Η Ελληνική ολιγαρχία και τα λάφυρα

Γράφει ο Misha Glenny*

Ιδιότροπος, αναξιόπιστος και ιδεολογικά καθοδηγούμενος είναι κάποια από τα επίθετα που έχουν κατά καιρούς εξαπολυθεί από τον Τύπο για τον κ. Παπανδρέου, ειδικότερα κατά τις τελευταίες του εβδομάδες στην πρωθυπουργία. Προτού υιοθετήσουμε αυτήν την κριτική, θα πρέπει να εξετάσουμε τα κίνητρα των επικριτών. Ο κ. Παπανδρέου, ενώ είχε ξεκινήσει τιτάνιες πολιτικές μάχες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, σιωπηρά προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την πλέον δυσεπίλυτη αιτία της ελληνικής τραγωδίας: το έγκλημα και τη διαφθορά.

Καθώς η νέα ελληνική κυβέρνηση θα προσπαθήσει να πείσει την Ευρώπη για την αποφασιστικότητά της να μειώσει το φουσκωμένο Δημόσιο της χώρας, θα πρέπει επίσης να αποφασίσει εάν θα αντιμετωπίσει την πραγματική εγχώρια απειλή: το δίκτυο των ολιγαρχικών οικογενειών που ελέγχουν μεγάλο μέρος του ελληνικού επιχειρείν, τον χρηματοοικονομικό κλάδο, τα media και βεβαίως… τους πολιτικούς.

Από τότε όπου ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την πρωθυπουργία, η κυβέρνησή του προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους συνήθεις φοροφυγάδες. Στην ομιλία του στο κοινοβούλιο την τελευταία του Παρασκευή ως πρωθυπουργός κατέστησε σαφές πόσο βαθιά είναι η ανησυχία του ως προς τις πιο αμφίβολες δραστηριότητες ορισμένων ελληνικών τραπεζών. Ας ελπίσουμε ότι ο έλεγχος της BlackRock, που ζήτησε η τρόικα, θα αποκαλύψει όσα πραγματικά συνέβησαν στο χρηματοοικονομικό σύστημα.

Στην ίδια ομιλία, ο κ. Παπανδρέου αποκάλυψε επίσης δραματικές πληροφορίες για το διαβαλκανικό λαθρεμπόριο, που φέρεται να στοιχίζει στην Ελλάδα περίπου 3 δισ. ευρώ ετησίως. Ανέλυσε λεπτομερώς πόσο καταστροφικές είναι αυτές οι εγκληματικές δραστηριότητες, χωρίς όμως να κατονομάσει όσους εμπλέκονται.

Οι ολιγάρχες έχουν απαντήσει με δύο τρόπους: Πρώτον, επιτάχυναν τη συνήθη πρακτική τους μεταφέροντας τα διαθέσιμα μετρητά τους στο εξωτερικό. Τον τελευταίο χρόνο, μόνο στην αγορά ακινήτων του Λονδίνου, καταγράφηκε εκτόξευση της εισροής ελληνικών κεφαλαίων.

Δεύτερον, κινητοποίησαν ξεσπάσματα υστερίας στα media που ελέγχουν, τα οποία αποκήρυτταν και υπονόμευαν τον κ. Παπανδρέου σε κάθε ευκαιρία, γνωρίζοντας ότι είναι ο λιγότερο προσαρμοστικός στην πολιτική ελίτ της χώρας.

Ο στόχος τους είναι σαφής: περιμένουν να εφορμήσουν στα κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία, βάσει των διαφόρων σχεδίων στήριξης της χώρας, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ιδιωτικοποιήσει.

Με την εγχώρια οικονομία σε ελεύθερη πτώση, οι μετοχές εταιριών με υψηλή αξία -όπως η εταιρία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ΔΕΗ) και η κρατική εταιρία στοιχημάτων (ΟΠΑΠ)- καταρρέουν σταθερά τα δύο τελευταία χρόνια. Το 10% του ΟΤΕ πωλήθηκε στην Deutsche Telekom 7 ευρώ ανά μετοχή, που αντιστοιχεί σε τιμή 75% χαμηλότερη από αυτήν προ τριετίας.

Οι ολιγάρχες περιμένουν για να αγοράσουν αυτά τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία σε τιμή που να μην υπερβαίνει το ένα πέμπτο της πραγματικής τους αξίας. Η απόδοση για το ελληνικό δημόσιο θα είναι φτωχή. Οι αγοραστές όμως, σε 5 – 10 χρόνια, θα έχουν στην κατοχή τους μία χρυσοφόρο φλέβα. Ορισμένοι εξ αυτών ποντάρουν σε έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ώστε να χρησιμοποιήσουν τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν συγκεντρώσει εκτός Ελλάδος για να αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία σε εξευτελιστικές τιμές δραχμής.

Αυτό που πρέπει να μάθουμε από τις κρίσεις στην Ελλάδα και στην Ιταλία είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανεχτεί ευρεία διαφθορά, εγκληματικότητα και επιζήμια πολιτική και όχι μόνο στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, αλλά και σε ορισμένες από αυτές του δυτικού ευρωπαϊκού πυρήνα.

Ενώ εμείς οι Ευρωπαίοι παραδίδουμε στον κόσμο μαθήματα για τη σημασία των ευρωπαϊκών αξιών -διαφάνεια, καλή διακυβέρνηση και ανταγωνισμό-, κάνουμε τα στραβά μάτια στο μονοπώλιο του κ. Μπερλουσκόνι στα media της Ιταλίας και στην επιρροή της Camorra στην πολιτική και στο χρόνιο πρόβλημα της ευνοιοκρατίας στην ελληνική οικονομία (για το οποίο η βρετανική και η γερμανική κυβέρνηση είναι πλήρως ενημερωμένες).

Για να αντιμετωπίσει η Ευρώπη την επαπειλούμενη καταστροφή είναι βασικό να ανακοπούν αυτά τα μοντέλα διαφθοράς. Αλλιώς, ούτε η Ελλάδα ούτε η Ιταλία θα μπορέσουν ποτέ να απελευθερωθούν από τη θεσμική σκλήρυνση, που αφήνει ελεύθερο το πεδίο σε αυτές τις πρακτικές. Προτού κοιτάξουμε στον ευρωπαϊκό βορρά για τη λύση, ας δούμε ότι δόθηκαν δισεκατομμύρια δολάρια σε δωροδοκίες από γερμανικές εταιρίες, όπως η Siemens και η Ferrostaal. Αυτές οι δωροδοκίες καταβλήθηκαν για να εξασφαλιστούν επικερδή και υπερτιμημένα συμβόλαια, τα οποία χρηματοδοτούνται από τους αξιοπρεπείς Έλληνες πολίτες που έχουν μεν μικρά έσοδα, αλλά -εν αντιθέσει με τους υπερπλούσιους Έλληνες- πληρώνουν τους φόρους τους.

Για την Ελλάδα το μεγάλο ερώτημα είναι εάν μετά τον κ. Παπανδρέου η χώρα διαθέτει το απαιτούμενο πολιτικό ταλέντο και όραμα για να εισαγάγει σαρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να αναστήσει τους διαβρωμένους θεσμούς του κράτους και να ανακόψει τη λεηλασία της ελληνικής οικονομίας από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς της πολίτες. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά και οι διεθνείς πιστωτές της χώρας.

*Ο κ. Misha Glenny είναι βραβευμένος ανταποκριτής βρετανικών μέσων ενημέρωσης στα Βαλκάνια από τη δεκαετία του 1980 και συγγραφέας του βιβλίου «The Balkans: Nationalism, War and the Great Powers». Διετέλεσε σύμβουλος ορισμένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και ήταν επικεφαλής μιας ΜΚΟ για την ανοικοδόμηση της Σερβίας και του Κοσσόβου.

ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd
kostasxan.blogspot

Από τις Κάννες στον Παπαδήμο. Όλο το παρασκήνιο…

…και ο κρίσιμος ρόλος του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Διαβάστε το, είναι ένα ηχηρό μάθημα για το πως τα “συμφέροντα” επιβάλλουν καταστάσεις, ενίοτε και πρωθυπουργούς. Όλη η μεθόδευση.Κερασάκι; Οι σακούλες του Λαυρέντη και οι ….
αποδέκτες τους.

Η κλήση του Γιώργου Παπανδρέου στις Κάννες ήταν το τέλος της κυβέρνησης, για την ακρίβεια η …αρχή της συγκυβέρνησης! Το μήνυμα που πήρε ήταν σαφές:
“Φύγε και μην ξαναπατήσεις εδώ. Βρείτε τα, κάντε ότι καταλαβαίνετε αλλά είναι η τελευταία φορά που μιλάμε μαζί σου”. Αυτή ήταν η “εντολή” που μάλιστα μπροστά στην απορία του κ. Παπανδρέου “μα πως να τα βρούμε (σσ. με τονΣαμαρά)”; Πήρε μία “διαβεβαίωση” ότι θα έβρισκε ανταπόκριση.

Ακολούθησε η πίεση στον Σαμαρά που σας την είχαμε αποκαλύψει. Ισχυρότατη πίεση που έφτασε στα άκρα (θυμηθείτε τηνχρηματαποστολή μαμούθ στις τράπεζες από την ΤτΕ) που κατέληξε στην αποδοχή της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ώστε να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του Οκτωβρίου.

Εδώ κάπου, μπαίνουν τα “συμφέροντα” μέσω της πίεσης υπουργών του ΠΑΣΟΚ για άμεση παραίτηση και σύγκλιση με πρόσωπο κοινής αποδοχής. Θεωρήσαμε και εμείς τότε “κωμικό” τα συμφέροντα να θέλουν να ρίξουν τον άνθρωπο τους, αλλά σήμερα αποδεικνύεται ότι έτσι έγινε. Προφανώς γιατί εχθρός του κακού (για την πατρίδα) είναι ο χειρότερος…
Αποκάλυψη πρώτη: Στις συζητήσεις που γινόντουσαν, το όνομα “Παπαδήμος” δεν είχε αναφερθεί από κανέναν! Ούτε καν είχε πέσει στο τραπέζι, αφού τόσο ο ΓΑΠ όσο και ο Σαμαράς δεν τον ήθελαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Ειδικά ο ΓΑΠ φοβόταν ότι ο Παπαδήμος θα μπορούσε να τον “θυσιάσει” και να βγάλει τις αστοχίες και τις ανομίες του στην φόρα για να ξεπληρώσει παλαιότερους λογαριασμούς, που υπάρχουν.
Πως λοιπόν ήρθε στο προσκήνιο ο Παπαδήμος;
Αποκάλυψη δεύτερη: Ο Παπαδήμος ξεκίνησε το ταξίδι του για την Ελλάδα χωρίς να έχει μιλήσει με κανέναν από τους πολιτικούς αρχηγούς ή τους συμβούλους τους. Δεν είχε απολύτως καμμία ειδοποίηση. Την ίδια στιγμή, δύο γνωστά εκδοτικά συγκροτήματα, ειδικά του Φαλήρου, άρχισαν να παίζουν διακαώς το όνομα του. Το ίδιο και ο Γιώργος Καρατζαφέρης που μετά την ανακωχή του με το συγκρότημα Αλαφούζου (είχαν προηγηθεί κάποιες εξαγγελίες του προέδρου για κάτι CD από Ρουμανία αλλά δεν υπήρξε κάποια συνέχεια), ανέφερε το όνομα του Λουκά Παπαδήμου ως πανάκεια στην δυσχερέστατη θέση που είχε περιέλθει το πολιτικό σύστημα.
Η έλευση λοιπόν ταυτιζόταν έντεχνα με “ειδοποίηση”, με διαρροές τύπου “Κλείδωσε το όνομα”, “Έρχεται ο Παπαδήμος” που όλοι θυμόμαστε. (η άφιξη του Παπαδήμου έγινε διότι κάποιος του άναψε το “πράσινο φως”. Πιθανότατα ο Γερμανικός παράγοντας σε συνεργασία με τους ομοτράπεζους του στην “Τριμερή”, Αλέξη Παπαχελά και Παναγή Βουρλούμη, που και οι δύο βρίσκονται στο συγκρότημα του Φαλήρου)
Φτάνοντας λοιπόν ο Παπαδήμος, μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, παίρνει ο ίδιος τηλέφωνο την Ρ. Βάρτζελη, ρωτώντας εάν υπάρχει κάποια εξέλιξη, αν τον χρειάζονται κάτι, “θορυβημένος” από τα δημοσιεύματα και τις αναφορές στο όνομα του. Η σύμβουλος του πρωθυπουργού του απάντησε φυσικά, αρνητικά. Παρά την αρνητική απάντηση όμως, ο Λουκάς Παπαδήμος έμεινε στην Ελλάδα (κάτι παραπάνω θα ήξερε).
Βλέποντας το κλίμα που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τα “συμφέροντα”, το Μαξίμου αλλά και η Συγγρού διαψεύδουν κάθετα και οριζόντια κάθε επαφή με Παπαδήμο, όπως ήταν και η πραγματικότητα. Εκεί πλέον τα ΜΜ”Ε” αρχίζουν και καίνε το όνομα του Παπαδήμου.
Αποκάλυψη τρίτη: “Θεσμική Λύση”. Ήταν πέρα για πέρα αληθινή, με πρώτη επιλογή τον Απόστολο Κακλαμάνη στο πρόσωπο του οποίου συμφωνούσε και ο Αντώνης Σαμαράς. Οι αντιδράσεις ήταν τεράστιες, αφού οι ρυθμιστές των ΜΜ”Ε” και οι εκπρόσωποι τους στο κοινοβούλιο προανήγγειλαν λυσσαλέα αντίδραση και αντάρτικο. Εκεί έκανε πίσω και ο Καρατζαφέρης για πρώτη φορά, παρότι του προτάθηκε η αντιπροεδρία, ενώ ήταν υπέρμαχος της “συνεργασίας”.
Έπεσε στο τραπεζι το όνομα του Πετσάλνικου και υπηρξε συμφωνία. Ναι, εκείνο το βράδυ στο προεδρικό μέγαρο, είχε κλειδώσει το όνομα Πετσάλνικου και θα ανακοινωνόταν επίσημα στην συνάντηση των αρχηγών με τον Κάρολο Παπούλια. Εκεί ξεκινά το θέατρο του παραλόγου. Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας ξεκινούν συλλογή υπογραφών και επιστολές προκειμένου να αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη. Εκεί λοιπόν που ετοιμαζόντουσαν να κάνουν την ανακοινωση έχοντας μετρήσει τα κουκιά τους…
…(αποκάλυψη τέταρτη) Γίνεται το συμβάν με τον Καρατζαφέρη και την αποχώρηση του από το μέγαρο. Η κίνηση αυτή έγινε αφού είχε πληροφορηθεί το όνομα Πετσάλνικου (βρισκόταν ήδη στο προεδρικό μέγαρο) και αποχώρησε αναφέροντας ως αιτία την “υποτιμητική” αντιμετώπιση προς το πρόσωπο του.
ΕΚΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΕΓΙΝΕ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΠΑΠΑΔΗΜΟ!
Λίγα λεπτά μετά τις 9 το βράδυ, η σύμβουλος του πρωθυπουργού, Ρεγγίνα Βάρτζελη επικοινωνεί με τον Λουκά Παπαδήμο και του ζητά να μην αναχωρήσει, συγκεκριμένα να “μην μπει σε αεροπλάνο για τις επόμενες 8 ώρες!”.
11 η ώρα το βράδυ, επικοινωνεί μαζί του ο Γιώργος Παπανδρέου και του ανακοινώνει επίσημα την πρόταση του, να αναλάβει πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης.
Ακολουθεί και το τηλέφωνο του Αντώνη Σαμαρά που τον πληροφορεί ότι “δεν έχει πρόβλημα μαζί του” και θα στηρίξει την παρουσία του!!
Στο μεσοδιάστημα, έχει βγει και η “εξήγηση” από την προεδρία για το συμβάν με τον Γ. Καρατζαφέρη, κάνοντας τον τελευταίο χαρούμενο και πρόθυμο να επιστρέψει την επομένη το πρωΐ. Ο σκοπός είχε επιτευχθεί.
Έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα. Όλα τα περί “όρων” είναι μυθοπλασίες ενταγμένες στο παιχνίδι των ΜΜ”Ε” για να επιβληθεί ο Λουκάς Παπαδήμος ή να καλυφθεί η απόρριψη του.
Ο Παπανδρέου “λύγισε” στην πίεση των υπουργών με κορυφαία την Άννα Διαμαντοπούλου που δεν κρύβει την συμπάθεια της για το συγκρότημα του Φαλήρου.
Ο Σαμαράς όμως δεν “λύγισε” ούτε από τον “έμπορο του Καραμανλισμού” αφού ήξερε πως ο ίδιος ο Καραμανλής ήταν αντίθετος σε αυτή την εξέλιξη, ούτε από τα τερτίπια των “φίλων τής φίλης” του συγκροτήματος που άλλωστε ήταν μία χούφτα. Ο Σαμαράς σύρθηκε σε συγκυβέρνηση από στυγνό εκβιασμό της Μέρκελ και δέχτηκε τον Παπαδήμο πειθόμενος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ήταν ο μόνος που ήθελε τον Λουκά Παπαδήμο. Δεν είχε άλλωστε κακες σχέσεις με το σύστημα Σημίτη. Για πολλούς, η απουσία του από την εκλογική μάχη το 2000 έδωσε στον Σημίτη την ανάσα ζωής που χρειαζόταν για να ολοκληρώσει το έργο του και σε άλλους όπως ο Λουκάς Παπαδήμος να ανοίξει τα φτερά του χωρίς να χρειαστεί να ταλαιπωρηθεί δίνοντας εξηγήσεις για το χρηματιστήριο.
(Παρένθεση: Σε ποιά εφημερίδα είχε κάνει ο Λουκάς Παπαδήμος την περιβόητη παρέμβαση που ξεκίνησε την κατάρρευση του χρηματιστηρίου οδηγώντας στο μεγάλο “κραχ”; Ναι, στην Καθημερινή)
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος όμως ποτέ δεν έκρυψε την συναινετική του διάθεση και προς τον Γιώργο Παπανδρέου. Να μην ξεχνάμε την περιβόητη συνάντηση Σαμαρά – Παπανδρέου στο χωριό του Αβραμόπουλου, το Ελληνικό Αρκαδίας.
Εντέλει, τα κατάφερε. Το ότι παραιτήθηκε από βουλευτής για να συμμετέχει στο νέο σχήμα λοιπόν, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος άνοιξε την νέα εποχή. Την νέα τάξη πραγμάτων.
Ίσως αυτό το αποκαλυπτικό αφιέρωμα σας κάνει να βρείτε την απάντηση στο διαχρονικό ερώτημα: Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο.
Εμείς ψάχνουμε απαντήσεις σε πιο πεζά ερωτήματα: Θα βρεθούν αυτοί που πήραν τις σακούλες από τον Λαυρεντιάδη;
Η απάντηση είναι πως Όχι. Διότι απλούστατα, αυτοί που κυβερνούν αυτόν τον τόπο δεν αφιέρωσαν στα πρωτοσέλιδα τους ούτε μονόστηλο για τον “συνέταιρο”.

Η σ.ο. του Ολυμπία.
http://attikanea.blogspot.com
oxafies.blogspot