Ο Θησέας στην Κρήτη, η άλλη εκδοχή


Θησεας
. Ο Θησέας, ο γιος του Αιγέα και της Αίθρας, ένας θρυλικός ήρωας που έχει συνδέσει το όνομά του με άθλους και κυρίως με την εξόντωση του Μινώταυρου και την απαλλαγή των Αθηναίων από το φόρο αίματος των 7 αγοριών και 7 κοριτσιών, που κάθε 9 χρόνια γίνονταν βορά του τέρατος του Λαβύρινθου, θα ρίξει την αυλαία σ’ αυτό τον πολιτισμό.
Όλοι μας ξέρουμε, από τα παιδικά μας χρόνια, για τον απόπλου, από την Αθήνα, του καραβιού με τα μαύρα πανιά, που φόρτωνε το θάνατο προς την Κρήτη.
Όταν αρχηγός της μακάβριας αποστολής γίνεται ο Θησέας, γεννιέται μαζί και η ελπίδα πως θα σώσει τους 14 νέους και το καράβι στο γυρισμό θα πλέει με το άσπρο πανί που του προμήθευσε ο πατέρας του, ο Αιγέας.
Πράγματι ο Θησέας, βοηθούμενος από την ερωτοχτυπημένη Αριάδνη, που του έδωσε τον περιβόητο μίτο, να μη χαθεί μέσα στις πτέρυγες του Λαβύρινθου, εξέρχεται σώος με τους 14 και, παίρνοντας και την όμορφη βασιλοπούλα μαζί του, αποπλέει περήφανος. Πάνω στη χαρά του όμως, ξεχνά ν’ αλλάξει τα μαύρα πανιά και να βάλει στη θέση τους το άσπρο πανί που του ‘δωσε ο πατέρας του, να λειτουργήσει ως φρυκτωρία, για την καλή είδηση.
Ο Αιγέας, πάνω στην Ακρόπολη, εκεί όπου βρίσκεται το άγαλμα της Απτέρου Νίκης, περιμένει εναγώνια, το ευχάριστο μήνυμα. Μόλις διακρίνει το μαύρο πανί, λιποθυμά, πέφτει πάνω στο βράχο με το κεφάλι και σκοτώνεται. Άλλοι λένε πως έπεσε με τη θέλησή του στη θάλασσα, που από τότε ονομάστηκε Αιγαίο.
Αυτή εν ολίγοις είναι η πιο γνωστή αφήγηση για τον αφανισμό του Μινώταυρου, δηλαδή της Κρήτης, από το Θησέα, ήτοι από την Αθήνα.
Εμείς, όπως σας προϊδέασα από τηνπροηγούμενη επικοινωνία μας, θα ξανακάνουμε αυτό το δρομολόγιο απ’ άλλο δρόμο, λιγότερο γνωστό, που ωστόσο υπάρχει για όσους θέλουν ν’ αντικρίσουν και από διαφορετική πλευρά την ομορφιά αυτού του άθλου.
Σ’ αυτή την ολιγότερο πεπατημένη πλευρά του δρόμου, οι Κρήτες αρνούνται να δεχθούν πως υπήρξε αυτό το τέρας, ο Μινώταυρος, ή ότι ο Θησέας κέρδισε την Αριάδνη με αθέμιτα μέσα. Περιγράφουν το Λαβύρινθο, ως μια καλά περιφρουρημένη φυλακή, όπου κρατούσαν τους Αθηναίους νέους και νέες, για τους επικήδειους αγώνες προς τιμή του Ανδρόγεω, του αδικοσκοτωμένου γιου του Μίνωα.
Κάποιοι θυσιάζονταν στον τάφο του και άλλοι δίνονταν έπαθλα στους νικητές, ως σκλάβοι τους!
Ο Ταύρος, ο σκληρός και αλλαζονικός στρατηγός του Μίνωα, τους κουβαλούσε όλους όσους κέρδιζε μαζί, σ’ ένα ζυγό, προς επίδειξη, αφού ήταν πάντα ο νικητής, προς αγανάκτηση των συναθλητών του.
Αυτός ο υπερφίαλος στρατηγός είχε περιπέσει στη δυσμένεια του Μίνωα, γιατί υπήρχαν ψίθυροι πως ήταν εραστής της Πασιφάης, με την ανοχή του Δαίδαλου. Γι’ αυτό και ο Μίνωας με χαρά δέχεται το αίτημα του Θησέα να του δοθεί το προνόμιο να παλέψει με τον ανίκητο Ταύρο.
Στην αρχαία Κρήτη τους αγώνες παρακολουθούν άνδρες και γυναίκες, χωρίς αποκλεισμούς, οπότε η κόρη του Μίνωα Αριάδνη μπορεί και θαυμάζει το Θησέα, καθώς εκσφενδονίζει πάνω από το κεφάλι του τον Ταύρο,τον πρώην πρωταθλητή, ενώ ο θαυμασμός της γίνεται σφοδρός έρωτας, σαν βλέπει ακινητοποιημένο τον Ταύρο, με την πλάτη στο έδαφος, επί τρεις συνεχόμενες φορές. Ο πατέρας της γεμίζει ικανοποίηση από το θέαμα και το αποτέλεσμα αυτής της πάλης και ανταμείβει το νικητή με την απαλλαγή της Αθήνας από το φόρο αίματος και με το να τον δεχτεί ως γαμπρό του. Αυτά δέχονται οι Κρήτες.
Στην Κύπρο, πάλι, προεκτείνοντας το ταξίδι μας, αφηγούνται πως ο Μίνωας και ο Θησέας(Κρήτη-Αθήνα) κάνουν μια ένορκη συμφωνία να μην επιτρέπουν τον πλου των ελληνικών θαλασσών σε καράβια που έχουν πάνω από πέντε(5) άτομα πλήρωμα, με εξαίρεση την Αργώ, που με κυβερνήτη τον Ιάσονα είχε αναλάβει να καθαρίσει τη θάλασσα από τους πειρατές.
Όταν ο Δαίδαλος το σκάει από την Κρήτη στην Αθήνα, ο Μίνωας , αθετώντας την ένορκη συμφωνία, τον καταδιώκει με το στόλο του. Ο Ποσειδώνας, που ήταν μάρτυρας στη συμφωνία, οργίζεται και με μια καταιγίδα που σηκώνει οδηγεί τον επίορκο Μίνωα σε θάνατο στη Σικελία.
Ένας από τους γιους του Μίνωα, που κληρονομεί τη διαμάχη, ο Δευκαλίων, απειλεί με θάνατο τους όμηρους Αθηναίους, που κράτησε ο πατέρας του κατά τη σύναψη της συμφωνίας, αν δεν του παραδώσουν τον Δαίδαλο.
Ο Θησέας επικαλείται συγγένεια εξ αίματος με τον Δαίδαλο και ζητά άλλου είδους συμβιβασμό. Στο διάστημα των διαβουλεύσεων όμως ναυπηγεί κρυφά στόλο και σε δυο περίπου μήνες αποπλέει με το Δαίδαλο μέσα και με άλλους φυγάδες για την Κρήτη.
Οι Κρήτες θεωρούν ότι ο στόλος που πλέει προς τον τόπο τους είναι τμήμα του χαμένου στόλου του Μίνωα, όταν κυνηγούσε τον Δαίδαλο, και του επιφυλλάσσουν υποδοχή εγκάρδια.
Έτσι ο Θησέας καταλαμβάνει το λιμάνι χωρίς αντίσταση και τραβά για την Κνωσό, όπου εξολοθρεύει τους φρουρούς του Δευκαλίωνα και φονεύει τον ίδιο σ’ ένα εσωτερικό δωμάτιο του παλατιού. Ο θρόνος της Κρήτης περνά στην Αριάδνη, με την οποία ο Θησέας έρχεται εύκολα σε συμφωνία. Αυτή του παραδίδει τους Αθηναίους ομήρους και έτσι Κρήτες και Αθηναίοι συνάπτουν συνθήκη διαρκούς φιλίας, που επισφραγίζεται με την ένωση των στεμμάτων. Πράγματι η Αριάδνη παντρεύεται τον Θησέα.
Μετά από μεγάλους πανηγυρισμούς, αποπλέουν για την Αθήνα, αλλά μια καταιγίδα τους φέρνει στην Κύπρο. Εκεί η Αριάδνη, που ήδη περιμένει το παιδί του Θησέα, φοβούμενη μην αποβάλει από τη ναυτία, ζητά να την αφήσουν στην Αμαθούντα. Ο Θησέας επιστρέφει στο πλοίο του, όπου μια νέα καταιγίδα τον αναγκάζει ν’ ανοιχτεί στο πέλαγος. Οι γυναίκες της Αμαθούντας φέρονται πολύ φιλόξενα την Αριάδνη και την εμψυχώνουν με γραπτά μηνύματα που δήθεν έστελνε ο Θησέας, που στο διάστημα αυτό προσπαθούσε να επισκευάσει το πλοίο του. Στο μεταξύ πεθαίνει η Αριάδνη πάνω στη γέννα και ο Θησέας φθάνοντας, όταν πια είναι αργά, της κάνει μια πλούσια κηδεία.
Στην Αμαθούντα δείχνουν ακόμα τον τάφο της Αριάδνης, σ’ ενα δασάκι, αφιερωμένο σ’ αυτήν με το όνομα Αριδήλα. Τη δεύτερη μέρα κάθε Σεπτέμβρη, οι Κύπριοι γιόρταζαν τη γιορτή της Αριάδνης, κατά την οποία ένας νέος ξάπλωνε στο δασάκι και μιμούνταν μια γυναίκα με πόνους τοκετού. Λάτρευαν και δυο αγάλματά της, ένα ασημένιο και ένα μπρούτζινο που τους άφησε γι’αυτό το λόγο ο Θησέας. Οι Κύπριοι λάτρευαν την Αριάδνη σαν τη “θεά -γέννηση της Αμαθούντας” μια επωνυμία που ανήκε στην Αφροδίτη.
Αυτή ήταν η άλλη διαδρομή, που διασχίζει την Κρήτη και φθάνει ως την Κύπρο και αναδεικνύει μια άλλη πλευρά του μύθου που σχετίζεται με τον Θησέα, το Μίνωα, την Αριάδνη, τον Δευκαλίωνα, τον Ταύρο, το δυνατό αλλά υπερόπτη στρατηγό, που τη δύναμή του αχρηστεύει ο Θησέας.
Εμείς, φίλοι μου αγαπητοί, αφηνόμαστε να μας παρασύρουν όλες οι εκδοχές τω μύθων, να μας αγγίξουν με το θρυλικό τους μάγο ραβδί, και στρεφόμαστε, αν θέλουμε στην Ιστορία, να βρούμε το κοινωνικό ή το ιστορικό τους στίγμα .
Οι μύθοι οι παραπάνω περιγράφουν ιστορικά τις σχέσεις Αθήνας-Κρήτης περίπου στο τέλος του 15ου π.Χ αιώνα και την ύπαρξη συλλαβικής γραφής στην Κύπρο, όπως φαίνεται από τα γραπτά μηνύματα του Θησέα, τη λεγόμενη Κυπρομινωική, που εισήχθη από την Κρήτη και έμοιαζε με τη μινωική Γραμμική Α. Η Αμαθούς ήταν ένα σημαντικό λιμάνι της Κύπρου στην ύστερη εποχή του χαλκού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s