίοι θεωρείται ότι υποβοηθούν την καρποφορία της γης.

Την πρώτη μέρα του Μάρτη, για να αποτραπεί η βλαβερή επίδραση του ήλιου, τα παιδιά φορούν «μάρτη», στον καρπό του χεριού ή στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Είναι ένα βραχιόλι φτιαγμένο από κλωστή άσπρη – κόκκινη ή χρυσή. Για να φορτιστεί ενεργειακά το κρεμούν τη νύχτα σε μία τριανταφυλλιά και όταν έρθει η βραδιά της Ανάστασης ή όταν πρωτοδούν χελιδόνι το κρεμούν πάλι σε μία τριανταφυλλιά για να αποκτήσουν το χρώμα της. Διάφοροι μελετητές λένε ότι αυτό σχετίζεται με την «Κρόκη», που οι μύστες των Ελευσίνιων μυστηρίων έδεναν στο δεξί χέρι και στο αριστερό πόδι.

Άλλο έθιμο της 1ης Μαρτίου είναι η ψευδολογία που υπάρχει και την 1η Απριλίου. Είναι σύμβολο της ανοιξιάτικης πάλης και του ξεγελάσματος των βλαπτικών δυνάμεων, που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τον ερχομό της Άνοιξης και την αναγέννηση της φύσης.

Επίσης τα σπίτια καθαρίζονται καλά και σπάζουν στην πόρτα κάποιο πήλινο αγγείο, για να διώξουν το χειμώνα και τις σκοτεινές δυνάμεις. Ενώ πολύ σημαντικό είναι να μπει στο σπίτι η πρωινή δροσιά του Μάρτη. Γι’ αυτό οι νοικοκυρές, βγαίνουν το ξημέρωμα και κόβουν ένα κλαδί ή σπαρτά που είναι γεμάτα μ’ αυτή την πρωινή δροσιά και ραντίζουν όλο το σπίτι

Πολλά είναι και τα έθιμα του Πάσχα. Στη Λέσβο, τη Θράκη, τη Σκύρο, την Κρήτη, την Κύπρο κ.α. υπάρχουν έθιμα που αναπαριστούν την ανάσταση του Λαζάρου, συνδεμένα με την πάλη ανάμεσα στο Χειμώνα και την Άνοιξη.

Την Κυριακή των Βαϊων παιδιά περιφέρουν στους δρόμους τα Βάγια που θεωρείται ότι έχουν γονιμοποιητική, θεραπευτική και αποτρεπτική κάθε κακού δύναμη. Κάτι ανάλογο γινόταν και στην αρχαία Ελλάδα με την «ειρεσιώνη», ένα κλαδί με καρπούς που περιέφεραν τα παιδιά κατά την διάρκεια των ανοιξιάτικων γιορτών.

Τα κόκκινα αυγά, κοσμογονικό σύμβολο, συνδέονται με τον τάφο απ’ όπου ξεπηδά η ζωή –αναγέννηση-. Τα αυγά συμβολίζουν την αναγέννηση γιατί γεννιούνται δύο φορές μία σαν αυγό και μία σαν πουλί.

Το φως της Ανάστασης έχει όλα τα χαρακτηριστικά της «νέας φωτιάς». Μ’ αυτό ανανεώνεται η φωτιά στο καντήλι και στο τζάκι και έχει δύναμη γονιμοποιητική και αποτρεπτική. Σε πολλές περιοχές μάλιστα ανάβουν φωτιές την μεγάλη εβδομάδα και την Κυριακή του Πάσχα, όπου καίνε άλλοτε τον Μάρτη και άλλοτε τον Ιούδα. Αυτές οι φωτιές σχετίζονται και με την εαρινή ισημερία. Με τις ανοιξιάτικες γιορτές συνδέεται και η μέρα του Αγ. Γεωργίου. Την ημέρα αυτή γίνεται περιφορά της εικόνας, σφάζονται αρνιά, διοργανώνονται αγώνες δρόμου, ιπποδρομίες καθώς και χοροί και τραγούδια.

Μύθος- Τελετή- Μύηση
Βλέπουμε λοιπόν πως σε όλους τους πολιτισμούς σε όλους τους λαούς, υπήρχε αυτή η ανάγκη να γίνονται γιορτές σε ορισμένες στιγμές του χρόνου, που σχετίζονταν με μύθους. Κάθε χρόνο γιορταζόταν οι ίδιες, δείχνοντας την κυκλική εναλλαγή του χρόνου, από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε τι σημαίνει νύχτα και ημέρα, τι σημαίνει θάνατος και ζωή, τι σημαίνει χειμώνας και άνοιξη. Ποιος ήταν όμως ο βαθύτερος σκοπός των εορτών αυτών; ήταν η βίωση μιας στιγμής που ξεπερνάει τον φθαρτό χρόνο και η επιστροφή στο μυθικό χρόνο, μιας στιγμής πιο πνευματικής που αγγίζει τα όρια του ιερού, μιας στιγμής που θα μας κάνει να μεγαλώσουμε να υψωθούμε προς τον ουρανό, να πλησιάσουμε προς το ανώτερο προς το πιο πνευματικό μας μέρος.
Αυτό στους παραδοσιακούς πολιτισμούς αυτό γινόταν με βίωση, μέσω του τρίπτυχου, μύθος-τελετή-μύηση.Μύθος είναι ένα σύνολο συμβολισμών μιας πράξης που κάποτε έγινε…στην αρχή των χρόνων, στην αρχή της δημιουργίας. Σαν τέτοια δεν αποτελεί αναγκαστικά ιστορικό γεγονός, εν αρχή είναι ο μύθος, ο οποίος έπειτα μπορεί να δώσει την έμπνευση και για ιστορική επαλήθευση.

Ο Μύθος είναι λοιπόν, μία συγκρότηση συμβόλων η αποκρυπτογράφηση των οποίων διδασκόταν μέσα σε μυητικά κέντρα από δάσκαλο σε μαθητή.

Εξάλλου, σύμφωνα και με την επιστήμη της σύγχρονης ψυχολογίας, τα σύμβολα αυτά είναι τόσο αρχέγονα και αιώνια, που βρίσκονται βαθιά χαραγμένα σε κάθε ανθρώπινη συνείδηση.

Η τελετή είναι το τυπικό, που επαναλαμβάνει, αναπαριστά σε πράξη το Μύθο. Είναι ένα είδος θεάτρου, που επιτρέπει στον άνθρωπο, να βγει από τα στενά όρια του χρόνου,και για μια στιγμή να γίνει πρωταγωνιστής στο Μύθο.

Η μύηση είναι η βίωση του μύθου- όπως έχει ορίσει και ο Μιρσέα Ελιάντ- το να καταφέρει ο άνθρωπος ως πρωταγωνιστής στο μύθο κατά την διάρκεια της τελετής, να φτάσει στην ουσία του μύθου και να τη βιώσει. Μ’ αυτόν τον τρόπο η συνείδηση περνά από ένα επίπεδο κατώτερο σε ένα άλλο ανώτερο.

Ο άνθρωπος στους αρχαίους παραδοσιακούς πολιτισμούς, δεν γιόρταζε τόσο την αναγέννηση της φύσης, όσο το ότι υπάρχει ξανά ζωή στα ουράνια επίπεδα, με την Ανάσταση του Θεού. Ας αφήσουμε και εμείς τον ήλιο της άνοιξης να αναστηθεί πραγματικά μέσα μας, ας βιώσουμε το μύθο και όταν ανάψουμε την λαμπάδα μας με το «Νέο Φως», ας πετάξουμε ότι υπάρχει μέσα μας μουχλιασμένο από το χειμώνα και ας αφήσουμε να αναστηθεί ο νέος, καλύτερος εαυτός μας. Ας αναγεννηθούμε!

Το διαβάσαμε από το: ΑΝΟΙΞΗ-ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ(ΜΥΘΟΙ – ΣΥΜΒΟΛΑ – ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2013/03/blog-post_1361.html#ixzz2R4uvIgq7

Ναός Αγίας Φωτεινής Αρκαδίας

Η Ελλάδα είναι γεμάτη από παράξενες Εκκλησίες, που τις περισσότερες φορές μένουν κρυφές στα μάτια του επισκέπτη, που συνήθως προτιμά να επισκέπτεται τοποθεσίες και αξιοθέατα που γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος. Η μικρή μου εμπειρία, ωστόσο, μου έχει αποδείξει πως, ακόμα και κάτι που, όπως λέει ο κόσμος «δεν σου γεμίζει το μάτι», μπορεί να κρύβει εκπλήξεις που κανείς ούτε θα φανταζόταν. 
Ο ναός της Αγίας Φωτεινής, αντίθετα, είναι από τα αξιοθέατα που αμέσως προκαλούν την εντύπωση του επισκέπτη, ο οποίος δικαίως τον συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στους πιο περίεργους ναούς που έχει ποτέ δει στη ζωή του. 
«Κρυμμένος» από τα μάτια του κόσμου, μακριά από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από τη Βυτίνα στα διόδια της Εθνικής Οδού, ο Ναός της Αγίας Φωτεινής βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Τρίπολης, στην επαρχιακή οδό προς το χωριό Αρτεμίσιο, στους πρόποδες του ομώνυμου Ιερού Όρους της θεάς ’Αρτεμης, στα σύνορα με το Νομό Αργολίδας. Ρωτώντας στην Τρίπολη, ο επισκέπτης θα πάρει οδηγίες για το πώς θα φτάσει εκεί, αν και για τους επισκέπτες από Εθνική Οδό είναι ευκολότερο, καθώς στρίβουν δεξιά αμέσως μετά τα διόδια, ακολουθώντας τις πινακίδες προς Βυτίνα. 
Επισκεφτήκαμε νύχτα, μαζί με τον χρήστη coldfusion το Ναό, χωρίς να γνωρίζουμε που ακριβώς είναι και το σκοτάδι, μαζί με την έλλειψη πινακίδων, έκαναν την αποστολή μας ακόμα δυσκολότερη. Όταν τελικά φτάσαμε, είδαμε ένα οικοδόμημα που η αλήθεια είναι πως δεν μας άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ίσως ήταν λίγο το σκοτάδι, λίγο η ερημιά και άλλο τόσο η παράξενη ενέργεια του τόπου που μας έκανε να νιώθουμε έτσι, οπότε, γνωρίζοντας πλέον τη διαδρομή, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε κάποια άλλη στιγμή στο φως της ημέρας, εφοδιασμένοι με φωτογραφική μηχανή. 
Η αποστολή πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις αρχές του Δεκέμβρη, μια συννεφιασμένη Κυριακή. Μόλις δύο ή τρεις επισκέπτες βρίσκονταν στο χώρο και έτσι είχαμε όλη την ησυχία και την άνεση να φωτογραφήσουμε το Ναό. Μισό λεπτό, όμως..τα μάτια μας δεν αντίκριζαν ένα Ναό, αλλά τουλάχιστον τρεις. Έναν που έμοιαζε αμυδρά με βυζαντινό ναό, έναν άλλο που είχε αιγυπτιακά στοιχεία και έναν τρίτο με αρχαιοελληνικά. Γιατί, αυτό είναι το χαρακτηριστικό που κάνει το συγκεκριμένο ναό να αποτελεί έναν από τους πλέον παράξενους που έχω δει ποτέ μου, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι είναι κατασκευασμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να «παντρεύονται» με τρόπο αρμονικό βυζαντινά, αρχαιοελληνικά και αιγυπτιακά στοιχεία αρχιτεκτονικής. 
Η κατασκευή του Ναού ολοκληρώθηκε το 1968, ενώ τα εγκαίνιά του έγιναν το 1978 από το Μητροπολίτη Θεόκλητο. Ο Ναός ανήκει στον Μαντινειακό Σύνδεσμο και σήμερα χρησιμοποιείται για γάμους και βαπτίσεις. Στον προαύλιο χώρο του Ναού υπάρχει το φρέαρ Ιακώβ και το Ηρώον, το οποίο θεμελιώθηκε προς τιμήν των αγωνιστών της πατρίδας, οι οποίοι κατάγονταν από το δημοτικό διαμέρισμα Μαντινείας, ενώ από την απέναντι πλευρά του δρόμου, υπάρχει μεγάλος αρχαιολογικός χώρος. 
Συζητάμε με τον coldfusion το σκοπό της ανέγερσης ενός τόσο ιδιαίτερου ναού και συμφωνούμε στο ότι ο αρχιτέκτονας πιθανότατα ήθελε να περάσει το μήνυμα πως η «αλήθεια» δεν είναι προνόμιο κανενός θρησκευτικού ρεύματος. Μπορεί επίσης να ήθελε να περάσει το μήνυμα συμφιλίωσης των θρησκειών ή και κάτι ακόμα που δεν μπορούμε να σκεφτούμε. 
 Και αν η Αρκαδία αποτελέσει τόπο διακοπών σας ή ενδιάμεσο πέρασμα σε κάποιο σας ταξίδι, επισκεφτείτε το ναό και προσπαθήστε κι εσείς να αποκωδικοποιήσετε τα μηνύματα που θέλει να περάσει..


[Φωτογραφίες:]


Ο Ναός της Αγίας Φωτεινής, όπως τον βλέπουμε από τα δυτικά. 


Ο Ναός από την κεντρική οδό. 


Ο αρχαιολογικός χώρος με το ναό στο βάθος. 


Το αρχαίο στάδιο. 


Το Ηρώον. 


Φρέαρ Ιακώβ. 


Η εξωτερική άποψη ενός από τους πιο παράξενους ναούς στην Ελλάδα. 


Λεπτομέρειες από το εξωτερικό του ναού. 


Η είσοδος του ναού. 


Καθώς κοιτάμε το Αρτεμίσιον Όρος(στο βάθος) από το ναό της Αγίας Φωτεινής. 


Χαίρε Πενθών, στο εσωτερικό πλέον του ναού. 


Ο Παντοκράτορας. 


‘Αποψη της οροφής του ναού. 


Μανουάλι στο εσωτερικό του ναού. 


‘Αποψη από το εσωτερικό της εκκλησίας. 


Κόγχη μέσα στο ναό. 


Κίονες μέσα στο ναό. 


Το ιερό του ναού. 


Η Αγία Φωτεινή, στη μνήμη της οποίας έχει αφιερωθεί το εκκλησάκι. 


‘Αποψη από το εσωτερικό του ναού. 

http://www.explorers.gr/show.php?action=f&id=38

Μυστικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα χωρίς την Ελληνική γλώσσα?

krifo paepistimio elladasΈχουν φτιάξει (χωρίς να το προβάλουν καθόλου στην Ελλάδα… ένα πανεπιστήμιο που ονομάζεται «Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας»….
(«International Hellenic University», IHU).
Η πανεπιστημιούπολη έχει χτιστεί ήδη και βρίσκεται στο 14ο χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης – Μουδανιών.
Το πανεπιστήμιο, με τον τρόπο που σχεδιάστηκε, είναι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες της ευρύτερης περιοχής, όπως τις οραματίζονται οι παγκοσμιοποιητές. Στην ιστοσελίδα του λέει ανοιχτά ότι οι κλάδοι σπουδών είναι συνδεδεμένοι με τις προοπτικές στην Ν.Α. Ευρώπη.

Έχει πολύ λίγες σχολές μέχρι στιγμής, που έχουν να κάνουν με οικονομικές σπουδές, νομικές σπουδές, κοινωνιολογία, εθνολογία και πολιτισμό, επιστημονική έρευνα και τεχνολογία, και μια σχολή με το ενδιαφέρον όνομα «Τμήμα Πολιτιστικών Σπουδών των χωρών της Μαύρης Θάλασσας» (;!).
Να υποθέσουμε ότι ο αριθμός των σχολών θα αυξηθεί στο μέλλον.

Εκτός από το γεγονός ότι δεν το προβάλλουν καθόλου στα ελληνικά ΜΜΕ για να πληροφορηθούν οι Έλληνες γι’ αυτό, το άλλο που κινεί υποψίες είναι ότι ο ιστότοπος του πανεπιστημίου σχεδιάστηκε σε 16 γλώσσες, αλλά όχι στην Ελληνική! Το «Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας» δεν υποστηρίζεται στην Ελληνική γλώσσα.
Αν δούμε τώρα ποιες γλώσσες υποστηρίζονται στον ιστότοπο, τότε τα ερωτηματικά αυξάνονται.
Αλβανική, Αραβική, Αρμενική, Βουλγαρική, Αγγλική, Γαλλική, Σκοπιανά, Γεωργιανή, Γερμανική, Ιταλική, Ρουμανική, Ρωσική, Σερβική, Ισπανική, Τουρκική, Ουκρανική.
Ελληνικά πουθενά.
Φοβούνται μήπως οι Έλληνες τους ανακαλύψουν και γίνει θέμα; Ή δεν δέχονται Έλληνες σπουδαστές;
Ρίξε μια ματιά.
Η αρχική σελίδα για την δέσμη θεωρητικών σπουδών:
http://www.hum.ihu.edu.gr/
Η αρχική σελίδα για την δέσμη θετικών σπουδών (2 σχολές μόνο):
http://www.tech.ihu.edu.gr/
Σ’ αυτή την σελίδα έχουν αναρτήσει τις πόλεις και τις ημερομηνίες εκθέσεων εκπαιδευτικών οργανισμών, στις οποίες σκοπεύουν να λάβουν μέρος για να προωθήσουν το πρόγραμμά τους:
Dimitrios Adamopoulos makrinitsa@hotmail.com

http://www.oparlapipas.com/2013/04/blog-post_8215.html#ixzz2R2WekXNQ
olympia.gr